35 Rhums (2008)

Ik hou het ook op een 3.5*. Ik was niet weg van het einde en ben er ook nog niet helemaal uit. Vond het bij vlagen magisch, met mooie subtiele scenes en de film straalde veel warmte uit. De onderlinge banden waren best voelbaar maar er miste ergens iets wat ik moeilijk te definieren vind. Echte magie tussen mij en de film ofzo. Zou best eens een film kunnen zijn die bij een tweede kijkbeurt flink omhoog gaan. Opvallend, want van de Claire Denisfilms die ik tot nu toe zag is dit ook de meest toegankelijke met een vrij duidelijk plot.

Denk dat ik dat de mooiste scene vind die ik dit iffr zag. Heerlijk, zo sensueel als Denis en Godard kunnen filmen.

Doel je op het deel in Duistland? Dat vond ik ook niet geslaagd. Zoals iemand na de film zei: daar kwam het Duitse coproductiegeld binnen.

Maar voor het overige een beeldschone film. Na Still Walking mijn favoriet van dit festival.

Wat kan film toch mooi zijn. Ik zat hier een paar keer met kippenvel te kijken en de woorden: ¨Wat is dit toch goed...¨ schoten een paar keer door mijn hoofd.

In de top tien geëindigd bij het publiek van het IFFR, en volkomen terecht.

Voornamelijk de uitdrukkingen, de bewegingen, de houdingen van de acteurs waren voortreffelijk. Als kijker weet je precies wat er gezegd wordt, hoe de onderlinge verhoudingen liggen etc.

Ik zag emoties één keer eerder op zo´n mooie, echte, manier, in La Graine et le Mulet, maar daar werd het met veel meer woorden gedaan.

Van één scéne in 35 Rhums was is zo onder de indruk, dat als er naast me een bom was ontploft, had ik het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Een scéne die zich afspeelde in een restaurant, waar wat gegeten en gedronken werd, er werd gedanst, en er werd geen woord gesproken, maar wat waren de intense spanningen onderling voelbaar!

Op deze still zie je een voorbeeld van wat ik bedoel met de sfeer die je gewoon proeft uit de beelden. In de film natuurlijk nog veel sterker als op de foto.

De muziek heeft mijn betovering compleet gemaakt.

Geen herrie in 35 Rhums (en komt het alsnog een enkele keer voor word het ongewenst geacht), maar een subtiel schouwspel. En gek genoeg raakte de film mij te weinig; waarschijnlijk lag dat aan de vertolkingen van de hoofdpersonages die mij net iets tè naturalistisch waren. Ik zal 'm in de toekomst nog eens een kans geven.

Best genoten van dit fijne filmpje maar precies toch weer wat minder dan de meesten hier. Het is me ook na 35 Rhums nog steeds niet helemaal duidelijk waarom Claire Denis zo dikwijls als genie wordt afgeschilderd.

In ieder geval is deze prent opnieuw iets compleet anders in vergelijking met haar andere worpen die ik reeds zag. Erg rustig verteld, en eigenlijk gebeurt er zo goed als niets in 35 Rhums. Wel een redelijke sfeerschepping, maar om nu te zeggen dat ik volledig ondergedompeld werd... Niet echt.

Zeer sterk geacteerd wel, en de hier al vaak bejubelde barscène is inderdaad weergaloos, van het allersensueelste dat ik het afgelopen filmjaar heb gezien. Verder gewoon aardig, wat mij betreft niets meer.

Ik vond dit een hele mooie film. Het werd allemaal zo subtiel en werkelijk in beeld gebracht ..... zelfs een scene waarin je een aantal volle minuten naar een spoor zit te kijken, blijft boeiend genoeg om er naar te blijven kijken. Heel apart en ontzettend knap gedaan.

Er werd soms weinig gesproken maar de handelingen en blikken van de acteurs zeiden dan genoeg. Een goed voorbeeld hiervan is de scene in de bar als ze gestrand zijn met de auto. Die vond ik zo ongelovelijk goed. Er werd geen woord gesproken maar de scene's vertelden alles.

Maar ik moet wel eerlijk zeggen. Hoe mooi alles ook in beeld is gezet, echt meeleven met de personage's kon ik om een of andere reden niet. Misschien werden ze toch iets te afstandelijk neergezet ? Dat vond ik wel wat jammer.

Ik vind het echt een pareltje die de regisseur hier heeft neergezet. Mensen die voor spanning en sensatie in een film gaan zullen het misschien wat minder waarderen maar voor de dramaliefhebbers is dit een juweeltje.

Mooi geacteerde en sfeervolle film die helaas nergens naartoe werkt. De opbouw en dan met name het eerste uur zijn erg goed maar daarna begon mijn aandacht steeds verder te verslappen en deed de film mij nog maar weinig en dat is erg jammer.

Boven gemiddeld door het prima eerste deel van de film.

De eerste film die ik van Claire Denis zag en wat voor één. Ze was sowieso al een regisseur (regiseusse?) waar ik erg veel van verwachtte, maar dan in eerste instantie van de films Beau Travail en Trouble Every Day. Deze film trok me minder aan door de beschrijving, de poster en bepaalde reacties. Het pakte toch anders uit.

Bij aanvang vroeg ik me af waar de film naartoe wilde, waar het geniale nou precies in zou zitten. Het voelde immers allemaal heel 'gewoontjes' aan en ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest.

Maar 35 Rhums bleek een film waar je je door moet laten meevoeren. Er zit een heerlijk subtiele laag om het camerawerk, de kleuren, het acteerwerk en de muziek die het geheel een soort 'teder' gevoel geven. Zo zat ik na een tijdje in een stroom, de wereld van Claire Denis, een wereld die erg warm en fijn aanvoelt.

Voor een groot deel was dit te danken aan het sublieme acteerwerk. 'Een blik zegt meer dan duizend woorden' zegt men wel eens. Dat spreekwoord is constant van toepassing op dit prachtige Franse drama. Het plot - dat mij op basis van de beschrijving totaal niet aantrok - bleek me mee te nemen en zoog me ten slotte op, zodat ik uiteindelijk in bijna benevelde toestand door de film werd achtergelaten.

Heerlijk!

4,5*

Tegenvallende film over een zeer hechte relatie tussen vader en dochter. Traag verteld en er wordt ontzettend weinig gesproken in de film. Het geheel kon me totaal niet boeien. Dit komt ongetwijfeld doordat de diepere betekenis achter de onderlinge relaties mij geheel is ontgaan. Hierdoor heb ik dus ook niet kunnen genieten van de eventueel goeie acteerprestaties.