Domicile Conjugal (1970)

Heerlijke tragi-komedie vol aartsflauwe grappen, zowel woordelijk als visueel.

Stukken beter te behappen dan de minder geslaagde voorloper Baisers Volés.

Niet alleen de trompet/trommel grap was een dijenkletser, ook de 'allo allo / moshi moshi' grap was hilarisch flauw. Hier kun je me voor wakker maken.

Heerlijke komedie van een ongetwijfeld erg speelse Truffaut. Beslist één van de betere uit deze serie van de Antoine Doinel-memoires. De typisch Franse volkse sfeer op het binnenpleintje, de rake schets van het prille huwelijk, de originele vondsten (de bloemen...), de allusies op toestanden en filmwereld (Mr Hulot,...), de vlotte dialogen en vooral het charmant, schichtig acteren van Jean-Pierre Léaud zijn heel grappig voorgesteld.

Plezierig en inhoudelijk.

Dartel en bijzonder grappig vervolg van de Doinel-serie, dat zijn komische hoogtepunt vindt in de verrassende cameo van Monsieur Hulot (Jacques Tati). Film is gevuld met leuke dialogen en geestige scènes, in het bijzonder de contacten met de buurtbewoners.

Getrouwde Doinel

Tot nu toe vond ik de Antoine Doinel reeks van François Truffaut het zwakste dat ik van de regisseur heb gezien. Les Quatre Cents Coups is de laagst gewaardeerde film langs mijn kant en de opvolger Baisers Volés was weliswaar wat beter, maar toch ook niet al te denderend. Vandaar dat het weer een tijd heeft geduurd vooraleer ik me eens aan een nieuwe etappe in het leven van Doinel waagde. Wat bleek echter gisteravond? Dat het schandalig is dat ik daar zolang mee heb gewacht.

Want Domicile Conjugal is één van Truffaut's leukste films. Een realistisch beeld van het getrouwde leven met zijn hoogtes en laagtes, flink wat humor (met onder andere een cameo van grootmeester Jacques Tati) en aimabele personages. De grootste kracht van de film zit hem dan ook ongetwijfeld in de twee hoofdpersonages. De kiem van de relatie tussen Antoine en Christine werd al in de voorganger geïntroduceerd en komt hier tot een climax. Toegegeven, de introductie van Kyoko had misschien wat beter gemogen (mocht ook een ietwat interessanter personage zijn, ik kon me in ieder geval moeilijk voorstellen waarom Antoine ooit Christine zou opgeven voor haar) maar het resulteert in misschien wel één van de beste scènes uit het oeuvre van Truffaut. De stop-motion scène met de bloemen oogt vandaag de dag wat lelijk, hoewel het idee wel tof was, maar wanneer Antoine binnenkomt en oog in oog komt te staan met Christine die zich à la Japonais heeft verkleed.. Heerlijk! Sowieso vond ik de openingsscène waarin Truffaut op Christine's benen focust ook nog wel leuk gedaan.

Ik blijf het ook wel tof vinden dat Jean-Pierre Léaud nog steeds de rol van Antoine op zich neemt. Hij was er al bij als kleine jongen in Les Quatre Cents Coups en de samenwerking tussen hem en de regisseur blijft interessant om te zien. Claude Jade is een erg charmante verschijning en de dynamiek die ze met Léaud heeft is ook erg mooi om te zien. Voor de rest een aantal leuke bijrollen waar vooral de buren van Antoine en Christine bovenuit steken. Zo'n typisch dagelijks geroezemoes waar iedereen iedereen kent en dat heeft zijn charme. Het zijn dan ook de dialogen die Truffaut introduceert tussen deze personages die de film echt leuk maken.

Moet dringend dan maar eens werk gaan maken van het laatste deel in de Doinel cyclus. Ik baal er nog steeds van dat mijn boxset Antoine et Colette uit L'Amour à Vingt Ans niet bevat. Ze hebben dat geprobeerd op te lossen door een nieuwe box uit te brengen met daarin Tirez Sur Le Pianiste en Vivement Dimanche (twee niet-Doinel films die reeds in de vorige box zaten) en dan enkel het segment Antoine et Colette, dus niet de volledige L'Amour, toe te voegen.. Idioten.

4*

Fijne film wederom van de heer Truffaut. Grappig en charmant ook maar voor mij wat minder aansprekend als de voorgaande films. De wisselwerking tussen beide hoofdpersonages is echt aangenaam om naar te kijken.

Aangenaam, luchtig filmpje met leuke rollen van Leaud en de charmante Claude Jade- de laatste verwarde ik trouwens héél eventjes met Deneuve, het zou een jonger zusje kunnen zijn. Truffaut had er zelf ook wel zin in en trakteert het publiek op grappige taalvondsten, flauwiteiten, absurde situaties en algeheel gezellige Fransheid. Vooral die parodie op een dorpsplein waar de bewoners roddelen, flirten, ruziemaken, drinken en baguettes vol camembert naar binnen werken, Franser dan dat wordt het niet. Toch blijft het allemaal wel wat vrijblijvend, het is vooral geinig, een meesterwerk zie ik er ook weer niet in.

De beste momenten zijn voor de immer laconieke Leaud, voor wie bv betrapt worden op vreemdgaan maar een kleine rimpeling in zijn gemoed lijkt te veroorzaken, maar de ondersteuning van zijn film-eega mag er ook zijn. Moet bekennen het personage Mr Hulot niet direct te hebben herkend. Het was overigens niet Tati himself die deze cameo voor zijn rekening nam.

De reeks beweegt zich in de loop van de vier films van realisme naar een steeds meer een soort absurd komische voorstelling van een jong getrouwd stel dat net een kind heeft. De absurdheid en nutteloosheid van het leven van alledag wordt benadrukt.

Doinel woont in deze film in weer een ander Parijs appartement en de beroepen die hij nu uitoefend worden steeds absurder. Na privé-detective in het vorige deel is hij hier een bloemen vervende bloemist en een man die om onduidelijke redenen op afstand bestuurbare bootjes laat bewegen in een vijver voor het kantoor van een ingenieursbureau. Hij is getrouwd en krijgt in deze film een zoon en gaat vreemd met een Japanse.

Enerzijds mis ik soms een beetje de toon van de eerste twee Doinel films, anderzijds is er veel te zien. De film zit vol ideeën en details en er zit in elke scene wel wat bijzonders. De Doinel-reeks is voor mij ook een soort anti-opgroeien reeks. Het leven van Doinel wordt met de film minder oprecht en meer nutteloos. Volwassen worden is eigenlijk geen goed idee.

Een heerlijk luchtige Truffaut over het leven van een koppel met hun ups en downs. In een idyllische setting met een mini gemeenschap op een Franse binnenkoer met enkele appartementjes. Wat dromerige figuren, wat zorgt voor een mooi warm verhaal. Al is het niet veel verhaal op zich, maar we zijn toch getuigen van veel boeiende speels scènes. En zoals je bij Truffaut kan verwachten veel mooie shots. Let ook op de cameo van Monsieur Hulot, ook al is het niet gespeeld door Tati zelf.