Hiroshima Mon Amour (1959)

Ik vond 'm heel diep en interessant en symbolisch en poëtisch, destijds. Kunst, kortom. Misschien was dat ook zo, al betwijfel ik het. Het onderwerp en de authentieke beelden van de slachtoffers snoeren je de mond.

Ik hoef 'm niet meer te zien geloof ik.

Een film waarvan ik dacht dat ik hem goed vond....

Ja dacht ik ook.... maar helaas niet dus..

Zeer aardige film, maar té traag en hier en daar een beetje té poetisch (voor mij althans). 3.5

Hm, ik dacht dat ik een toneelstuk las toen ik Hiroshima mon amour van Marguerite Duras las voor Frans op school. Maar dat was kennelijk het scenario van deze film.

Geweldige film van Alain Resnais. Een Franse actrice ontmoet tijdens het maken van een film over vrede in Hiroshima na de atoombom een Japanse architect en de twee hebben een onmogelijke liefde, ze zijn immers beide getrouwd. De openingsscene is subliem, het gesprek tussen de twee over de schokkende beelden van de gevolgen van de ramp . Naar het einde toe wordt de twijfel van de actrice of ze moet blijven of niet en de innerlijke strijd die ze daarvoor moet voeren prachtig in beeld gebracht.
Ook mooi dat het einde of ze nou daadwerkelijk blijft of weggaat opengelaten wordt. Mijn theorie is het einde hetzelfde is als in Casablanca, aangezien ze naar de club genaamd Casablanca gaat.

Ach, maar wat maakt het eigenlijk uit, het is gewoon een prachtige film.

4.5*

Magistrale film. Een diepe poetische analyse van emoties. Liefde als zuurstof en warmte, liefde als een dolk in je hart, een niet-te-dragen last. Liefde die doet leven en liefde die je emotioneel vernietigt. Je vergeet de pijn en het verdriet om het verlies van je grootste liefde en je vergeet de pijn en de woede om die verschrikkelijke bom op Hiroshima.........je vergeet omdat je verder moet met je leven.

Ik heb deze film zeer intens beleefd. Tel de sublieme acteerprestaties, de schitterende muziek en de sfeervolle plaatjes erbij op en ik kom uit op 4,5*.

(Openingsscene is werkelijk subliem)

Einde van de film is m.i. niet open. De geliefden noemen elkaar Hiroshima en Nevers. Lijken mij herinneringen te worden van een onmogelijke liefde uit het verleden.

Allereerst een grootse openingsscene.

Boeiende thema's: Persoonlijke grootse gevoelens afgezet tegen de wereld die je dwingt om keuzes te maken. En uiteindelijk de zelfbescherming.... zijn grote gevoelens van voorbijgaande aard omdat we er anders stuk aan gaan?

De film bleef net te veel op een analyserende afstand voor mij om echt in mijn ziel te kruipen (na de openingsscene). Daardoor was dit voor mij iets te veel een een verstandsfilm over grote emoties.

Maar niettemin boeiend.

3.5*

Ik ben het eens met Fisherking. Een langdradige en oninteressante film waarin de acteurs als emotieloze etalagepoppen kromme literaire zinnen uitspuwen. Onvoorstelbaar dat deze film een Oscar heeft gewonnen. 1*

Vond het voor een Resnais te zijn wel genietbaar: veel andere heb ik er nog niet gezien, maar deze vond ik too nu toe de minst intellectualistische en, hoe raar het ook mag klinken, de meest gevoelige (als je op de wat aparte golflengte kan geraken).

Het is een sublieme film over twee mensen die tot liefde komen terwijl dat eigenlijk niet mag of kan. De gebeurtenissen buiten de film dicteren het wezenloze en irreële van deze romance. De scenes waarin veel te doen is in de directe omgeving van de twee hoofdpersonen maken duidelijk hoe alleen zij staan. Een verpletterend contrast in zwart-wit. Prachtig. Het tempo is laag, maar meer snelheid zou het gevoel dat je erbij hoort te krijgen om zeep helpen.

Twee keer gezien, en inderdaad... de eerste keer niet begrepen.

"Tu n'as rien vu" declameert de hoofdrolspeler tot in den treure ; dat geldt ook voor mij. 2* voor de moedige poging.

Indrukwekkend en meeslepend. En niet alleen de magistrale openingsscene. Thema van de film is wat Ramon al prima verwoordde "je vergeet omdat je verder moet met je leven".

Na het zien van een documentaire over deze film (staat op dezelfde dvd) werden vele scenes en daarmee gepaarde symboliek me duidelijker.

Binnenkort maar eens herzien.

De meningen over deze film zijn zoals ik zie nogal verdeeld. Ik vond m in ieder geval prachtig. Zat helemaal aan het beeld gekluisterd. De film deed allerminst gekunsteld of langdradig aan; juist een van de meest diepe, pijnlijke en eerlijke liefdesverhalen die ik ooit gezien heb. En wat een fantastische acteerprestatie van Emanuelle Riva zeg. Een dikke 4,5*

16 december op Nederland 3.

Intrigerend en indrukwekkend.

Net gekeken. Had Alain Resnais niet beter fotograaf kunnen worden? Zodra hij het beeldende met literatuur probeert te mengen (zoals altijd dus) gaat hij de mist in door een te onpersoonlijk perspectief. In deze film kon ik me goed inleven in de personages, maar naarmate de film duurt, verliezen ze hun karakterestieke voorkomen en wordt het saai en leeg.
Het houvast in de film is de relatie tussen de twee hoofdpersonages, maar dat word niet genoeg uitgebouwd naar mijn mening. Het verhaal van het zgn. moffenmeisje had geen hoofdlijn in het verhaal moeten zijn. Maar een kleiner onderdeel. Het verhaal van de Japanner en van hun liefde vond ik interessanter. Nu komt het op me over als een film die te veel wil vertellen zonder echt de diepte van een onderwerp voor anderhalf uur vast te houden.

Een scherp mes. Er is de gekmakende sfeer van aan- en afstoten, die je meteen in het moeras sleurt. Je hebt het volstrekt krankjorume gegeven: een Française die een poging onderneemt om het leed in Hiroshima te vertolken , gekoppeld aan de wanhopige poging van diezelfde Française haar eerste liefde te recupereren via een onbekende .

Het kan niet ... en toch wil je erin geloven Nu, bij momenten smeek je toch om een toefje verlichting. Er sluimert een topzware sfeer doorheen de film, het amicale porretje in de zij van de kijker blijft uit.

En toch blijft de totale indruk er één van prachtige, volgehouden onmogelijkheid. De liefde kortom

Voor velen zal dit een meesterwerk zijn, voor mij was het vooral een lange zit. Het kon me eigenlijk totaal niet boeien. De eindeloze monologen en dialogen zijn verschrikkelijk. Niet omdat ik een hekel heb aan veel dioloog, maar wel aan de manier waarop het gebracht wordt. Ze spreken op zo'n overdreven poëtische en theatrale manier dat het al snel vervelend wordt. Ik erger me gewoon aan het feit dat de personages nooit zeggen wat ze bedoelen, maar zo symbolisch spreken dat het voor mij gewoon wartaal wordt. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit een vriendin krijg die mij op zo'n omslachtige manier haar verleden vertelt. Het vreemde is dat de man hier precies haar manier van begrijpen vertelt. Hierdoor was alle kans op idenficatie met de hoofdpersonen verdwenen. Op zich mooi acteerwerk doet daar niks aan af.

Dat de film zo moeilijk doet zo draagbaar zijn als we naar iets moois konden kijken. De regisseur schiet wat mooie beelden, maar net als de dialogen zegt het mij eigenlijk totaal niks en verveelt het al snel. Over de muziek heb ik zelfs helemaal niks goeds te zeggen. Die leek totaal misplaatst.

Wat overblijft is een op zich goed gemaakt filmpje, die echter niks te bieden heeft voor mij persoonlijk. Ik heb hem nu een dag geleden gezien en weet nog nauwelijks wat er gezegd is. Over een week ben ik de film waarschijnlijk totaal vergeten en zal ik er alleen nog vaag aan denken als ik hem tussen mijn stemmenlijst zie staan. Jammer.

1,5*

Een type film als deze (drama met gigantisch veel tekst) kan ten onder gaan aan pseudo-intellectueel, hoor-mij-nu-eens-

interessant-zijn-maar-eigenlijk-heb-ik-geen-zak-te-vertellen geouwehoer. Deze film doet dat duidelijk niet en blijft erg goed overeind.

Werd meteen in de film gesleurd door de erg mooie beginscene. De acteurs hebben daar iets teveel een opleestoontje maar dat wordt toch wel beter als de film vordert. Wat me ook opviel was de erg mooie belichting. Zwart/wit wordt erg goed gebruikt en de film is prachtig gestileerd. Het strakke camerawerk past daar erg goed bij. De muziek vond ik ook erg goed, toch vaak een struikelblok bij oude films. Vaak is de score veel te overdreven aangezet maar hier wordt de muziek erg goed gebruikt.

Verrassing voor mij want dit soort film liggen me meestal niet zo, zeker niet als ze al wat ouder zijn.

4*

Ik had veel van deze film verwacht, maar eerlijkgezegd viel hij me tegen.

Ik las in een artikel over de French New Wave stroming:

"The last of the three seminal initial films of the French New Wave released in 1959 is Alain Resnais's Hiroshima, Mon Amour, probably the most inventive of all early New Wave works in terms of structure. Resnais's remarkable film unfurls not unlike a poem, an elliptical tracing of memory lost and time regained, the chronology of which makes Memento look straightforward."

Iemand die dit kan ondersteunen? Het kan aan mij liggen, maar ik vond het gebruik van flashbacks vrij recht-door-zee. Weinig ingewikkelde chronologische structuren te bekennen in ieder geval, in vergelijking met Memento (en helemaal in vergelijking met L' Année Dernière à Marienbad die hij twee jaar later maakte.)

Neemt niet weg dat ik het een sterke film vond. Ik hou wel van de poetisch onderlegde dialogen, maar qua complexiteit viel hij me toch tegen. 4*

Erg mooie film, die gelijk ook haast zijn hoogtepunt heeft met het intro. Prachtige beelden en schitterende muziek. De film sleurt je gelijk naar binnen, en voelt aan als een droom. Door het intro blijft de rest van de film ook erg dromerig aanvoelen. Een soort Lost in Translation, maar dan in de jaren ’50, maar dan anders... De gesprekken lopen soms misschien ietwat stroef, maar zeker niet erger dan andere klassiekers die ik ken. Geknutseld vind ik het een heel klein beetje, maar dat heb ik wel meer bij oudere films. Wat deze film anders maakt, is de sfeer, die ergens modern aanvoelt.

De camera voering en de belichting vond ik ook erg bijzonder, erg mooi hoe zij soms erg werd belicht, en hij in het donker bleef. Mooi contrast.

Dan over de flashbacks, ik vond ze allemaal goed te begrijpen, alhoewel het bij de eerste flashbacks niet helemaal duidelijk was of het nou om haar Duitse liefde ging of om haar liefde uit Horishima. Het kwam op mij over alsof ze beiden door elkaar haalden, of als dezelfde zag.

Al met al een zeer mooie film, die naar het einde toe ietwat afloopt, maar 4* kan ik er zeker aan kwijt.

Onlangs trouwens ook de oorlogsdocumentaire Nuit et Brouillard gezien, van Resnais. Deze verteld over de gruwelen in Auschwitz. Op zich een goede docu, maar hier viel me het droge gepraat wel erg op. Daarbij was hij maar 32 minuten lang, waardoor er niet diep op de materie in werd gegaan. Hierdoor kreeg ik niet het idee om een andere kijk op de oorlog te hebben gezien. Wat ik wel het bij Hiroshima. Jammer dus en stukken minder dan Hiroshima, maar het kijken waard.

Niet mee eens. Ik vond Nuit et Brouillard juist een ontieglijk krachtig half uurtje waarin ik dingen zag die mijn pet echt te boven gingen. Gruwelijk, maar ontzettend goed.

ik heb eerder gemengde gevoelens bij deze film...

Enerzijds vond ik het soms moeilijk echt voeling met de personages te hebben omdat ze vaak heel erg kunstmatig waren.

Los daarvan waren de beelden op zich fenomenaal mooi en waren de dialogen (ondanks de geknutseldheid) toch sterk en boeiend.

Ik had in een zeker opzicht veeeel meer van deze film verwacht, maar ik had hem vooral ook heel anders verwacht.

het verhaal op zich is niet grensverleggend, maar de manier waarop het wordt gebracht heeft dan weer wel zijn troeven. de vergelijking met Memento vind ik (dit om even in de pikken op de nuance) compleet irrelevant.

Ik besluit dat ik de film even ga laten bezinken en in een half jaartje nog eens een kans ga geven.. ik denk dat ie dat wel verdient. voorlopig toch *3.5

Laatst herzien, en toch met een kleine halve ster verhoogd. De film heeft een prachtige sfeer, een sluimer. Dit en de prachtige teksten, en vooral de muziek maken hem erg apart. Misschien is hij ergens wel wat geknutseld, ook theatraal, maar ik pik dat hier erg goed.

Erg bijzondere en vooral fijne film, met een schitterend intro, die me keer op keer blijft verbazen. Dank u, Resnais!

“... Alain Resnais’ first feature is one of the most influential films of all time ...”

http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReview/hiroshima.htm

Volgens velen (critici) is deze film op de Citizen Kane na meest invloedrijke film uit de cinemahistorie.

Onbegrijpelijk. Ik zie, in tegenstelling tot Kane, ook niet wat hier van enige invloed kan zijn geweest op de filmwereld.

De ultralange, maar magistrale en poetische beginscene was anders voor mij als kijker al baanbrekend voor de 'cinema'. Zeker in die periode, waar cinema louter diende voor amusement d.m.v. scripts. Nu moesten de hersentjes gebruikt worden. En wat een shots en cuts, ai ai ai. Die beginscene is nog steeds het beste wat de cinema ooit heeft voortgebracht als je het mij vraagt.