Martyrs (2008)

Alsof dat wat uitmaakt cq wat mierenneuk je nou? Ik had elke willekeurige vergelijking kunnen maken tussen twee mensen waar zo'n 10 generatiekloven tussen zitten.

Ferderer en Borg. Contador en Merckx. Kramer en Schenk.

Jammer dat niemand het over de opbouw van de film heeft die vond ik juist erg goed. En emotionele diepgang in een film is heel belangrijk daarom dat ik Inception niet goed vind.

OK, dacht dat je een vergelijking maakte op basis van kwaliteit. Als het je enkel om de generatiekloof gaat, vind ik het best, al zou ik niet weten waarom je ze niet zou mogen vergelijken.

Inderdaad, het begin is oerspannend, vooral omdat je als kijker in het ongewissen wordt gelaten hoe het zit. En tegen de tijd dat je daar achter bent, komt de eerste twist om de hoek kijken.

Daarbij zit er zo'n 50 jaar tussen.

Ik zie ook verder weinig overeenkomsten, behalve dat ene WTF moment. Maar dat is toch ook het enige waar de vergelijking op gemaakt werd. Hoewel de locaties natuurlijk ook overeenkomen....

Psycho lijkt nog meer op sesamstraat dan op Martyrs, zie de overeenkomst ook niet.

Deze film heb ik net gekeken.

Ik wist er nog niet veel over, maar ik ben wel uitgekeken op de Hollywood-horror, dus had ik besloten wat horror uit andere landen te gaan kijken. Dat heb ik geweten. Er zijn tot nu toe nog geen horrorfilms geweest waar ik bij weggekeken heb, maar bij deze wilde ik het af en toe stiekem wel.

De film begint al heel sterk, maar dat wordt overtroffen in de tweede helft van de film. Goed verhaal, veel gore, een goed sfeertje en verbluffend acteerwerk maken deze film tot een van de beste, gruwelijkste horrorfilms die ik ooit gezien heb.

Op naar de volgende Franse horror!

4,5*

emotioneel worden hoeft zeker niet, met emoties bedoel ik datgene wat een film bij je oproept. Ik mag toch hopen dat je niet alleen afstandelijk, zonder emoties naar een film kijkt en hem dan als "goed" beoordeelt omdat hij technisch goed in elkaar zit?

Ik verbaas me erover dat je deze film saai kan noemen. Ik weet niet wat voor films je gewend bent ...

Even een reaktie op goldenskull:

(psychooplottwist, dit is een schoolvoorbeeld van DE plottwist). Dat kan wel ontkend worden maar dat is gewoon oenig.

Emosie.. nou als ik een goeie film zie wil ik best wel even opgewonden raken en denken wow dit is te gek. En sommige cinematic moments uit de filmhistorie vind ik ook best schokkend hoor. Maar verward en kreupel achtergelaten in permanente staat van geestelijke ontbinding als emotie. Nee sorry, ik wil alleen een goeie film zien.

Ik verbaas me daar ook over. De film begint toch al vrijwel meteen met redelijk veel actie. Misschien heeft hij alleen de eerste 8 minuten gekeken?

OK, ik kan me voorstellen dat de brute horror afstotend werkt, maar wat vond je van de stijl van de film. De art direction en cinematografie waren toch van goed niveau? Het zag er allemaal toch prachtig uit. Je kan de film slecht vinden, maar moet toch wel toegeven dat het op die vlakken wel een goede film betrof.

Ik vind het ook niet per se afstotend.. ik kende het al, alsof ik het allemaal al eend eerder had gezien. Dat mijn nou mijn emotie. En ik vond daarom wat gemaakt (in your face). Art direction was redelijk in orde, niet helemaal mijn smaak, maar goed... Vandaar de 2.5 ook.

Mijn eerste Franse horrorfilm en zeker niet de laatste.

De film heeft me gegrepen en niet meer losgelaten, verdiende plek in mijn Top 10.

De eerste helft van de film vond ik meesterlijk. Ik was erg verbaasd hoe goed de aanpak van de regisseur was. Lange tijd niet zo een directe en harde horrorfilm gezien. Technisch was het ook allemaal super gedaan.

De tweede helft van de film vond ik veel minder en ook wat langdradig worden. Het was wel minder, maar wel interessant om te blijven kijken. Wou wel weten hoe het allemaal zou aflopen.

Als de tweede helft even goed was als de eerste helft dan was dit de beste horrorfilm in jaren geweest. Ok ok, het is nog steeds de beste horrorfilm in jaren want heb lange tijd geen goede horrorfilm gezien.

Tweede helft vond ik juist geniaal; het systematisch en gestructureerd martelen in een klinische. medische omgeving door vakkundige mensen (artsen?), de demonische motivatie van de gegoede burgerij die achter dit martelen staat, en de staat van verlichting die bereikt wordt (?) waardoor het martelen zijn doel lijkt bereikt te hebben.

Deze film ontstijgt het horror-genre en vormt een klasse apart.

De tweede helft gaf de mogelijkheid aan de regisseur om ons nog meer te shockeren, maar dan vond ik de eerste helft meer shockerend dan de tweede helft. Het martelen zelf was niet zo spannend of doeltreffend in beeld gebracht (behalve die ene scene dan he). Steeds maar het meisje in elkaar slaan begint ook te vervelen.

Vond het juist erg fascinerend om de verandering van het meisje te zien. Het was dan wel steeds slaan, maar de reactie van de hoofdpersoon was steeds anders. Daarom blijft het wel interessant.

Maar dat was dus niet doeltreffend in beeld gebracht..

Dat kan, maar dat deed geen afbreuk aan het shockerende van het tweede deel

Misschien niet als jij er zelf iets heel ergs van kan maken in je hoofd, maar de beelden doen dat dus niet voor je, en zelfs de suggestie vond ik magertjes. Een echt goede horror weet dat wel beter over te brengen, zodat je hoofd niet anders kan dan de beelden opslaan.

@ Orbit kan je mij dan misschein een paar tips geven voor echt goede horrors ? Want op martyrs na ben ik de afgelopen 10 tot 15 jaar totaal niet verrast door een horror film namelijk,

Ik zie dit ook niet als een (standaard) horror film waarin het alleen draait om het tonen van expliciet fysiek geweld. Deze film gaat verder en stijgt hier imo ver boven uit. Het laat de meest donkere kant van de menselijke geest zien op een wijze die tegelijkertijd afschuw oproept maar ook iets onweerstaanbaar aantrekkelijks heeft. Het combineert op geniale wijze de vernietigingsdrang van de mens met de drang naar spiritualiteit . Dit is Sympathy for the devil. Deze film is ziekelijk, beklemmend, demonisch en geniaal. Horror of geen horror, dat is totaal irrelevant

Ik heb de film slechts eenmaal gezien dus wellicht dat ik zelf iets heb gemist....

Maar waaruit maak je op dat het om een religieuze (Christelijke) sekte ging?

Als voorbeeld van een martelaar krijgt Anna als eerste een foto te zien van Longsheng, een vrouw die niet in God geloofde. Voor Mademoiselle het 'bewijs' dat het concept van een martelaar (een getuige van het hiernamaals) niet slechts een religieus idee of verzinsel is. De sekte streeft naar kennis over transcendentie en het hiernamaals. Die nieuwsgierigheid is een obsessie geworden waardoor de sekte haar leven er aan heeft gewijd en geen enkel middel schuwt om het doel te bereiken. Zoals ik het zie werd de cult niet gedreven door religieuze overtuigingen maar eerder door vergaande wetenschappelijke en persoonlijke nieuwsgierigheid. Zoals je zelf zegt, 'academisch geweld' dus. Daar hebben mensen geen God voor nodig.

Hoewel ik deze film uiteindelijk nogal ondermaats vond (nauwelijks spanning, veel plotholes) ben ik het zeker eens dat bepaalde scenes zeer schokkend zijn (zoals de scene waar Anna het vrouwelijke testsubject bevrijdt), maar dat is vooral vanwege de associaties met dergelijk bruut (psychologisch en fysiek) geweld in de echte wereld. Zowel buiten de wet om door psychopaten (denk Fritzl) als binnen de wet uit naam van de wetenschappelijke nieuwsgierigheid (dierproeven en in het verleden of in bepaalde regimes nog altijd ook menselijke experimentatie), vermeende medische vooruitgang, de strijd tegen terrorisme or whatnot...

Afgelopen 15 jaar? Audition, Ils, À L 'interieur (veeeel bruter dan dit, zonder gekunstelde slappe twist), Eden Lake, 28 Days Later.., Antichrist, Orphanage, Descent. Om een greep te doen. Zijn er nog wel meer. Begrijp me niet verkeerd: ik vind Martyrs best goed gemaakt en de film begint geweldig! Maar juist dat tweede deel vind ik dus zo futloos en slap, dat dat toch de ervaring redelijk verpest. Hadden ze het maar bij een familie gelaten, of zelfs meerdere zieke gezinnen, zou zoveel overtuigender geweest zijn dan wat ze er nu van maakten. Dan vind ik het einde van Eden Lake wel een goed voorbeeld van een ontluisterend einde, wat je aan het denken zet over de maatschappij.

Ik weet niet of het om een religieuze sekte ging. Maar hun verlangen is wel spiritueel.

Ze hebben een onweerstaanbare drang om er achter te komen wat die mensen gezien hebben die op de drempel van de dood stonden en blijkbaar iets wonderbaarlijks moois in de bovennatuurlijke wereld hebben gezien.

Dit is te vergelijken met de christelijke martelaren die alle folteringen konden weerstaan omdat ze het hemelse paradijs ahw al voor zich zagen. En dat is ook weer één van de basisregels van het christendom, dat je moet lijden (sterven aan je lichaam) om in de spirituele wereld te kunnen schouwen. En precies dát wordt hier (geforceerd) toegepast op die meisjes; net zolang folteren totdat ze loskomen van hun lichaam en spiritueel worden.

En dát noem ik het religieuze, spirituele verlangen, wat misschien wel gelijk staat met God.

Kotsgoed,

Martyrs stond al een geringe tijd op mijn 'to see' lijst en heb vandaag de blu-ray gekocht en bekeken. Martyrs is een stukje angstaanjagende emotioneel choquerende cinema, dat niet voor iedereen is bestemd.

Martyrs opent met de jonge Lucie (Mylène Jampanoï) die ontvlucht aan een martelkamer. Gevlucht gevlucht wordt ze in een institutie geplaats, waar ze Anna (Morjana Alanoui) ontmoet. Lucie mag dan ontsnapt zijn aan de werkelijke martelkamer, maar mentaal is ze nog steeds gevangene. Iets zit haar dwars, ze straft zichzelf hiervoor.

15 jaar later zijn de dames nog steeds bevriend. Lucie is uit op wraak, een obsessie die niet te stoppen is, wanneer ook Anna geobsedeerd raakt worden dingen echt bizar.

Hoe graag ik ook zou willen, kan ik niet verder ingaan op het verhaal of andere gebeurtenissen die ook maar enigszins te maken hebben met de film, het zou de impact verkleinen en dat zou doodzonde zijn.

Laugier met Lucie als pion jaagt je de stuipen op het lijf, en bezorgd het pubiek een doodzieke en misselijke ervaring rijker. Martyrs is duidelijk niet voor iedereen, of misschien wel voor helemaal niemand. Maar voor zij die de tocht durven maken, een unieke ervaring op je cv.

Over het verschil met de normale Dvd kan ik niks zeggen, aangezien ik alleen de blu-ray heb gezien. Een enorm verschil zal het niet zijn want de film is op zichzelf erg grauw en donker en geen visueel spectakel. Het geluid (niet de soundtrack) is zoals vaak haarscherp en creeërd een intens gevoel. Veel zul je hier weliswaar niet van merken aangezien de film vol met dialoog zit.

Verder is de making of echt de moeite waard, geen commerciële rommel maar gewoon recht door zee.