Rachel Getting Married (2008)

De nieuwe Demme!

Wat een ontzettend enge cover. Verschrikkelijk.

Ik vind de poster ook erg lelijk, maar de trailer ziet er wel goed uit.

Anne Hathaway is zo te zien niet langer dat lieve meisje uit de films Princess Ella en the Princess Diaries. Ben best benieuwd.

Gefilmd als een soort home video. Een soort Festen dus.

Vanochtend gezien op het IFFR:

Het was wat vroeg voor een dramatische film, maar na het zien van de trailers kon ik toch niet anders dan me in alle vroegte naar Rotterdam begeven om deze film te aanschouwen, en wat waren mijn verwachtingen ondermaats; de film blijkt één van de beste drama's te zijn die ik in tijden heb mogen aanschouwen.

Zoals hierboven beschreven, vertelt de film meer het verhaal van Kym dan dat van Rachel, wiens naam de titel siert. Kym doolt rond met een hoop spoken in haar hoofd, niet de minste die van een tragisch ongeluk in haar familie. Ze staat ingecheckt bij een afkickkliniek maar spendeert een paar dagen bij haar familie ter gelegenheid van de trouwdag van haar zus. Al bij aankomst blijkt dat Kym de onderliggende onvrede bij haar zus, vader en de rest van de familie en vrienden onder de nagels vandaan haalt.

Anne Hathaway heeft zeker terecht de Oscarnominatie verdient voor de prestatie die ze in deze film neerzet. Haar karakter wekt tegelijkertijd een enorme empathie en onbegrip op. Een verloren ziel die zich probeert te conformeren aan een wereld die haast niet meer de hare lijkt. De film laat op precies de goede momenten nieuwe informatie los over het familieverleden en houdt de pas er stevig in. Prachtige omgevingsbeelden en goed gekozen muziek dragen bij aan een gemoedelijke sfeer, ondanks de onenigheden. De film brengt een prachtig contrast aan tussen de gewone dingen des levens en de turbulente tijden die komen kijken bij harde confrontatie, acceptatie en de opvolgende vergiffenis. Menselijk, verdrietig, hartverwarmend en eerlijk. De film verscheurt maar vergeeft en liet me in tranen achter.

5*, zonder twijfel.

Inderdaad, is Anne niet langer het lieve meisje. Ze is niet zwak, maar ook barst het er niet uit. Wel een paar pittige dialogen, die vooral eigenlijk gedragen worden door degene die Rachel speelt. Want Rachel is iets boeiender, terwijl het Kym is, om wie de film draait. Vond dat een tikje raar, want Rachel als persoon vond ik ook best boeiend, ietsje boeiender dan Kym. Maar dat ligt vast wel weer aan mij.. En ik hoorde en zag 2 vrouwen met elkaar praten over het einde na afloop van de film.

Zeer indrukwekkend, waarbij én Anne Hathaway én Rosemarie de Witt zeer sterke acteerprestaties neerzetten. Eén van de betere films die ik de laatste jaren op het filmfestival heb gezien. Zoals KW2 al beschrijft wordt op subtiele manier op de goede momenten de informatie verstrekt over het wel en wee in de familie zonder dat helemaal wordt uitgetekend, waardoor het geheel nog meer herkenbaar wordt (hoe gaat dat bij je eigen familie).

Een film die in je gedachten blijft hangen.

5*

Fantastisch drama dat me echt diep ontroerd heeft. Hathawey is echt geniaal als de voor een dag uit rehab terugkerende Kym. Heerlijk zoals zij constant een balans weet te vinden tussen cynisme, oprechtheid en irritatie. Toch is zij niet de enige die hier schittert. Ook Rachel is een enorm interessant personage en wordt erg goed vertolkt.

Ik las ergens in een boekje de titel Festen light bij deze film staan. Ik kan het me wel voorstellen maar voor was het toch zelfs nog iets meer dan dat. Festen was namelijk bijzonder goed Rachel Getting Married is nog beter dan dat en is simpelweg de beste film in het genre (familieproblemen) dat ik heb gezien. Twijfel enorm tussen een 4,5 en een 5.

Voorlopig even 4,5 ster

Ah, goed dat een boekje dit vermeldde, want ik had alleen maar gehoord dat het een Altman-achtige film zou zijn. Ik zie de link wel, zeker met Gosford Park, maar ik moest toch vooral aan een minder cynische versie van Festen denken.

Ik vond hem ook erg goed. Dit komt vooral doordat de karakters zo geloofwaardig zijn. Het zijn allemaal geen ideale mensen, allemaal hebben ze zwakten in hun karakters zitten en allemaal zeggen ze wel eens iets dat ze beter niet kunnen zeggen. Het hele karakter van Kym lijkt er zelfs op gebaseert te zijn. Toch kwam ik erachter dat ik ondanks dit alles nooit een hekel kreeg aan ook maar één personage. De film laat ons ze accepteren als mensen, met hun goede en slechte eigenschappen. Het is allemaal zeer evenwichtig uitgevoerd en de acteurs spelen zonder uitzondering perfect. Ik heb er zelfs geen favoriete acteerprestatie tussen zitten.

Ook mooi is dat ondanks alle familiedrama's een typisch thema compleet overboord gegooid wordt, namelijk racisme. Rachel gaat namelijk trouwen met een zwarte man en de familie's zijn dus opgesplitst in een blanke groep en een zwarte groep. De film laat het echter nooit tot een botsing tussen beiden komen. Deze familie's accepteren elkaar, waar films gewoonlijk dit tot een belangrijk confrontatiepunt maken (zo ook Festen). Ik denk dat er familie's zijn die zo'n trouwerij in een keer accepteren en het is verfrissend om dat eens in een film te zien.

Gewoonlijk maak ik er geen gewoonte van om recensies van buiten de site aan te halen, maar ik raad de recensie van Roger Ebert aan om eens te lezen. Deze heeft eigenlijk geheel eigenhandig mijn interesse voor deze film gewekt en dat is toch wel bijzonder. Erg mooi geschreven. Zie hier.

4*

Gepolijste film met een scherp randje. Hij is echt Amerikaans maar minder Hollywood dan gebruikelijk. Geen verrassingen maar heb genoten.

Gelukkig werd er hier al een vergelijking met Festen gemaakt want dat was precies waar ik aan dacht na al die familaire beslommeringen compleet met ( brave danwel ongemakkelijke ) vernederende speeches tijdens diners.

De film mag dan niet alle problemen eendimensionaal op een grote hoop gooien waardoor de film niet bezwijkt aan vals sentiment om maar zoveel mogelijk drama aan de kijker te introduceren. De film is toch allesbehalve overtuigend. Neem nou dat moment dat pa de afwasmachine z.s.m. probeert te vullen, frisse insteek!, vervolgens ergens aan herinnerd wordt om uiteindelijk af te druipen. Ik heb zo ongelofelijk schoon genoeg van dat soort momenten, dat ik hem het liefste nog een trap onder zijn reet na wou verkopen. Moet ik daar nou door geraakt worden? Ik vond de acteerprestaties dus allesbehalve overtuigend of het nou de fysieke ruzie tussen Kym en haar moeder betrof of de zoveelste kunstmatig gefabriceerde zogenaamde ongemakkelijke blik. Hathaway vond ik echt stuitend irritant, ik had constant zoiets van: je verdient het ook allemaal niet loeder! Haar tederheid ( of haar ziel ) heb ik nergens kunnen ontdekken, het bleef voor mij gewoon de zoveelste afkickpatient.

Cinematografisch en muzikaal is het trouwens ook van het allerbelabberdste niveau dat ik gewend ben. Wat al helemaal opvalt als alle redelijk brave dialogen maar de revue blijven passeren. Had nooit echt een gevoel van medelijden, compassie of wat dan ook voor wie dan ook. Kym en Rachel kunnen mij gestolen worden. Wel positief was het einde waar de wond uiteindelijk dus niet geheeld wordt , alleen was ik toen al eenmaal in een gemoedstoestand dat ik het maar voor kennisgeving aannam.

Festen is veel sarcastischer qua toonzetting. Daarom superieur aan deze film . 2*

Dat sarcasme mis ik eveneens in Rachel Getting Married, de enige reden waarom ik Festen nog wat kon smaken. En aangezien Jonathan Demme hier met een regelrechte kloon op de proppen komt van Vinterbergs film, is deze prent een redelijk zware ontgoocheling. 'k Had nochtans hoge verwachtingen, niet in het minst door de vele positieve recensies. Nu moet ik er wel bij zeggen dat 'k maar half wist waar Rachel Getting Married over gaat en 'k dacht dan ook een soort van Baumbach-achtige cinema voorgeschoteld te krijgen.

Niet dus: 't is een ietwat achterhaalde Dogma-film geworden. De toon is bij momenten veel te hysterisch, visueel is het huilen met de pet op en de rol van Kyms vader is potsierlijk. Ook Anne Hathaway speelt vaak te karikaturaal om te overtuigen, hoewel ze er af en toe toch eens doorkwam om 'n snaartje te raken. Wat eigenlijk kan doorgetrokken worden naar de hele film, die ondanks de vele gebreken wat mij betreft toch ook geen complete mislukking kan worden genoemd. Niettemin had ik op véél meer gehoopt.

Ik vind de positieve recensies in veel bladen ook stuitend!

Vooral de frisheid en originaliteit!!!!! waar men over rept zijn absoluut niet terug te vinden in deze film. Of je moest hem vergelijken met een Clint Eastwood film.....

Ik vind de film nou ook niet bijster indrukwekkend. Het is niet een film die ik nog een keer wil zien. Aan sommige personages (emma en sydney) zat ik me gewoon te ergeren en sommige scenes duren wat mij betreft gewoon te lang (die toost-scene). Er had wel wat uit de film geknipt mogen worden. De dialogen vond ik eerder onduidelijk dan inspirerend. Wat wel grappig was dat de hoofdpersoon zich net zo ergerde aan die violen als ik. Wat ik ook opmerkte was dat ik de hele tijd wachtte op een goede eindscene die maar niet kwam. Het pluspunt in deze film is dat de hoofdpersoon wel aardig speelt. Ze neemt in haar eentje de hele film op sleeptouw.

Je draaft een beetje door met die vergelijkingen met Eastwoodfilms bij iedere film die je niet goed vind.

Anyway, hoewel ik het sarcasme van Festen ook kon waarderen, vind ik het toch vreemd dat mensen meteen een probleem hebben met een soortgelijke film als het wat menselijker en warmer getoond wordt. Met alle respect voor Festen denk ik dat deze film geloofwaardiger is.

Tja, compleet oneens natuurlijk, zoals met overigens je hele recensie die meer een soort aversie tegen dit soort films lijkt uit te stralen dan een daadwerkelijke recensie.

Ik heb persoonlijk ook weinig tot niets met dit soort films, maar was toch wel heel aangenaam verrast door de volstrekt originele manier van vertellen en de hele opzet en setting van de film. Acteerwerk, niet alleen van de hoofdrollen, maar van eigenlijk iedereen, is gewoon fenomenaal. Ik snap best dat mensen het een kutfilm vinden, maar dit slecht acteerwerk noemen... tja, echt onzin in mijn ogen.

Sowieso is de hele bruiloft zelf echt geweldig, echt veel leuker dan al de bruiloften waar ik bij ben geweest.

Maar goed, het is ook een film (en alleen daarom al gedurfd) waarin ik net zo goed een hele recensie vol zaken op kan noemen waar je je aan kunt ergeren. Dit heb je al eens gezien, dat is al eens gefilmd, de camera draait geen 360 graden, de muziek is iets wat bij die scene mensen hoort, dus kut, er wordt wel eens in gehuild, dat kan natuurlijk niet, er is iemand met psychische problemen, dus onsympathiek, allemaal van dat soort dom gelul.

Maar voor wie er een beetje moeite voor doet is het een hele mooie film.

Mooie film. De personages zijn alledaags, verre van perfect dus en dat werkt goed, mede omdat de film sterk geacteerd is. Zo is er de vader die zeer joviaal is maar toch altijd een beetje een droevige indruk maakt, of de bruidegom die de familieproblemen op het eerste gezicht stil langs zich heen laat gaan, maar heel subtiel toch mee leeft. Natuurlijk zijn er ook uitgestrekte bruiloft-scènes maar ik vond ze eigenlijk nooit te lang (alhoewel ik kan begrijpen dat iemand dat wel vindt) omdat ik gewoon in die sfeer zat.

Indrukwekkend drama dat zeer realistisch aanvoelt. Het voelt alsof je naar een homevideo zit te kijken, mede door de stijl van filmen, maar zeker door de manier waarop de personages met elkaar omgaan en hoe de cast hun rollen neerzet.

De vrijwel onbekende cast -met uitzondering van een paar rollen- doet het uitstekend en zuigt je helemaal mee in het verhaal. Hathaway zet haar beste rol tot nu toe neer en je verwacht dat ze elk moment doorslaat. Ze weet precies een vrouw neer te zetten die op het randje balanceert. De scene waarin ze ruzie krijgt met haar moeder slaat ook in als een bom. De daaropvolgende scene was voorspelbaar, maar niet minder goed.

Ook Rosemarie DeWitt die Rachel speelt zet een fantastische rol neer, en de vader die iedereen tevreden probeert te houden ook. Grappig om Fab Five Freddy ook nog voorbij te zien komen.

De film koerste op een 4.5* af, maar de film had voor mij iets te veel speeches en muzikale intermezzo's en die gingen op een gegeven moment steken. Enough is enough.

Toch krijgt de film een zeer verdiende 4.0* en ik begin te twijfelen of Winslet de Oscar wel zal winnen. Ik denk het wel, maar Hathaway verdient hem net zo zeer.

4.0*

Ach kom, ze hadden het net zo goed Festen 2: We still like to talk around the tables about troubles, kunnen noemen compleet met handheldcamerawerk.

Handheldcamerawerk kan er overigens voor zorgen dat je een wat meer realistische filmervaring ondergaat ( waar The One Ring over rept ) maar ik prefereer veel meer een sarcastische toonzetting, zoals in Festen ( overigens ook handheld gefilmd ), waar vele lijken uit de kast komen vallen. Het voelt hier allemaal zo mak en gekunsteld aan, Kym komt terug, Rachel krijgt weer last van haar eetprobleem en zo verder, drama op drama wordt opgestapeld. Daar houd jij schijnbaar van, maar het is allemaal zo serieus gebracht en volgens de typische patronen....terwijl het bij Festen lachen is als er weer een lijk uit de kast komt vallen.



Tig films registreren bruiloften en bijbehorende speeches zowel in een sarcastische toonzetting ( o.a. Mama Roma, The Bad Sleep Well ) als in een vredelievende, warmere atmosfeer. Voor frisse, uit het leven gegrepen dialogen kijk ik trouwens het eveneens niet al te sterke, maar toch veel betere, van passie overlopende, daadwerkelijk uit het leven gegrepen: La Graine et Mulet. Er is overigens niets mis met een wat lievere film zonder sarcastische noot maar het moet dan wel allemaal wat authentieker aanvoelen.

De problemen hier voelen aan als problemen die door de zoveelste scenarist met een kijk vanuit Hollywood ( in dit geval de dochter van Sidney Lumet ), zijn neergepend. Cliche ten top dus! Ik zie trouwens ook absoluut geen originele manier van vertellen in deze film terug.



Niet iedereen wordt automatisch gegrepen door de zoveelste, ongemakkelijk gefabriceerde blik van Anna Hathaway. Zoals ook al eerder aangegeven, de personages kwamen nooit tot leven, het voelt aan als een plasticen vertoning met poppetjes die zich veel te nadrukkelijk volgens een script ( dat hen oplegt wat te doen ) laten voortbewegen.



Vreemd! Een bruiloft in het echt zou toch tien keer leuker moeten zijn dan een bruiloft op televisie bekijken..............



Inderdaad, 5* Goede film, makes more sense!



Tuurlijk, iedereen die een onvoldoende voor deze film geeft doet gewoon niet genoeg moeite. Het is net als het halen met je theorie examen. De 1ste keer zak je, de 2de keer zak je, je doet niet genoeg je best.....

Accepteer eens dat mensen geven om vormgeving, muziek, frisheid en echte emoties in films en niet om het zoveelste overgedramatiseerde 13 in een dozijnwerkje vanaf de lopende band uit Hollywood!

Ik zou jou wel eens willen zien lachen als jou zoiets overkwam. Nou heb ik niets tegen een sarcastische presentatie, maar het komt in jouw recensie een beetje over alsof er geen serieuze momenten bestaan in een mensleven. Of dat die in ieder geval niet in film vertoond mogen worden. En al zeker niet als de film dan ook nog eens uit de VS komt, want dan is het bij voorbaat al sentimentele rommel gemaakt volgens een Hollywoodformule.

Situaties als in deze film komen gewoon voor in het leven en soms komen verschillende dramatische gebeurtenissen tegelijk op iemand af. Deze film laat dit proces organisch zien en juist eens niet op een verplichte manier alsof het een en ander afgestreept wordt van een checklist.

Teleurstellingen kun je ook wat meer gelaten accepteren. Geen tijd voor berusting hier, maar ongelofelijk veel vals sentiment. Kim keert terug, waarna zus gelijk last krijgt van een aandoening. Dit vond ik in deze film stuitend gebracht en is in de zin wel degelijk typisch Hollywood. Bang om kijkers te verliezen moeten alle personages niet geheel onzichtbaar een transformatie ondergaan in hun gedragingen, vaak gekoppeld aan uiterlijke problemen. Bah....Had van mij dan gewoon veel ingetogener gemogen. Ik miste de sluimerende, pure emoties die langzaamaan steeds groter worden.

Trouwens genoeg films die ik waardeer waarin problemen worden aangestipt, maar op een veel subtielere manier. Zodat je echt te doen hebt met de personages, die bijna tot echte mensen transformeren op het scherm en daar geen scripttrucjes voor nodig hebben.

Echt zware transformaties ondergaan de personages hier nou ook weer niet. En er is genoeg berusting in deze film. De bruiloft zelf is een soort van berusting. Althans, zo ervaarde ik het. Dat mensen teleurstellingen niet altijd gelaten accepteren (zeker niet als er ook nog een emotionele gebeurtenis als een builoft op de achtergrond speelt) hoef ik je hopelijk niet te vertellen.

Ik kan me die aandoening van Rachel al niet meer herrinneren. Kan nooit een belangrijk onderdeel van de film zijn geweest.

Nee die aandoening waar Maxcom het over heeft kan ik me ook niet meer herinneren enkel dat er een keer aan wordt gerefereerd.

Verder vind ik de transformatie juist ook wel subtiel. Dat was nu net de reden dat ik de film zo sterk vond. Festen bijvoorbeeld is wat dat betreft nog veel uitbundiger in mijn herinnering.

Prima film met een sterk spelende cast die zo als toneelstuk opgevoerd zou kunnen worden. De mix van personages is treffend en vormt tegelijkertijd een geheel. Zelfs Kym (Hathaway) het zwarte schaap van de familie blijft met al haar perikelen en uitspattingen netjes binnen de lijntjes.

Af en toe voelt het volproppen met allerlei emoties van diverse scenes wat geforceerd aan maar regisseur Demme vlakt, zonder dat je contact met de personages verliest, alle echt scherpe randjes van het verhaal af en leunt aan het eind zelfs tegen een ietwat vreemde mix van drama en feelgoodgevoel aan.

De montage en muziek zijn erg goed en versterken deze film tot een zeer onderhoudend geheel.

[...] Filmisch doet Rachel getting married vooral denken aan de manier waarop het zilveren huwelijk in Festen in beeld wordt gebracht. De camera stuitert zonder onderbreking door de bruiloftsgasten heen, daarmee de onstabiele toestand waarin Kym, en eigenlijk de hele familie, zich bevindt onderstrepend. Goedbeschouwd is de hand van Jonathan Demme niet te herkennen. In niets herinnert deze film aan zijn eigenzinnige komedies uit de 80s waarmee hij furore maakte (Something wild, Married to the mob), laat staan aan het gelikte doch geslaagde Silence of the lambs.

Niet dat we de hand van Demme nou per se hoeven te zien, maar hier wreekt de afwezigheid van persoonlijkheid toch een beetje. Het is alsof Demme zich heeft voorgenomen “ook zo’n film” te maken. En dat doe je dus zus en zo. De reden van de familietragiek, bijvoorbeeld, komt nonchalant tijdens een wedstrijdje ‘afwasmachine inruimen’ weer naar boven. Het bruiloftsfeest mag ellenlang duren want dat is naturel (nee, dat is een beetje saai). De gescheiden vader (goedzak) en moeder (feeks, gespeeld door een uitstekende Debra WInger) zijn duidelijke tegenpolen. Alle zetten worden goed voorbereid en je ziet de stukken keurig volgens de regels over het bord bewegen. Hiermee vergeleken was Festen op zijn minst een potje blindschaak. En in Margot at the wedding, die bij vlagen zo zwartgallig was dat menig recensent afhaakte, kon je gemakkelijk een toren voor een loper aanzien. Festen en Margot at the wedding proberen wat te bereiken, daar waar Rachel getting married vooral probeert zetten te herhalen. [...]

Zie hier voor de hele recensie:

De Subjectivisten: Rachel getting married (Jonathan Demme, 2008) - subjectivisten.typepad.com

Herken qua uitvoering trouwens ook helemaal niet zoveel van Festen in deze film. Wat mij betreft is het vooral het thema dat overeenkomt want het cameragebruik is wat mij betreft toch nog wel flink anders in Festen dan bij Rachel Getting Married.

Vanwege een rol van Tunde Adebimpe wil ik deze film wel eens zien.

de vergelijking met festen is ergens wel op z'n plaats (familie problemen rondom een een familie feest) maar verder staat deze film wel op zich. een ander verhaal dat goed gedragen wordt door een zeer goede cast. ik heb genoten van het verhaal.

aarader voor die gene die van drama houdt.

deze film verdient aandacht.

4

Ik kan helemaal niks met dat hoofdpersoon (net als de andere acteurs overigens). Zelfde verhaal als vorig jaar met dat kind uit Juno. Het doet allemaal zo geforceerd aan, die dialogen vooral. Camerawerk is ook een beetje gekunsteld. Heb het halverwege afgezet, zal daarom ook geen cijfer geven.

Ben helemaal klaar met die snobberige indie-films uit de VS. Ook zo typisch aan zulke films is de muziekkeuze. Standaard van die amerikaanse indie zeurmuziek. Juno, Ghost Town, Stranger than Fiction...