Slumdog Millionaire (2008)

Ben het zeker niet met je eens dat Slumdog Millionaire aanvoelt als Hollywood sentiment. Slumdog Millionaire is veel energieker, dynamischer en verfrissender dan al wat typische Hollywooddrama `s te bieden hebben. Vergeet niet dat het simpele liefdesverhaal, waar de film gewoon recht op af koerst, wel in een avontuurlijke structuur is gegoten die Hollywood vreemd is.

Qua techniek vallen niet alleen het kleurgebruik op, maar ook het camerawerk ( veel schuine cameraposities van bv. de Taj Mahal, de camera die met de kinderen van de trein afvalt en de vlotte editing ( denk aan de buikdanseressen, of het schijnmoment dat Jamal samen met zijn broer van het gebouw valt ).

Mooi verhaal, al deed het me extreem denken aan Schatten der Zeit (2004) met een weekend-millionair-twist. Hiermee bedoel ik als basis-plot het verhaal van: De arme indiase sloeber die als kind de liefde van zijn leven ontmoet. De twee worden door het lot uit elkaar gedreven, en de jongeman weidt zijn hele leven eraan zijn liefde te hervinden. Dit is precies zo in SM, alleen is hier een moderne twist gemaakt met de tv-show en is er een broer aan het verhaal toegevoegd.
Persoonlijk heeft SdZ ook een grotere indruk achter gelaten...

4* voor de film individueel
-0.5* voor de onoriginaliteit t.o.v. Schatten der Zeit

Definitief punt: 3,5*

Zovéél mogelijk ellende uitstorten over de kijker en dat alles relativeren door er a) een all you need is love glans aan toe te voegen en b) de hoofdpersoon er met een flink pak geld vandoor laten gaan is toch vrij eigen aan Hollywood en het kapitalistische Westen? Op en top Hollywood glamour en westerse moraal geprojecteerd op India lijkt het. De film heeft bovendien dezelfde geliktheid en stilering, inclusief hippe montage, als menig Hollywood film. Film krijgt een herwaardering van me, vooral door het misplaatste zogenaamde 'feelgood' karakter. Dient niet anders als relativering zodat het te verteren valt als Hollywood entertainment. Als een klein Indiaas kotertje door de stront baggert en het publiek ligt daardoor in een deuk dan krijg ik bijna last van plaatsvervangende schaamte bedenkend dat daar kinderen zijn die waarschijnlijk echt zo leven! Aapjes kijken.

Een belangrijke moraal van de film is juist dat romantiek geen synoniem van geld hoeft te zijn. De woorden van Lakita ''Without the money'', zeiden die je niet genoeg?

Inderdaad, aapjes kijken. Eigenlijk is het verontrustend dat deze film zoveel goede kritieken krijgt, want elk ontwikkeld mens kan toch zien dat de film helemaal op verkeerde uitgangspunten is gebaseerd?

- een gimmick als narratieve structuur
- een hippe videoclipstijl waardoor de film wegkomt met post-kolonialisme als een niet bediscussieerbaar gegeven

Gelukkig laat een website als amazon zien 1 op de 4 mensen dit geen leuke film vinden.

nou nee hoor, zeker niet verontrustend.

in mijn mening laat het hier op een 'luchtige' en zeker mooie manier zien wat er voor levenstijl er in India heerst.

Hoe men de film intreperteerd en vertaald is het tweede.. Zo kan iemand rocky 1 tm 6 ook serieus nemen

groetjes,

een (hoop ik, ontwikkeld) mens.

Ben het hier wel mee eens. De inhoud is behoorlijk voorspelbaar, clichematig en netjes binnen de al zo vaak geeffende lijntjes. De muziek vond ik niet heel bijzonder (ik meende zelfs wat gejatte melodietjes uit songs op zn Indisch tegen te komen). Visueel is het wel erg mooi gedaan, maar daar red je een film niet mee.

Jamal acteert goed, de rest vind ik niet heel overtuigend, allemaal erg clichematig, met weinig diepgang. Dit ligt natuurlijk deels aan het script, maar vond geen enkele acteur heel charismatisch of verrassend. Dan waren de kinderen nog het leukst

Dit bericht slaat de spijker op zijn kop.

Toen ik in de bioscoop zat werd er anders harder gelachen om de Amerikaanse toeristen wiens auto gekrat werd en die vervolgens nog hun schuldgevoel afkopen. En om de manier waarop de bezoekers aan de Taj Mahal beduveld werden.

Het heeft allemaal weinig met aapjes kijken te maken. Het is ook geen documentaire over India. Slumdog Millionaire is gewoon een Bollywoodfilm met een sentimenteel verhaal over een arm jochie dat rijk kan worden en ook nog eens de liefde van zijn leven vindt. Dat is niet perse westers, kapitalistisch of Hollywoods maar eerder een universeel cliché, en daar is niks mis mee.

eRCee begrijpt het!

Alleen nog even aan toevoegen, dat er niet zo heel veel Hollywoodfilms zijn met daddwerkelijk, goed geslaagde hippe montage. Verder krijgt de film juist zo `n goede kritieken omdat het eens wat anders is dan zo `n Hollywood zeikfilm waarin men constant door ligt te boren over hoe zwaar het allemaal toch is in een ontwikkelingsland. Kortom Slumdog Millionaire geeft juist een genuanceerd beeld door de leuke en minder leuke kanten in beeld te brengen.

Vermakelijke film, originele opbouw en leuke sfeer setting. Toch blijft bij mij het idee hangen dat de film her en der wat overschat wordt. Misschien vind ik het toch wat te braaf en correct, of misschien is het gewoon niet mijn ding, in ieder geval vind ik 8 oscars nogal veel.

Vind de film juist op dat punt eigenlijk tekort schieten. Er wordt gigantisch veel ellende getoont (en ook dikwijls veel clichés die we kennen uit andere Hollywoodfilms over ontwikkelingslanden) maar ieder personage lijkt het te accepteren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Jamal heeft als kind bijvoorbeeld genoeg meegemaakt om in een gekkenhuis te belanden, maar het lijkt hem allemaal niks te deren. Hij zet nergens een vraagteken bij. Dit komt over alsof er door de filmmakers vooral geinvesteerd wordt om in sneltreinvaart zoveel mogelijk ellende uit India aan bod te brengen zonder zich te verdiepen in haar bewoners. Waarom een cultuur in al haar facetten willen tonen zonder daarbij nuance in personages aan te brengen? Boyle doet geloven dat mensen als Jamal er vrede mee hebben gesloten om in die omstandigheden in India te leven, waar ik graag een vraagteken bij zet. En dat de film niet te zwaar wil zijn ok, maar kom dan niet aan met een orgie aan sociale ellende en wek niet de indruk dat je iets te vertellen hebt over een cultuur zonder daarmee iets te doen.

Lijkt me geen kwestie van vrede sluiten maar eerder van gewenning en vooral van geen keuze hebben.

Een van de redenen dat deze film zo veel positieve emotie uitstraalt is echter juist de veerkracht en de hoop van het personage Jamal. Hij is niet een slachtoffer maar een persoon. (En misschien daarin wel representatief voor India.)

Waarom mag een film geen sociale ellende gebruiken als middel om de kijker te emotioneren? Dickens en Hugo deden in hun tijd niet anders. Juist op deze manier kan je mensen misschien wel bereiken en aan het denken zetten. En uiteraard wordt het in de filmwerkelijkheid dan allemaal wat mooier gemaakt, maar het is niet voor niets fictie, mag het?

Het gaat mij niet om het gebruik van sociale ellende maar vooral de manier waarop het gebruikt wordt. Als het personage Jamal al een minimum aan dramatische ontwikkeling doormaakt na alles wat hij heeft meegemaakt hoe moet het dan ooit de kijker emotioneren? Ik vind zijn personage om deze reden nogal vlak en en de uiteindelijke premisse (het vinden van zijn ware liefde die onder dwang stond, en het worden van een miljonair op basis van toeval (hoezo het lot?!)) bevestigt dan ook eerder de uitzondering dan de regel voor de laagste klassen in India. De zogenaamde hoop zoals je zegt vind ik in dit geval dan ook meer een passieve verbloeming van dramatische ontwikkeling en uitdieping van het personage Jamal. Of al die ellende gewenning kan worden? Zou kunnen, maar Jamal kwam vaak genoeg in aanraking met hogere klassen waar hij kon zien hoe het leven ook kon zijn. En het feit dat hij geen keuze had hoeft niet te betekenen dat alle gebeurtenissen hem mentaal koud lieten. Ik vraag me in dit geval dan ook af welke intentie de filmmaker had met het tonen van deze sociale ellende.

Ben het denk ik met je eens. Maar dat krijg je nooit gewonnen hier.

Uit een mooie recensie op amazon (bedankt voor de tip bertito):

To see how manipulative this film is consider the following question: how would the film have been different if Jamal's mother did not die? Answer: the only consequence is that he would not have known the answer to a game show question.

Dat zet je toch aan het denken zou je zeggen....

Je quote geeft eigenlijk antwoord op mijn laatste vraag en typeert de uiterst dubieuze moraal van de film. Jamal hoeft niet bitter te zijn om alles wat hij heeft meegemaakt, hij kan er immers zijn voordeel uit halen en er een flinke smak met geld mee verdienen.

Dáárom gaat de film ook over het lot van deze jongen.

Voor mij trekt het de integriteit van de film en Boyle in twijfel. Er wordt dus ellende in India getoond, maar die ellende geeft geen diepgang aan (of lijkt geen effect te hebben op) de personages. Het wordt enkel getoond om het gekunstelde plot draaiende te houden. Waardoor ik eigenlijk toch wel sympathie krijg voor die mensen die de film als 'poverty porn' afdoen.

ik vond prima film

Welnee, dat is wat jij er nu van maakt met je bovenstaande quote. Mij staat de scene dat die moeder sterft nog bij omdat het een indrukwekkende scene is. Het verloop op het plot was me daarentegen ontschoten.

Snap ook die opmerkingen over het onveranderlijk zijn van de personages niet goed. Met name die broer van Jamal wordt duidelijk beïnvloedt door de meegemaakte ellende. De hele film laat het conflict tussen die twee wegen zien en ook tussen liefde en een goed leven.

Dat de sympathie bij Jamal blijft liggen is dan natuurlijk niet verwonderlijk. Juist hij vertegenwoordigd dat stuk menselijke veerkracht en Boyle schept daarmee een soort ode voor India. Om het maar eens om te draaien...

In een interview heeft Boyle aangegeven dat hij overdonderd was door de levendige vibe die Mumbai bezat, maar dat hij zijn ogen niet sloot voor de blinde bedelaars in de straat bij zijn hotel, die al hun verdiende geld vervolgens weer af moesten dragen aan hun meerderen. Boyle tracht dus wel degelijk een reël beeld te schetsen tot op een bepaalde hoogte, al is het gelukkig en uiteraard verre van een documentaire, dit Slumdog Millionaire. Beetje flauw van sommige users om nu net te doen alsof het allemaal manipulatief is wat je hier ziet en het daar een groot paradijs is voor iedereen.

Ik begrijp dat jij valt over de enorme dosis ellende die er over deze film uitgestort wordt. Wel, het wordt allemaal vrij luchtig gebracht geheel in de lijn van de film. Het is niet dat de hoofdrolspelers het allemaal klakkeloos accepteren, maar daar heeft eRCee verder al meer dan juists over gezegd. Boyle belicht zowel de goede als de slechte kanten. Mocht hij slechts de goede kanten belicht hebben en zich verre van de ongemakken van de maatschappij aldaar gehouden hebben, was het: oh, wat hypocriet! waarschijnlijk weer niet van de lucht geweest.

Kortom Boyle ontziet niet zoals veel Bollywood films de schaduwzijde van het leven in India, wat Slumdog Millionaire tot in zekere zin zelfs revolutionair maakt, ware het niet dat sommige niet kunnen vertikken dat het niet door een Indiër geregisseerd is, maar door zo `n westerling. Waar haalt hij het lef vandaan zeg?!



Tijdens die vraag zegt hij trouwens gewoon dat hij wenste dat hij het antwoord op die vraag schuldig moest blijven opdat hij zijn moeder nog bij zich gehad had.

Het is een fase uit Jamal `s leven die verder bewust niet uitgediept wordt, maar waar op het bewuste moment ook geen tijd voor uitdiepen was, al was het maar omdat het lichaam adrenaline aanmaakt in zulke situaties en wil overleven. Wat had je dan willen zien, Jamal die als uitschot even een psychiater in de armen nam?!

Dus wel he?



Het is vreselijk manipulatief. Grote rotzooi dit.



Kom op zeg. We moeten zelf maar de link gaan leggen tussen zijn criminele carriere en zijn verleden. Dat is geen psychologische diepgang. Alle rotzooi (uit het verleden) wordt enkele getoond opdat Jamal op het einde met een zak geld naar huis kan gaan. Het is op zijn minst dubieus.



Waar slaat dat op? Ben de term poverty porn regelmatig tegen gekomen op internet. En dat valt te beargumenteren.



Hooguit op de manier waarop Rambo II dat ook doet. De film is zo plat als een dubbeltje.



LOL!



Kom maar op met die goede kanten.

Geweldig dit. Opmerkingen een andere context geven en dan terugkaatsen. Punt was dat de hele film in een Westers keurslijf werd gegoten. En dat dat te maken kan hebben met het feit dat er een westerse regisseur aan het roer staat.?

Als je nog steeds denkt dat het Jamal allemaal te doen was om het geld haalt het allemaal niet echt veel uit.

Jamal deed mee aan een van de grootste spelshows opdat hij hoopte dat Lakita hem op die manier kon traceren, maar dat heb je zelf ook wel door denk ik. Meedoen aan Who Wants to be a Millionaire? is mede gekozen omdat het nou juist zo `n groot obstakel leek om de finale te halen. Want, ja het is zeer ongeloofwaardig dat Jamal en passant even alle vragen juist weet te beantwoorden. Maar daar gaat het dus niet om, meer om een van de grootste obstakels te omzeilen om je ware liefde weer in de armen te kunnen sluiten. Prachtig modern sprookje waarin ze nog lang en gelukkig leven.

Het geld EN het meisje dan. Dat doet niets aan mijn kritiek af. Ik krijg sterk het idee dat je mijn kritiek niet begrijpt nu.

Weet je, je kunt het allemaal van de negatieve kant bekijken, maar je gaat er wel aan voorbij dat Boyle daadwerkelijk ballen toont door de shit van India te durven tonen, dat in tegenstelling tot Bollywood films die de problemen van de Indiase maatschappij behendig verbloemen. Maar daar horen we de aanhangers ''van de Slumdog Millionaire is een poverty porn film'' verder niet over. Over omdraaien gesproken!

En ondanks de ellende weet Boyle er inderdaad alsnog een prachtige ode aan India van te maken. Weet zeker dat genoeg mensen naar aanleiding van deze film de koffers pakken om de Taj Mahal etc. te bezichtigen, waar men niet sceptisch voor zich uit staart omdat men in de verwachting is dat er alleen maar gidsen zoals Jamal rondlopen daar.

Kort en bondig zal ik maar zeggen.

Ik ben het met deze mening ook eens, ondanks dat geen 5* waard en al die oscars...wel een mooie film maar soms vond ik hem wat langdradig.

Jawel, ik deel hem alleen totaal niet.

De gebeurtenissen in het verleden zijn op een korte, maar grootse wijze, zeg maar in de steigers gezet. Waardoor je, juist dankzij deze opzet een kijkje kan nemen in de Indiase maatschappij en je voelt dat Jamal een van de grootste obstakels in zijn leven wil overwinnen op zoek naar zijn enige ware liefde, voor het geld interesseert hij zich tenslotte geen moer.

Je koopt er zo weinig voor als het resultaat zo suf is en als je gaat twijfelen aan de integriteit van de film.

Hoeveel Bollywoodfilms heb je gezien? En ik? En al die andere voorstanders EN tegenstanders van de film? De opmerkingen die je dan maakt zijn toch gebakken lucht? Ik bedoel: ik ben Slumdog Millionaire toch gewoon aan het beoordelen hier en enkel en alleen die film?

Maar die gebeurtenissen worden enkel getoond om het publiek te laten inzien waarom Jamal al die vragen kan beantwoorden. Een plotdevice dus. Al die ellende uit India wordt getoond (en daarbij komt dat die ellende ook lijkt te bestaan uit Westerse vooroordelen en zelfs uit onwaarschijnlijkheden) en het draagt niets bij aan de emotionele belevingswereld van de karakters in de tegenwoordige tijd. Jamal wandelt de film door alsof er niets gebeurt is. Zijn broer is blijkbaar crimineel geworden, hij werkt bij een callcentrum, maar via die backstory van ellende wordt dat nergens begrijpelijk of invoelbaar gemaakt. Ik snap dan goed dat bepaalde users grote vraagtekens stellen bij het tonen van al die ellende.