The Tree of Life (2011)

Maar is kunst dan niet een zinloze term ? Zo kan immers alles kunst zijn en tegelijk niets.

Ik ben het helemaal eens met het eerste deel van jouw verhaal. Maar voor mij is het essentieel dat de kunstenaar een poging doet om via zijn kunst een emotie over te brengen. Komt dat niet bij iedereen aan, dan wil dat voor mij nog niet zeggen dat het geen kunst meer is. Nooit is het echter duidelijk waarom het bij de een wel overkomt en bij de ander niet. Het is dan ook erg moeilijk om precies aan te geven waar kunst overgaat in kitch, literatuur in lectuur of een meesterwerk in een blockbuster.

Hmm, film waarbij ik moeilijk een oordeel kan geven. Een hoop mumbojumbo in het begin met sterren, heelal, ontstaan van het leven en de dinosauriërs, vervolgens volgen we braaf heel erg lang de jeugd van drie ventjes met een autoritaire 50s vader en een bosnymfe moeder, en waarbij het tot het einde onduidelijk blijft wie van die drie ventjes nu eigenlijk was overleden en waarbij.. oorlog neem ik aan?. Maar ik heb ook niet het gevoel dat dat de kern is van de film. Wat precies de kern is, blijft me onduidelijk. Wat het vooral is, is een reeks fraaie beelden en een mooi stemmig tijdsdocument van de jaren 50, alle onderliggende duiding komt eigenlijk amper uit de verf en wist me ook niet te pakken blijkbaar. Maar voor de beelden en sfeer wel een ruime voldoende, ook acteerwerk Pitt is uitstekend.

Gek dat juist jij het niet weet te duiden. Ik had je hoger ingeschat. Vind persoonlijk dat de tweespalt tussen survival of the fittest en geloof er vrij dik op ligt.

Ahh, ja dat wordt in het begin natuurlijk al gezegd door die moeder met dat verhaaltje over "grace" en "nature".. ok, dat ligt er dik bovenop verder.. alleen die langgerekte beelden van het universum, natuur of die 50s upbringing (waarbij het thema volgens mij 2 uiteenlopende types van opvoeding en levensvisie zijn, terwijl beide ouders gelovig zijn) leiden een beetje af van dat uitgangsgegeven als je begrijpt wat ik bedoel. Zeker als je die dolende broer er nog bij optelt..

Maar de broer is juist gaan dolen omdat hij te eenzijdig the way of nature heeft gevolgd. Hij mist iets. En waar de vader zich gelovig voortdoet predict hij survival of the fittest. Voor hem is de kerk ook vooral een zakelijk instrument (zoals voor zoveel Amerikanen). Efin, ik vond juist dat die tweeledigheid heel mooi in alles tot uiting kwam. Geloof zie ik ook breder dan het christendom, dat slechts een vorm is. Eigenlijk is het meer liefde in de breedste zin des woord vs nature.

Maar daarnaast vond ik ook alle sequenzes mooi en erg herkenbaar. Heb grote facinatie voor de evolutie en ben ook opgegroeid met twee broers in een fijn beschermd milieu. Dat maakte het voor mij een erg rake en bijzondere film. Weinig op met geloof in georganiseerde vorm, maar geloof wel dat er meer is dan enkel drie dimensionale materie.

In die zin kan ik je prima volgen! Ik was gisteren ook redelijk bekaf, maar dit is er inderdaad allemaal wel uit te halen. Het aardse vs onaardse zou je het ook kunnen vervatten. Ik ga hem beslist nog eens bekijken als ik wat uitgeslapener ben, ook omdat de beelden me zeker wel boeiden.

Maar dan nog vond ik de opbouw, nl. ruim een half uur spectaculaire beelden na een kort intro van rouw (dat bericht over die zoon) en vervolgens ruim een uur redelijk straightforward het gehele gezinsverhaal met daarna weer een overgang naar mogelijke balans/ berusting aan het einde op een of andere manier een beetje adhoc overkomen. Vandaar dat het me gisteren niet meteen daagde, ik zat eerlijk gezegd ook nog veel meer te zoeken naar een mogelijke betekenis of duiding vanuit de regisseur zelf, een overkoepelende boodschap over het thema dus. Maar die hoeft er ook helemaal niet te zijn natuurlijk.

Fijne van de film vind ik dat de regisseur juist alle ruimte aan de kijker laat, om er in te zien wat hij/zij wil zien of ziet

Ook waar, maar je zegt het zelf al: dat het voor jóu niet wil zeggen dat het geen kunst meer is. Voor die ander blijkbaar wel.

In het beste geval is de discussie over wat wel en wat niet als kunst gezien kan worden bijzonder complex.

En zo eindelijk mijn 2000ste stem geplaatst.

De regisseur van The Thin Red Line schetst hier een wel erg fraaie film neer. Het verhaaltje is nog best wel klein maar de regisseur is waarschijnlijk wel flink aan het associeren geweest en erg werkt met meerdere werelden. We beginnen allemaal met een kijk in het leven van een gezin in de jaren 50 en we doelen ook meer op Jack. Samen met zijn andere broertjes, moeder en ook vooral de strenge vader (erg sterk neergezet door Brad Pitt) Het begint al gelijk met het overlijden van Jack en vervolgens worden we al heel snel in allerlei werelden meegezogen en krijgen we allemaal Discovery achtige animaties te zien van planeten, natuur, en zelfs een erg knap neergezette wereld tijdens de dinosaurussentijdperk. En dat een half uur lang. Ook het 2de leven van Jack (wat ook schitterend is neergezet door Sean Penn) Wat de regisseur met al die beelden wil bedoelen is voor mij nog onduidelijk. Al moet ik wel zeggen dat het heel kunstig is gedaan. Daarna gaan we weer terug naar de kinderjaren van Jack en zijn niet al te beste band met zijn vader, die hem en de kinderen de harde dingen van de maatschappij leert en meer een commandant is dan een vader. Daarnaast krijgen we gewoon een normale dito gezinsfilm voorgeschoteld en ook een soort film met kattenkwaad. Bv wanneer Jack allerlei dingen gaat uithalen met zijn broertjes en vriendjes. Opzich voegt het weinig toe, maar dat wil nog niet zeggen dat het nog erg sterk en boeiend is. Het draait voornamelijk allemaal om de dood van Jack en de andere wereld, waar hij als geest in terecht komt.

Je kan dus eigenlijk nog best weinig over het plot zeggen. Het concept is in ieder geval erg sterk en met een hoop artistiek neergepend wat The Tree of Life nog wel tot een klassieker maakt. Daarnaast ook gewoon nog goed gekozen rollen en erg sterke momenten en uiteraard gewoonweg visueel overdonderend en ook erg mooie jaren 50 buitenwijk settings.

Gewoon een lust voor het oog en een erg aparte maar zeker een indrukwekkende film.

4,5*

In het plot staat toch wel degelijk Jack ook?

Aparte film. En je moet echt geduld hebben om van deze film te genieten. Ik denk dat iedereen zelf mag en kan interpreteren wat de regisseur bedoeld met de beelden die je ziet en het verhaal. Voor mij lijkt het erop dat wij mensen een heel klein onderdeel zijn in het grote universum en de tijd dat de aarde is ontstaan met al zijn leven. De aarde is er al zo lang, dat wij mensen hier nog maar een oogwink zijn. Ook geloof ik dat er een hiernamaals is, waar je iedereen weer tegen kan komen. De scenes op het strand met al die mensen. Toch vond ik de duur van de film iets te lang, maar heb me (net) nog niet verveeld. De spanning in het gezin was goed voelbaar, dus werd er heel goed geacteerd. Kijken, als ze rust en tijd hebt.

Tsja, dat zou ik juist iets te plat vinden als het einde dat betekent, alsof het toch nog allemaal bijeen komt. De visies in deze film komen nooit bijeen, dat is wel gebleken na bijna 200 jaar Darwin. En zonder über-arbiter komen we er niet achter, en die houdt zich al eeuwenlang muisstil

Dus met deze film wil Malick zeggen dat spiritualiteit beter is dan natuur?

Toch vreemd van iemand die juist bekend staat om zijn liefde voor de natuur.

Nee, dat wil Malick niet zeggen. Hij pleit voor een balans tussen die twee. Of eigenlijk pleit hij daar niet voor, hij toont de invloed van beide en laat de kijker daar zelf zijn evenwicht in vinden.

Ik vind zelf dat de westerse wereld wat te veel is doorgeslagen naar de natuur/survival of the fitters en dat wat meer spiritualiteit of medemenselijkheid geen kwaad zou kunnen. Dat is volgens mij wat Malick ook een beetje toont aan de hand van de hoofdpersoon, maar hij laat dat wel open voor interpretatie en reflectie.

Ik ben niet zo enthousiast over deze film. Het acteerwerk was prima, maar dat kun je wel overlaten aan o.a. Brad Pitt en Sean Penn. Toch vond ik het een van de minste films waar ik Brad Pitt ooit in heb zien spelen. Weinig verrassende verhaal/thema. De (natuur-)opnames en beelden waren wel erg bijzonder en mooi. Vanwege de mooie beelden en het goede acteerwerk kan ik de film geen onvoldoende geven, maar met 3 punten houdt het wat mij betreft wel op. De film The thin red line van dezelfde regiseur vond ik vele malen beter en oprechter.

Het blijft voor mij de zwakke plek, het is iets te plotseling die overgang.. kennelijk had Malick geen geleidelijker of mooier oplossing. Dat kost hem punten wat mij betreft.

Het is gewoon een flashback, een van de meest gebruikte stijlmiddelen. Zie niet wat daar nu zo lastig of fout aan is.... Kennelijk schakelt hij wat te snel voor jullie.

We beginnen in de 2001-mode om vervolgens ergens in de VS in de jaren vijftig te belanden, alwaar we de jeugd-herineringen van Sean Penn zien.
Dominante vader, een broertje dat later zal overlijden, een jongetje met een enorme kale plek op zijn achterhoofd, een voorval op een parkeerplaats, een ongeluk op het zwembad.
Niet van alle voorvallen wordt duidelijk verteld wat er nou precies gebeurt of wat het in het geheel te betekenen heeft, maar ik denk als je al je eigen jeugdherinneringen op een rij zet en ze zou gaan visualiseren dat je bij zoiets als deze film uitkomt...geen idee of dat ook de opzet van Terrence Malick is geweest en in hoeverre dit autobiografisch is.
Intrigerende film levert het in ieder geval op.

Snel is het niet, maar een flashback naar het ontstaan van de aarde en de oertijd Van ongeveer een half uur..? Dat kun je amper een flashback noemen lijkt me. Mooi is het allemaal wel maar het breekt met de rest van de film.

De film gaat over het leven in de breedste zin des woords. Een uitstapje naar het ontstaan ervan lijkt me verre van een breuk. Het schets juist het nodige 'umfeld' en plaatst de keuzes die en mens kan maken in een breder perspectief. Zonder die scene zou het niet meer dan een coming of age filmpje zijn. Nu gaat het over het menszijn.

Ik ben het eens met het feit dat het wat toevoegt en dat een puur gezinsdrama'tje niet zo spectaculair zou zijn geweest. Maar dat maakt de overgang van beide stijlen cinema niet meteen logisch of vloeiend. Maar zoals gezegd, ik zal het nog eens bekijken.. mooi is het zeker wat Malick laat zien zo nu en dan.

Een erg sterk begin waar je gevoelens bij op hol slaan en uiteindelijk voor mij als een meesterwerk word gezien.

Mooi dat deze film zo ver weg is gezakt in de 'ratings'. Het was toen ook wel duidelijk dat hij overschat werd .

Zegt meer over de toeschouwers dan over de film...

Verder scoorde de film gemiddeld altijd vrij laag. Dat krijg je als een film zich niet op massavermaak richt. De Gouden Palm zegt mij dan ook 100 keer meer dan wat het popcornpubliek op MM en IMDB ervan vindt.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal (inclusief over Godsdienstig, heb geen verstand van)...

Soms ook over documentaire: aarde etc...

Prima acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen topper film...