Akiresu to Kame (2008)

Aardige film van Kitano.

De proloog is geestig, maar de daaropvolgende scènes rond de jeugd van de hoofdfiguur zijn eigenlijk verschrikkelijk. Daar krijgen we een mix tussen drama en humor voorgeschoteld die wel zo erg uit balans is dat het gewoon irritant is. En het ergt van alles: het blijkt uiteindelijk geen enkel nut te hebben voor de rest van de film. Van de pogingen tot drama blijft niets meer over (gelukkig zou ik zeggen). De gebeurtenissen in de kinderjaren krijgen ook geen vervolg in de latere jaren en waar het kind veel talent had verliest hij dit schijnbaar als hij ouder wordt, want plotseling lukt het de volwassen Machisu niet meer om iets echt goeds te maken. Volgens de kunstcritici althans, want hoewel het vaak onorigineel is ziet het er wel altijd gaaf uit.

Dat is dan ook een van de pluspunten in de film. Kitano laat hier zoveel kunstwerken zien in zoveel verschillende stijlen dat het alleen al leuk is om de film uit zitten om te zien wat er hierna weer volgt. De vele methodes om een meesterwerk te maken zijn op zichzelf al creatief en bij vlagen zelfs hilarisch. Voor de eerste keer dat ik een Kitanofilm ook daadwerkelijk grappig vind overigens.

Dit blijft wonder boven wonder een uur leuk, maar vervolgens vroeg ik me toch af of de film eens verder ging. Maar dat deed hij niet. Helaas kregen we gewoon steeds dezelfde grap tot in het oneindige herhaald. Ongeveer anderhalf uur film besteden aan één idee is wel erg veel, zelfs al past het enigzins bij het onderwerp. Dat de film ook een einde van niks heeft helpt ook niet mee.

Kitano's acteerwerk bestaat wederom uit zo min mogelijk bewegen en praten. Ik snap nogmaals niet wat daar zo'n kunst aan is. Rokuro heeft gelijk als hij zegt dat vooral Kanako de show steelt. Mooie rol.

Al met al een aardig werkje, maar ik vraag me af of Kitano dit zelf als een tussendoortje zag. Erg veel om het lijf heeft het niet, ondanks een aantal creatieve momenten.

3*

Erg mooie film.

Kitano die zichzelf bekijkt als schilder en daarbij het kunstwereldje mee onder de loep neemt. De droge, klare en recht-door-zee houding waarmee Kitano dat doet is meer dan opvallend te noemen.

Thematisch gezien sluit het nauw aan bij z'n twee vorige films, qua sfeer, pacing, humor en andere is het weer een typisch ouderwetse Kitano, uitgezonderd het eerste half uur. Daarna deed de film mij érg veel denken aan Kikujiro.

Lijkt me een film waar Kitano fans sowieso meer plezier aan beleven, aangezien naast het algemene thema Kitano zelf toch ook centraal blijft staan, net zoals zijn schilderijen.

Verder mooi geschoten, een paar erg grappige fragmenten, sterk geacteerd, prachtige score en een meer dan waardig einde.

Leuk om te zien dat na z'n trilogie Kitano zichzelf weer heeft teruggevonden, of zich in ieder geval verzoend heeft met de aparte personages waaruit hij is opgebouwd.

4.5* en een (nogal wat) uitgebreidere review

Beetje tegenvallende Kitano.

Nauwelijks grappig, waar Kitano normaal toch om bekend staat. Verder ook weinig positiefs op te merken, ook niet echt iets negatiefs trouwens, maar het deed me allemaal vrij weinig.

2.5*

Kitano laat met Achilles and the Tortoise op een leuke manier zien hoe belachelijk kunst soms eigenlijk kan zijn.

Het eerste gedeelte van de film is inderdaad een beetje anders dan we gewend zijn. Toch vond ik dit wel een mooi dramatisch begin. Het gedeelte van de film waar Machisu adolescent is kent weer de humor die we van Kitano gewend zijn. De scènes waarin hij met zijn medestudenten vernieuwende kunst probeert te maken zijn erg geestig. Wanneer Kitano zelf op het toneel verschijnt kan het voor mij meestal al niet meer stuk, dus ook het laatste gedeelte vond ik sterk.

Er wordt in de film misschien iets te vaak hetzelfde 'grapje' uitgehaald (Machisu faalt, probeert iets nieuws en faalt opnieuw). Maar met de heerlijke, typische sfeer die we van Kitano kennen is dit opnieuw een geslaagd werkje. Mijn verlangen naar een nieuwe Kitano is met Achilles and the Tortoise bevredigd, maar meteen ook opnieuw aangewakkerd. Kwast neerleggen en filmen dus.

4.0*

Alweer een mooie semi-autobiografische film van Kitano. Dit keer iets normaler en beter te volgen dan zijn vorige twee films denk ik. Achilles and the Tortoise zit weer vol met de humoristische sketches die we van de regisseur gewend zijn. Sommigen zullen zijn bekende humor nu wel zat zijn, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Het eerste deel van de film, waarin we de jonge Kitano zien opgroeien, staat wat los van de rest van de film maar is daarom niet minder goed. De hele film is lekker kleurrijk geschoten. De tientallen schilderijen van Kitano zelf versterken dit effect natuurlijk alleen maar.

Ik meende gelezen te hebben dat dit Kitano's laatste film is met hemzelf in de hoofdrol. Ben benieuwd wat zijn volgende project gaat worden. Bijna zeker is in ieder geval dat het de welbekende ingrediënten zal bevatten.

4,5*

Alles voor de kunst dan maar?

Kitano is er de man niet naar, om een verhaal te borduren waarin een schilder hard werkt en na vele hindernissen triomfeert in de kunstwereld om vervolgens het rise and fall mechanisme in werking te zetten. Genoeg pielendrieken die zich immers met dergelijke zaken bezighouden.

Kitano maakt er eigenhandig een persoonlijk portret van, waarin hij zich liever binnenin de zorb begeeft. Het grote aantal zelfmoorden in de naaste omgeving van Machisu wordt ingezet als zijnde een gimmick, die terloops aangeven dat er van Machisu toch nooit veel terecht zou kunnen komen?! Zijn grenzeloze passie voor de schilderkunst blijkt het keer op keer te winnen van blijven hangen in het dramatische verleden.

De manier waarop Kitano in het begin weergeeft hoe Machisu een hopeloos verloren zaak is voor iedere leerkracht op school, doet denken aan Kids Return waarin we al kennismaakte met jongeren die er andere doelen op nahielden dan leren. Op een ontroerende en grappige manier schetst Kitano hoe Machisu de grillen van zijn omgeving doorstaat en vast blijft klampen aan zijn grote droom, namelijk het worden van een gewaardeerd schilder. In een wereld die vooral door grote mensen beheerst wordt omdat Machisu nauwelijks aansluiting kan vinden bij leeftijdsgenootjes, weet hij soms toch te ontsnappen aan de harde realiteit, door spelletjes op weg naar huis en in de nabijheid van het huis op zijn pad aan te treffen.

Na veel afgesnauwd te zijn en nooit openlijke waardering voor zijn schilderijen gekregen te hebben, op die enkeling na die hem een Franse baret cadeau gaf die hij tot op de dag van vandaag nog bij zich draagt, krijgt Machisu `s leven een nieuwe wending als hij zich aanmeldt bij een kunstacademie waar hij zich verder wil evolueren. Vanaf dit moment zijn het niet meer alleen de vele schilderijen die het tot dusver redelijk grauwe beeldscherm opvullen, maar transformeert Akiresu to Kame tot het kleine broertje van het Keukenhof in Lisse, maar dan wel in volle bloei.

Vanaf hier schiet het niveau ook als een raket de hoogte in. Samen met wat andere filmstudenten haalt Machisu de gekste toeren uit om unieke, experimentele kunst te creëren. Beelden die doen denken aan de spelletjes die Kitano speelde op het strand in Sonatine en Kikujiro no Natsu dringen zich op, alleen zou Kitano Kitano niet zijn als hij niet innovatief voor de dag zou komen met veel nieuwe spelletjes.

Wat Machisu ook probeert hij lijkt gedoemd om te mislukken. De manier waarop hij samen met zijn vrouw een wel heel opmerkelijke passie voor kunst voor de dag weet te leggen neemt zowaar absurdistische proporties aan. Ik zat constant met een glimlach op mijn gezicht, vooral toen zijn vrouw het onder het motto 'alles voor unieke kunst' moest opnemen tegen een uit de kluiten gewassen bokser. Onze held op sokken, zou i.t.t. in Boling Point, zijn vrouw nu toch wel beloond hebben met een ijsje?!

Overigens ook geweldig hoe hij zijn dochter gebruikt om aan geld voor verf te komen, door haar als prostituee te laten werken. Geeft alleen maar aan dat het doel de middelen heiligt.

Waar het voor Kitano in Takeshis en Kantoku Banzai tijd voor bezinning was omtrent zijn regisseurschap en alle genres die daarmee gepaard gingen, is Akiresu to Kame een verrukkelijke mix van kunststijlen door de ogen gezien van een schilder die wil slagen in de kunstwereld en zich dus teveel laat leiden door wat anderen ervan vinden.

Qua aankleding ziet er allemaal geweldig uit, met veel aandacht voor geinige details, waarom moest zijn vrouw in hemelsnaam in een konijnenpak een experiment op de fiets uitvoeren? Dat soort gekke humor kan ik absoluut waarderen!

Oh, ja. Wat betreft de schilderijen. Het enige kritiekpunt is dat ik mij soms blind wilde staren op de kleurrijke schilderijen die zo mooi in de film verweven worden, maar noodgedwongen de ondertiteling moest lezen. Nee, slechts de muziek had wat meer zijn meerwaarde mogen bewijzen, alhoewel het zeker goed te doen was. Het einde was de kers op de taart kunst laat zich niet bepalen in een eigenzinnig en geslaagd persoonlijk portret, 100% Kitano. 4,5*

Kantoku · Banzai! was me behoorlijk slecht bevallen, dus het heeft lang geduurd voordat ik de zin kon maken om deze op te zetten. Hoewel duidelijk in het verlengde van Kantoku · Banzai!, beviel deze me beter, wellicht vanwege het onderwerp.

Nog steeds veel flauwe grapjes, maar ik heb me er toch wel mee kunnen vermaken. De verschillende methoden om schilderijen te maken was best boeiend. Verder degelijk gefilmd met af en toe een echt mooi shot, maar echt memorabel zoals in sommige andere films van Kitano wordt het niet.

Wat wel jammer was, is de muziek, die soms echt zeikerig is. De best aardige sfeer in het gedeelte over de jeugd van Machisu wordt af en toe door de muziek vakkundig om zeep geholpen. Wat mij betreft mag Hisaishi weer van stal gehaald worden, ook al is die duur. Verder had de film ook korter gemogen, naar het einde toe werd het steeds langdradiger.

Beter dan Kitano's vorige, maar nog steeds niet heel erg super.

3*.

Leuke film van Kitano, een soort van parodie op het schildersvak.

Het is een soort van levensverhaal van een schilder die in zijn jeugd als enorm schilderstalent werd gezien. Eenmaal volwassen blijkt hij zijn schilderstalent kwijt te zijn, maar vastbesloten als hij is, blijft hij hardnekkig doorschilderen.

Het eerste half uur moest ik er even inkomen, ondanks aardige momenten. Eenmaal in de film werd de film gelukkig steeds wat leuker. Kitano zelf speelt een prima rol. Soms grappig, maar soms kreeg ik zelfs een beetje medelijden als hij voor de zoveelste keer het deksel op zijn neus kreeg voor een mislukte schilderpoging.

De film heeft een aantal erg grappige momenten, vooral de manieren waarop hij af en toe zijn vrouw gebruikt voor zijn schilderskunsten zijn hilarisch. Respect voor haar ook trouwens, want ze moet enorm veel doorstaan en blijft hem maar steunen.

Verder is de film erg kleurrijk met leuke schilderijen de hele film door. Alleen jammer dat de soundtrack erg matig is, verder is het in zijn gehel een uiters aangename film met de typische Kitano humor.

3,5*

Typisch Kitano, mijn 14e alweer en opnieuw een hele dikke voldoende voor een film van de beste man.

Het begin is wat lastig door te komen. Als de jonge Machisu dan bij zijn oom en tante wordt gedumpt wordt het echt leuk. De film wordt met de minuut beter, en daarmee vergeef je de film zijn ietwat zwakker begin. Dit stuk deed me ook wel wat aan Kikujiro denken. Beetje dezelfde soort sfeer. Hierin komen de typische Kitano elementen goed tot hun recht. Het gedeelte waarin het echt volledig een Kitano film is, is in het gedeelte waarin Machisu wat ouder is. Het spelen, de drama en de plotselinge doden geven je echt het fijne Kitano gevoel. Meest humorvolle momenten komen van de gekker schilder kunsten van de vrienden groep. Het is lang wachten tot Kitano dan eindelijk in beeld komt, en als hij dan in beeld komt, tja is hij typisch Kitano. Gek genoeg is dit wel weer een wat zwakker gedeelte van de film, maar bevat toch nog heel veel om de film dat weer te vergeven. Al heb je dan wel heel erg het gevoel dat de film net even wat te lang duurt.

Gek genoeg Hisaishi hier in niet gemist. De muziek is werkelijk prachtig. Weet precies de juiste snaren op de juiste momenten te raken. Visueel ziet het zoals je van Kitano kan verwachten weer heel verzorgd uit. Leuke kunst maakt hij ook. Humor is weer volop aanwezig en er komen weer onverwachte situaties voorbij.

Zoals gezegd, typisch Kitano, maar het werkt wel weer erg goed. Fijn filmpje met liefde gemaakt. En dat merk je tijdens het kijken.