35 Rhums (2008)

Ik hou het ook op een 3.5*. Ik was niet weg van het einde en ben er ook nog niet helemaal uit. Vond het bij vlagen magisch, met mooie subtiele scenes en de film straalde veel warmte uit. De onderlinge banden waren best voelbaar maar er miste ergens iets wat ik moeilijk te definieren vind. Echte magie tussen mij en de film ofzo. Zou best eens een film kunnen zijn die bij een tweede kijkbeurt flink omhoog gaan. Opvallend, want van de Claire Denisfilms die ik tot nu toe zag is dit ook de meest toegankelijke met een vrij duidelijk plot.

Denk dat ik dat de mooiste scene vind die ik dit iffr zag. Heerlijk, zo sensueel als Denis en Godard kunnen filmen.

Doel je op het deel in Duistland? Dat vond ik ook niet geslaagd. Zoals iemand na de film zei: daar kwam het Duitse coproductiegeld binnen.

Maar voor het overige een beeldschone film. Na Still Walking mijn favoriet van dit festival.

Wat kan film toch mooi zijn. Ik zat hier een paar keer met kippenvel te kijken en de woorden: ¨Wat is dit toch goed...¨ schoten een paar keer door mijn hoofd.

In de top tien geëindigd bij het publiek van het IFFR, en volkomen terecht.

Voornamelijk de uitdrukkingen, de bewegingen, de houdingen van de acteurs waren voortreffelijk. Als kijker weet je precies wat er gezegd wordt, hoe de onderlinge verhoudingen liggen etc.

Ik zag emoties één keer eerder op zo´n mooie, echte, manier, in La Graine et le Mulet, maar daar werd het met veel meer woorden gedaan.

Van één scéne in 35 Rhums was is zo onder de indruk, dat als er naast me een bom was ontploft, had ik het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Een scéne die zich afspeelde in een restaurant, waar wat gegeten en gedronken werd, er werd gedanst, en er werd geen woord gesproken, maar wat waren de intense spanningen onderling voelbaar!

Op deze still zie je een voorbeeld van wat ik bedoel met de sfeer die je gewoon proeft uit de beelden. In de film natuurlijk nog veel sterker als op de foto.

De muziek heeft mijn betovering compleet gemaakt.

Geen herrie in 35 Rhums (en komt het alsnog een enkele keer voor word het ongewenst geacht), maar een subtiel schouwspel. En gek genoeg raakte de film mij te weinig; waarschijnlijk lag dat aan de vertolkingen van de hoofdpersonages die mij net iets tè naturalistisch waren. Ik zal 'm in de toekomst nog eens een kans geven.

Best genoten van dit fijne filmpje maar precies toch weer wat minder dan de meesten hier. Het is me ook na 35 Rhums nog steeds niet helemaal duidelijk waarom Claire Denis zo dikwijls als genie wordt afgeschilderd.

In ieder geval is deze prent opnieuw iets compleet anders in vergelijking met haar andere worpen die ik reeds zag. Erg rustig verteld, en eigenlijk gebeurt er zo goed als niets in 35 Rhums. Wel een redelijke sfeerschepping, maar om nu te zeggen dat ik volledig ondergedompeld werd... Niet echt.

Zeer sterk geacteerd wel, en de hier al vaak bejubelde barscène is inderdaad weergaloos, van het allersensueelste dat ik het afgelopen filmjaar heb gezien. Verder gewoon aardig, wat mij betreft niets meer.

Ik vond dit een hele mooie film. Het werd allemaal zo subtiel en werkelijk in beeld gebracht ..... zelfs een scene waarin je een aantal volle minuten naar een spoor zit te kijken, blijft boeiend genoeg om er naar te blijven kijken. Heel apart en ontzettend knap gedaan.

Er werd soms weinig gesproken maar de handelingen en blikken van de acteurs zeiden dan genoeg. Een goed voorbeeld hiervan is de scene in de bar als ze gestrand zijn met de auto. Die vond ik zo ongelovelijk goed. Er werd geen woord gesproken maar de scene's vertelden alles.

Maar ik moet wel eerlijk zeggen. Hoe mooi alles ook in beeld is gezet, echt meeleven met de personage's kon ik om een of andere reden niet. Misschien werden ze toch iets te afstandelijk neergezet ? Dat vond ik wel wat jammer.

Ik vind het echt een pareltje die de regisseur hier heeft neergezet. Mensen die voor spanning en sensatie in een film gaan zullen het misschien wat minder waarderen maar voor de dramaliefhebbers is dit een juweeltje.

Mooi geacteerde en sfeervolle film die helaas nergens naartoe werkt. De opbouw en dan met name het eerste uur zijn erg goed maar daarna begon mijn aandacht steeds verder te verslappen en deed de film mij nog maar weinig en dat is erg jammer.

Boven gemiddeld door het prima eerste deel van de film.

De eerste film die ik van Claire Denis zag en wat voor één. Ze was sowieso al een regisseur (regiseusse?) waar ik erg veel van verwachtte, maar dan in eerste instantie van de films Beau Travail en Trouble Every Day. Deze film trok me minder aan door de beschrijving, de poster en bepaalde reacties. Het pakte toch anders uit.

Bij aanvang vroeg ik me af waar de film naartoe wilde, waar het geniale nou precies in zou zitten. Het voelde immers allemaal heel 'gewoontjes' aan en ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest.

Maar 35 Rhums bleek een film waar je je door moet laten meevoeren. Er zit een heerlijk subtiele laag om het camerawerk, de kleuren, het acteerwerk en de muziek die het geheel een soort 'teder' gevoel geven. Zo zat ik na een tijdje in een stroom, de wereld van Claire Denis, een wereld die erg warm en fijn aanvoelt.

Voor een groot deel was dit te danken aan het sublieme acteerwerk. 'Een blik zegt meer dan duizend woorden' zegt men wel eens. Dat spreekwoord is constant van toepassing op dit prachtige Franse drama. Het plot - dat mij op basis van de beschrijving totaal niet aantrok - bleek me mee te nemen en zoog me ten slotte op, zodat ik uiteindelijk in bijna benevelde toestand door de film werd achtergelaten.

Heerlijk!

4,5*

Tegenvallende film over een zeer hechte relatie tussen vader en dochter. Traag verteld en er wordt ontzettend weinig gesproken in de film. Het geheel kon me totaal niet boeien. Dit komt ongetwijfeld doordat de diepere betekenis achter de onderlinge relaties mij geheel is ontgaan. Hierdoor heb ik dus ook niet kunnen genieten van de eventueel goeie acteerprestaties.

In het begin vond ik het wat aftasten waar de film waar naar toe wou, maar al gauw vond ik dit toch erg mooi en geslaagd. Centraal staat de relatie tussen alleenstaande vader en zijn dochter die nogal intrigerend is. Andere bijrollen zijn ook interessant om te volgen en dat komt denk ik omdat over de gehele linie en de regie erg sterk is. 35 Rhums speelt zich overigens af in de suburbs van Parijs en dat levert ook een hoop mooie beelden op. Dit is een aanrader voor de doorgewinterde filmhuisfans !

Hoe meer films ik van Denis zie, des te meer ga ik ze waarderen. 35 Rhums is m'n vierde titel, en de eerste keer dat ik vier sterren aan haar werk geef. Want waar L'intrus misschien nog bijzonderder is, vooral qua vormgeving, zit daar het plot een beetje in de weg. Dat is bij 35 Rhums niet het geval; de film is helemaal in balans en op onspectaculaire wijze spectaculair. Want is er één onderdeel waarin de films van Denis niet onderscheidend zijn? Het mooie is echter dat ze dat haast nonchalant doet, zonder er overdreven aandacht op te vestigen. Het is niet een bewuste keuze om het anders te doen dan de anderen, zoals je vaak ziet, maar simpelweg de enige manier waarop Denis/Godard kunnen filmen. Daardoor komen de bijzondere vertelwijze, de dialogen waarbij er meer verzwegen dan gezegd wordt, de prachtige cinematografie, de semi-slordige montage en de schitterende muziek heel natuurlijk over.

Om even bij de vertelwijze te blijven: ik ken maar weinig narratieve films die zo weinig plotgedreven zijn als 35 Rhums. De film gunt je een blik in het leven van een dochter en een vader op een beslissend moment in hun leven, zonder daar iets van uitleg aan toe te voegen. Aangezien je daardoor als kijker heel weinig houvast hebt komt er spanning te zitten in alledaagse dingen. Het prachtig ingetogen spel van Diop en Descas is voldoende om een band te krijgen met de personages. In tegenstelling tot anderen hier ben ik blij dat het einde gewoon duidelijk maakt wat er plaats vindt (zonder het te laten zien trouwens) en er geen mysterie voor de kijker van maakt. Dat heeft de film ook niet nodig. (Daarbij vind ik het zelf kunnen "invullen" van zaken hopeloos overschat.)

Over het camerawerk van Agnès Godard is al veel gezegd. Wat je tegenwoordig vaak ziet bij films die geroemd worden om hun "audiovisuele" aspect (wat dat ook moge zijn) is dat er gekozen wordt voor een overgestileerde aanpak en telkens de mooie plaatjes worden opgezocht. Denis/Godard doen dat niet. Ze schrikken niet terug voor een groezelige omgeving en tevens niet voor een kader dat niet helemaal perfect is, een slordige overgang, of het afbreken van een esthetisch prachtig shot. Maar ook hier voelt alles heel natuurlijk aan. Met name de scénes in de trein zijn schitterend in hun dynamiek en belichting. De medium-shots geven daarbij een intieme sfeer en versterken de betrokkenheid met de personages.

Hoogtepunt van de film is zoals onder meer Hannibal al aangeeft, de nachtelijks scène in het café dat eigenlijk gesloten was. Die muziek ook, wauw.

Prachtige film dus; ik begin echt fan te worden van het duo Denis/Godard en ben blij dat ik bij 35 Rhums ook zodanig emotioneel beroerd werd dat de vier sterren nu zonder twijfel verdiend zijn.

Een aangename film over de liefdevolle relatie tussen een weduwnaar en zijn volwassen dochter. Film bevat talrijke sfeervolle en tedere momenten. Enkel het uitstapje naar Lübeck is een rare zijsprong. Maar ja, Claire Denis heeft wel meer van zulke opvallende oprispingen.

Ik zag deze afgelopen zaterdagavond toen hij vrij laat werd uitgezonden op tv. Ik was vrij moe en had het wellicht beter even kunnen laten. Ik heb hem uitgezeten en ben ook niet in slaapgevallen, maar de concentratie was niet ideaal voor een wat afstandelijk familiedrama met een minimaal plot die soms wat hermetisch afgesloten was.

Zover ik het goed kan beoordelen vond ik het een wat aandoenlijk en mooi klein filmpje, maar ook wat al te vrijblijvend misschien. Het is slice-of-life in een extreme vorm en dat werkt in de ene scène beter dan de andere. Eerlijk is eerlijk, zodra er iets lijkt te broeien, zoals in die barscène is het toch wel al snel boeiender. Maar ik denk dat ik het nog eens moet zien om er een goed oordeel over te kunnen vellen. De drie sterren die ik nu geen staan dan ook wellicht niet vast.

Ik heb besloten mijn verwachtingen voor de Denis's voortaan maar iets te temperen, want dit was, net zoals het eveneens teleurstellende Les Salauds, weer pijnlijk onindrukwekkend.

Vooral stierlijk saai, de zoutzakkerige personages en hun nodeloze beslommeringen konden me een rotzorg zijn. Mijn desinteresse deed dan ook al intrede na een klein halfuurtje, waardoor het uitzitten van de film niet zonder slag of stoot verliep. Les Salauds had al met hetzelfde euvel te kampen, in tegenstelling tot het geweldige Trouble Every Day, dat wél mateloos intrigeerde. Wellicht een toevalstreffer, heb vooralsnog in ieder geval weinig zin om me door de rest van Denis's oeuvre heen te worstelen. Met de afgelopen twee films van haar in m'n achterhoofd.

Toch is de beginscené wel de moeite waard en is het veelal mooi, klinisch geschoten, maar dat weerhield me er meestal niet van om een paar flinke gaapjes te laten. Heb op zich weinig tegen een afstandelijke aanpak, in Trouble Every Day deed pakte dat immers erg goed uit, maar dit vond ik gewoon saai en nagenoeg sfeerloos.

Snore-fest van formaat. 1,5*.

Ik geef leatherhead hierbij een hand!

Oef! Saai, saaier, saaist. Na het zoveelste treinbaanshot gingen de ogen eerder naar de timer op de dvd-speler dan naar het beeldscherm. Oninteresssante hoofdpersonen die nauwelijks wat meemaken en dan plots van Frankrijk naar Lübeck gaan omdat daar blijkbaar een moeder begraven ligt????

Deed me erg denken aan Haneke, maar daar zit er altijd nog een punch in zijn films die de kale, koele registraties de moeite waard maken. Nee, niets voor mij. 2*

Wel een fijn filmpje met een prettig wat kabbelend tempo maar echt enthousiast ben ik nou ook weer niet.

Het acteerwerk is prima, je wordt als kijker deelgenoot van scenes die ik als intiem omschrijf. Het verhaal gaat eigenlijk nergens heen, je ziet wat van het gewone leven van een groepje mensen. Ook vrij veel aandacht voor treinsporen.

Redelijk.

Claire Denis werd mede geïnspireerd door Banshun van Yasujirô Ozu. Ze baseerde de intieme vader-dochterrelatie op de relatie van haar moeder met haar grootvader, die haar als alleenstaande ouder opvoedde. Ze begon in 2004 met het schrijven van het script. Dit tegelijk met het script voor White Material. De post-productie op beide films gebeurde eveneens gelijktijdig. Humbert Balsan was in eerste instantie aangesteld om de film te produceren. Helaas pleegde hij op 10 februari 2005 zelfmoord. De opnames namen ongeveer zes weken in beslag. Dit was het filmdebuut voor actrice Mati Diop. De rol van Lionel werd geschreven voor Alex Descas.

Een film met oneindige tederheid waarin de levens van de personages subtiel met elkaar verweven zijn. Dit om een tapijt van onderlinge verbondenheid te bouwen dat de onvermijdelijke passages van het leven aangeeft. Lang niet voor iedereen weggelegd.

3,0 *

Echt heel erg niet mijn ding.

Het verhaal grijpt me zo ongeveer nergens, en het idee om iets te vieren met 35 glazen rum kon niet verder van me staan. Om mijn verdriet mee te verdrinken, allez - maar zijn 35 dan in de verte genoeg, en zou ik de glazen willen tellen. Zoals de oude wijsheid zegt, twee is te veel en twintig kan niet - of was het andersom.

Heel even lijkt het alsof Denis toch iets te pakken heeft met de kat. Ni de fleurs, ni de couronne, il est creve, c’est tout. Maar ook dat komt nergens als echt over - al zijn geen van mijn katten in hun slaap overleden, alsnog, zo doe je dat niet. Niet als je een normaal geloofwaardig mens bent, zelfs maar in de verte.