Hiroshima Mon Amour (1959)

Hij kan nu gratis, legaal en in hoge kwaliteit bekeken worden op www.theauteurs.com/

Liefdesherinneringen met op de achtergrond het vredesgedenkteken dat bleef staan na de verwoestende bom van '45. De intro van Hiroshima Mon Amour is werkelijk fenomenaal (en even hoopte ik dat het de volle lengte van de film door zou gaan), de vervolgende romance inclusief dialogen meanderend en inderdaad wat stroef. Ik merkte dat mijn interesse gaandeweg afzwakte. Niet helemaal wat de intro beloofde.

2,5*.

Wat een negatieve reacties. Onvoorstelbaar. Film is alles behalve saai. Veel dialoog, dat wel. Maar er wordt genoeg besproken, film is behoorlijk divers (grofweg in 4 stukken te hakken die allemaal anders zijn) en ik vind het eigenlijk heel wat dat genoemde met al zijn zware thema's en alles dat Resnais wil met deze film, past in nog geen 90 minuten.

Vond het een erg indrukwekkende en mooie film. Het docu begin vond ik zwaar indrukwekkend, de switch naar het sfeertje dat Beforse Sunrise zou overnemen later, was apart, maar werkte ook heel goed. Het herinneringen ophalen, waar de film met name over gaat, over Nervais vond ik beklemmend en de nachtelijke slenteringen die volgen, sfeerrijk. En dus gebeurt er nogal wat. En er wordt nogal wat besproken in deze film over liefde, herinneringen en oorlog in een unieke omgeving. Wegvoorbereider voor tal van films zoals Before Sunrise die ik al noemde, maar ook bijv. Lost in Translation.

Prachtig liefdesverhaal, schitterende film over de kracht van herinneringen, mooi en deprimerend portret over Hiroshima en vooral geweldig met elkaar verbonden en schitterend in elkaar verweven. Echt een topper. 4 dikke sterren.

Schitterende poetische film. Begint meteen met een prachtige serie montages en sleept je daarna mee in de oeverloze conversaties van twee minnaars. Emoties worden niet op een melodramatische manier getoond en gesprekken zijn niet zoals je die normaal zou voeren. Riva betovert met haar mooie Frans en moeilijke emoties. Resnais weet de romance op meesterlijke wijze neer te zetten. De stad zorgt, vooral bij nacht, voor een fantastische dromerige sfeer. Hiroshima Mon Amour is een mooi geheel van verleden en heden, liefde en oorlog dat me moeilijk losliet.

4.0*

Een erg mooie film dit van Alain Resnais.

Hiroshima is een plaats die vooral bekend is geworden, dankzij de atoombom die er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog op terecht gekomen is. Dat heeft gruwelijke gevolgen gehad voor de bevolking destijds en die soms best indrukwekkende beelden zien we in het eerste kwartiertje van deze film terug. Verminkte lichamen, misvormde kinderen, een verwoeste stad en nog enkele andere zaken zorgen ervoor dat je gelijk een goed beeld krijgt van hoe erg dit destijds voor die mensen geweest moet zijn.

Daarna wordt de film gelukkig vriendelijker van toon en ontstaat er een soort van Before Sunrise sfeertje. Mister Blonde haalt het ook al aan, maar het viel mij tijdens het kijken van de film ook al op. De twee hoofdrolspelers praten op een ontzettend ontspannen manier met elkaar, hebben een erg fijne klik en voelen zich erg tot de ander aangetrokken. Ondanks dat de vrouw eigenlijkhaar man in Frankrijk ontrouw is, vond ik zowel haar als haar Japanse tegenspeler erg sympathiek overkomen.

Verder is de film erg sfeervol met af en toe ook erg mooie beelden van Hiroshima, waarin te zien is, dat is stad jaren na de bom gelukkig ook weer is opgekrabbeld. Ook werd ik behoorlijk meegezogen in het liefdesverhaal dat deze film wil uitdragen. Resnais brengt het allemaal op een erg poëtische manier en dat werkt bij mij in ieder geval erg goed. Romantiek op zijn best.

4,0*

Erg mooie film.

Vooral vanwege het ritme, de muziek, de sfeer, geweldige bewegende shots en de acteurs. Het eerste uur is echt magistraal, met een geweldige openingsscene en alles wat daar op volgt. Resnais edit echt geweldig. Het laatste stuk werd me iets te veel onderling gelul om het oneerbiedig te zeggen. Vond het allemaal een stuk minder interessant worden omdat het allemaal wel aardig in een plooi lag.

Maar verder is het vooral een heel mooi geschoten en ritmische film. Last Year in Marienbad vond ik echter nog heel veel beter, daar nam Resnais het beste uit deze film mee naar toe.

3.5*

Mooie film. De eerste 20 minuten waren het sterkst. Vond het erg jammer dat het niet zo de gehel film doorging. Moest even wennen dat het liefdesverhaal het overnam, maar het verhaal over de relatie die ze in Nevers had, was wel weer eg mooi. evenals het eind.

De vergelijking hierboven met Before Sunrise is een gotspe. Waar de film hier qua beeld en dialoog een zekere poetische schoonheid bevat, passeerden in BS enkel de meest tenenkrommende clichees de revue. Zal best als voorbeeld hebben gediend, maar deze is van veel grotere schoonheid en betekenis als dat vreselijke niemendalletje. (Sorry, moest ik even kwijt.)

Mooie muziek overigens.

Kleine 4*

Okay, de veel grotere betekenis graag, Reinbo.

Hiroshima Mon Amour wordt gezien als het begin van de Nouvelle Vague. De film gebruikte nieuwe technieken als korte flashbacks die weer terugsnijden in de chronologische scènes om zo een gebroken verhaallijn te creëren. "De tijd," zo zegt Resnais, "is verbrijzeld".

Bron wiki

Verder gaat HMA over hoe de buitenwereld op vreselijke wijze ingrijpt in de liefdesrelatie tussen twee personen. Toch iets met veel meer lading en zeggingskracht dan samen een glaasje wijn drinken in het park.

En laten we wel wezen, zelfs de laatste aflevering van het seizoen van GTST is nog van meer importantie en bevat minder clichés dan die vreselijke Before Sunrise/set niemendalletjes.

Off-topic verwijderd.

Net zoals met muziek het geval is, of met literatuur, valt ook het filmgenre ruwweg uiteen in twee totaal verschillende werelden, "Kunst" (met grote K) en "entertainment". Op zich zijn beide even verdienstelijk, en in beide kan een film meer of minder uitblinken. Maar wat je volgens mij niet mag doen is de criteria van de ene wereld gebruiken om een film uit de andere wereld te beoordelen. Hiroshima Mon Amour behoort volgens mij namelijk onomstotelijk tot de ene wereld. Ga hem dan niet te lijf met argumenten als "te gekunsteld", "te poëtisch" en dergelijke. Eventueel wel met argumenten als "het gekunstelde schiet zijn doel voorbij", of "het poëtische werkt niet"...

Voor mij werkte het alleszins wél. Prachtige beelden, montage, acteerwerk, dialogen, muziek, en vooral... thematiek...

Zozo, die Alain Resnais, die kiest niet voor de gemakkelijke weg bij zijn vak. In het begin krijg je de gruwelijke verschrikkingen van Hiroshima te zien met ellenlange Franse dialogen van een jongeman en jongevrouw die je pogen te hypnotiseren. Daarna zie je het tweetal (het blijkt een Japanner en een Franse dame uit Nevers te zijn) vrijwel altijd bij elkaar en tegen elkaar prevelen over hun verleden. De Franse dame heeft een vervelende geschiedenis achter de rug (liefdesrelatie met een Duitse soldaat tijdens WOII) en de Japanner lijkt helemaal geobsedeerd door het plaatsje Nevers. Hm, tsja....

In het begin vond ik de film niet echt geweldig, zelfs tegen het saaie aan nijgend. Maar gaandeweg raakte ik wel betrokken bij de film. De vervreemdende stijl en ook het pure acteerwerk van de twee hoofdrolspelers komen allemaal oprecht over. Het lijkt me een vreemde snuiter, die Resnais. Maar ik denk dat ik wel meer films van hem een kans ga geven.

@ThomasVV

We mogen de film niet te lijf met "te gekunsteld", maar we mogen hem wel prijzen met "thematiek". Zozo, de film heeft thematiek...Vertel mij over de thematiek, ThomasVV, en maak even een linkje met de titel graag...

Meer dan 50 jaar geleden (ten tijde van de Cuba-crisis) heb ik op de middelbare school tijdens een “dag voor de vrede” (of zoiets) deze poëtische film over onverwerkte oorlogstrauma’s van een one-night-stand koppel gezien. De film moet destijds weinig indruk op mij gemaakt hebben, want ik kon mij van het verhaal niets herinneren.

Nu vind ik het bij vlagen ontroerend, bij vlagen verwarrend en bij vlagen saai. Veel meer dan op het verhaal leunt de film naar mijn mening vooral op het formidabele acteertalent van Emmanuelle Riva. Het is aan haar te danken dat de film in mijn ogen toch nog net een voldoende scoort.

Wisselende emoties.

Er is een heleboel indrukwekkends aan deze film, begrijp me niet verkeerd. De beelden zijn erg mooi, historisch interessant en kunstzinnig, zeker als je daarbij neemt dat er in de tijd dat de film gemaakt werd nog niet echt sprake was van special effects zoals we die nu kennen. Emmanuelle Riva is indrukwekkend - of het echt een subliem acteertalent is of perfecte inleving vind ik wat moeilijk te beoordelen.

Wat verkeerd bij me valt is de poëzie - die krijgt wat mij betreft veel te veel de hoofdrol, en staat daarmee empathie met Elle in de weg. Nog erger, de rol die Lui speelt - heeft hij dan geen naam? blijft vlak en onduidelijk, en komt daarmee ook niet in de buurt van enige herkenbaarheid of emotie. Het maakt dat de boodschap vervaagt, en alleen de indruk achterlaat van drammerigheid zonder dat de inhoud doorkomt.

Misschien was iets meer subtiliteit dan beter geweest.

Woorden schieten tekort om alleen al die magistrale openingscene te beschrijven, wow!

Volg mijn woorden en je vindt ooit wel eens iets

Poëtische compositie in woord en beeld, waarmee Resnais een menselijk drama schetst in de vorm van een worsteling tussen herinneren en vergeten; een strijd als het ware op leven en dood, zoals hij dat een jaar later zo mogelijk nog indrukwekkender zou vormgeven in l’Année Dernière à Marienbad. Maar daar is er de suggestie van bevrijding door die herinnering; hier is dat bepaald niet het geval.

In het opmerkelijke scenario van Marguerite Duras worden de vernietiging van een stad, en de vernietiging van een liefde met elkaar verbonden; gaan in het liefdespaar zelfs in elkaar over. Een stad en een liefde waaraan je niet kunt denken, zonder ook de herinnering aan de vernietiging daarvan op te roepen. Het vergeten wordt dan een overlevingsmechanisme, waarbij de herinnering aan de gruwel van het verleden verdwijnt, maar ook de herinnering aan dat wat werd vernietigd.

De ‘brief encounter’ tussen de Francaise en de Japanner brengt bij de vrouw haar weggedrukte verleden weer tot leven. In flashbacks wordt het verhaal van Nevers vervlochten met dat van Hiroshima, waarbij tevens de personages in het heden soms als in een roes de identiteit aannemen van de geliefden van Nevers.

Heel sterk optreden van Emmanuele Riva hier. Zij dwaalt door het heden van Hiroshima met een allure die doet denken aan het dolen van Monica Vitti en Jeanne Moreau in Antonioni’s trilogie, die in de jaren er na het licht zou zien.

De rol van Eiji Okada is een ietwat ondankbare; zijn personage is in zekere zin de katalysator, maar komt verder niet echt tot leven: de man is in deze film abstract zoals de niet te bevatten schaal van vernietiging van Hiroshima dat was; dit in tegenstelling tot het persoonlijke verhaal van de vrouw. Tegelijkertijd blijkt uit dat verhaal dat ook zij in wezen vernietigd is.

Resnais richt daarnaast de blik op de pleinen, de straten en gebouwen van de beide steden, en de rivieren die hen omgeven; en daarbij heb ik de indruk dat het oude Nevers de herinnering zijns ondanks blijft oproepen, terwijl het ‘nieuwe’ Hiroshima die lijkt uit te wissen, niettegenstaande de musea en de herdenkingen. Het zal zo zijn dat een oud landschap, een oude omgeving helpt het verleden vast te houden. Maar wat als die omgeving er niet meer is?

De documentaire beelden en de optocht met spandoeken maken een ietwat onmachtige indruk; maar misschien drukt dat juist wel het probleem uit van de onmogelijkheid van mentale verwerking van een enormiteit als de vernietiging van Hiroshima: je kan vier keer, of vierhonderd keer het museum van Hiroshima bezoeken, maar Hiroshima heb je niet gezien.

Zo ook wordt de allereerste ervaring van de film Hiroshima Mon Amour zo'n herinnering waar je maar moeilijk mee kunt omgaan. De bedwelmende zwart-wit beelden in combinatie met de hypnotiserende voice-over van Duras' teksten beklijven, maar de herinnering eraan is zowel vernietigend als waardevol. De kans is groot dat in de herinnering de film dermate geïdealiseerd raakt dat er haast niet meer mee te leven valt. Daarbij komt angst kijken: angst dat wat je zo dierbaar is geworden op een leugen blijkt te berusten (iets wat denk ik in zijn latere film L'Année Dernière à Marienbad nog duidelijker gethematiseerd zal worden); angst dat elke latere amoureuze ontmoeting slechts substitutie zal zijn. Met andere woorden: we bewegen heen en weer tussen twee polen: aantrekking en afstoting; herinneren en vergeten, zoals je zegt. Herinneren, omdat we met de film een (positieve, in ons geval) affectieve associatie hebben die we koesteren - vergeten, omdat elke kijkbeurt in zich draagt dat onze angst werkelijkheid wordt. Dat is het leven.

Love and Catastrophe: Filming the Sublime in Hiroshima Mon Amour.

Ha, interessant verband dat je legt tussen het thema en de beleving van (deze) film an sich. Daar had ik nog niet aan gedacht. En wat l'Année Dernière à Marienbad betreft: daar meende ik in de ‘gereserveerde’ reactie van de vrouw op de ‘avances’ van de man ook iets te bespeuren van het (misschien typisch vrouwelijke) dilemma: is dit een uitnodiging tot een alles overwinnende liefde, of een poging tot verleiding? Maar goed, dat is voor mijn rekening, en ik moet die film nodig weer eens herzien.

En over je eerste opmerking: dat doet mij weer bijzonder veel genoegen. Dank daarvoor .

Een ontmoeting tussen oosten en west kort na de oorlog. Hij leeft in een nieuw Hiroshima dat een nieuwe stad geworden is. De boodschap is duidelijk: je bent in Hiroshima geweest, maar uiteindelijk heb je Hiroshima niet gezien. Een nieuw verhaal heeft plaats genomen van de oude gruwel. Daartussen ligt een oproep tegen oorlog en bommen. Terwijl rond hen niet onmiddellijk sporen te zien zijn van wat er enkele jaren voordien gebeurde. Zij komt dan weer uit Europa, dat evengoed slachtoffer was. Geen atoombom, maar evengoed verschrikkelijk. Misschien wel te vergelijken met de impact van een atoombom. Dat is toch de vergelijking die de personages (en ook de filmmaker) willen maken. Beiden personages kijken vooruit, het verleden is slechts een droom. En omdat ze elkaar vinden in een one night stand, luchten ze hun hart. Omdat het tegenover een onbekende is alsof je praat tegenover jezelf. De confrontatie van elkaars figuurlijke littekens, doet bij henzelf oude wonden openrijten.

Een film die niet helemaal de impact maakte die het beoogde, maar anderzijds wel doet nadenken en niet helemaal onverschillig laat. Qua stijl doet dit me meteen denken aan Before sunrise en zelfs Room in Rome, al is de boodschap zelf verschillend. De vrouw heeft een mooi uitgewerkt verhaal en is duidelijk het hoofdpersonage. Al had ik graag gezien hoe ook achter de man een beter verhaal zat en zo de wisselwerking tot stand kwam.

Na 'L'Année Dernière à Marienbad' had ik toch zeker goede hoop dat mijn volgende Resnais me goed zou gaan bevallen. Helaas weet de beste man me ook deze keer niet te overtuigen. Zou het überhaupt nog wat worden nu z'n twee ''grootste'' films me niet volledig konden bekoren? Ik laat het hier eerst maar bij.

Nee dit pakte me nergens, het verhaal + de personages niet. Zeer gekunstelde dialogen en monologen die me helemaal niks deden. Resnais brengt het geheel op een manier waardoor ik echt totaal geen binding krijg met de karakters. Ja het ziet er soms prachtig uit, maar dit geheel zal me niet lang bijblijven.

Vanaf 6 augustus re-release in de bioscoop (EYE)

Mooie beelden, mooie soundtrack maar te veel en bovendien nogal oninteressante dialogen. Ook de personages konden mij niet helemaal bekoren. De beelden van Hiroshima van 1945 maar ook die van 1959 daarentegen zijn indrukwekkend en interessant. De totaal verwoeste stad na de atoombomaanval had men toch weer snel opgebouwd hoewel van het Hiroshima van 1959 ook niet veel meer overgebleven is als we dat moeten vergelijken met de beelden van nu. De depressief aandoende soundtrack paste trouwens wel goed in deze nu niet bepaald vrolijke film.

Kort samengevat:

Zeker geen slechte film dit debuut van Resnais maar het komt in de verste verte niet in de buurt van zijn tweede film, het schitterende "L' Année Dernière a Marienbad", voor mij nog altijd een van de mooiste films in de geschiedenis van de cinema.

3,5* na herziening

Zondag te zien in het Louis Hartlooper Complex (Utrecht) (11.30 & 19.00)

Blu-ray: 18 jan. 2016.

Nee, met Alan Resnais is het altijd lachen. In 'Nuit & Brouillard' toonde hij beelden van de concentratiekampen en in 'Hiroshima, Mon Amour' krijg je de verwoestingen, verwondingen, misvormingen en lijken na de atoombom te zien. Dat alles gelardeerd met een net zo vrolijk stemmend verhaal van een van elkaar afscheidnemend liefdespaar, waarvan de vrouw als collaborateur de nodige oorlogstrauma's met zich mee draagt. Marguerite Duras schreef het prachtige scenario.

Echt een mooie film, enig in z'n soort. De film begint heel afwisselend en daarna gaat het tempo erg omlaag. Maar dat is niet erg want de serene scenes maken genoeg indruk.

De ontoereikendheid van het geheugen, zou dat de reden zijn waarom we films opnieuw kijken