Moon (2009)

In HD bekeken, superfilm, Beelden zeer realistisch leuk origineel verhaal, Alleen een vreemd einde

Juist niet het waren CL.... van een real persoon die 2de wat erbij kwam had het uitgevogeld. enz....

Goed volgen de film dan snap je hem .

Goed einde. Sam Rockwell aparte acteur.

Je kan ook gewoon spoilertags plaatsen hoor.

Hele goede film. Film blijft boeien. Goed en origineel verhaal ondersteunt door erg sfeervolle muziek en mooie beelden. ,

Een van de betere films dit jaar.

Die worden dan toch weer weggehaald had dat al eens gedaan,beschrijving van een film werd toen gedeeltelijk weggehaald.

Ik zie wel bij bericht ( !) spoiler. wat dat is.

In het geval van Moon: de rust maakt de film. Heerlijke sfeer, goed verhaal, puik acteerwerk en een uitmuntende soundtrack. 4*

Je tekst wordt dan niet zichtbaar voor mensen die nog niet gestemd hebben. Al kan je het wel lezen door de ontbrekende tekst te selecteren met de muis. Als je spoilertags wil plaatsen klik dan op het uitroepteken. (Je tekst er tussen plaatsen)

Saai space-drama waarvan de hoge score mij zeer verwonderd. De film is nog bleker dan de zieke Sam. Zelfs de score van Mansell kan niet overtuigen, maar het is vooral het recht-toe recht-aan vertellen van het verhaal dat mij een beetje tegenstaat. Het had allemaal een stuk spannender, mysterieuzer en avontuurlijker gekund. De film is feitelijk te makkelijk te volgen, te laagdrempelig, te uitleggerig. Slechte keus ook voor de bekende stem van Spacey, dat leidt alleen maar af en voegt niks toe.

1,5*.

Bedankt snap het al.Lol.

Niets is zo mooi als De Ruimte. De tracking shots uit Elephant niet. Een hemels nummer als Estrella niet [-]. En nee, nu volgt een dijenkletser, zelfs Patricia Paays playboyshoot niet.

Slechts één filmgenre weet met enige regelmaat het wezen van De Ruimte te vatten. Sciencefiction. Zo bevat 2001 een aantal fascinerende scènes, net als Sunshine. En nu ook Moon.

Het uitgangspunt van laatstgenoemde is fantastisch. Je drie jaar lang laten omvangen door de grootsheid, isolatie, stilte en schoonheid van De Ruimte. Wat doet zoiets met een mens?

Sam Bell, die inderdaad drie jaar lang, op de maan, in z'n eentje, energie mag winnen, lijdt er niet onder. Hij is weliswaar eenzaam, mist z'n gezinnetje enzo, maar verder houdt hij goed stand. Tot vlak voor het einde van z'n missie en hij een ongeluk krijgt. Het lijkt erop dat hij vanaf dan de grip op de werkelijkheid verliest en begint te ijlen.

Maar dat is enkel schijn. Hij hallucineert niet, hij is een kloon! Een kloon die een andere kloon, van zichzelf, ontmoet. Resultaat daarvan zijn natuurlijk de nodige identiteitskwesties en, hoe universeel die kwesties ook zijn, dat verpest de film. Die kloonproblematiek hebben we namelijk al in duizend-en-een andere films gezien.

Sam Rockwell die in een karretje over het kraterlandschap van de maan rondscheurt, genietend van een onafzienbare sterrenhemel, dát zijn unieke beelden. Zie ik veel liever.

Rockwell heeft alleen de pech één van cinema's minst charismatische acteurs te zijn. Hij verbleekt dan ook bij het prachtige sneeuwwitte (huh?) ruimtestation waarin hij bivakkeert. Verder doet-ie het wel aardig. En Clint Mansell? Die levert één van z'n minder memorabele scores.

Bevat al met al zeker mooie dingen, maar op de ideale sciencefictionfilm is het helaas nog steeds wachten.

Bijzonder erg van genoten, vond alleen dat de film had moeten stoppen op het moment dat je vanuit het ruimte auto-tje de eerste Sam-kloon ziet kijken naar de wegvliegende andere Sam, niet dat onnodige aanklagen van het Lunar bedrijf wat er na nog vluchtig besproken werd.

Overigens ben ik het helemaal niet eens met het commentaar van Appollinisch hierboven die claimt dat de identiteitskwesties de film verpesten, sterker nog ik moest een traantje wegpinken op het moment dat de beide kloons buiten zitten en de eerste kloon aangeeft dat de tweede degene is die terug zal moeten gaan naar de aarde.

De behandelde thematiek is zo problematisch, twee identieke mannen met dezelfde identieke gevoelens, die niet vervuld zullen kunnen worden omdat ze beide weten dat ze slechts klonen zijn, waardoor hun object van begeerte onbereikbaar blijkt. Hierdoor wordt hun band zo ongelooflijk sterk, ze zijn geen broers van elkaar, nee ze zijn 2 dezelfde personen, maar toch net even anders. Klonen zijn voor zover ik weet nog nooit op zo'n ingetogen manier benadert als hier is gedaan. Wat Sam Rockwell overigens perfect reflecteert.

De soundtrack van Clint Mansell is fenomenaal. Zeker, het is geen memorabele dit keer, maar de film heeft een ingetogen karakter en hier hoort een nauw aansluitende soundtrack bij die de kijker begeleidt, maar niet afleidt.

Fijne film

Trage film waarvan de inhoud wel iets heeft, maar eigenlijk rustig voortkabbelt tot het einde zonder spanning of sfeer. Een film met wel heel weinig personages, op zich geen probleem, maar hier werkte dit nog meer in de hand voor een zeer traag verloop van de film.

En de clou van het verhaal hebben we al heel wat vaker gezien in andere films, wat hier volgens mij toch beter had kunnen uitgewerkt worden. 5/10

Mooi gegeven en overduidelijk geïnspireerd door meerdere klassiekers, zoals 2001, Silent Running en Blade Runner.
Een mooi verhaal en goed spel, maar wat me dan wel stoort zijn die kleine irritante nalatigheden op het regievlak.
Zo zie je Sam overduidelijk op de computer maar "wat aan tikken" als hij allerlei commando's intypt. Het bloed dat al duidelijk op het tissuetje zit vóór hij zijn neus snuit. Het herhaalde sterren patroon aan de hemel (mensen die wel eens 3D texture mapping doen weten wat ik bedoel met 'tiles'.)
Die fouten zijn gemakzucht, gezien de tijd en CGI die in de rest van de shots zitten.
Daarom een vol punt eraf en kom ik op 3

For here am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
and there's nothing I can do

Oké, dat Duncan Jones de zoon is van David Bowie is al genoeg benadrukt. Het zou ook gewoon onbelangrijke trivia zijn geweest als Jones' debuut niet zo akelig goed aansluit bij zijn vaders hit 'A Space Oddity". Er zit veertig jaar tussen beide werken, maar met name het bovenstaande citaat uit het lied kwam geregeld naarboven tijdens het kijken. Vreemd genoeg voor ik wist dat de voor mij onbekende regisseur Bowie's zoon was.

Moon is een heerlijke science-fictionfilm. Er is al meerdere malen gezegd dat het wat wegheeft van 2001: A Space Odyssey, Solyaris en enkele jaren '70 sci-fi's. Ja, maar Moon heeft desondanks zijn eigen smoel. Vooral de mix tussen genres is bijzonder geslaagd. Naast science-fiction werkt het ook bijzonder goed als drama (een van de ontroerendste films van het jaar zelfs), als thriller (er blijft constant een onderhuidse spanning voelbaar) en zelfs als buddy movie (de ping-pong wedstrijd tussen de twee Sams is bijzonder leuk).

Daarbij pakt Moon de zaken gewoon telkens net wat anders aan dan we gewend zijn. Natuurlijk vertrouwen we die Hal-achtige computer niet, maar Jones maakt er toch net iets anders van. Het is uiteindelijk geen computer met menselijke trekjes, maar gewoon een computer die vooral doet wat hij moet doen. Het lijkt alleen zeer menselijk.

Het verhaal is sterk. Misschien omdat ik niet echt veel vaker een film over klonen gezien heb (bestaan er zoveel dan? Ik kom alleen op wat platte actiefilms). Jones haalt eruit wat erin zit. Ieder mens denkt volgens mij ergens graag dat hij toch bijzonder is. Het ergste wat je in dat opzicht kan overkomen is erachter komen dat je een kloon bent. Dat zelfs je meest persoonlijke eigenschap - je herinnering - niet van jou is. De scène waarin de zieke Sam live contact opneemt met zijn dochtertje is dan ook een zeer mooie uiterwerking van deze thema's, evenals het moment waarop de twee Sams samen herinneringen delen - nota bene een vrij clichématige scène die gewoon ineens boeiend wordt door de kloontwist. Identiteit vind ik een van de meest boeiende thema's uit het sci-fi-genre en hier komt het volledig tot zijn recht. Het script was me telkens een stap voor. Het wat altijd goed te volgen, maar ik raadde nooit goed wat er in de volgende scène zou gebeuren. Toch ontvouwt het geheel zich op een logische en bevredigende manier.

De vergelijking met een film als 2001 pakt duidelijk voor veel gebruikers verkeerd uit, maar dat is onterecht. Moon lijkt alleen aan de oppervlakte op Kubricks epos, dankzij zijn ietwat vergelijkbare design en de computer met Hal-stem. Maar 2001 wilde een gigantische ruimte-opera zijn, met thema's als evolutie en de richting waar de mens heen ging. De personages legden afstanden af die voor het menselijk brein niet te bevatten zijn. 2001 is GROOT! Moon daarentegen is klein. Het is bedoelt als een intieme karakterstudie en technisch gezien bevat het maar één menselijk personage, buiten enkele kleine videofoon-berichtjes om. De actie beperkt zich maar tot twee locaties: de maanbasis en een gedeelte van de maan zelf. Special effects zijn weinig nodig (nauwelijks CGI!) Het is ook duidelijk niet de bedoeling van Moon om zo zwaargewichtig te zijn als 2001. Er is ook ruimte voor wat lol. 2001 draait op de eerste plaats om filosofie. Moon zet zijn hoofdpersoon op de eerste plaats.

En wat een hoofdpersoon is dat trouwens. Sam Rockwell, een acteur die me al regelmatig opviel in bijrollen (met name als Charlie Ford in The Assassination of Jesse James kwam hij sterk tot zijn recht) heeft eindelijk een rol gevonden die zijn talenten ten volle uitbuit. Prachtige dubbelrol, waarin hij prima bewijst dat hij goed zichzelf als tegenspeler kan hebben. Een Oscarnominatie zou niet meer dan verdient zijn, maar helaas vrees ik dat Moon wat buiten de radar van de Academy hangt.

De film wordt compleet gemaakt door de mooie beelden van de maan, de fijne score van Mansell en het grappige idee om de kale, ruime basis waar Sam werkt op plaatsen te versieren met kleine voorwerpen die van Sam zijn. Hij lijkt zijn kille werkomgeving er wat warmer mee te hebben willen maken. Zonder succes uiteraard.

Er hangen ook nog wat ideetjes in het luchtledige hier zoals wat kritiek op grote maatschappijen en wat wetenschappelijke dingetjes. Deze komen niet helemaal zo sterk tot uiting als de makers volgens mij gewild hadden en daardoor voelen sommige, kleinere elementen van de film wat onvolledig aan. Het deert me nauwelijks. De compacte en economische aanpak van deze kleine science-ficionfilm beviel me wel.

Een van mijn favorieten van 2009 in ieder geval en ook een favoriet van mij in het genre. De reacties hier zijn opvallend lauw, maar ik hoop dat meer gebruikers van MovieMeter dit pareltje een kans geven. Het is werkelijk science-fiction op zijn best, op bijna alle vlakken. Alleen niet het epische vlak.
4,5*

Ik vrees dat kwaliteit hier gemeten word aan de hand van de snelheid waarmee een verhaal wordt vertelt. Toekomstige regisseurs moeten hier nota van nemen: maak geen film maar een dolle kermisattractie en je zult als geniaal worden bestempelt!

Wat neem jij toch keer op keer de tijd om zinnige dingen te zeggen, respect! Ben benieuwd nu, het wordt hoog tijd voor een nieuwe topper in het scfi-genre.

Draait dit nog in de bios?

Nee, Moon heeft bijzonder kort en in heel weinig bioscopen gedraait. in de tweede week kon ik nog maar uit één tijdstip in de hele week de film bezoeken. Helaas heb ik hem daardoor niet op het grote scherm gezien. Persoonlijk heb ik de Britse dvd gehuurd in de Cultvideotheek in Amsterdam, maar op de Nederlandse dvd moet je vrees ik nog een tijdje wachten.

Wel eens gehoord van Internet en pindakazen ?

Staat er al minstens 2 maanden op.

Ah oke, jammer. Ik zal eens kijken of er hier in Rotterdam nog een soortgelijke videotheek is.

Ja, maar net als MovieMeter (met hun term 'pindakaas') stimuleer ik dat niet.

Licht eraan hoe ver/lang je wilt reizen. Hij draait namelijk wel nog in de Lumière Maastricht: Moon (2009)

Erg mooie film, maar als je niet van stille films houd is die niet geschikt.

Goede film, goed geacteerd, alleen sf is niet echt mijn ding.

Verder goede wegkijk film.

3*

SF is bij mij juist wel mijn ding, dat is ook zeer goed uitgewerkt. De film kon mij heel erg goed boeien tot het einde, ik miste een groot deel. Had van mij een half uurtje verlengt mogen worden en dan zonder open einde. 3,5*

BTW, zeer goed debuut voor deze regisseur. Mooie beelden en special effects!

Dat had de film volgens mij juist minder sterk gemaakt. Je krijgt nu precies genoeg informatie om conclusies te kunnen trekken. Ik vind het een verademing als de moraal/ conclusie van een film niet op het einde wordt uitgekauwd.

Dat half uurtje had niet eens perse aan het einde gehoeven, hoe langdradig de film ook lijkt, ik had de personages beter willen leren kennen waardoor je kan zien waarom hij juist die stappen had gemaakt, daarom voelde het einde zo leeg voor mij.

Welke stappen bedoel je precies?