Martyrs (2008)

Een film waarvan ik de hype overduidelijk niet begrijp. Het begon allemaal intrigerend door het feit dat je als kijker in het diepe gegooid wordt en geen idee hebt waarom een heel gezin afgeslacht wordt, maar naarmate de film vordert werd het mij al vrij snel duidelijk dat ik de shock factor uitermate laag vond en het uiteindelijke plot weinig verheffend. Toen RuudC en ik deze film bekeken zeiden we allebei al vrij snel na afloop dat er gewoon niets meer uit de film te halen is dan wat je ziet en dat is vrij summier voor een film die door velen als diepzinnig bestempeld wordt.

Qua shockmomenten was er een punt wat me wel enigszins is bijgebleven en dat is het punt waarop ze bij het mishandelde meisje de metalen helm van haar hoofd trokken. De befaamde eindscene vond ik echter weinig schokkend, helemaal omdat als de film dan in potentie een klein beetje gruwel zou kunnen laten zien, er ineens van alles buiten beeld moet gebeuren. Tja, dan zijn de scenes waarbij een meisje in matig geschoten beelden geslagen wordt echt niet voldoende om bij mij enige gruwelgevoel op te wekken.

Aardig geacteerd, uitgangspunt met potentie, maar verder vond ik het ondanks alle verhalen een vrij matig product.

Bij die laatste scenes zat ik eigenlijk niet te wachten op expliciete daden zoals het vel eraf halen. Vond het feit en het beeld dat ze helemaal gevild was op zich al luguber in combinatie met de reden ervan en de geschiedenis van beide meisjes. Blies me omver zoals geen enkele andere film

Het script en de verhaalstructuur vind ik juist zo effectief omdat je als toeschouwer beseft dat Anna weet wat haar te wachten staat (omdat ze die martel-ervaringen en geestelijke vernieling al direct van Lucie kende). ; één van de psychologische effecten op de kijker die ik echt vele malen groter vind dan platte expliciete gruwel (die hier meer als middel dient dan een doel op zich). Zit je op dat laatste te wachten dan kom je/jullie inderdaad niet aan je trekken bij het einde..

PS serieuze horrors vind ik bij uitstek films om helemaal alleen te kijken, de shockfactor wordt gigantisch (zo niet tot nul) verkleind als je met meerderen kijkt is m'n ervaring

Och, ik heb dezelfde dag Blood On Satan's Claw gezien, eveneens met RuudC en die film konden we zelfs in gezelschap uitstekend op waarde schatten. Mijn grote probleem bij deze film is het feit dat het er op lijkt dat men een bepaald soort realisme beoogt en hierin geen ruimte laat voor subtiliteiten, maar op het moment dat het er eenmaal op aankomt een kunstzinnige uitweg zoekt. We zien in het begin een shootout bloedbad, gemartelde meisjes met ranzige verwondingen, botte martelingen (die erg slecht weergegeven werden op een manier dat het niet schokkend was, maar ook weinig prikkelend voor de fantasie) en op het einde wordt Anna op mij eerder gepresenteerd als een kunstwerk dan als het resultaat van iets gruwelijks als het levend villen. Het werkte voor mij niet op deze manier. Ik had dan liever een eindscene gehad die me de hele tijd was bijgebleven door de gruwelijkheid ervan (ervoer ik nu dus niet) of een film die veel subtieler in elkaar zat en zich over het geheel meer richtte op zaken die aan de verbeelding worden over gelaten.

Ja een huiveringwekkend soort kunstwerk, zowel in de ogen van die groep mensen als voor mezelf. De verbeelding vind ik overigens perfect omdat we niet te weten krijgen wat de werkelijke reden is waarom die ouwe tut een kogel door d'r kop joeg; omdat ze te horen kreeg dat er iets hiernamaals was, of omdat ze zo teleurgesteld was omdat er volgens Anna niets was en dus al het werk ook voor niets.. . Laugier trapt dus niet in de val om ons iets voor te schetsen en daarmee op de stoel van allesweter te gaan zitten, zeker met zo'n grote Vraag waar hele religies op zijn gefundeerd. Verbeelding over wat we wel of niet te zien krijgen aan gore (althans het villen zelf) vind ik dan van ondergeschikt belang op dat moment. Die overgang van het in-your-face-geweld van het eerste deel naar een steeds rustigere maar enge ontknoping vind ik trouwens fantastisch.

Ik vind dat laatste stukje 'diepzinnigheid' op het einde echt te laat komen. Gedurende de hele film kijk ik naar vrij botte scenes en dan ineens is er een Aufhebung waarin alles dan ineens samen zou moeten komen: er gebeurde niets met me. Ik heb gedurende de hele film geen enkel moment een band opgebouwd met de personages (dit zal wel persoonlijk zijn) doordat het geheel zo in your face is en voelde dan ook geen groots moment toen de climax daar eenmaal was. Ik kan me best voorstellen dat mensen de film goed vinden, maar het deed mij werkelijk waar niets. Ik heb gezien wat er te zien was, maar heb geen moment het idee gehad dat de film mij iets gaf waar ik dieper over kon nadenken of mijn fantasie goed bij kon gebruiken om het geheel iets van impact te geven. Nogmaals, ik denk dat de film er beter op was geweest als het een gruwelijk gorefestijn geweest was of als er gedurende de hele speelduur een wat magischer en subtieler sfeertje was geweest. Nu was het hem gewoon allemaal net niet.

Echt het tegenovergestelde van mijn ervaring, misschien dat de crux 'm zit in de band (die ik wel had met die meiden) en de verwachtingen vooraf.

Kan alleen maar zeggen........'Vive la France!!!'

Wat een film..een waar meesterwerk!

Sinister,angstaanjagend,naargeestig,depressief,beklemmend zoals ik het nog nooit eerder gezien heb.En wat een geweldig einde,had het kippevel op de armen staan!!

Zo... wat een naargeestige film.
Ik denk dat ik nog nooit zo'n hoge stresslevel had gehad bij het kijken van een film.
Huiveringwekkend tot aan het bot.
Voor mij was het meer een drama dan een horror.
De martelingen waren geen doel op zich, de ijzingwekkende daden
komen voort uit een diepe intense angst voor de dood.

Wat de beweegredenen ook waren voor de vrouw om zelfmoord te plegen,
ik zag nog steeds diezelfde angst in haar ogen.
Misschien was dat nog wel het alle hardste aan deze duistere film:
De afschuwelijke martelingen waren misschien allemaal voor niets geweest...

*4.5

1 van de beste horrors ever!

Na een halfuur uitgezet, en niet omdat ie nou zo eng was.

Waarom dan wel?

Best jammer. Dan heb je nog niets gezien.

Leuk nieuw woord voor in het groene boekje

Voor mij was het echt een psychologisch drama waarbij al het andere juist ondersteunend was om tot het dramatisch slot te komen.

Thanx voor de onderbouwing van je stem

Bizar beklemmende horror. Meer kan ik er niet over zeggen. Beste horrorfilm ooit voor mij.

Tjonge jonge deze film is geen horror geen thriller geen drama, maar wat het wel is kan ik niet zeggen! Ik heb'm afgekeken omdat ik toch benieuwd was naar de reden van de martelingen maar uiteindelijk viel het geheel me toch zwaar tegen. De hoge beoordelingen hier op mm begrijp ik niet helemaal want veel meer dan 1,5* kan ik er echt niet van maken.

Vrij zware en zieke horror drama. Niet mijn ding helemaal. Toch een 3 ster

Sterk acteerwerk en een apart, maar origineel verhaal maken dit een bovengemiddeld goede (horror?) film. Het eerste deel van de film is vooral erg spannend en nijgt meer naar lompe horror en komt daardoor wat oppervlakkig over. Het tweede deel heeft meer dramatische elementen en diepgang, maar wist mij niet op de zere plek te raken, zoals dat bij vele kennelijk wel het geval was.

Het enge van Martyrs zit hem vooral in het psychologische deel. Natuurlijk is het fysieke niet afwezig, maar juist hetgeen dat de film 'zwaar' maakt, is hetgeen dat je niet ziet. Het is geen film die je even wegkijkt als tussendoortje en het is geen film waarin het goede overwint. De film heeft een sombere, minimalistisch sfeer en laat je meeleven, wat het realistische gehalte verhoogt. De diepgang komt helaas aan de late kant, maar het concept waar het op leunt vind ik interessant.

Naar mijn mening een vernieuwende en zware film, die misschien toch wat overhyped wordt. Martyrs krijgt van mij 3 sterren.

Gisteren gezien.. Luguber en bizar dat is wat Martyrs is. 3.5 sterren.

Wie horror gaat kijken, is bereid zichzelf een beetje pijn te doen. Martyrs slaat het stadium van 'een beetje' helemaal over en springt meteen door naar misschien wel de meest nare, verontrustende filmervaring die ik me kan heugen.

Op de spaarzame momenten dat de film even wat gas terugnam, begon ik me af te vragen of de film deze intensiteit de volle speelduur vast zou kunnen houden. Dat lukt, met telkens nieuwe wreedheden. Maar het ligt aan het slimme scenario en de voortreffelijke acteerprestaties dat de ellende ook werkelijk voelbaar is.

Een ochtend na mijn eerste kijkbeurt denk ik wel dat de film me nog harder had geraakt als de laatste tien minuten waren geschrapt. Ik krijg het liefst zo min mogelijk antwoorden in een film, en het ogenschijnlijk zinneloos oneindig lijden zonder de kans te krijgen te sterven, maakte me misselijk op een manier zoals alleen de beste horror dat kan. Niet dat ik het einde slecht vond, maar het idee dat alle pijn en vernedering een doel had, maakte het wat draaglijker. En als een film dan toch zo pikzwart durft te zijn, mag van mij het licht aan het eind van de tunnel gedoofd worden.

Ik weet niet of mensen hier ooit voorbij het waardeloze MTV-programma Scream Queen zijn gezapt? Voor de leken: dit was een realityshow waarbij tien bimbo's streden om een bijrol in Saw 72. Het lijkt me een fantastische grap om de winnaar van die show wijs te maken dat ze niet de hoofdrol in Saw maar in de Amerikaanse remake van Martyrs heeft gewonnen. Wedden dat ze niet durft? Want wat heeft Morjana Alaoui veel lef door volledig op te gaan in de ellende die Anna doormaakt.

Zelden heb ik een film gezien die zoveel behoefte oproept om na te praten. Ik ben duidelijk niet de enige gezien de 86 (!) pagina's aan berichten op deze site. Hate it or love it, je zult er iets van vinden.

Ik parkeer Martyrs voorlopig op 4 sterren, met een persoonlijke award voor Meest Verontrustende Film Die Alex Ooit Zag (uitreiking: één dag voor de Oscars).

Ik zal dit bericht kort houden, aangezien ik jullie alleen maar op de recensie van AlexvanRiel hieronder wil wijzen. Zeer goede recensie. Ik ben het niet vaak zo erg eens geweest met iets.

Gekeken op aanraden van 4chan (oeps). Ik denk serieus dat dit met gemak de meest fucked up film is die ik ooit heb gezien. Het begint matig met de scene in de slaapkamer. Ik was bang dat ik weer een standaard horrorfilm te zien kreeg a la Sinister die ik eerder die avond had bekeken maar damn... Dit was echt totaal iets anders.

De film begint eigenlijk pas echt in het huis van die familie. Overdreven goede actie-scene vond ik dat, echt heerlijk. Je zit daarna eigenlijk constant te kijken naar twee meiden die converseren in een huis maar dat maakt niets uit. De sfeer is ontzettend goed en je weet donders goed dat de film vanzelf weer zal oppakken. Van begin tot eind hangt er een lugubere sfeer op een manier die ik weinig meemaak. De ideologie die op het einde van de film duidelijk wordt vind ik erg goed verzonnen en maakt de film af. Het plot neemt een bijzondere wending maar het is een goede naar mijn mening. Martyrs zit vol gure martelscenes, zowel fysiek als mentaal, die ontzettend geslaagd in beeld zijn gebracht. Dit is een film die in je brein blijft kleven, het is fictie maar tegelijkertijd lijkt het ook realistisch. Er zitten echt vreselijke momenten in. Als horror-film meer dan geslaagd. Uitstekend zelfs.

4*

Het eerste stuk is niet zo interessant, pas als Anna aan de beurt komt wordt het wel iets leuker. Maar de plot vind ik wat minder geslaagd. En het einde vind ik iets te vaag. 3 sterren

Zonder enige twijfel is deze film voor mij het toppunt van ziekheid.Wat een leipe shit zeg,kei en keihard.(Ik zeg : Heerlijk).

Als je ervan houdt, prima, maar ik vond het te bloederig en ook onrealistisch worden op een bepaald moment. Niet mijn fijnste film.

Ik hou er zo van!

Ik ook .