Akiresu to Kame (2008)

Nieuwe Kitano !!!!

whoei!

Ik ben benieuwd. Ik vond Kantoku: Banzai! nogal tegenvallend.

Vind Kitano net helemaal opengebloeid. Hij is een soort van Suzuki geworden, die wars zijn eigen weg is ingeslagen. Niet dat alles werkt, maar liever dit dan nog 10 Kitano films zoals voorheen

Check.

Trailer

Ben niet direct overtuigd, maar blij dat 'ie het weer over een andere boeg gooit.

Ik anders wel. Lijkt mij een erg mooie mix tussen Hana-bi en Dolls.

De trailer ziet er prachtig uit. Ook heerlijk die kop van Kitano.

Kitano met een rode franse baret, kan niet missen dit!!!

Staat deze nog steeds voor september/augusts?

Blij!

Mooie trailer!

Vertelt wel van begin tot eind het verhaal van de film, lijkt het.

Hopelijk zit hij weer vol met Kitano's eigen creaties

Goeie! Niet eens over nagedacht. Zou inderdaad tof zijn!

erg waarschijnlijk

Ja hoor. Een hoop schilderijen komen voorbij, elk van Kitano's eigen hand.

Kitano kreeg van mij een laatste kans na twee zeperds (hij zal me eeuwig dankbaar zijn). De kan is toch wel zo'n beetje verzilverd al ben ik zuinig met sterren. Maar van iemand die ooit (bijna) briljante cinema afleverde mag je toch meer verwachten. Akires to Kame is dan ook verre van geslaagd, maar er is ook een hoop te genieten. Dus ik heb hoop op een stijgende lijn.

Het eerste deel van de film is zondermeer verschrikkelijk. Als er over overactende boeren wordt geklaagd in Yojimbo moeten de mensen hier maar eens naar kijken. De sentimentele flauwekul van de Machisu als kind met een hoop opdringerige familie en als die dood zijn en later tirannieke familie. Het is komisch bedoelt, maar het werkt in elk geval niet. En de muziek helpt al helemaal niet, integendeel zelfs.

Maar Machisu wordt volwassen en de film langzaam ook. Vanaf enkele scenes action painting op de schilder academie wordt het zelfs leuk! Enkele keren erg gelachen en ook als Kitano ten tonele verschijnt blijft het gewoon vaak leuk. Het is echter Higuchi Kanako die de sterren van de hemel speelt en vergeleken met haar is Kitano ineens een kleine man.

De film wordt overigens niet gered, omdat Kitano de regisseur uiteindelijk weinig tot niets te vertellen heeft en alles zo plat is als je het gepresenteerd krijgt (Achilles en de schildpad ten spijt). Maar het is vooral die hemeltergend verschrikkelijke en sentimentele muziek (waar is Hisashi als je hem écht nodig hebt) van Kajiura Yuki die de film de das omdoet. Zelden zoetsappigere en kitscherige ellende over me heen gekregen.

Susumu Terajima zat nog in een kleine, maar opvallende bijrol trouwens.

Aardige film van Kitano.

De proloog is geestig, maar de daaropvolgende scènes rond de jeugd van de hoofdfiguur zijn eigenlijk verschrikkelijk. Daar krijgen we een mix tussen drama en humor voorgeschoteld die wel zo erg uit balans is dat het gewoon irritant is. En het ergt van alles: het blijkt uiteindelijk geen enkel nut te hebben voor de rest van de film. Van de pogingen tot drama blijft niets meer over (gelukkig zou ik zeggen). De gebeurtenissen in de kinderjaren krijgen ook geen vervolg in de latere jaren en waar het kind veel talent had verliest hij dit schijnbaar als hij ouder wordt, want plotseling lukt het de volwassen Machisu niet meer om iets echt goeds te maken. Volgens de kunstcritici althans, want hoewel het vaak onorigineel is ziet het er wel altijd gaaf uit.

Dat is dan ook een van de pluspunten in de film. Kitano laat hier zoveel kunstwerken zien in zoveel verschillende stijlen dat het alleen al leuk is om de film uit zitten om te zien wat er hierna weer volgt. De vele methodes om een meesterwerk te maken zijn op zichzelf al creatief en bij vlagen zelfs hilarisch. Voor de eerste keer dat ik een Kitanofilm ook daadwerkelijk grappig vind overigens.

Dit blijft wonder boven wonder een uur leuk, maar vervolgens vroeg ik me toch af of de film eens verder ging. Maar dat deed hij niet. Helaas kregen we gewoon steeds dezelfde grap tot in het oneindige herhaald. Ongeveer anderhalf uur film besteden aan één idee is wel erg veel, zelfs al past het enigzins bij het onderwerp. Dat de film ook een einde van niks heeft helpt ook niet mee.

Kitano's acteerwerk bestaat wederom uit zo min mogelijk bewegen en praten. Ik snap nogmaals niet wat daar zo'n kunst aan is. Rokuro heeft gelijk als hij zegt dat vooral Kanako de show steelt. Mooie rol.

Al met al een aardig werkje, maar ik vraag me af of Kitano dit zelf als een tussendoortje zag. Erg veel om het lijf heeft het niet, ondanks een aantal creatieve momenten.

3*

nice ik ga hem zaterdag zien, ben benieuwd.

Vreselijk.

Als je de humor in een film niet waardeert moet je naar andere positieve dingen zoeken in een film, ik vond jammer genoeg niets hiervan in Achilles and the Tortoise. Geen fatsoenlijk plot, geen interessante of leuke personages, alleen dezelfde grap keer op keer herhaald. Als je die grap dan niet kan waarderen, tja.

Op de één of andere manier heb ik nooit echt veel van Takeshi Kitano gezien. Ja, ''Zatôichi'' heb ik gezien en die vond ik goed te pruimen. Het vreemde is nog wel dat ik van Kitano zo’n stuk of vijf films ongezien in mijn collectie heb. Het wordt daarom eens tijd dat ik ze afstof en ze ga bekijken want ''Achilles and the Tortoise'' was verre van slecht. Maar misschien komt dat ook omdat ik het eerste half uur gemist heb door gebrek aan slaap.

Dus het hele gedeelte met het kind heb ik compleet gemist. Wat ik wel zag was het moment dat Machisu naar de academie gaat om schilder te worden. Welteverstaan geen huisschilder maar kunstschilder. Vanuit daar krijgen we een aantal essentiële autobiografische vragen naar ons toegeworpen. Wanneer is kunst kunst? Wanneer mag je jezelf kunstenaar noemen? Wanneer beschik je over een persoonlijke stijl? En wanneer hebben we te maken met een meesterwerk? Volgens mij allemaal vragen die Kitano zichzelf ook afvraagt over zijn eigen werk.

Dit alles brengt hij met de nodige pijnlijke humor. De humor was vooral ge(s)laagd in het tweede deel van de film. Het stuk dus waar Machisu naar academie gaat om te leren schilderen. Pas bij het derde stuk van de film en als Kitano zelf ook in beeld komt, wordt de film met de minuut vervelender. Alles wordt nog eens herhaald en herkauwd maar dan wel met een derderangse acteur. Want wat houd het acteerwerk van Kitano nu eigenlijk in? Zo min mogelijk spreken en als het kan als een standbeeld acteren.

De film krijgt van mij een voldoende omdat het tweede stuk uiterst correct in elkaar zit en het ook iets zegt over de wereld van de kunst. En dat kun je rustig doortrekken van de schilderkunst naar de filmwereld. Alleen jammer van dat laatste halfuur waar het pijnlijk duidelijk werd dat Kitano over komt als een zeer matige acteur die niet helemaal weet in welke richting hij de film wil laten eindigen.

Na alle negatieve revieus verwachte k niet heel veel van de nieuwe Kitano. Nou ben ik op zich wel fan van de man maar ik begrijp zijn tekortkomingen.

Dus met een open mind heb ik zijn nieuwe film gezien. Wat ik zag was een portret van een gemankeerd artiest. Niet zo goed als zijn oudere werk maar wel zeer persoonlijk en integer. Leuke (soms pijnlijke) humor en goed drama.

een kleine 4*

Vreemd, vind dit de film met het meest interessante thema in jaren, waarbij de regisseur voor een keer een goed standpunt durft in te nemen.

Niet makkelijker dan zomaar alles eruitbulderen wat je denkt en voelt toch? In ieder geval valt er meer dan genoeg nuance af te lezen in Kitano's houding en mimiek.

Verder weer meer de oude Kitanostijl, score is alvast weer belachelijk laag te noemen, maar dat lijkt meer en meer de regelmaat te worden.

Erg mooie film.

Kitano die zichzelf bekijkt als schilder en daarbij het kunstwereldje mee onder de loep neemt. De droge, klare en recht-door-zee houding waarmee Kitano dat doet is meer dan opvallend te noemen.

Thematisch gezien sluit het nauw aan bij z'n twee vorige films, qua sfeer, pacing, humor en andere is het weer een typisch ouderwetse Kitano, uitgezonderd het eerste half uur. Daarna deed de film mij érg veel denken aan Kikujiro.

Lijkt me een film waar Kitano fans sowieso meer plezier aan beleven, aangezien naast het algemene thema Kitano zelf toch ook centraal blijft staan, net zoals zijn schilderijen.

Verder mooi geschoten, een paar erg grappige fragmenten, sterk geacteerd, prachtige score en een meer dan waardig einde.

Leuk om te zien dat na z'n trilogie Kitano zichzelf weer heeft teruggevonden, of zich in ieder geval verzoend heeft met de aparte personages waaruit hij is opgebouwd.

4.5* en een (nogal wat) uitgebreidere review

Dat valt toch reuze mee...

Behalve dan dat er ondertussen wel alweer een tiende bij is vind ik het nog steeds veels en veels te laag.

Beetje tegenvallende Kitano.

Nauwelijks grappig, waar Kitano normaal toch om bekend staat. Verder ook weinig positiefs op te merken, ook niet echt iets negatiefs trouwens, maar het deed me allemaal vrij weinig.

2.5*

Kitano laat met Achilles and the Tortoise op een leuke manier zien hoe belachelijk kunst soms eigenlijk kan zijn.

Het eerste gedeelte van de film is inderdaad een beetje anders dan we gewend zijn. Toch vond ik dit wel een mooi dramatisch begin. Het gedeelte van de film waar Machisu adolescent is kent weer de humor die we van Kitano gewend zijn. De scènes waarin hij met zijn medestudenten vernieuwende kunst probeert te maken zijn erg geestig. Wanneer Kitano zelf op het toneel verschijnt kan het voor mij meestal al niet meer stuk, dus ook het laatste gedeelte vond ik sterk.

Er wordt in de film misschien iets te vaak hetzelfde 'grapje' uitgehaald (Machisu faalt, probeert iets nieuws en faalt opnieuw). Maar met de heerlijke, typische sfeer die we van Kitano kennen is dit opnieuw een geslaagd werkje. Mijn verlangen naar een nieuwe Kitano is met Achilles and the Tortoise bevredigd, maar meteen ook opnieuw aangewakkerd. Kwast neerleggen en filmen dus.

4.0*

Alweer een mooie semi-autobiografische film van Kitano. Dit keer iets normaler en beter te volgen dan zijn vorige twee films denk ik. Achilles and the Tortoise zit weer vol met de humoristische sketches die we van de regisseur gewend zijn. Sommigen zullen zijn bekende humor nu wel zat zijn, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Het eerste deel van de film, waarin we de jonge Kitano zien opgroeien, staat wat los van de rest van de film maar is daarom niet minder goed. De hele film is lekker kleurrijk geschoten. De tientallen schilderijen van Kitano zelf versterken dit effect natuurlijk alleen maar.

Ik meende gelezen te hebben dat dit Kitano's laatste film is met hemzelf in de hoofdrol. Ben benieuwd wat zijn volgende project gaat worden. Bijna zeker is in ieder geval dat het de welbekende ingrediënten zal bevatten.

4,5*

Alles voor de kunst dan maar?

Kitano is er de man niet naar, om een verhaal te borduren waarin een schilder hard werkt en na vele hindernissen triomfeert in de kunstwereld om vervolgens het rise and fall mechanisme in werking te zetten. Genoeg pielendrieken die zich immers met dergelijke zaken bezighouden.

Kitano maakt er eigenhandig een persoonlijk portret van, waarin hij zich liever binnenin de zorb begeeft. Het grote aantal zelfmoorden in de naaste omgeving van Machisu wordt ingezet als zijnde een gimmick, die terloops aangeven dat er van Machisu toch nooit veel terecht zou kunnen komen?! Zijn grenzeloze passie voor de schilderkunst blijkt het keer op keer te winnen van blijven hangen in het dramatische verleden.

De manier waarop Kitano in het begin weergeeft hoe Machisu een hopeloos verloren zaak is voor iedere leerkracht op school, doet denken aan Kids Return waarin we al kennismaakte met jongeren die er andere doelen op nahielden dan leren. Op een ontroerende en grappige manier schetst Kitano hoe Machisu de grillen van zijn omgeving doorstaat en vast blijft klampen aan zijn grote droom, namelijk het worden van een gewaardeerd schilder. In een wereld die vooral door grote mensen beheerst wordt omdat Machisu nauwelijks aansluiting kan vinden bij leeftijdsgenootjes, weet hij soms toch te ontsnappen aan de harde realiteit, door spelletjes op weg naar huis en in de nabijheid van het huis op zijn pad aan te treffen.

Na veel afgesnauwd te zijn en nooit openlijke waardering voor zijn schilderijen gekregen te hebben, op die enkeling na die hem een Franse baret cadeau gaf die hij tot op de dag van vandaag nog bij zich draagt, krijgt Machisu `s leven een nieuwe wending als hij zich aanmeldt bij een kunstacademie waar hij zich verder wil evolueren. Vanaf dit moment zijn het niet meer alleen de vele schilderijen die het tot dusver redelijk grauwe beeldscherm opvullen, maar transformeert Akiresu to Kame tot het kleine broertje van het Keukenhof in Lisse, maar dan wel in volle bloei.

Vanaf hier schiet het niveau ook als een raket de hoogte in. Samen met wat andere filmstudenten haalt Machisu de gekste toeren uit om unieke, experimentele kunst te creëren. Beelden die doen denken aan de spelletjes die Kitano speelde op het strand in Sonatine en Kikujiro no Natsu dringen zich op, alleen zou Kitano Kitano niet zijn als hij niet innovatief voor de dag zou komen met veel nieuwe spelletjes.

Wat Machisu ook probeert hij lijkt gedoemd om te mislukken. De manier waarop hij samen met zijn vrouw een wel heel opmerkelijke passie voor kunst voor de dag weet te leggen neemt zowaar absurdistische proporties aan. Ik zat constant met een glimlach op mijn gezicht, vooral toen zijn vrouw het onder het motto 'alles voor unieke kunst' moest opnemen tegen een uit de kluiten gewassen bokser. Onze held op sokken, zou i.t.t. in Boling Point, zijn vrouw nu toch wel beloond hebben met een ijsje?!

Overigens ook geweldig hoe hij zijn dochter gebruikt om aan geld voor verf te komen, door haar als prostituee te laten werken. Geeft alleen maar aan dat het doel de middelen heiligt.

Waar het voor Kitano in Takeshis en Kantoku Banzai tijd voor bezinning was omtrent zijn regisseurschap en alle genres die daarmee gepaard gingen, is Akiresu to Kame een verrukkelijke mix van kunststijlen door de ogen gezien van een schilder die wil slagen in de kunstwereld en zich dus teveel laat leiden door wat anderen ervan vinden.

Qua aankleding ziet er allemaal geweldig uit, met veel aandacht voor geinige details, waarom moest zijn vrouw in hemelsnaam in een konijnenpak een experiment op de fiets uitvoeren? Dat soort gekke humor kan ik absoluut waarderen!

Oh, ja. Wat betreft de schilderijen. Het enige kritiekpunt is dat ik mij soms blind wilde staren op de kleurrijke schilderijen die zo mooi in de film verweven worden, maar noodgedwongen de ondertiteling moest lezen. Nee, slechts de muziek had wat meer zijn meerwaarde mogen bewijzen, alhoewel het zeker goed te doen was. Het einde was de kers op de taart kunst laat zich niet bepalen in een eigenzinnig en geslaagd persoonlijk portret, 100% Kitano. 4,5*