The Tree of Life (2011)

Bij Melancholia was het begin en het eind inderdaad prachtig, daartussen was het visueel niet bijzonder. Maar herzie deze maar eens, al vraag ik me erg af of het een film is waar je in moet komen. Meer een love or hate it geval als je het mij vraagt. Maar visueel 'valt het absoluut niet mee'.... Dus wat dat betreft kan een herziening geen kwaad.

Ligt er ook aan in welke stemming je bent. Ik heb deze destijds bekeken (zonder enige verwachting en wist ook eigenlijk niet echt waarover deze film ging) op een vrijdagnacht na een werkweek. Misschien was dat tijdstip niet echt een gelukkige keuze om deze film te bekijken.

Deze film draait overigens sinds deze maand op Film 1 dus misschien pik ik hem daar eens een keertje op als hij toevallig erop is.

Pfff Film 1 en toevallig zijn nu niet echt de juiste parameters voor deze film. Je geeft het zelf al

Aan, je stemming is van groot belang. Moet film 1 m net toevallig uitzenden als jij ervoor in de stemming bent en de rust/tijd hebt.

Wat mij betreft is zondag ochtend het ideale tijdstip (mits je geen kater hebt. )

Zondagochtend lig ik normaal in een diepe coma (niet vanwege een kater maar vanwege het late tijdstip dat ik op zaterdag naar bed ga). Kan hem natuurlijk ook weer pindakazen maar als hij toevallig op Film 1 (de HD zender komt) komt (op een doordeweekse dag na 18:00, of op een middag op zaterdag of zondag) geeft ik hem weer eens een kans.

Reinbo heb jij aandelen in deze film?

Vandaag dan toch maar eens de pindakaas van stal gehaald (was overigens een flinke bevalling) en deze film nog eens een kans gegeven. Het eerste uur vond ik nog steeds tenenkrommend traag (vrijwel geen dialogen) en behalve het visuele gedeelte ervan had dat eerste uur weinig voor me te bieden. Vanaf het eerste uur wordt de film interessanter en ook boeiender, het wordt dan eigenlijk ook een film met een verhaal (min of meer het leven volgens de regels van God en het liefhebben van je naasten). Overigens wel een zeer traag verhaal en bij tijd en wijlen ook best saai De rol die Brad Pitt hierin speelt met zijn eigenaardigheden, wel met goede bedoelingen, was achteraf gezien best goed, zeker op het einde als hij van zijn voetstuk valt. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor Jessica Chastain. De rol van Sean Penn (als de volwassen Jack) is eigenlijk niet echt noemenswaardig want hij komt alleen in het begin en op het einde effen voor in de film. De jonge Jack (goed gespeeld door Hunter McCracken) speelt daarentegen wel een belangrijke rol in het verhaal en hij eist in het tweede gedeelte van de film eigenlijk alle aandacht op. Hierdoor zijn de rollen van de twee andere kinderen wat ondergesneeuwd. Het einde met een hoog mumbo-jumbo gehalte was overigens best fraai.

Visueel was deze film best fraai maar om nu echt bijzonder fraai te noemen niet echt. Wat me overigens ook weer behoorlijk is tegengevallen is de duur van de film. Zeker omdat het eerste uur slaapverwekkend was had ik het eigenlijk na een uur en drie kwartier wel gezien met deze film (echt veel gebeurt er eigenlijk ook niet, behalve als je van filosofie houdt). De film is me wel in ieder geval beter bevallen na de eerste kijkbeurt (toen gebruikte ik ook veelvuldig de vooruitspoel knop van de afstandsbediening) maar een meesterwerk vind ik het nog steeds niet. Ik zou er ook niet aan moeten denken dat ik deze film in de bioscoop hadden moeten zien want dat had ik niet getrokken (zou waarschijnlijk de eerste keer zijn geweest dat ik in slaap zou zijn gevallen in de bioscoop). Maar mijn eerder gegeven punt van een 1,5 is inderdaad wel aan de lage kant voor deze film.

Weer een zieltje gered

Soms is iets zo mooi dat het lelijk wordt. Voor mij is The Tree of Life daar een goed voorbeeld van. De muziek is prachtig, de natuurbeelden zijn schitterend en de effecten zijn ook zeer kunstig gedaan. Als geheel is het echter zwaar over the top. Na twintig minuten zat ik nog geboeid te kijken maar op een gegeven moment komen de visuele prikkels me de strot uit en neemt de ergernis de overhand.

Daarbij kwam ook nog het religieuze sausje en de belerende toon die mij erg tegen stond. Een subtiel moment kent de film niet en het einde is verschrikkelijk zalvend. Helaas kan ik hierdoor ook nauwelijks genieten van het redelijk goede spel van Brat Pitt.

Ik kan begrijpen dat veel mensen dit erg mooi vinden en misschien zelfs tot de beste/mooiste films uit de geschiedenis zullen rekenen maar in mijn ogen is het pretentieuze kitch.

Het heeft er waarschijnlijk niets mee te maken maar een tijdje terug werd ik geconfronteerd met een film van Wayne Dyer met als titel The Shift. Voor de liefhebbers kijk maar eens op You Tube. Ik weet niet waarom maar daar kreeg ik dezelfde plaatsvervangende schaamte als bij deze film.

The Tree of Life is denk ik een typisch love it or hate it geval. En voor alle duidelijkheid ik val in de laatste groep.

Teleurstellend.

Heel pretentieus.

Deze Film heeft geen echte verhaal dacht ik , maar toen kwamen de

mooie beelden en kwam alles helder in de picture, wat resulteerde

in een mooie film over het leven , deze film is het leven.

by the way ik vind de dvd-cover , Poster met brad pitt en de schattige baby-voet

beter passen dan wat er nu staat op moviemeter.

Maar wel op nummer 8 in je top 10...?

Ach, die film is ook belachelijk pretentieus, dat valt niet te ontkennen. Daarom ook respect dat die pretenties waargemaakt worden...

Ik heb de film proberen kijken, maar heb na een tijdje weggezapt, sorry, maar ik vind het camerawerk echt een marteling om te zien, korte flitsende beelden, camera die op en neer gaat, om zeeziek van te worden.

Sorry, geen score.

kan mij niet herinneren wanneer ik zo stomme film heb gezien... met goede zin ging ik kijken, tja als brad pitt erin mee speeld... maar nee heb de film afgezet, kon er niet naar kijken!!

Na 3 kwartier afgezet...los van feit dat mijn ogen dichtivielen was ik niet in de mood voor deze film. Moest meteen aan Melancholia denken btw...

Ik ben zeer onder de indruk. Dit is eerlijk gezegd mijn eerste film van Terrence Malick, en waarschijnlijk niet de laatste. Ik heb hem gisterenavond gekeken en ben er nog steeds wat stil van. Ten eerste zijn de beelden prachtig en adembenemend, maar ook het verhaal is prachtig. Hoewel ik het eerste uur het idee had dat ik naar een verzameling van mooie plaatjes zat te kijken, kreeg ik daarna alles door en heb met open mond naar de film gekeken. Vooral het tweede deel van de film die de jeugd van het kind weergeeft gaf me constant kippenvel. 'What I want to do, I can't do. I do what I hate.'

Ik geef niet vaak een film na de eerste kijkbeurt de volle score, maar deze verdiende het zeker. Een topper die ik waarschijnlijk nog vele malen ga herkijken.

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet denken. Heb 'm zojuist bekeken en het heeft me met gemengde gevoelens achtergelaten. De film is prachtig geschoten. Vooral in combinatie met de muziek is het de gehele speelduur genieten. Gelijkenissen met 2001 kwamen bij mij al vrij snel op en ik ben niet de enigste hier. Ik had wel graag nog wat meer gezien van Penn. De scenes met hem vond ik erg interessant, maar kort. Ik weet niet zo goed wat ik met deze film aanmoet en laat 'm dus nog even bezinken. Daarom onthoud ik met ook maar even van stemming...

De film lijkt een scheppingsverhaal te vertellen om af te sluiten met een dag des oordeels. Die ambitie valt te prijzen. De visuele pracht en vooral de soundtrack zorgen ervoor dat ik ben blijven kijken. Heb geen haast religieuze ervaring gekend zoals sommigen van mijn collega kijkers. Aardig.

Ik hou niet van Mozart, Vivaldi of Haydn. Muziek is voor mij entertainment; aan kunst heb ik geen boodschap, het zegt me niks, het doet me niks ik geniet er niet van. Daarentegen Doe Maar, of The Talking Heads, of The Specials - om maar wat te noemen - daar ga ik helemaal in op.

Dat geldt ook voor wat ik op het scherm zie. Ik kan van heel veel films genieten, kan in heel veel verhalen opgaan, me er in inleven; en bijgevolg geef ik vaak meer * dan het totaalcijfer dat een film heeft.

Dit, dit vond ik echter gewoon bullshit. Indrukwekkende muziek, magistrale fotografie, ingetogen acteerwerk - maar geen plot, geen verhaal, geen enkel moment keek je uit naar de volgende fase of het volgende beeld; op geen enkel moment keek ik uit naar hoe de film zou aflopen; er was geen enkel personage dat me kon boeien - laat staan dat ik me er zou in inleven. Is dit kunst ? Is dit iets waar je moet van onder indruk zijn ? Wat mijn betreft: bedankt, maar... nee bedankt...

Ik vind het apart dat ik nergens deze film kan vinden en in de Fame Amsterdam (mega grote film collectie) alleen maar een niet ondertitelde blu-ray import van 23 euro kan vinden...

Zal ik mooi voor de niet-ondertitelde BR gaan, ondertiteling stoort hier toch alleen maar

Dus wat jij leuk vindt is geen kunst en waar jij niks aan vindt is kunst ? Dat zal David Byrne leuk vinden !

Of het kunst is of niet doet niet echt ter zake, dat je je er niet in kunt inleven wel. Dat is meestal funest voor een filmervaring. Ik voor mij ben elke keer weer verbaast hoe goed het gevoel dat de film geeft, aansluit bij mijn eigen gevoel. Ik zie het dan ook als een ode aan het leven en met name aan het 'gewone' leven of het leven voor de 'technologische revolutie'. Vooral dat het blijkbaar niet uitmaakt of dat in de jaren 50 in urban america gesitueerd is of in een dorpje in Nederland begin jaren 70. Zou het compleet ontbreken aan plot, dan had ik dat waarschijnlijk nog niet zo erg gevonden. Zoals je al zegt, met de indrukwekkende muziek en de magistrale beelden is er visueel al veel te genieten, maar het is vooral dat gevoel wat maar blijft hangen.

Dan vind ik de prijs van 24 (als ik met niet vergis volgens mij was het zelfs 6 of 27) nog wat te duur en wacht ik wel even.

11 euro

Bad Request - play.com

Nakada, dat is uiteraard een cynische zwart-wit voorstelling van wat in onze maatschappij kunst wordt genoemd.

Feit is dat kunst vaak draait op subsidies, Byrne niet...

Weer import met credditcard die ik niet heb, is ie dan nergens hier te verkrijgen...

Maar is wat Byrne doet dan niet evengoed een kunstvorm ? Subsidie is toch geen criterium voor kunst.

Overigens vind ik The Tree of Life een kunstwerk van begin tot eind.

Natuurlijk vind ik Byrne - hier als een symbool van de populaire muziek - ook kunst. Maar onze maatschappij bekijkt dat van bovenuit blijkbaar toch niet zo; afgaande op wat voor projecten, initiatieven, individuen of groepen subsidies krijgen omdat ze als kunst(enaars) erkend worden. Ik heb er geen idee van hoe dat wettelijk bepaald wordt, maar gevoelsmatig kan ik me wel een beeld vormen waarom de muziek Mozart of een opera als kunst worden erkend - en Byrne of Doe Maar of Normaal of het punkrock-bandje van achter de hoek niet. En, me puur op dat gevoel baserend, heb ikzelf ook de neiging om The Tree of Life als kunst te beschouwen - terwijl ik dat bij The Life of Brian niet heb; en daar nochtans wél van kan genieten...

Dus enerzijds geef ik je helemaal gelijk: TToL komt op me over als een kunstwerk van begin tot eind. Maar anderzijds: is dat beter dan het populaire en minder artistiek ogende werk ? Ik vind van niet. En: hoe relatief is ' goed' of 'beter'...?

(PS: laatste mail in een week - ben bij deze een weekje op verlof...)

Kunst noem ik datgene dat iets met de (in geval van film) kijker doet zonder dat meteen duidelijk is wat het is dat dit teweegbrengt.

Life of Brian vind ik hilarisch, maar ik zou niet meteen kunnen zeggen waarom het grappig is. Probeer goede humor maar eens uit te leggen: ook Life of Brian noem ik kunst. Zo ook met The Tree of Life. De film doet iets met me, raakt me zonder dat ik concreet kan zeggen wat het is, laat staan dat ik kan vertellen wat het met de film is dat het bij me teweegbrengt.

Paul Verhoeven zei ooit iets dergelijks over One Flew Over the Cuckoo's Nest: de film is in zijn ogen (en ik kan me daarin vinden) géén meesterwerk omdat het mechanisme dat het uiteindelijke gevoel bij hem teweegbrengt makkelijk te identificeren is, namelijk sentiment. De film is afhankelijk van een trucje. Bij zowel Life of Brian als The Tree of Life is het mechanisme complexer en beter verstopt. De bron van het effect van de films is niet eenvoudig te duiden, waardoor beide films me aan het denken zetten over de film en over mezelf. Dát noem ik kunst.

Dat betekend ook meteen dat kunst iets heel persoonlijks is: The Tree of Life doet niks met Boenga en om die simpele reden is die film voor hem géén kunst. Een kunstwerk kan pas tot kunst worden gebombardeerd door het individu.

In mijn optiek dan...