Rachel Getting Married (2008)

Vanochtend gezien op het IFFR:

Het was wat vroeg voor een dramatische film, maar na het zien van de trailers kon ik toch niet anders dan me in alle vroegte naar Rotterdam begeven om deze film te aanschouwen, en wat waren mijn verwachtingen ondermaats; de film blijkt één van de beste drama's te zijn die ik in tijden heb mogen aanschouwen.

Zoals hierboven beschreven, vertelt de film meer het verhaal van Kym dan dat van Rachel, wiens naam de titel siert. Kym doolt rond met een hoop spoken in haar hoofd, niet de minste die van een tragisch ongeluk in haar familie. Ze staat ingecheckt bij een afkickkliniek maar spendeert een paar dagen bij haar familie ter gelegenheid van de trouwdag van haar zus. Al bij aankomst blijkt dat Kym de onderliggende onvrede bij haar zus, vader en de rest van de familie en vrienden onder de nagels vandaan haalt.

Anne Hathaway heeft zeker terecht de Oscarnominatie verdient voor de prestatie die ze in deze film neerzet. Haar karakter wekt tegelijkertijd een enorme empathie en onbegrip op. Een verloren ziel die zich probeert te conformeren aan een wereld die haast niet meer de hare lijkt. De film laat op precies de goede momenten nieuwe informatie los over het familieverleden en houdt de pas er stevig in. Prachtige omgevingsbeelden en goed gekozen muziek dragen bij aan een gemoedelijke sfeer, ondanks de onenigheden. De film brengt een prachtig contrast aan tussen de gewone dingen des levens en de turbulente tijden die komen kijken bij harde confrontatie, acceptatie en de opvolgende vergiffenis. Menselijk, verdrietig, hartverwarmend en eerlijk. De film verscheurt maar vergeeft en liet me in tranen achter.

5*, zonder twijfel.

Fantastisch drama dat me echt diep ontroerd heeft. Hathawey is echt geniaal als de voor een dag uit rehab terugkerende Kym. Heerlijk zoals zij constant een balans weet te vinden tussen cynisme, oprechtheid en irritatie. Toch is zij niet de enige die hier schittert. Ook Rachel is een enorm interessant personage en wordt erg goed vertolkt.

Ik las ergens in een boekje de titel Festen light bij deze film staan. Ik kan het me wel voorstellen maar voor was het toch zelfs nog iets meer dan dat. Festen was namelijk bijzonder goed Rachel Getting Married is nog beter dan dat en is simpelweg de beste film in het genre (familieproblemen) dat ik heb gezien. Twijfel enorm tussen een 4,5 en een 5.

Voorlopig even 4,5 ster

Ah, goed dat een boekje dit vermeldde, want ik had alleen maar gehoord dat het een Altman-achtige film zou zijn. Ik zie de link wel, zeker met Gosford Park, maar ik moest toch vooral aan een minder cynische versie van Festen denken.

Ik vond hem ook erg goed. Dit komt vooral doordat de karakters zo geloofwaardig zijn. Het zijn allemaal geen ideale mensen, allemaal hebben ze zwakten in hun karakters zitten en allemaal zeggen ze wel eens iets dat ze beter niet kunnen zeggen. Het hele karakter van Kym lijkt er zelfs op gebaseert te zijn. Toch kwam ik erachter dat ik ondanks dit alles nooit een hekel kreeg aan ook maar één personage. De film laat ons ze accepteren als mensen, met hun goede en slechte eigenschappen. Het is allemaal zeer evenwichtig uitgevoerd en de acteurs spelen zonder uitzondering perfect. Ik heb er zelfs geen favoriete acteerprestatie tussen zitten.

Ook mooi is dat ondanks alle familiedrama's een typisch thema compleet overboord gegooid wordt, namelijk racisme. Rachel gaat namelijk trouwen met een zwarte man en de familie's zijn dus opgesplitst in een blanke groep en een zwarte groep. De film laat het echter nooit tot een botsing tussen beiden komen. Deze familie's accepteren elkaar, waar films gewoonlijk dit tot een belangrijk confrontatiepunt maken (zo ook Festen). Ik denk dat er familie's zijn die zo'n trouwerij in een keer accepteren en het is verfrissend om dat eens in een film te zien.

Gewoonlijk maak ik er geen gewoonte van om recensies van buiten de site aan te halen, maar ik raad de recensie van Roger Ebert aan om eens te lezen. Deze heeft eigenlijk geheel eigenhandig mijn interesse voor deze film gewekt en dat is toch wel bijzonder. Erg mooi geschreven. Zie hier.

4*

Gelukkig werd er hier al een vergelijking met Festen gemaakt want dat was precies waar ik aan dacht na al die familaire beslommeringen compleet met ( brave danwel ongemakkelijke ) vernederende speeches tijdens diners.

De film mag dan niet alle problemen eendimensionaal op een grote hoop gooien waardoor de film niet bezwijkt aan vals sentiment om maar zoveel mogelijk drama aan de kijker te introduceren. De film is toch allesbehalve overtuigend. Neem nou dat moment dat pa de afwasmachine z.s.m. probeert te vullen, frisse insteek!, vervolgens ergens aan herinnerd wordt om uiteindelijk af te druipen. Ik heb zo ongelofelijk schoon genoeg van dat soort momenten, dat ik hem het liefste nog een trap onder zijn reet na wou verkopen. Moet ik daar nou door geraakt worden? Ik vond de acteerprestaties dus allesbehalve overtuigend of het nou de fysieke ruzie tussen Kym en haar moeder betrof of de zoveelste kunstmatig gefabriceerde zogenaamde ongemakkelijke blik. Hathaway vond ik echt stuitend irritant, ik had constant zoiets van: je verdient het ook allemaal niet loeder! Haar tederheid ( of haar ziel ) heb ik nergens kunnen ontdekken, het bleef voor mij gewoon de zoveelste afkickpatient.

Cinematografisch en muzikaal is het trouwens ook van het allerbelabberdste niveau dat ik gewend ben. Wat al helemaal opvalt als alle redelijk brave dialogen maar de revue blijven passeren. Had nooit echt een gevoel van medelijden, compassie of wat dan ook voor wie dan ook. Kym en Rachel kunnen mij gestolen worden. Wel positief was het einde waar de wond uiteindelijk dus niet geheeld wordt , alleen was ik toen al eenmaal in een gemoedstoestand dat ik het maar voor kennisgeving aannam.

Festen is veel sarcastischer qua toonzetting. Daarom superieur aan deze film . 2*

Dat sarcasme mis ik eveneens in Rachel Getting Married, de enige reden waarom ik Festen nog wat kon smaken. En aangezien Jonathan Demme hier met een regelrechte kloon op de proppen komt van Vinterbergs film, is deze prent een redelijk zware ontgoocheling. 'k Had nochtans hoge verwachtingen, niet in het minst door de vele positieve recensies. Nu moet ik er wel bij zeggen dat 'k maar half wist waar Rachel Getting Married over gaat en 'k dacht dan ook een soort van Baumbach-achtige cinema voorgeschoteld te krijgen.

Niet dus: 't is een ietwat achterhaalde Dogma-film geworden. De toon is bij momenten veel te hysterisch, visueel is het huilen met de pet op en de rol van Kyms vader is potsierlijk. Ook Anne Hathaway speelt vaak te karikaturaal om te overtuigen, hoewel ze er af en toe toch eens doorkwam om 'n snaartje te raken. Wat eigenlijk kan doorgetrokken worden naar de hele film, die ondanks de vele gebreken wat mij betreft toch ook geen complete mislukking kan worden genoemd. Niettemin had ik op véél meer gehoopt.

Tja, compleet oneens natuurlijk, zoals met overigens je hele recensie die meer een soort aversie tegen dit soort films lijkt uit te stralen dan een daadwerkelijke recensie.

Ik heb persoonlijk ook weinig tot niets met dit soort films, maar was toch wel heel aangenaam verrast door de volstrekt originele manier van vertellen en de hele opzet en setting van de film. Acteerwerk, niet alleen van de hoofdrollen, maar van eigenlijk iedereen, is gewoon fenomenaal. Ik snap best dat mensen het een kutfilm vinden, maar dit slecht acteerwerk noemen... tja, echt onzin in mijn ogen.

Sowieso is de hele bruiloft zelf echt geweldig, echt veel leuker dan al de bruiloften waar ik bij ben geweest.

Maar goed, het is ook een film (en alleen daarom al gedurfd) waarin ik net zo goed een hele recensie vol zaken op kan noemen waar je je aan kunt ergeren. Dit heb je al eens gezien, dat is al eens gefilmd, de camera draait geen 360 graden, de muziek is iets wat bij die scene mensen hoort, dus kut, er wordt wel eens in gehuild, dat kan natuurlijk niet, er is iemand met psychische problemen, dus onsympathiek, allemaal van dat soort dom gelul.

Maar voor wie er een beetje moeite voor doet is het een hele mooie film.

Achterhaald, weinig origineel, voelt erg "gemaakt" aan en hondslelijk (rot toch eens op met die digitale camera's). Vanwege een aardige rol van Hathaway en een erg leuk bruiloftsfeertje (en Fab 5 Freddy ) toch nog 2,5 *

Ik was hier vooral benieuwd naar geworden door de alom geprezen prestatie die Hathaway hier geleverd zou hebben, en inderdaad, het is een erg puike prestatie, maar ik was toch eigenlijk vooral verrast door DeWitt. Zij is degene die echt weet te switchen tussen de verschillende emoties die haar karakter in een paar dagen meemaakt.

Jammer genoeg is dat één van de weinige aspecten aan deze film die ik als positief beschouw. Wat de film vooral mist is enige connectie met de karakters. Het is allemaal ontzettend aanschouwend, alhoewel met verschrikkelijk handycam camerawerk en hak-op-de-tak montage er nog enigzins geprobeerd wordt om aan deze saaie bedoeling nog wat kleur te geven. Dit faalt behoorlijk.

Veel scenes zijn hit-or-miss. De beginscene waarin wij al meteen geconfronteerd worden met het feit dat Kim iemand vermoord heeft, is fantastisch.

Maar daartegenover staat dat wat waarschijnlijk dé scene van de film moet voorstellen (het afwasmachine inruimen), misschien ook wel het beste voorbeeld is van wat er zo mis is met deze film. - Totaal niet boeiende personages die nog iets veel onnozelers doen, waarbij we aan het eind eens even duidelijk te zien krijgen dat Kim een totale fuck-up is. Zo ook bij de onnodig langdradig scene waarbij iedereen z'n "speech" mag houden.

Soms is een film als geheel beter dan als je alle losse stukjes zou bekijken, maar dit is het tegenovergestelde. De film heeft wel wat te bieden, vooral de sporadisch mooie en realistische weergave van een gekwelde ziel is goed. En ook sommige acteerprestaties zijn behoorlijk.

Maar als geheel valt deze film toch in duizend stukjes uiteen, simpelweg door de onnodig kwelling van het alledaagse waarmee wij worden opgescheept als kijker, zonder dat je ook maar iets meevoelt met de bijbehorende karakters, althans, ik niet.

Anne Hathaway steelt de show in deze belabberd lelijke film. Ik blijf het toch helemaal niks vinden, dat gedoe met die digitale camera's. Ook in deze film een grote smet op het geheel.

Ondanks dat Kym steeds verassend switcht, van een irritant wijf, tot een grappenmaker, tot iemand die me zo nu en dan zelfs nog redelijk wist te ontroeren beviel me dit uitstekend. Geweldige prestatie van Hathaway, maar eigenlijk doet het grootste deel van de cast het gewoon prima. Voor de rest vond ik het niet zo bijzonder. Buiten Hathaway's personage om wist de film me geen moment te raken en zat ik me eerder te ergeren aan tenenkrommend irritante scénes, of dat oerlelijke uiterlijk van de film zelf, met ook nog eens muziek op de achtergrond, waardoor ik op een gegeven moment neigingen had om het volume maar even op minimaal te zetten. Voor de rest vond ik de afwasscéne, een paar scénes van Kym met haar zus en de ruzie van Kym met haar moeder maar erg matig. Owh jah, laat ik de auto ook nog maar even tegen de boom (rots, steen?) rijden, brrr.

Njah, voor de rest vond ik de dialogen zo nu en dan wel aardig, waren de speeches en gesprekken, gebeurtenissen op de bruiloft ook erg leuk en vond ik het erg leuk dat Mather Zickel (Kieran) ook bij de meetings aanwezig was en tegelijkertijd op de bruiloft. Ik zat steeds te wachten op een stukje overtuigende chemie tussen Kym en hem en op het laatst werd ik een beetje gerustgesteld gelukkig. Opzich geen slechte film dus, maar wel één met te grote dieptepunten en een paar lichtpuntjes.

Ik heb mijn best gedaan.... maar heb de film na 50 minuten afgezet. Heb nog geprobeerd om de aandacht erbij te houden, maar het mocht niet baten. Heb ondertussen een hele maaltijd bereid, puur en alleen om mijn tijd niet helemaal verloren te laten zijn. Ik kan me gewoon amper voorstellen dat mensen dit vol houden en ook nog eens een redelijk cijfer geven! De film is zo oninteressant, langdradig en vervelend gefilmd, dat het gewoon pijn doet om te kijken!

Begrijp me niet verkeerd. Ik houd absoluut van een thriller, drama of romantische film. Het hoeft niet van die 'Hollywood actie' te zijn, maar dit..... ver-schrik-ke-lijk!

Nou kan ik 3 dingen doen: een enorm laag cijfer geven, niet stemmen aangezien ik het niet heb kunnen verdragen om de film af te kijken of het houden op een cijfer tot iemand me ervan overtuigd heeft om mijn stem te veranderen.

Ik houd het op het laatste. Misschien dat ik 'm nog wel een keer af kijk.

Lelijk? Welnee! Juist een prachtig geschoten en ontroerend drama met een uitblinkende Hathaway, een fantastische rol. Ook zuslief en pa deden het erg goed. Wellicht een beetje langdradig maar er zitten prachtige scenes in (de afwasmachine, de badscene, de wedding vowels), ja deze film deed me wel wat.

3,5*.

ik vond de film emotioneel en aan de ene kant ook erg saai

de enige personage die me echt raakte was de vader.

je voelde echt dat die van zijn dochter(s) houdt en dan ga je jezelf wel afvragen of jij dat zou kunnen als door je dochter de schuld je zoontje om het leven komt maar ja je ziet dat hij het haar nooit kwalijk heeft genomen en daarom werd ik er zo door geraakt want dat is onvoorwaardelijke liefde hebben voor je kind.

Mja, moet toch nooit al te veel hebben van films waarvan je de hele tijd het gevoel hebt dat driekwart van de scenes weggelaten, of op z'n minst zwaar ingekort hadden kunnen worden. Het verhaaltje is niet erg origineel, zo'n terugkeer op een familiefeest als deze waar dan een hoop oud zeer opgerakeld wordt is al meermaals gedaan, en beter ook. Komt verder veel te laat op gang, pas op driekwart zo'n beetje, maar met de bruiloft zelf kakt het toch allemaal weer aardig in elkaar.

Niet de moeite waard dit, scheelt me achteraf weer geld dat ik er op het IFFR 2x heb naastgegrepen. Toch nog een pluspunt.

1.5*

Ik vond de film niet zo geslaagd. Erg langdradig: het verhaal had binnen het uur verteld kunnen worden. Het camerawerk stoorde me ook, met name het eerste halfuur. Op het moment dat de aap uit de mouw kwam werd de film voor even interessant maar de bruiloft zelf was weer een vervolg van het begin.

2*

Typisch een film die door het verkeerde publiek wordt bekeken. Mensen

die Anne Hathaway achterna lopen moeten er van bewust zijn dat dit een volwassen film is en behoorlijk on-Amerikaans is.

Subtiele film, leuke personage's in een langzaam voortkabbelend "klein" filmpje.

Klein pareltje 4.0*

(En houdt die vergelijkingen met Festen maar achterwege, dat slaat nergens op, een kleine neiging mag).

Eens met Verhoeven. Gisteren deze "Demme" gedraaid in ons filmhuis, en ik snap ook al niet waarom hij ineens met een handheld digitale camera gaat werken.

Ik weet bijna zeker dat hij geïnspireerd is door Festen alleen wat bij Festen goed is gedaan, is hier uiterst vermoeiend en langdradig. Het losse camerawerk is hier niet serieus te nemen en lijkt een beetje op interessantdoenerij. Demme valt door de mand wat mij betreft. The Silence of the Lambs is één van mijn favoriete thrillers, daarom had ik dit gepruts niet verwacht.

Als het trouwfeest begint vind ik het echt heel vervelend worden. We moeten eerst 10 verschillende muziekgenre's aanhoren omdat het toevallig een muliculturele party is. Tussendoor hoor je alleen maar gekwek van aanstellerige zeikwijven. De speech van Kym is dan wel weer even leuk, hoewel je mij daar een vergelijking met Festen niet kwalijk kan nemen.

Het einde is mooi, de uitbarsting tussen haar en haar moeder is indrukwekkend overgebracht.

Rachel Getting Married had een heel stuk ingekort mogen worden. Nu is hij te lang, irritant en doodvermoeiend.

Mooi familiedrama over een familie vol onverwerkte trauma's, jaloezie en onenigheden. Sober in beeld gebracht en met weinig opsmuk. De spanning valt me iets te vaak weg om boeiend te blijven, maar het weergaloze acteerwerk van anne hathaway maakt veel goed.

Mooi familiedrama dat zich afspeelt tijdens een huwelijk-weekend. Anne Hathaway is erg goed als het zwarte schaap van de familie, die hier toch wel afscheid neemt van haar prinsessen-imago. Doordat de film geheel in handheld is geschoten, oogt het allemaal zeer realistisch en naturel. De lange scenes maakt het geheel soms wat langdradig, en hier en daar had het best wat korter gemogen.

Enigzins vergelijkbaar met het betere Piece of April.

Prachtige vertelstijl in een even briljante film. Deze prachtige, bijna docusoap moet je leren waarderen en niet kijken voor het verhaal alleen, wat bewust klein wordt gehouden. Een dramafilm met een rauw, maar een zeer realistisch in beeld gebrachte familie met littekens, waarover eindelijk mag worden gesproken.

Het natuurlijke camerawerk zonder franje (de een vindt het beter dan de ander) en een stel onwaarschijnlijk goede acteurs en actrices maken deze film tot een klein en ingetogen meesterwerk.

Het enige wat misschien ontbrak was een lichte verassing of nog een aap uit de mouw. Maar dit was good enough. 4,5 ster.

Daar ben ik het juist niet mee eens. Wat mij betreft was de drama teveel aanwezig, en nam het duidelijk de overhand. Ook had ik eerlijk gezegd weinig met de karakters, wat toch wel essentieel is bij een dergelijke film.

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende actrice Anne Hathaway...

Schokkende/teveel camera beweging...

Goed HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Geen uitmuntende film maar zeker leuk voor een regenachtige zondagmiddag.

Hathaway vind ik persoonlijk een leuke meid (in interviews) en fijn om naar te kijken. Ze zet haar rol overtuigend neer en bewijst ook meer serieuse rollen aan te kunnen. Hopelijk zet ze deze groei door.

De andere acteurs waren ook oké. De bijrol van Sai was ook echt leuk. En een mooie bruiloft (zwijmel) met erg veel leuke momenten

Volgens mijn vrouw zou dit een leuke film zijn die we niet mochten missen. Ik had er heel veel voor over om deze film te missen. In lange tijd niet zo'n slechte film gezien. Van de echte amerikaanse overdrevenheid. Zonde van mijn tijd.

Het is vaak de bruid die zich in films misdraagt, maar in deze aangrijpende Drama / Romantiekfilms is het juist een zusje.

Kym (Anne Hathaway) zit in een afkickkliniek vanwege haar drank- en drugsproblemen. Nu haar zus Rachel (Rosemarie DeWitt) gaat trouwen, krijgt ze toestemming om daarbij te zijn. De komst van Kym, als zwart schaap van de familie, werkt zeer stressverhogend.

Anne Hathaway werd voor haar rol genomineerd voor een Oscar. En terecht, want ze speelt op overtuigende wijze een jonge vrouw die wordt geplaagd door een ruig verleden vol drank, drugs, anorexia en andere ellende. Prima rol ook van Debra Winger als de moeder van Kym en Rachel, jammer dat ze zo kort in beeld is.

Al met al een uit de hand geschoten Drama / Romantiek film, met opvallend naturel spel van de hele cast en met name Anne Hathaway.

Goed geacteerde film waarbij vooral de eerste drie kwartier en het laatste stuk de moeite waard zijn. Ergens in het midden begon ik echter af te haken. De verwikkelingen rondom Hathaway vond ik erg geforceerd en te ver gezocht waardoor de interesse en vooral de geloofwaardigheid af begon te nemen.

Tegen het einde krikt Debra Winger de film nog even op maar als dit niet was gebeurd was mijn beoordeling lager uitgevallen.

Wat uiteindelijk een heel aardig drama had kunnen zijn werd een Festen achtige film maar dan toch een stuk minder. Gemiste kans. Door het goede acteerwerk toch nog een voldoende.

Gemiddeld.

Ik had erg veel moeite met de wel erg povere art-style van de film maar gelukkig wordt er hierdoor gefocust op de acteerprestaties. Anne Hathaway bewijst redelijk vroeg in haar mainstream carrière dat ze kan acteren. Ook de supporting cast is echt sterk. De film heeft echter geen reden om zo lang te duren als het doet want op vlak van verhaal is dit best standaard. Na een tijdje werd het zelfs zo melodramatisch dat je bijna volcontinu zit te kijken naar huilende personages die elkaar steevast willen slaan op een soap-achtige manier.

2,5*

Fijne film wel. Vooral de naturelle toon is prettig en werkt goed hier. Ondanks zware thema's niet een superzwaar drama en ook geen misplaatst flauwe humor om de zaak luchtig te houden maar juist lichte momentjes vanuit de personages en situaties. Hathaway weet de complexe emoties ook goed te brengen. Soms sleept de film wel een beetje maar over het geheel kijkt de film fijn weg, ook door de simpele maar sfeervolle fotografie. 3,5*.