Blow (2001)

My ambition far exceeded my talent

Mooie film deze biopic van George Jung. Indrukwekkend leven heeft die man gehad. Jammer dat het zo is moeten gaan voor hem en dat hij een deel van zijn leven aan gevangenis heeft vergooid. Hij had moeten quitten toen het nog mogelijk was. De film lijkt van Jung een soort antiheld te willen maken en dat zorgt voor een dubbel gevoel bij mij, en dat zorgt er voor dat je bijna medelijden krijgt voor deze crimineel.

Als rise and fall verhaal staat deze film veel dichter bij de werkelijkheid dan geromanceerde films als Scarface. De vraag is nu of ik enige sympathie moet opbrengen voor een man die Amerika aan de drugs zette en onrechtstreeks allerhande problemen importeerde zoals het vele leed dat zijn cocaine waarschijnlijk teweegbracht. maar de waarheid is dat zijn grenzeloze ambitie hem straight to jail heeft geleid ... waar hij thuishoort. Als film over de drugswereld vind ik deze wel één van de betere.

Het is vooral de oppervlakkige manier van de uitwerking die er voor zorgt dat het een slappe feelgood-achtige reis is geworden. De voice-over en de nonchalante soundtrack geven je daarnaast het idee dat je het allemaal niet zo sirieus moet nemen en opzich is dat goed omdat ook niet alles even goed is uitgelicht, maar nu lijkt het gewoon op een mislukte komedie die een beetje stoer probeert te doen met wat cocaïne en marihuanaplanten. De belabberde douane op het vliegveld is zomaar een voorbeeld, evenals de drugs die helemaal niet getest werden op hun kwaliteit. Toen George aankwam met zijn vliegtuigje in Mexico zag hij vier jute zakken staan waar iets groens in zat en vervolgens sprook hij direct af om het zaakje te kopen voor 50.000 dollar, zonder het ook maar even te ruiken of te proeven.. Later, als hij besloten heeft om er 75.000 van te maken en dit geld overhandigt aan de dealer, wordt dit flinke bedrag niet geteld maar in plaats daarvan werpt de betreffende persoon enkel een blik in de zak en reageert meteen met een glimlach. Zulke zaken maken gewoon duidelijk dat we te maken hebben met een eenvoudige productie. Johnny Depp heeft me eigenlijk nog nooit echt weten te overtuigen en misschien komt dat wel door de rollen die hij aangeboden krijgt waarin hij steeds weer een halve gare moet spelen. Zo ook hier, als een soort tjappie van de New Kids. Ook de bijrollen blijven erg leeg en niemand wist echt indruk te maken.
Jammer.

Mja, niet helemaal wat ik er van verwacht had...

Nochtans is alles aanwezig om er een (zeer) goede film van te maken, in de eerste plaats een sterk verhaal en een sterke cast. Het probleem van Blow is het feit dat het verhaal maar matig wordt uitgewerkt. Er wordt eigenlijk nergens wat dieper op ingegaan, waardoor je slechts een oppervlakkig beeld krijgt van alle gebeurtenissen. Wat mij betreft mocht er ook wat meer aandacht besteed worden aan de drugshandel zelf: nu leek het echt alsof het kinderspel was (blijkbaar moest je in die tijd gewoon een valse bodem in je valies maken, het vliegtuig nemen en klaar is kees!). Over de cast kan ik niets negatief zeggen: Depp is goed op dreef; en ook Cruz, Liotta en de overige leden van de cast doen het meer dan behoorlijk.

Goede film, maar soms is het wel jammer dat scenarioschrijvers bij verhalen, die waar gebeurd zijn, zich niet wat meer vrijheden veroorloven.

Met een beetje fictie zou dit een heel mooie film zijn geworden, zelfs ondanks Penelopze Cruz.

Jammer ook dat Franka Potente alleen in het eerste half uur op mag draven als de vriendin van George Jung.

Ondanks dit alles, meer dan de moeite waard.

Scarface light

Aardige misdaad film die helaas net te veel aan de oppervlakte blijft. Dit komt omdat het opbouwen van een gigantisch drugs imperium het hoofdpersonage wel erg gemakkelijk afgaat, waardoor ik het niet zo snel als waarheid aannam terwijl het wel een autobiografie betreft.

De nodige spanning en sensatie ontbraken volledig waardoor smokkel acties en uit de hand lopende ontmoetingen mij weinig wisten te deren. Natuurlijk moeten Hollywoodfilms altijd met een vrachtwagen zout genomen worden, maar toch ging het mij veelal te vluchtig en had het beter gewerkt als er meer tijd in bepaalde scene's gestoken zou zijn. Het lijkt nu over het algemeen meer een feel-good movie te zijn die er in het laatste half uur nog de nodige drama ingooit om te ontroeren. Prima, maar zorg dan wel dat er een binding ontstaat met het hoofdpersonage.

Niet dat er overigens iets mis is met een feel-good movie verder; Johnny Depp bewijst dat hij een dergelijke rol met gemak kan dragen en er met flair mee wegkomt. Het sfeertje in de film voelt lekker en geeft goed weer hoe het leven van Jung er op een bepaald moment uit moet hebben gezien. De film ademt de jaren 70' uit en met al zijn exotische locaties zijn er nog meer dan genoeg leuke plaatjes ook.

Ondanks de stevige kritiek in voorgaande alinea's ben ik dus zeker wel over de film te spreken. Het punt is echter dat de opkomst en ondergang van een drugsrijk nu net iets te zwart/wit op mij overkomt waardoor de film aardig is maar nog niet eens in de buurt van een film als Scarface kan komen. het realisme ontbreekt wat bij bij films zoals (met name de eerste twee delen) van de Pusher trilogie juist de speerpunten waren. De film boet absoluut niet in aan vermaak, maar laat verder ook weinig indrukken achter waardoor je de film een dag later ook alweer vergeten bent.

3,0*

Was Ray Liotta maar het enige dat zo aan GoodFellas deed denken. Maar helaas: het onderwerp; de verhaalstructuur; het camerawerk; de toepassing van de soundtrack... zo origineel is het helaas allemaal niet meer sinds 1990.

Maar goed, het zet voor het eerste uur wel een vlotte film neer. Helaas slaagt het er daarna niet meer in om de aandacht heel erg vast te kunnen houden. Daarvoor gaat Demme niet zo diep als hij makkelijk had gekund en valt de film uiteindelijk in herhalingen.

Daar staan dan wel weer een paar topacteurs tegenover. Vooral Ray Liotta en Rachel Griffiths zetten twee fantastische rollen neer als getroebleerde ouders.

Doorsnee.

Het eerste halfuur is best goed: de zoveelste arme jongen die zich opwerkt in de drugswereld wordt deze keer buiten het maffiagebeuren gehouden. Geloofwaardig is het niet echt (hoe Jung aan z'n drugs komt, om maar een voorbeeld te geven), maar het feit dat het maar om wiet gaat maakt het gemakkelijker om te slikken.
Maar de film kan hetzelfde niveau niet aanhouden, want na de dood van Jung's eerste vriendin kakt het wat in. Het cocaïnegebeuren gaat gepaard met wat meer karteldreiging en al snel valt het allemaal in herhaling: goed momentje, probleempje, terug goed, eens verraden, terug goed, ...
Het (grootste deel van het) tweede uur is dan ook taaie kost. Zo nu en dan neemt familiedrama de bovenhand en dat werkt wonderwel. Het einde is dan ook mooi, al had het gerust een halfuur vroeger mogen komen.

De cast doet het eveneens doorsnee. De van een erg lelijk kapsel voorziene Johnny Depp is oké, maar blinkt niet uit. Enkel op het laatste heb ik écht van hem kunnen genieten.
Ray Liotta is wellicht de uitblinker, zij het in een beperkt rolletje. Andere bijrollen zijn vaak geen onverdeeld succes. Zo doet iemand als Franka Potente (ook al is het een rolletje van niks) het niet slecht, maar zakt Penélope Cruz bij momenten door de mand.

De periode waarin de film zich afspeelt (eind jaren 60 - begin jaren 80) blijft vrij anoniem. Een echte seventies-vibe ontbreekt, al zal ik uiteraard nooit weten wat een seventies-vibe echt is.
Het hele marihuana - en later cocaïnehandeltje van Jung oogt wel vrij gemakkelijk, alsof iedere persoon met gezond verstand wat drugs gaat verkopen: leveranciers lopen er overal, het levert veel op en enige interne dan wel externe dreiging blijft uit.

3

In mijn opzicht is deze film geniaal. Ik kan hem zo 3x per dag kijken en het wordt gewoon niet saai!

Alles wat gebeurd, alle karakters, alle locaties enz. zijn prachtig.

Ja ik kan eigenlijk niet typen wat ik ervan vindt.. emotie, medelijden maar soms toch ook een beetje fun.

Ben hem op dit moment weer aan het kijken, super

5*

echt een topfilm dit.

dit zou nou een film zijn die in mijn top 10 zou kunnen staan

Ik hou wel van gangsterfilms, maar het probleem is toch dat je ondertussen al wel een hoop hebt gezien en de prenten niet altijd even origineel zijn. Je moet al sterk uit de hoek komen om nog op te vallen. George Jung was voor mij een onbekende. Ik was wel vertrouwd met de big boss van het kartel: Pablo Escobar. Dat moet zowat de enige maffiabaas zijn die iedereen op den duur wel kende met wat algemene kennis.

Johnny Depp speelt weer eens een andere rol en eigenlijk is dat best verfrissend. Gewoonlijk zijn ze personages onder invloed, hier is hij net de dealer. Niet dat het helemaal origineel is, in Donnie Brasco deed hij dat ook. Daar liep het wel beter, omdat hij perfect paste in de schaduw van Al Pacino. Hier moet hij de film dragen. Het begon wel goed met sterke acteurs als Franka Potente en Ethan Suplee. Gaandeweg krijgen we een zeer voorspelbaar verloop waarin niemand nog echt opvalt. Zelfs de beheerlijke Cruz is niet meer dan een veredelde figurante. Die moeder van George Jung is gewoon creepy op één of andere manier, enkel Ray Liotta doet het verrassend goed als de vader van George.

Blow stond al wat langer op het lijstje. Dit is zeker geen slechte film, ik heb hier wel van genoten. Maar het is toch nogal zoutloos en duurt daardoor ook voelbaar wat te lang. Gangsterfilms zijn er al met hopen en om nog op te kunnen boksen met namen als Godfather, Scarface, American Gangster, Road to Perdition, Donnie Brasco, Miller's Crossing, Snatch, Carlito's way, Cidade de Deus, Infernal Affairs of Goodfellas moet toch origineel uit de hoek komen....

Blow

De zoveelste film over een drugbaron die zich hoog op weet te werken. Om waarschijnlijk daarna te vallen, anders kennen ze zijn verhaal natuurlijk niet. Een klein beetje bevooroordeeld stap je de film dus al in. Om echt te verrassen moet je een goede regisseur zijn. Na Scarface, American Gangster, Donnie Brasco etc etc nu ook maar Blow...

En zoals verwacht is de film vermakelijk. Zeker niet slecht. Toch valt hij onder de dertiende van het dozijn. Aangezien het eierdoosje na 12 echt vol zit valt deze 13e er een beetje buiten. Ted Demme weet dan ook geen verrassingen er in te brengen. Met bekende koppen als Depp en Cruz weet de boot nog een beetje in de juiste koers te varen. Toch komt de film nooit in een stroomversnelling. Op een gegeven moment komt er zelfs een beetje een sleur in, en heb je het verhaal dan wel weer gezien. Het einde is dan ook alles behalve verrassend en na 2 uur ben je blij dat je klaar bent. Maar let wel op: de film is zeker vermakelijk!

Depp is natuurlijk de grote ster van de film. In 2001 had hij nog niet zo'n last van de typetjes die je later in zijn carrière ziet. Hij speelt dan ook luchtig, open en met de juiste flair van dramatiek. Allicht had het allemaal nog beter gekund, maar het is zeker naar behoren.

Cruz speelt werkelijk de meest vervelende rol van de film. Als dit de bedoeling was: chapeau. Toch blijkt ze die dominante, arrogante houding maar niet van zich af te kunnen schudden.

Jordi Mollà is dan als intrigant een positieve uitspringer. Met zijn Colombiaanse karakter weet hij de juiste charmes neer te zetten. Zijn twist is dan ook een onverwachte, en zeer goed neergezette move.

Voor ik over het visuele aspect begin moet ik mijn leeftijd even vermelden: 18 levensjaren jong. Nu heb ik dus niet de 70's meegemaakt, maar toch voelde ik de vibe niet echt. Mijn muziek en film smaak nijgt toch echt naar die periode, dus om in de vibe te komen weet ik wel wat ik moet hebben. Ik vond Demme meer een krampachtige poging doen om dit te evenaren. Met mooie Californische stranden en Colombiaanse velden lijkt het mooi. Toch stelt het een beetje teleur.

Blow is de dertiende van het dozijn. Dat zegt genoeg. Erg vermakelijk, maar niets vernieuwend.

3*

Deze film is een biografische misdaad dramafilm over het leven van George Jung, die vanuit het niets een drugsimperium wist op te bouwen en het evenzo snel wist te verliezen. Het is een indrukwekkend neergezet portret van een man, waarbij je door al zijn naïviteit haast vergeet dat je naar een zware crimineel zit te kijken. Het gaat zelfs zo ver dat je als kijker aan het einde zo met de man meeleeft dat je ervan baalt dat hij beet genomen wordt. Het sterkte script is een mooie uiteenzetting en vindt steun aan een overweldigende setting. Johnny Depp en Penélope Cruz spelen krachtig, maar Ray Liotta is uitzinnig GOED!!

Misdaad loont dus niet, een film erover maken blijkbaar wel. Demme heeft zo op het oog niet veel soeps op z'n C.V., maar de waardering schiet omhoog als het gaat om een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaaltje over een drugsdealer. Een beetje een halfzachte, naïeve en hippie achtige verschijning waar Depp bitter weinig van weet te maken. Een cocaine cowboy is het in ieder geval niet.

Als hij eens een keer aanzet, zoals in de rechtbank, slaat het meteen nergens op. Moeilijk te geloven dat dit figuur zich jaren staande heeft gehouden in het Colombiaanse geweld. Ondertussen speelt Demme in alles op safe. Hij probeert z'n hoofdrol sympathiek af te schilderen, gebruikt een saaie voice over om het aan elkaar te babbelen en maakt er een wel heel eenvoudig behapbare hap van.

Met Jungs jeugdjaren als eerste indicatie. Daarna gaat het nog even met een onbezorgde, zonnige sfeer, maar zodra de problemen beginnen voor Boston George, geldt dat ook voor de film. Weg animo en het zeurt maar door met Cruz en de ouders. Via het dochtertje ramt Demme dan ook nog eens een enorme brok sentiment door je strot. Dit soort glibberige rotzooi is duidelijk niet aan mij besteed.

Het verhaal is goed. In het kort: (halve spoiler) de geschiedenis herhaalt zichzelf.
De eerste drie kwartier is even doorbijten maar dan begint het toch een behoorlijk leuke film te worden. Alleen het is het allemaal nét niet. Redelijk goed geacteerd. Komt ook wat geweld in voor maar het is allemaal niet echt indrukwekkend of gewelddadig zoals dat in ware gangsterklassiekers wel is.
Conclusie: Leuk, maar niet indrukwekkend. 3*

Blow maakt de verwachtingen niet waar.

Want de film omvat een standaard rise-and-fall-verhaaltje, inclusief een onsympathiek hoofdpersonage (met belachelijke haardos) en oninteressante nevenpersonages. Bovendien is het filmisch een ramp. Scènes gaan zonder enige logica in elkaar over, wat erg verwarrend werkt. Veel fraais valt er overigens niet te zien. Dat 124 minuten lang aanvoelen, is evenmin een goed teken. Pluspunt is de hysterische Cruz, hoewel de overacting altijd om het hoekje loert.

Afgezien van een paar leuke momenten is de film nergens geweldig en spannend. Het acteerwerk daarentegen is dan wel weer goed.

Ik had er meer van verwacht maar het verhaal, hoewel het gebaseerd is op waargebeurde feiten, deed me niet zoveel. Waarschijnlijk komt het door de manier waarop de film in elkaar zit, het iets te fragmentarisch waardoor ik geen goede binding kreeg met de personages. Ik vind ook Depp, die wel gewoon z'n best doet, niet goed gecast. Die gekke pakjes en die slechte pruik staan hem dan ook voor geen meter, het komt de geloofwaardigheid in elk geval niet ten goede. Ook Penelope Cruz vond ik geen pretje om naar te kijken, wat een bloedirritant personage zet zij neer zeg! Het woord overacting heb ik hier dan ook al (terecht) horen vallen. Het verhaal zelf is op zich wel interessant maar ik vond de uitvoering ervan niet best. Geen voldoende.

Best een goede film, vooral het einde was best wel ontroerend. Penelope Cruz is wel echt heel slecht in deze film vind ik, gewoon irritant. Gelukkig speelt ze amper mee.

Johnny Depp doet het gewoon goed zoals altijd eigenlijk.

Aangename film die eigenlijk niets vernieuwends brengt maar toch lekker wegkijkt. De film vertelt een typisch rise-and-fall verhaal wat we al talloze malen voorbij hebben zien komen. Enige wat misschien afwijkt is dat het waargebeurd is.

Johnny Depp doet het eigenlijk gewoon weer geweldig als hoofdrolspeler. Afgezien van z'n afzichtelijke kapsels zet hij een sterk karakter neer, eigenlijk als enige van de gehele cast.

Penelope Cruz is een grote afknapper qua acteerwerk. Wat een overacting zeg. Ray Liotta als vader van Depp is goed gekozen, z'n moeder daarentegen is een ramp.

Alhoewel de film weinig geweld met zich meebrengt is het toch een sterk misdaaddrama dat wel boven de middelmaat uitsteekt dankzij een prima Depp en een mooi verhaal.

Een klassieker als Goodfellas of Casino zal het nooit worden, daarvoor is het net iets te braaf.

Ruim voldoende.

Gebeurtenissen met drugs. De rest van het verhaal laat zich raden. Helaas vergeet men om de hoofdpersoon de eerste anderhalf uur enige psychologische uitwerking te geven, behalve dat hij als kind een geldbeluste moeder had. Daarna is het te laat. Blijkbaar is Blow gebaseerd op ware gebeurtenissen en dat verbaast me niks; een beetje scriptschrijver kan toch wel met wat beters komen aanzetten. Tot overmaat van ramp valt de rol van Cruz ook al tegen.

Halverwege uitgezet. Kon me geen moment boeien, beetje flauw ook allemaal.

Misschien later nog eens proberen.

Film kon me niet echt boeien, ik had geen band met de karakters.

Goeie film waarin een jongeman zijn ouders verlaat en een handel in drugs begint. Een biopic over een grote drugshandelaar in de jaren '70 en '80. Het verloop van dit rise-and-fall verhaaltje kent weinig verrassingen maar is wel solide uitgewerkt. Vlot gemonteerd, prima aangekleed en een fijne cast met Johnny Depp voorop.

Je zou van Depp verwachten dat hij met de hoofpersoon, George Jung, een gehaaide snelle jongen neerzet, maar het tegendeel is waar. George is zachtmoedig en oogt zelfs wat onzeker, alsof het hem zelf ook allemaal maar is overkomen en dat is in zekere zin ook zo. Wat dat betreft is Blow een frisse film met een vlotte verhaallijn. Maar echt verrassend wordt het nergens en op het eind bloedt de film een beetje dood, net als de carrière van George.

Tuurlijk was dit een trendsetter.
Vele series en films verhalen over de miami vice periode en het snelle geld van de cokehandel tussen zuid Amerika, Mexico en Noord Amerika. De chess-naatjes op onverharde landingsbaantjes, de vage tussenpersonen en de hipster-scene in de 80's
Dozen geld stapelen, direct contact met Pablo,
Toch vind ik het na terugkijken geen topper. De verhaallijn ontvouwt zich af en toe te snel en de geloofwaardigheid als het gaat om een dergelijke operatie uit het vizier van de politie houden getuigen niet van praktijkondersteuning uit het veld. De relatie met zijn ouders en verlies van zijn vriendin geven wel diepgang maar nergens voel je het wel en wee van de George.
Tuurlijk staat Depp bekend om zijn komische kwinkslag en zijn jongensachtige flair maar hier en daar vond ik het slap.
Vermakelijk, dat dan weer wel.

Waar Zomergasten zo al niet goed voor is.

Dankzij de Zomergasten van dit seizoen met John van den Heuvel werd mijn interesse voor ‘Blow’ gewekt. Hierin was de laatste scène van de film te zien. Deze twist, als je het zo mag noemen, wist me dermate te raken dat ik het grote geheel wilde bekijken. Een zo ongeveer seniele gevangene, die zich voorstelt samen te zijn met zijn dochter. Waarna de realiteit iets minder mooi blijkt.

Uiteraard leent deze twist zich dan ook voor een rise and fall verhaal. Persoonlijk heb ik op rise and fall verhalen niet zoveel tegen, daar Scarface mijn nr 1 film is. Uiteraard zijn er nogal wat films van dit genre op de markt en dus moest ‘Blow’ van goede huizen komen. Dat kwam het.

Depp speelt een prima rol, voor mijn gevoel wat minder op de automatische piloot als anders en dat doet hem goed. De fall die Depp doormaakt komt realistisch over. Naast Depp zijn de bijrollen ook prima te pruimen. Vooral Jordi Mollà krijgt de credits.

Ondanks dat we te maken hebben met een dikke crimineel deed de twist me nog altijd wat. De man wilde ondanks al zijn misdaden het beste voor zijn familie. Echter liep dit dus anders. Zoals van den Heuvel in Zomergasten al aangaf loont misdaad nooit. Zo heeft de wijlen Ted Demme dit, mede door de twist, sterk over weten te brengen.

Misschien hier en daar iets te snel, maar een prima film met mooie pluspunten. Weinig mis mee.

Blow is een soort lichtvoetige versie van Scarface, en daarmee is eigenlijk alles wel gezegd.
Wat een verfrissende kijk op het boevenvak is, is dat George Jung op een gegeven moment besluit om te stoppen. Dat is iets wat ik vaak mis in gangsterfilms: de boef zwemt in het geld, en blijft maar risico's nemen.
Het is de menselijke natuurlijk om altijd maar méér te willen - maar deze film is daarop een verrassend positieve uitzondering.

Mooie rol voor Ray Liotta als de vader, maar de moeder was een overacterend mormel met een veel te hoog voorhoofd. Zeer aan dat mens geërgerd. Penelope Cruz was ook waardeloos.

Inmiddels zijn we 20 jaar verder en zonder al te veel te verklappen, kijk maar even op de Wiki pagina van George Jung. Hij heeft inmiddels weer mondjesmaat contact met zijn dochter. In dat licht is het zielige einde van Blow wat beter te verkroppen.

3,5 sterren

Goed.

Had er vooraf niet zo'n zin in moet ik zeggen. Vooral omdat Cruz zo prominent op te poster stond. Cruz is dan ook niet bepaald de beste actrice, en dat heb ik in deze film weer eens geweten. Wel leuk dat je haar hier in wat jongere jaren kan aanschouwen.

Wat voornamelijk op weet te vallen is dat de film behoorlijk fris weet te zijn. Ik had vooral een duffe misdaad/drama verwacht vooraf, maar dit is toch wel een stuk beter te behappen. Lekker gezond tempo, genoeg gebeurtenissen en genoeg te zien in ieder geval. En dat is fijn.

Depp doet het dan ook heel goed. Fijn om weer een echt goede rol van hem te zien, want zijn recentere rollen beginnen kuren te vertonen. Alhoewel die pruiken wel echter niet konden, weet Depp toch regelmatig de punten in het doel te scoren en voornamelijk richting het einde begint hij ook uit zijn comfortzone te treden.

Bijrollen doen het ook zeker niet verkeerd. Liotta voornamelijk. In het begin had ik mijn twijfels, omdat hij toch wel een beetje een nepperd is, maar zijn charme ging op een gegeven moment echt goed werken. Potente, Mollà, Reubens en de jonge Roberts mogen allen zeker genoemd worden. Echter vond ik Cruz wel weer erg matig.

Ondanks alle frisheid en vlotheid kan de film het niet verhullen dat de tijdssprongen nogal moeilijk te behappen zijn. De film legt vaak een lange focus op een bepaald stuk uit Depp's personage zijn leven, maar dan maakt het soms plots een grote tijdssprong waardoor het allemaal eventjes te snel kan gaan. Het voelt aan alsof de film regelmatig een aantal belangrijke details vergeet.

Ook het einde, die best mooi in elkaar gestoken is, mist wel de karakterontwikkeling tussen personages om echt te raken. De band tussen Liotta en Depp, of de band tussen Depp en Roberts. Er is toch te weinig aandacht naartoe gegaan dus het kan gewoon geen emotionele snaar raken bij mij.

Wel een lekker frisse film waar ik snel doorheen was. Vervelen doet het in ieder geval niet, ondanks dat er toch relatief minimaal geweld tussenzit.

Depp-a-thon / Sjonniespectieve

Deel drie van het Sjonniespectieve. Een decennium geleden heb ik Blow op deze website de grond ingeboord met een wat flauw schoolopstelletje. Alhoewel mijn argumenten misschien hout snijden, ben ik blij dat ik met de jaren milder en gezapiger geworden ben. Ik heb best kunnen genieten van dit licht verteerbaar discomisdaadfilmpje, zonder plot, intrige, spanning of suspense en dat veelal als een excuus dient voor Depp om in allerlei blitse outfits te mogen paraderen. De zwaarmoedige en overdreven aanwezige voiceover botst met wat we op het scherm te zien krijgen (de eerste veertig minuten bestaan bijna uitsluitend uit zwembadpret) en ergens zat ik me toch wat cynisch te verkneukelen over de mislukte ambities van dit werkje. Jedoch, kan ik ergens de gemoedelijke sfeer wel appreciëren en dat Ted Demme ook het uitstekende Life (1999) regisseerde, houdt eigenlijk wel steek: net als in die film, vindt hij hier een eigenzinnige toon tussen volkskomedie, misdaadfilm en melodrama. Bovendien, in de huidige tijden waar we zelfs in de meest flauwe mainstreamproducties om de oren worden gesmeten met allerlei moordzuchtige narcos, nietsontziende siciaro's (and, I assume, some of them are good people) was het eigenlijk een verademing om eens een geheel geweldloze cartelfilm te zien - met een Pablo Escobar als ontwapenende, lichtelijk autistische clown.

Blow is een film van een drugskoerier zoals we al vaker hebben gezien. Niks vernieuwends dus. Hij zit na Scarface 1983, maar wel voor American Made 2017 en Narcos die nog steeds draait. American Made lijkt daar nog het meest op. Opvallend is dat ik deze drugsnaam nooit heb gehoord George Jung. De "goede man" is in 2014 ontslagen uit de gevangenis en is inmiddels 78 jaar. Opvallend dat Ted Demme al een jaar later overleed in 2002 ten gevolge van een hartaanval waarschijnlijk door cocaïne.

Afijn Blow begint best leuk en heeft mooie plaatjes uit de jaren 60/70. Ik vond de opbouw best aardig en ook de gekozen weg vond ik enigszins te begrijpen. Zijn moeder was een vreselijk figuur, met zijn vader had hij een goede band. Blow loopt eigenlijk best aardig (heb 'm met Engelse subs bekeken), maar springt er nergens in uit. Spannend wordt ie nooit. Een kogel in de hele film en das best bijzonder voor een drugsfilm. Daardoor komt ie best wel braaf over. Valt me wel altijd op zeker in deze kringen als het geld op is de vrouwen beginnen te mauwen Penélope Cruz zien we dan ook behoorlijk transformeren in deze film. Moet zeggen overacting of niet vond die autoscene wel leuk.

Johnny Depp zelf nooit geen fan van geweest loopt altijd rond zonder expressies of het moeten zijn pruiken zijn. Maar het is geen Al Pacino dan moge duidelijk zijn. Daarom misschien ook bloeit de film wat dood na een tijdje. Hij houdt het wel aardig vol, maar na zo'n 1.20 minuten is de rek er wel uit. Gelaten is misschien wel het beste woord voor hem.

Blow is zeker geen slechte film, maar zal geen potten breken. Vond wel de soundrack aangenaam. Eigenlijk wel in de hele film met als slot Nikka Costa met Push & Pull.