Akiresu to Kame (2008)

Leek wel of ik naar een Japanse Ingmar Bergman film zat te kijken. Wat een horreur.
ik zou inderdaad ook voor die rijstbal kiezen.

Komt deze nog op dvd in NL?

Waarschijnlijk niet in de nabije toekomst. Zijn vorige is hier ook nog niet verschenen. Helaas, helaas.

En in de UK?

Kantoku · Banzai! was me behoorlijk slecht bevallen, dus het heeft lang geduurd voordat ik de zin kon maken om deze op te zetten. Hoewel duidelijk in het verlengde van Kantoku · Banzai!, beviel deze me beter, wellicht vanwege het onderwerp.

Nog steeds veel flauwe grapjes, maar ik heb me er toch wel mee kunnen vermaken. De verschillende methoden om schilderijen te maken was best boeiend. Verder degelijk gefilmd met af en toe een echt mooi shot, maar echt memorabel zoals in sommige andere films van Kitano wordt het niet.

Wat wel jammer was, is de muziek, die soms echt zeikerig is. De best aardige sfeer in het gedeelte over de jeugd van Machisu wordt af en toe door de muziek vakkundig om zeep geholpen. Wat mij betreft mag Hisaishi weer van stal gehaald worden, ook al is die duur. Verder had de film ook korter gemogen, naar het einde toe werd het steeds langdradiger.

Beter dan Kitano's vorige, maar nog steeds niet heel erg super.

3*.

Onnodig lang uitgesteld (na het mindere Banzai) Prachtige Kitano. Geweldig hoe hij de kunstscene op de hak neemt en daarnaast heel ontroerend. Erg mooie film. Verdient meer dan een 4*

Na Kikujiro en Takeshis' toch een iets mindere van Kitaro. Machisu groeit op met een rijke vader die in kunst investeert en het schilderen wordt hem met de paplepel ingegoten. Als klein jochie schildert hij de hele dag en wordt geprezen om alles wat hij op papier zet, tot hij ineens groot is en blijkt dat hij toch geen enkel talent voor het vak heeft. Alsof hij niks anders in het leven kent dan schilderen doet hij poging na mislukte poging tot aan de grens van waanzin. De film komt helaas pas echt op dreef na een goed anderhalf uur wanneer Kitaro zelf de rol van Machisu vervult, hij had daar van mij wel 2 uur mee mogen vol maken. Zijn rol lijkt weer erg op Takeshis, een hulpeloos nederige man waar je altijd weer een soort van medelijden mee krijgt, probeert alles goed te doen maar faalt overal. Ook met het maffe personage dat de jonge Machisu ontmoet (ook weer Kitaro) terwijl hij bij zijn oom woont had wel wat meer gedaan mogen worden. In de adolescentie van Machisu wordt op een mooie manier weergegeven hoe verrot de kunstacademies in elkaar zitten en hoe je er alles behalve kunst maken leert. Leuke film, goede humor, maar vooral het middenstuk is erg traag en heeft te weinig inhoud.

Leuke film van Kitano, een soort van parodie op het schildersvak.

Het is een soort van levensverhaal van een schilder die in zijn jeugd als enorm schilderstalent werd gezien. Eenmaal volwassen blijkt hij zijn schilderstalent kwijt te zijn, maar vastbesloten als hij is, blijft hij hardnekkig doorschilderen.

Het eerste half uur moest ik er even inkomen, ondanks aardige momenten. Eenmaal in de film werd de film gelukkig steeds wat leuker. Kitano zelf speelt een prima rol. Soms grappig, maar soms kreeg ik zelfs een beetje medelijden als hij voor de zoveelste keer het deksel op zijn neus kreeg voor een mislukte schilderpoging.

De film heeft een aantal erg grappige momenten, vooral de manieren waarop hij af en toe zijn vrouw gebruikt voor zijn schilderskunsten zijn hilarisch. Respect voor haar ook trouwens, want ze moet enorm veel doorstaan en blijft hem maar steunen.

Verder is de film erg kleurrijk met leuke schilderijen de hele film door. Alleen jammer dat de soundtrack erg matig is, verder is het in zijn gehel een uiters aangename film met de typische Kitano humor.

3,5*

Typisch Kitano, mijn 14e alweer en opnieuw een hele dikke voldoende voor een film van de beste man.

Het begin is wat lastig door te komen. Als de jonge Machisu dan bij zijn oom en tante wordt gedumpt wordt het echt leuk. De film wordt met de minuut beter, en daarmee vergeef je de film zijn ietwat zwakker begin. Dit stuk deed me ook wel wat aan Kikujiro denken. Beetje dezelfde soort sfeer. Hierin komen de typische Kitano elementen goed tot hun recht. Het gedeelte waarin het echt volledig een Kitano film is, is in het gedeelte waarin Machisu wat ouder is. Het spelen, de drama en de plotselinge doden geven je echt het fijne Kitano gevoel. Meest humorvolle momenten komen van de gekker schilder kunsten van de vrienden groep. Het is lang wachten tot Kitano dan eindelijk in beeld komt, en als hij dan in beeld komt, tja is hij typisch Kitano. Gek genoeg is dit wel weer een wat zwakker gedeelte van de film, maar bevat toch nog heel veel om de film dat weer te vergeven. Al heb je dan wel heel erg het gevoel dat de film net even wat te lang duurt.

Gek genoeg Hisaishi hier in niet gemist. De muziek is werkelijk prachtig. Weet precies de juiste snaren op de juiste momenten te raken. Visueel ziet het zoals je van Kitano kan verwachten weer heel verzorgd uit. Leuke kunst maakt hij ook. Humor is weer volop aanwezig en er komen weer onverwachte situaties voorbij.

Zoals gezegd, typisch Kitano, maar het werkt wel weer erg goed. Fijn filmpje met liefde gemaakt. En dat merk je tijdens het kijken.

Begint nogal zoet, maar vervormd langzaam tot een echte Kitano: droog(komisch) met die specifieke editing. Vind het wel te oubollig en veel dramatische en humoristische queues vielen bij mij verkeerd. Tweede deel is dan ook nog eens extreem repetitief. Ergens probeert Kitano hier wel wat emotionele diepgang in te brengen, maar ik kreeg er teveel een been there done that gevoel bij.