Hiroshima Mon Amour (1959)

Alle negatieve zaken over deze film zijn al eerder gezegd, dus vergeef mij als ik niet de behoefte heb om zelf deze film nog eens volledig af te kraken. De gekunstelde dialogen, de onbegrijpelijke symboliek, het overdreven theatrale aspect (de nadrukkelijke "voorleestoon" in de openingscène, waar sloeg dat op?) en het onïnteressante sfeertje; dat vat het allemaal nog eens bondig samen.

In wezen is het doodeenvoudig: plak wat gruwelijke plaatjes aan elkaar en je hebt al een hele hoop mensen die erin zullen meegaan; mix er nog wat beeldpoëzië en (mislukte) mystiek aan toe en velen zullen het fantastisch vinden... Maar zo wordt elke Auschwitz-docu toch een hypnotsiche ervaring?

Mag ik u eraan herinneren dat de heer Bergman toen al volop bezig was met hoogstaande meesterwerken te maken, die het zeker niet van een (totaal afwezige) amusementswaarde moe(s)ten hebben...

In theorie klinkt dat goed, maar kan de gewone cinefiel daar iets mee?

Hopelijk wordt het allemaal iets duidelijker na het zien van de bijgevoegde docu op de dvd...

1*

Grappig dat je je kritiek afsluit met 'het bijzondere' van de beginscene. Het is dan ook die 'hypnotische ervaring' die de beginscene briljant maakt. Dat anderen in slaap vallen, mij een zorg. Met open mond waar een straaltje kwijl uitsijpelde en met verstokte adem heb ik deze beginscene meerdere keren beleefd - wellicht behypnotiseerd, en dat is iets positiefs. Iets wat ook gebeurde bij het bekijken van Resnais' Nuit et Brouillard - de Auschwitz documentaire, waar je wellicht op een vreemde manier naar verwijst?

Dan Bergman, grappig dat je hem vermeld. Zijn intro van Persona (1966) heeft nogal wat raakvlakken met de intro van Hiroshima Mon Amour. In de rest van z'n oeuvre heb ik dat nog niet gezien. Het woord 'louter' in mijn bericht behoort eerder 'voornamelijk' te zijn, maar dat kwam minder sterk over om mijn punt omtrent 'baanbrekend' te maken.

Mijn punt is dat de openingsscène, juist door de eenvoudige formule (zie boven), veel overeenkomsten vertoont met de doorsnee Auschwitz-docu's (niet 'Nuit et Brouillard' in het bijzonder) die je maandelijks op tv aantreft (wat oude filmbeelden van verminkte mensen, liefst met sentimentele muziek er onder)... Als ik uw lijn doortrek, moet u zoiets ook hypnotisch ervaren en dus goed vinden - wat ik eigenlijk niet kan geloven van bepaalde filmkenners (waaronder u). Waar schuilt dan het "geniale" precies in die openingsscène, of is zoiets niet te verwoorden?

De shots en de cuts, dicht op de huid van het tweetal, dan opeens een verkoold lichaam, dan weer de zweetdruppels, dan een bominslag. Gepaard met de lyrische dialoog tussen de twee: Hi ro shi ma. Een after-sex gesprekje dat niets minder is dan een voordracht van een gedicht. Lijkt totaal niet op een doorsnee WWII-documentaire, verre van. Ik snap juist niet hoe je daar bij komt.

Bij mij mist dat "verkoolde lichaam" totaal zijn effect, ik vind het gewoon te eenvoudig om via gruwel de kijker in een bepaalde gevoelsrichting te drijven met die bepaalde emotie als enige doel.

Echter, uit uw betoog blijkt dat u iets meer ziet in het geheel: een soort diepere 'poëzie' (waarin het "verkoolde lichaam" meer dient dan juist het gevoel 'walging') die ik totaal gemist heb.

Ja, de openingsscene is natuurlijk een flink anti-oorlog-statement. Ja, de openingsscene bevat 'walgelijke' elementen. Nee, de openingsscene gaf mij niet alleen negatieve emoties en de 'goh, wat erg/zielig' gevoelens. Meeral bewondering voor de schoonheid [poëzie] en daaruit voortvloeiend respect voor de slachtoffers, eigenlijk de gehele stad Hiroshima zelf. Je ziet echt niet alleen verkoolde lijken etc., het was meer om een voorbeeld te geven van de shots en cuts die de openingsscene kenmerken.

Tevens zie ik nog steeds niet wat de atoombom op Hiroshima te maken heeft met het vernietigingskamp Auschwitz (m.u.v. de vele slachtoffers in WWII die het met zich meebrachten). Kijk eens naar Resnais' documentaire Nuit et Brouillard over Auschwitz, en dan zul je hopelijk een beetje inzien wat ik bedoel.

Hiroshima Mon Amour is geen geschiedenis-lesje die we kennen via video-reportages die we zagen op de middelbare school.

Mij eigenlijk niet. 'Hiroshima ou le temps d' un retour' verklaart enkele metaforen, maar niet het innerlijk van de protagonisten. Ik begrijp nu wel waar de film om gaat, maar vind het nog steeds vergezocht en ben daarom ook niet meteen geneigd hem opnieuw te zien...

Grappig dat het meest gebruikte woord in de negatieve berichten 'gekunsteld' is. Hiroshima mon Amour creeert, zoals de prachtige titel al laat zien, inderdaad een eigen realiteit, waarin verschrikkingen en schoonheid paradoxaal met elkaar vervlochten zijn. De beginscene (hoe mooi kan huid in beeld worden gebracht) staat daarmee als het ware model voor de gehele film. Op kunstzinnige wijze worden belichting, flash-backs maar ook dialogen gebruikt om tot iets volstrekt onnatuurlijks te geraken, wat daarmee des te sterker verwijst naar het leven. Ook binnen de film beginnen realiteiten door elkaar te lopen, herinnering en heden vermengen zich voor de personages evenals voor de kijker. En voortdurend zijn daar die gruwelijk mooie beelden; de close-ups, de fietsscene. Ik heb het gevoel Hiroshima mon Amour nog niet optimaal beleefd te hebben maar dat het kunst is, dat is zeker. 4*

Kan heel goed kloppen, het betreft dan ook een meesterwerk. 1 van de eerste dvd's die ik heb aangeschaft lang lang geleden.

Het blijft trial & error voor mij, die nouvelle vague. Beroemde film over een Franse vrouw die het aanlegt met een Japanse man en tijdens de 24 uur voor haar terugvlucht gedwongen wordt haar herinneringen aan haar grote liefde (een Duitse soldaat tijdens de bezetting) her te beleven. Een mens vergeet wat hij niet wil vergeten, terwijl de herinneringen die we hebben maken tot wat we zijn. Zoiets. De rol van Hiroshima is me niet volledig duidelijk, maar er wordt wel terloops een parallel gelegd met de liefde. Het begint met een knal, maar al snel is er de angst voor onverschilligheid. En uiteindelijk vergeet je dat het gebeurd is. Ik hoop van harte dat het gelaagder is dan dit, want zo potsierlijk kan het toch niet zijn. Of wel? De film loopt over van de houterige, literaire en dikwijls groteske dialogen die de film meer tot een poëtische verhandeling maken dan tot een narratief geheel. Heel emotionele film die bij mij het tegenovergestelde weet te bereiken. Een film die, zo vermoed ik stilletjes, meer voor complex wordt aangezien vanwege de vorm dan vanwege wat hij daadwerkelijk te vertellen heeft. Niks voor mij, dit.

Ik twijfel er een beetje aan of dit een nouvelle vague-film is. Voor mijn gevoel niet, hoewel een quote op de vorige pagina dat wel beweert. Mij lijkt Hiroshima mon Amour eigenlijk meer een soort wegbereider voor Godard en zijn kameraden.

Of deze film voor complex wordt aangezien weet ik niet, maar dat de vorm prachtig is staat vast.

Godard en zijn kameraden en Nouvelle Vague zijn zo ongeveer gelijk aan elkaar.

Resnais (vroege) werk wordt meestal als Nouvelle Vague gezien, maar hij stond eigenlijk wat buiten de Cahiers du Cinema-groep. Maar je moet de definitie van Nouvelle Vague wel heel smal maken wil dit er echt buiten vallen.

Dat bedoel ik ook. Nadruk ligt op 'wegbereider'.

Waarschijnlijk heb je gelijk, maar echt typisch vind ik deze film in dat opzicht niet. Misschien denk ik wel teveel aan de stijl van Godard.

Nah, echt een wegbereider is het ook weer niet,. Resnais debuteerde praktisch tegelijk met Truffaut en nog geen jaar voor Godard.

Nouvelle vague was ook vooral een term voor cinema die regels wilde breken in die tijd. Heb zelf ook moeite om een echte stillistische consensus te vinden. Die is er volgens mij gewoon nauwelijks.

Wikipedia heeft anders wel een soort definitie klaar... En als we deze film spiegelen aan die omschrijving zou ik 'Hiroshima mon Amour' nu ook niet meteen onderverdelen in 'Nouvelle Vague'...

Alain Resnais hoorde volgens mij bij een andere tak van de Nouvelle Vague die zich meer richtte op intellect en politiek: de Rive Gauche. Term ben ik iig wel eens vaker tegengekomen.

Ben het niet eens met de definitie van Wikipedia. Dat is een rijtje stijlkenmerken die vernieuwend waren in sommige Novelle Vague-films (en eigenlijk vooral kenmerken van A Bout de Souffle), maar ze sommen het op als een dogme-achtig rijtje. Volgens die definitie is Les Quatre Cent Coups al niet meer echt Nouvelle Vague en dat gaat me te ver. De Engelse Wikipedia heeft dat rijtje dan ook niet (al rekenen zij weer Bresson onder Novelle Vague en dat vind ik ook bedenkelijk).

.

Ik vindt dit een geweldige film vol stijlvolle taferelen die toch weer eens neigen naar de Franse New Wave wat het voor mij alleen kwalitatief mooier en intressanter maakt. De stijlkenmerken zijn erg mooi; zoals de schaduwen en de close-ups en het is daarnaast voor mij zowiezo een waar meesterwerk;

Nogmaals: haal de Criterion editie binnen van Hiroshima mon Amour, deze is mischien wel single disc maar bevat wel het een en ander aan extra's:

Special Features

- New high-definition digital transfer

- Audio commentary by film historian Peter Cowie

- Cinepanorama interview with Alain Resnais (1961)

- Audio interview with Alain Resnais (1980)

- Emmanuelle Riva interviewed by François Chalais at Cannes (1959)

- Excerpts from Duras’ annotations to the screenplay

- Isolated music and effects track

- A new essay on the film by Kent Jones

- A new essay on composer Giovanni Fusco by Russell Lack

- New and improved English subtitle translation

- Optimal image quality: RSDL dual-layer edition

Nogmaals: dit is een waar meesterwerk dat Alain Resnais weer prima heeft afgeleverd net zoals zijn documentaire: Night and Fog.

indrukwekkende en prachtige film, al heb ik het eerste kwartier regelmatig mijn ogen even dicht gedaan vanwege de verschrikkelijke beelden van Hiroshima.

Poëtisch zonder ziel.

De film kan omgeschreven worden als een symbolisch, poetisch en diepgaande reis, Maar dat allen zonder drijfkracht. De film sukkelt heen en weer tussen saai, langdradig, bij vlagen boeiend, bij vlagen karakterloos dialogen. De openingsscène deed me erg weinig. De beelden leken zo uit een documentaire gehaald te zijn. Het uitgestorven stemmen van de spelers blijkt daar weinig verandering in te brengen. Wisselvallig gespeeld trouwens. De Franse actrice zet een schitterende rol neer, de Japanse man daar op tegen bewandelt in niemandsland. De scène waarin zij hem verteld dat hij de enige persoon is die haar geheim weet over haar geliefde in ww2, en hij haar vervolgens omhelst is onwijs slecht gespeeld door de man.

Filmisch is de film tevens niet groots te noemen. De openingsscène zal wellicht impact hebben gemaakt, verder zie ik hier geen enkel vorm van een bepaalde aspect die invloed zou hebben gehad of de film een van de meest invloedrijkste ooit maakt. Cinematografie niet beklemmend genoeg. De sfeer gehalte is vrij nihil. Verder is sympathie tonen voor de personages erg moeilijk als er geen menselijk emoties van toepassing komen. De gehele is film is mijn inziens gewoon zielloos. Denk ook niet dat ik de film gauw zal herzien. Verder deel ik gewoon JJ_D zijn mening.

- Ik wou dat je dood was gegaan in Nevers.
- Ik ook, maar ik ben niet doodgegaan in Nevers.

Grappig eigenlijk dat ik deze film zo slecht vond, want ik ben nu zelf aan de slag met een theatertekst van Marguerite Duras, met een soortgelijk bezwerend minimalisme. En eigenlijk werkt het verbazend goed... Een herzage laat dus hopelijk niet lang meer op zich wachten.

Tekst en filmische uitwerking kan natuurlijk kilometers uit elkaar staan. Wat in tekst bezwerend werkt, kan op film dweperig overkomen.

Zeker weten, ik denk namelijk dat ik me anderhalf jaar geleden aan zowel de tekst als de visuele invulling heb geërgerd. Kan natuurlijk interessant zijn om te kijken of die mening overeind blijft, nu ik zelf met "zoiets" bezig ben...

Deze film stond al jaren op mijn nog-te-bekijken lijstje. Nu dan eindelijk gezien. Vanwege de ouderdom van de film was ik bang dat ik er weinig aan zou vinden. Het trage tempo was wel even wennen, maar was eigenlijk wel prettig onthaastend. Wat een juweeltje van een film. Ik vond het prima geacteerd, in tegenstelling tot andere meningen hierboven vond ik de dialogen niet houterig overkomen. Aangrijpend drama en een van de beste films die ik ooit heb gezien. Kan eigenlijk niet wachten om hem nog een keer te bekijken, wellicht dat ik mijn oordeel nog naar boven kan bijstellen. Hou het voorlopig op 4 1/2 ster.

Met Frans moesten wij dit boek lezen, en onze Franse docente raadde het sterk aan om ook de film te bekijken. Dus toen heb ik haar advies opgevolgd en ben ik de film gaan kijken.

Gedurende de hele film lukte het mij niet echt om in het verhaal te komen. Het verhaal is warrig en de dialogen komen erg onrealistisch en 'gemaakt' over. De beelden in begin zijn indrukwekkend, maar naar mijn mening is het begin ook iets te langdradig. Ik snap echter wel dat mensen diep onder de indruk waren/zijn van deze film, maar ik vond hem persoonlijk niet geweldig.

*2,5

1e ziening van Hiroshima mon Amour.

Als je slaap hebt en je wilt een film afkijken, kies dan niet Hiroshima mon Amour.

De film heeft nl een mysterieuze impact op de oogleden. Op verschillende tijdstippen heb ik geprobeerd de f te kijken, steeds net even iets verder in de f instappend maar het was geen doen! Ze werden keer op keer zwaarder, zwaarder...

Nou ja, u snapt het.

Ten langen leste heb ik mijn eerste ziening voltooid:

Ik heb hele mooie, dromerige beelden gezien. Vaak begeleid door sprankelende klanken.

De woorden functioneren meer wel dan niet als hypnotiserend gezoem. (Helaas moet ik opmerken dat de Franse woorden door haar zo goed als zonder uitzondering overdreven, bijna kinderachtig worden uitgesproken. Detoneert gigantisch.)

Ik ben er blij mee te worden geconfronteerd met de gevolgen die het droppen van de bom hebben (en nog wel op dergelijke poëtische, prachtige manier). Het opent de ogen.

Ik zie uit naar 1e ,2e ,3e herziening. Ik denk dat de f zich dan pas echt gaat openen. Waarschijnlijk heb ik er nu geen jota van begrepen.

Dijk van een film!

Nu de boudisque lang op zich laat wachten met de import van Last Year in Marienbad, zag ik opeens dat een andere Resnais bij de freerecordshop te koop was voor een prikkie. Inhoudelijk wist ik niks van de film. Het enige bekende is dat de titel genoemd wordt in een filmgeschiedenis boek.

Nu ik de fim een dag heb laten bezinken kan ik maar 1 conclusie trekken: deze film wil ik snel nog een keer kijken! Het narratief is echt té goed gedaan. Het verhaal is bevat iets magisch wat ik niet kan benoemen. De flashbacks en de niet-chronologische vertelling zijn erg goed, maar er zit een vreemde onderstroom in deze film die ik niet kan verklaren. Of het nu de langzame wisseling karakterontwikkeling is, de veelzeggende dialogen of de achtergrond van Hiroshima, ik weet het echt niet.

Naast dat magische iets, bevat de film een heerlijke soundtrack en camerawerk die het geheel als een rustige droom voorbij laten gaan. (Nevers' oude panden en natuuromgeving wordt prachtig als contrast weergegeven tegen de neonlichten en strakke vormen van Hiroshima).

Het acteerwerk vond ik prachtig. Rustig en duidelijk, zonder dat de film echt heel duidelijk is (= voordeel, geen nadeel). Ik vond de romance erg mooi en emotioneel in beeld gebracht, in tegenstelling tot veel andere MM'ers....

Die Marienbad mag wel is vliegenvlug mijn kant op komen!

Ik zat al snel helemaal in de film na een wonderbaarlijk mooie opening van zo `n 15 minuten waarin we wat door Hiroshima zweven, terwijl een voice - over in de vorm van een Franse actrice lijkt te ontkrachtten tegenover haar man in Frankrijk, dat er in Hiroshima sprake van ontrouw is geweest, terwijl de beelden dit juist bevestigen. Schitterend trouwens hoe verschillende scenes over elkaar heen gemonteerd worden.

Het gedeelte waarin verhaalt wordt over de jeugd van de Franse actrice en dan vooral over de vreselijke tijd die ze in Nevers doormaakte vond ik helaas wat minder goed overkomen. Gelukkig herpakt de film zich en blijft de film er ongelofelijk knap uitzien. De soundtrack was gelukkig niet zo irritant als in Resnais latere film: Last Year at Marienbad, al blijkt ook hier dat Resnais niet veel kaas van muziek gegeten had. Gelukkig maken de schitterende beelden van Hiroshima by night het verschil. 4*

Dit was niet echt wat ik er van tevoren van verwacht had. Het verhaal is goed en de flashbackstructuur complex, maar wel mooi. Toch wist de film mij niet te boeien. Er is eigenlijk niet veel mis met deze film, maar er is ook niet veel per se fantastisch aan deze film.

Een beetje halflauwe kijkervaring dus. Vond wel de archiefbeelden van Hiroshima zowel mooi als schokkend. Toch was het vrij plezierig om te zien, alleen niet de klassieker waarop ik hoopte.

Eén van de al die jaren gemiste cinema-essentials.

Nu dus in kunnen halen.

Uhm een beetje er tussenin.

Qua invloed zeker heel belangrijk geweest, maar als we er met de ogen van nu naar kijken een beetje mengeling van zeer goed tot matig.

Minpuntje zijn met name de wat stroeve dialogen en de niet al te meeslepende affaire. Beetje afstandelijke cinema ook.

Maar toch: intro is behoorlijk intens en op het moment dat Nevers (Frankrijk) ook een rol gaat spelen trekt de film je toch mee.

Vanaf dat moment wordt de hele "look" van de film ook mooier.

Interesting en best onderhoudend (ook nu nog) mits je maar iets hebt van een solitaire éénling geteisterd door herineringen aan je eerste liefde.