Hiroshima Mon Amour (1959)

Allereerst een grootse openingsscene.

Boeiende thema's: Persoonlijke grootse gevoelens afgezet tegen de wereld die je dwingt om keuzes te maken. En uiteindelijk de zelfbescherming.... zijn grote gevoelens van voorbijgaande aard omdat we er anders stuk aan gaan?

De film bleef net te veel op een analyserende afstand voor mij om echt in mijn ziel te kruipen (na de openingsscene). Daardoor was dit voor mij iets te veel een een verstandsfilm over grote emoties.

Maar niettemin boeiend.

3.5*

Indrukwekkend en meeslepend. En niet alleen de magistrale openingsscene. Thema van de film is wat Ramon al prima verwoordde "je vergeet omdat je verder moet met je leven".

Na het zien van een documentaire over deze film (staat op dezelfde dvd) werden vele scenes en daarmee gepaarde symboliek me duidelijker.

Binnenkort maar eens herzien.

Een type film als deze (drama met gigantisch veel tekst) kan ten onder gaan aan pseudo-intellectueel, hoor-mij-nu-eens-

interessant-zijn-maar-eigenlijk-heb-ik-geen-zak-te-vertellen geouwehoer. Deze film doet dat duidelijk niet en blijft erg goed overeind.

Werd meteen in de film gesleurd door de erg mooie beginscene. De acteurs hebben daar iets teveel een opleestoontje maar dat wordt toch wel beter als de film vordert. Wat me ook opviel was de erg mooie belichting. Zwart/wit wordt erg goed gebruikt en de film is prachtig gestileerd. Het strakke camerawerk past daar erg goed bij. De muziek vond ik ook erg goed, toch vaak een struikelblok bij oude films. Vaak is de score veel te overdreven aangezet maar hier wordt de muziek erg goed gebruikt.

Verrassing voor mij want dit soort film liggen me meestal niet zo, zeker niet als ze al wat ouder zijn.

4*

Grappig dat het meest gebruikte woord in de negatieve berichten 'gekunsteld' is. Hiroshima mon Amour creeert, zoals de prachtige titel al laat zien, inderdaad een eigen realiteit, waarin verschrikkingen en schoonheid paradoxaal met elkaar vervlochten zijn. De beginscene (hoe mooi kan huid in beeld worden gebracht) staat daarmee als het ware model voor de gehele film. Op kunstzinnige wijze worden belichting, flash-backs maar ook dialogen gebruikt om tot iets volstrekt onnatuurlijks te geraken, wat daarmee des te sterker verwijst naar het leven. Ook binnen de film beginnen realiteiten door elkaar te lopen, herinnering en heden vermengen zich voor de personages evenals voor de kijker. En voortdurend zijn daar die gruwelijk mooie beelden; de close-ups, de fietsscene. Ik heb het gevoel Hiroshima mon Amour nog niet optimaal beleefd te hebben maar dat het kunst is, dat is zeker. 4*

Poëtisch zonder ziel.

De film kan omgeschreven worden als een symbolisch, poetisch en diepgaande reis, Maar dat allen zonder drijfkracht. De film sukkelt heen en weer tussen saai, langdradig, bij vlagen boeiend, bij vlagen karakterloos dialogen. De openingsscène deed me erg weinig. De beelden leken zo uit een documentaire gehaald te zijn. Het uitgestorven stemmen van de spelers blijkt daar weinig verandering in te brengen. Wisselvallig gespeeld trouwens. De Franse actrice zet een schitterende rol neer, de Japanse man daar op tegen bewandelt in niemandsland. De scène waarin zij hem verteld dat hij de enige persoon is die haar geheim weet over haar geliefde in ww2, en hij haar vervolgens omhelst is onwijs slecht gespeeld door de man.

Filmisch is de film tevens niet groots te noemen. De openingsscène zal wellicht impact hebben gemaakt, verder zie ik hier geen enkel vorm van een bepaalde aspect die invloed zou hebben gehad of de film een van de meest invloedrijkste ooit maakt. Cinematografie niet beklemmend genoeg. De sfeer gehalte is vrij nihil. Verder is sympathie tonen voor de personages erg moeilijk als er geen menselijk emoties van toepassing komen. De gehele is film is mijn inziens gewoon zielloos. Denk ook niet dat ik de film gauw zal herzien. Verder deel ik gewoon JJ_D zijn mening.

- Ik wou dat je dood was gegaan in Nevers.
- Ik ook, maar ik ben niet doodgegaan in Nevers.

1e ziening van Hiroshima mon Amour.

Als je slaap hebt en je wilt een film afkijken, kies dan niet Hiroshima mon Amour.

De film heeft nl een mysterieuze impact op de oogleden. Op verschillende tijdstippen heb ik geprobeerd de f te kijken, steeds net even iets verder in de f instappend maar het was geen doen! Ze werden keer op keer zwaarder, zwaarder...

Nou ja, u snapt het.

Ten langen leste heb ik mijn eerste ziening voltooid:

Ik heb hele mooie, dromerige beelden gezien. Vaak begeleid door sprankelende klanken.

De woorden functioneren meer wel dan niet als hypnotiserend gezoem. (Helaas moet ik opmerken dat de Franse woorden door haar zo goed als zonder uitzondering overdreven, bijna kinderachtig worden uitgesproken. Detoneert gigantisch.)

Ik ben er blij mee te worden geconfronteerd met de gevolgen die het droppen van de bom hebben (en nog wel op dergelijke poëtische, prachtige manier). Het opent de ogen.

Ik zie uit naar 1e ,2e ,3e herziening. Ik denk dat de f zich dan pas echt gaat openen. Waarschijnlijk heb ik er nu geen jota van begrepen.

Dijk van een film!

Nu de boudisque lang op zich laat wachten met de import van Last Year in Marienbad, zag ik opeens dat een andere Resnais bij de freerecordshop te koop was voor een prikkie. Inhoudelijk wist ik niks van de film. Het enige bekende is dat de titel genoemd wordt in een filmgeschiedenis boek.

Nu ik de fim een dag heb laten bezinken kan ik maar 1 conclusie trekken: deze film wil ik snel nog een keer kijken! Het narratief is echt té goed gedaan. Het verhaal is bevat iets magisch wat ik niet kan benoemen. De flashbacks en de niet-chronologische vertelling zijn erg goed, maar er zit een vreemde onderstroom in deze film die ik niet kan verklaren. Of het nu de langzame wisseling karakterontwikkeling is, de veelzeggende dialogen of de achtergrond van Hiroshima, ik weet het echt niet.

Naast dat magische iets, bevat de film een heerlijke soundtrack en camerawerk die het geheel als een rustige droom voorbij laten gaan. (Nevers' oude panden en natuuromgeving wordt prachtig als contrast weergegeven tegen de neonlichten en strakke vormen van Hiroshima).

Het acteerwerk vond ik prachtig. Rustig en duidelijk, zonder dat de film echt heel duidelijk is (= voordeel, geen nadeel). Ik vond de romance erg mooi en emotioneel in beeld gebracht, in tegenstelling tot veel andere MM'ers....

Die Marienbad mag wel is vliegenvlug mijn kant op komen!

Ik zat al snel helemaal in de film na een wonderbaarlijk mooie opening van zo `n 15 minuten waarin we wat door Hiroshima zweven, terwijl een voice - over in de vorm van een Franse actrice lijkt te ontkrachtten tegenover haar man in Frankrijk, dat er in Hiroshima sprake van ontrouw is geweest, terwijl de beelden dit juist bevestigen. Schitterend trouwens hoe verschillende scenes over elkaar heen gemonteerd worden.

Het gedeelte waarin verhaalt wordt over de jeugd van de Franse actrice en dan vooral over de vreselijke tijd die ze in Nevers doormaakte vond ik helaas wat minder goed overkomen. Gelukkig herpakt de film zich en blijft de film er ongelofelijk knap uitzien. De soundtrack was gelukkig niet zo irritant als in Resnais latere film: Last Year at Marienbad, al blijkt ook hier dat Resnais niet veel kaas van muziek gegeten had. Gelukkig maken de schitterende beelden van Hiroshima by night het verschil. 4*

Dit was niet echt wat ik er van tevoren van verwacht had. Het verhaal is goed en de flashbackstructuur complex, maar wel mooi. Toch wist de film mij niet te boeien. Er is eigenlijk niet veel mis met deze film, maar er is ook niet veel per se fantastisch aan deze film.

Een beetje halflauwe kijkervaring dus. Vond wel de archiefbeelden van Hiroshima zowel mooi als schokkend. Toch was het vrij plezierig om te zien, alleen niet de klassieker waarop ik hoopte.

Liefdesherinneringen met op de achtergrond het vredesgedenkteken dat bleef staan na de verwoestende bom van '45. De intro van Hiroshima Mon Amour is werkelijk fenomenaal (en even hoopte ik dat het de volle lengte van de film door zou gaan), de vervolgende romance inclusief dialogen meanderend en inderdaad wat stroef. Ik merkte dat mijn interesse gaandeweg afzwakte. Niet helemaal wat de intro beloofde.

2,5*.

Wat een negatieve reacties. Onvoorstelbaar. Film is alles behalve saai. Veel dialoog, dat wel. Maar er wordt genoeg besproken, film is behoorlijk divers (grofweg in 4 stukken te hakken die allemaal anders zijn) en ik vind het eigenlijk heel wat dat genoemde met al zijn zware thema's en alles dat Resnais wil met deze film, past in nog geen 90 minuten.

Vond het een erg indrukwekkende en mooie film. Het docu begin vond ik zwaar indrukwekkend, de switch naar het sfeertje dat Beforse Sunrise zou overnemen later, was apart, maar werkte ook heel goed. Het herinneringen ophalen, waar de film met name over gaat, over Nervais vond ik beklemmend en de nachtelijke slenteringen die volgen, sfeerrijk. En dus gebeurt er nogal wat. En er wordt nogal wat besproken in deze film over liefde, herinneringen en oorlog in een unieke omgeving. Wegvoorbereider voor tal van films zoals Before Sunrise die ik al noemde, maar ook bijv. Lost in Translation.

Prachtig liefdesverhaal, schitterende film over de kracht van herinneringen, mooi en deprimerend portret over Hiroshima en vooral geweldig met elkaar verbonden en schitterend in elkaar verweven. Echt een topper. 4 dikke sterren.

Schitterende poetische film. Begint meteen met een prachtige serie montages en sleept je daarna mee in de oeverloze conversaties van twee minnaars. Emoties worden niet op een melodramatische manier getoond en gesprekken zijn niet zoals je die normaal zou voeren. Riva betovert met haar mooie Frans en moeilijke emoties. Resnais weet de romance op meesterlijke wijze neer te zetten. De stad zorgt, vooral bij nacht, voor een fantastische dromerige sfeer. Hiroshima Mon Amour is een mooi geheel van verleden en heden, liefde en oorlog dat me moeilijk losliet.

4.0*

Een erg mooie film dit van Alain Resnais.

Hiroshima is een plaats die vooral bekend is geworden, dankzij de atoombom die er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog op terecht gekomen is. Dat heeft gruwelijke gevolgen gehad voor de bevolking destijds en die soms best indrukwekkende beelden zien we in het eerste kwartiertje van deze film terug. Verminkte lichamen, misvormde kinderen, een verwoeste stad en nog enkele andere zaken zorgen ervoor dat je gelijk een goed beeld krijgt van hoe erg dit destijds voor die mensen geweest moet zijn.

Daarna wordt de film gelukkig vriendelijker van toon en ontstaat er een soort van Before Sunrise sfeertje. Mister Blonde haalt het ook al aan, maar het viel mij tijdens het kijken van de film ook al op. De twee hoofdrolspelers praten op een ontzettend ontspannen manier met elkaar, hebben een erg fijne klik en voelen zich erg tot de ander aangetrokken. Ondanks dat de vrouw eigenlijkhaar man in Frankrijk ontrouw is, vond ik zowel haar als haar Japanse tegenspeler erg sympathiek overkomen.

Verder is de film erg sfeervol met af en toe ook erg mooie beelden van Hiroshima, waarin te zien is, dat is stad jaren na de bom gelukkig ook weer is opgekrabbeld. Ook werd ik behoorlijk meegezogen in het liefdesverhaal dat deze film wil uitdragen. Resnais brengt het allemaal op een erg poëtische manier en dat werkt bij mij in ieder geval erg goed. Romantiek op zijn best.

4,0*

Erg mooie film.

Vooral vanwege het ritme, de muziek, de sfeer, geweldige bewegende shots en de acteurs. Het eerste uur is echt magistraal, met een geweldige openingsscene en alles wat daar op volgt. Resnais edit echt geweldig. Het laatste stuk werd me iets te veel onderling gelul om het oneerbiedig te zeggen. Vond het allemaal een stuk minder interessant worden omdat het allemaal wel aardig in een plooi lag.

Maar verder is het vooral een heel mooi geschoten en ritmische film. Last Year in Marienbad vond ik echter nog heel veel beter, daar nam Resnais het beste uit deze film mee naar toe.

3.5*

Zozo, die Alain Resnais, die kiest niet voor de gemakkelijke weg bij zijn vak. In het begin krijg je de gruwelijke verschrikkingen van Hiroshima te zien met ellenlange Franse dialogen van een jongeman en jongevrouw die je pogen te hypnotiseren. Daarna zie je het tweetal (het blijkt een Japanner en een Franse dame uit Nevers te zijn) vrijwel altijd bij elkaar en tegen elkaar prevelen over hun verleden. De Franse dame heeft een vervelende geschiedenis achter de rug (liefdesrelatie met een Duitse soldaat tijdens WOII) en de Japanner lijkt helemaal geobsedeerd door het plaatsje Nevers. Hm, tsja....

In het begin vond ik de film niet echt geweldig, zelfs tegen het saaie aan nijgend. Maar gaandeweg raakte ik wel betrokken bij de film. De vervreemdende stijl en ook het pure acteerwerk van de twee hoofdrolspelers komen allemaal oprecht over. Het lijkt me een vreemde snuiter, die Resnais. Maar ik denk dat ik wel meer films van hem een kans ga geven.

Meer dan 50 jaar geleden (ten tijde van de Cuba-crisis) heb ik op de middelbare school tijdens een “dag voor de vrede” (of zoiets) deze poëtische film over onverwerkte oorlogstrauma’s van een one-night-stand koppel gezien. De film moet destijds weinig indruk op mij gemaakt hebben, want ik kon mij van het verhaal niets herinneren.

Nu vind ik het bij vlagen ontroerend, bij vlagen verwarrend en bij vlagen saai. Veel meer dan op het verhaal leunt de film naar mijn mening vooral op het formidabele acteertalent van Emmanuelle Riva. Het is aan haar te danken dat de film in mijn ogen toch nog net een voldoende scoort.

Wisselende emoties.

Er is een heleboel indrukwekkends aan deze film, begrijp me niet verkeerd. De beelden zijn erg mooi, historisch interessant en kunstzinnig, zeker als je daarbij neemt dat er in de tijd dat de film gemaakt werd nog niet echt sprake was van special effects zoals we die nu kennen. Emmanuelle Riva is indrukwekkend - of het echt een subliem acteertalent is of perfecte inleving vind ik wat moeilijk te beoordelen.

Wat verkeerd bij me valt is de poëzie - die krijgt wat mij betreft veel te veel de hoofdrol, en staat daarmee empathie met Elle in de weg. Nog erger, de rol die Lui speelt - heeft hij dan geen naam? blijft vlak en onduidelijk, en komt daarmee ook niet in de buurt van enige herkenbaarheid of emotie. Het maakt dat de boodschap vervaagt, en alleen de indruk achterlaat van drammerigheid zonder dat de inhoud doorkomt.

Misschien was iets meer subtiliteit dan beter geweest.

Poëtische compositie in woord en beeld, waarmee Resnais een menselijk drama schetst in de vorm van een worsteling tussen herinneren en vergeten; een strijd als het ware op leven en dood, zoals hij dat een jaar later zo mogelijk nog indrukwekkender zou vormgeven in l’Année Dernière à Marienbad. Maar daar is er de suggestie van bevrijding door die herinnering; hier is dat bepaald niet het geval.

In het opmerkelijke scenario van Marguerite Duras worden de vernietiging van een stad, en de vernietiging van een liefde met elkaar verbonden; gaan in het liefdespaar zelfs in elkaar over. Een stad en een liefde waaraan je niet kunt denken, zonder ook de herinnering aan de vernietiging daarvan op te roepen. Het vergeten wordt dan een overlevingsmechanisme, waarbij de herinnering aan de gruwel van het verleden verdwijnt, maar ook de herinnering aan dat wat werd vernietigd.

De ‘brief encounter’ tussen de Francaise en de Japanner brengt bij de vrouw haar weggedrukte verleden weer tot leven. In flashbacks wordt het verhaal van Nevers vervlochten met dat van Hiroshima, waarbij tevens de personages in het heden soms als in een roes de identiteit aannemen van de geliefden van Nevers.

Heel sterk optreden van Emmanuele Riva hier. Zij dwaalt door het heden van Hiroshima met een allure die doet denken aan het dolen van Monica Vitti en Jeanne Moreau in Antonioni’s trilogie, die in de jaren er na het licht zou zien.

De rol van Eiji Okada is een ietwat ondankbare; zijn personage is in zekere zin de katalysator, maar komt verder niet echt tot leven: de man is in deze film abstract zoals de niet te bevatten schaal van vernietiging van Hiroshima dat was; dit in tegenstelling tot het persoonlijke verhaal van de vrouw. Tegelijkertijd blijkt uit dat verhaal dat ook zij in wezen vernietigd is.

Resnais richt daarnaast de blik op de pleinen, de straten en gebouwen van de beide steden, en de rivieren die hen omgeven; en daarbij heb ik de indruk dat het oude Nevers de herinnering zijns ondanks blijft oproepen, terwijl het ‘nieuwe’ Hiroshima die lijkt uit te wissen, niettegenstaande de musea en de herdenkingen. Het zal zo zijn dat een oud landschap, een oude omgeving helpt het verleden vast te houden. Maar wat als die omgeving er niet meer is?

De documentaire beelden en de optocht met spandoeken maken een ietwat onmachtige indruk; maar misschien drukt dat juist wel het probleem uit van de onmogelijkheid van mentale verwerking van een enormiteit als de vernietiging van Hiroshima: je kan vier keer, of vierhonderd keer het museum van Hiroshima bezoeken, maar Hiroshima heb je niet gezien.

Een ontmoeting tussen oosten en west kort na de oorlog. Hij leeft in een nieuw Hiroshima dat een nieuwe stad geworden is. De boodschap is duidelijk: je bent in Hiroshima geweest, maar uiteindelijk heb je Hiroshima niet gezien. Een nieuw verhaal heeft plaats genomen van de oude gruwel. Daartussen ligt een oproep tegen oorlog en bommen. Terwijl rond hen niet onmiddellijk sporen te zien zijn van wat er enkele jaren voordien gebeurde. Zij komt dan weer uit Europa, dat evengoed slachtoffer was. Geen atoombom, maar evengoed verschrikkelijk. Misschien wel te vergelijken met de impact van een atoombom. Dat is toch de vergelijking die de personages (en ook de filmmaker) willen maken. Beiden personages kijken vooruit, het verleden is slechts een droom. En omdat ze elkaar vinden in een one night stand, luchten ze hun hart. Omdat het tegenover een onbekende is alsof je praat tegenover jezelf. De confrontatie van elkaars figuurlijke littekens, doet bij henzelf oude wonden openrijten.

Een film die niet helemaal de impact maakte die het beoogde, maar anderzijds wel doet nadenken en niet helemaal onverschillig laat. Qua stijl doet dit me meteen denken aan Before sunrise en zelfs Room in Rome, al is de boodschap zelf verschillend. De vrouw heeft een mooi uitgewerkt verhaal en is duidelijk het hoofdpersonage. Al had ik graag gezien hoe ook achter de man een beter verhaal zat en zo de wisselwerking tot stand kwam.

Na 'L'Année Dernière à Marienbad' had ik toch zeker goede hoop dat mijn volgende Resnais me goed zou gaan bevallen. Helaas weet de beste man me ook deze keer niet te overtuigen. Zou het überhaupt nog wat worden nu z'n twee ''grootste'' films me niet volledig konden bekoren? Ik laat het hier eerst maar bij.

Nee dit pakte me nergens, het verhaal + de personages niet. Zeer gekunstelde dialogen en monologen die me helemaal niks deden. Resnais brengt het geheel op een manier waardoor ik echt totaal geen binding krijg met de karakters. Ja het ziet er soms prachtig uit, maar dit geheel zal me niet lang bijblijven.

Mooie beelden, mooie soundtrack maar te veel en bovendien nogal oninteressante dialogen. Ook de personages konden mij niet helemaal bekoren. De beelden van Hiroshima van 1945 maar ook die van 1959 daarentegen zijn indrukwekkend en interessant. De totaal verwoeste stad na de atoombomaanval had men toch weer snel opgebouwd hoewel van het Hiroshima van 1959 ook niet veel meer overgebleven is als we dat moeten vergelijken met de beelden van nu. De depressief aandoende soundtrack paste trouwens wel goed in deze nu niet bepaald vrolijke film.

Kort samengevat:

Zeker geen slechte film dit debuut van Resnais maar het komt in de verste verte niet in de buurt van zijn tweede film, het schitterende "L' Année Dernière a Marienbad", voor mij nog altijd een van de mooiste films in de geschiedenis van de cinema.

3,5* na herziening

Nee, met Alan Resnais is het altijd lachen. In 'Nuit & Brouillard' toonde hij beelden van de concentratiekampen en in 'Hiroshima, Mon Amour' krijg je de verwoestingen, verwondingen, misvormingen en lijken na de atoombom te zien. Dat alles gelardeerd met een net zo vrolijk stemmend verhaal van een van elkaar afscheidnemend liefdespaar, waarvan de vrouw als collaborateur de nodige oorlogstrauma's met zich mee draagt. Marguerite Duras schreef het prachtige scenario.

Op een paar dagen tijd mijn tweede van Resnais achter de kiezen na L'Année Dernière à Marienbad (1961). De andere 21 films hier op MM zijn minder gekend waarbij dan zijn meest gequoteerde slechts 58 stemmen telt. Met Hiroshima MON amour levert Resnais opnieuw een bijzondere film af. De gebeurtenissen van Hiroshima zijn sowieso een emotioneel historisch thema en Resnais koppelt daar de liefde aan vast.

De film bestaat afwisselend uit beelden uit het verleden, beelden over Hiroshima en de dialogen tussen een koppetje. Emotie en diepgang staan hier centraal en het is vooral Riva die het beste van zichzelf geeft en nog meer dan Okada op de voorgrond treedt in de film.

De film is een esthetische poëtische ervaring van de verschrikkingen van de aanval op Hiroshima en de traumatische ervaringen die de overlevenden en nabestaanden ondergingen en met uitbreiding de trauma’s die werden opgelopen door de oorlog tout court. De liefde is paradoxaal en de vrouw vreest dat ze haar oude liefde zal vergeten door een nieuwe liefde op te starten. Knappe film van Resnais al was ik niet altijd even aandachtig aan het volgen. Sterk, maar er schort iets aan om het een meesterwerk voor mij van te maken, alleen kan ik de vinger niet op de wonde leggen ...

Taaie kost, dit praterige en dromerige liefdesdrama dat zich afspeelt tegen de gruwelen van het naoorlogse Hiroshima. Met de twee abstract uitgewerkte hoofdrollen en hun gekunstelde dialogen kon ik weinig; gelukkig wordt de boel enigszins gered door de mooie zwartwit cameravoering, die de film bijna tijdloos maakt. Het geheel sleept zich helaas dodelijk traag voort.

De film geldt als een klassieker – in hoge mate zelfs het startschot – van de Nouvelle Vague en vaag is de film zeker: er wordt doorlopend gesproken in zinnen als “de herinnering aan onze relatie zal de gruwel van het vergeten zijn” en haar Japanse minnaar in Hiroshima wordt later vereenzelvigd met haar Duitse minnaar in bezet Frankrijk. Het thema van de film is dan ook de herinnering, die in hoge mate de identiteit van een persoon vormt, waardoor verleden en heden door elkaar lopen. De film begint ermee dat zij de nucleaire catastrofe van Hiroshima ‘herinnert’ door middel van wat ze erover gehoord en gezien heeft (al wat blijft is de herinnering en daarmee onze reconstructie ervan) en omdat hij haar wil leren kennen vertelt ze hem haar verhaal als een Frans sletje in Nevers dat met de vijand sliep en na de bevrijding werd opgesloten in de kelder (juist omdat hij een vluchtige passant is durft zij hem haar verhaal te vertellen zodat hij haar als enige ‘kent’). Zoals uit de verwoeste grond bloemen opbloeiden, zo maakte de vernietiging van Hiroshima de vrede en hun liefde mogelijk waarbij men tegelijk de gruwel van het verleden moet vergeten om door te kunnen leven maar dat ook niet vergeten moet worden om herhaling te voorkomen (wat dat betreft is het tijdstip van de Dodenherdenking een goed moment om deze film opnieuw uit te brengen). Als ze wakker is is ze Nevers – en haar figuurlijke dood daar – vergeten, maar ze blijft erover dromen en onbewust verlangt ze dan ook naar de ware passie die ze daar ervoer voor de Duitse soldaat waardoor ze tegenover de Japanse minnaar, in wie zij haar Duitse minnaar projecteert, in tweestrijd staat: hij is de terugkeer van de onmogelijke, verboden liefde die ze daarom als belichaming van de dood rationeel gezien moet verlaten en vergeten maar hij belichaamt ook haar diepe, onbewuste verlangen naar die intense eerste liefde die ze nooit zal vergeten (ook als zij die niet meer bewust is, zal de aantrekkingskracht onbewust blijven waardoor ze vreemd zal blijven gaan). Uiteindelijk identificeren ze elkaar met het trauma van ieder: zij is ‘Nevers’en hij is ‘Hiroshima’.

De film speelt zo met de paradoxen van herinnering en identiteit (waarmee de film lijkt op een verhaal van Nabokov). Doordat het aldoor over herinneren en vergeten gaat alsmede doordat hij haar de hele film stalkt terwijl zij hem blijft afwijzen (op rationeel niveau terwijl haar lichaam smacht om door hem ‘kapot’ gemaakt te worden om te kunnen bloeien) is de film wel wat eentonig en mede vanwege de vaagheid daardoor wat vermoeiend, maar interessant en diep is de film zeker; als ik me een flauw grapje mag veroorloven kan de film wel een filmische atoombom worden genoemd.

Eigenlijk een beetje hetzelfde als dat ik had met L'Année Dernière à Marienbad. Enorm koud en afstandelijk waardoor de film me nergens raakt en de beperkte lengte toch best lang aanvoelt. Deze Hiroshima Mon Amour (sowieso een prachtige titel) is net iets beter omdat er net iets meer verhaal nog in zit, de sfeer net iets beter is en vooral de proloog (om maar een woord te gebruiken) fraai was. Visueel ook echt wel mooi deze film, maar anderhalf uur daarnaar kijken is wel te veel om echt geboeid te blijven. 3,0*.

Net iets minder indrukwekkend dan toen ik hem voor het eerst zag. Maar hoe lang is dat al weer geleden? Net als bij Bergman en Tarkovski (en misschien ook Antonioni?) moet je ertegen kunnen dat je als kijker gevraagd wordt om de emotionele laag op te dreggen uit gepassioneerde dialogen tussen afstandelijk gefilmde personages in een gestyleerde vormgeving. Menen die personages wel wat ze zeggen, en zo ja, waarom zeggen ze dat dan niet duidelijker en ondubbelzinniger? Omdat de dubbele laag en de bijbehorende onzekerheid misschien wel de essentie van hun boodschap vormen. En waar en wanneer zag ik deze film voor het eerst, en wat staat me er nog van bij, en vond ik hem toen wel zo indrukwekkend als ik me denk te herinneren?