Toy Story 3 (2010)

De beste van de trilogie.

Het verhaal van Lotzo en Big Baby raakte mij diep.

Leuke grappen ook.

Wel jammer dat het begin wat matig is.

een leuke film

vond hem ook iets beter dan de eerste 2 films

Zeer leuke film. Heb hem in 3D gezien, dat heeft toch een bepaald effect. Goed verhaal, zeker ook voor volwassenen. Heb hem in het engels gezien, dat is toch leuker vind ik zelf. Verhaal is goed in elkaar gezet, met een verrassend eind. Zeker de moeite waard.

Een leuke en grappige film. Heb hem zelf laatst bekeken in 3D in de bioscoop. Een goed verhaal en nog spannend ook terwijl ik eigenlijk alleen mee ging om eens te kijken hoe het 3D nu eigenlijk is. Helemaal geen spijt van gehad om deze film te gaan bekijken.

Ik kom net terug uit de bioscoop waar ik deze film in 3D heb gezien en man oh man.... Wat een meesterwerk!! Alles klopt in deze film. Het verhaal is uitmuntend, maar word ook uitmuntend goed vertelt. De animatie is werkelijk adembenemend en de grappen zijn echt om te gieren! Ik kon werkelijk niet ophouden met het stukje met de (en ik schrijf het voorzichtig om niet te spoileren) maiskoek. Ook Ken van Barbie steelt de show. Technisch een topper, qua verhaal een topper, qua regie idem dito, kortom: VIJF dikke verdiende sterren!! 5 *

Velen hier weten hoe zeldzaam het is dat een vervolgfilm het origineel weet te evenaren of zelfs overtreffen. Zeker als de eerste film al van bijzonder hoog niveau is. En het komt al helemaal zelden voor dat een derde deel uit een filmreeks het niveau hoog weet te houden. Denk alleen al aan de zomer van 2007, waarin de ene naar de andere trilogie-afsluiter van vrij erbarmelijk niveau op het scherm werd geprojecteerd. Maar we hebben het hier over Pixar. En we hebben het hier over Toy Story. De grote doorbraak van Pixar uit 1995 was fenomenaal. Toy Story 2 uit '99 was geniale cinema. En hier is Toy Story 3.

Er wordt al snel duidelijk dat Toy Story 3 niet zomaar een vervolg is voor simpel geld in het laatje. Met bijzonder veel zorgvuldigheid en liefde lijkt dit zoveelste pareltje van Pixar tot stand te zijn gekomen. Onbekende voice-acteurs die stuk voor stuk terugkeren (zelfs Andy en Sid hebben dezelfde acteur) en een sterke en respectvolle manier om Jim Varney's Slinky Dog van een nieuwe stem te voorzien. Er lijkt alles op alles te zijn gezet om trouw te blijven aan de eerste twee films en het harde werk en passie voor het project is o zo duidelijk zichtbaar. Nee, dit is niet makkelijk scoren met een succesvolle formule. Dit is een zeer waardige afsluiter van een briljante trilogie.

Dat Toy Story 3 technisch op en top is, valt eigenlijk niet meer te benoemen. Keer op keer blijft Pixar me verbazen met onvoorstelbaar mooie plaatjes en prachtige animaties. Vooral die kleine details doen het hem. Maar ondanks al deze pracht en praal, scoort Toy Story 3 toch vooral op verhaal, script en karakters. Naast de oude vertrouwde set heerlijke personages worden een hoop geweldige nieuwe figuren geïntroduceerd, stuk voor stuk kleurrijke karakters. Verder een verhaal met werkelijk alle ingrediënten die je nodig hebt; spanning, hilarische humor, sensatie en alles stijlvol en doeltreffend gebracht. Luchtig, maar toch met de nodige emotie. Kleurrijk, maar toch af en toe flink duister. Nee, zelden zie je een film die de spijker zo vaak zo recht op zijn kop slaat als Toy Story 3.

En tja, als zelfs volwassen mensen even weer kind kunnen worden en de ogen stiekem toch vochtig voelen worden in die (gelukkig donkere) bioscoopzaal, bij een verhaal over een paar stukken speelgoed, dan heb je iets bijzonders in handen. Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat Toy Story 3 het zoveelste grote meesterwerk is van Pixar Studios. De eerste twee Toy Story films behoren tot hun beste werk en de absolute top op het gebied van animatie. En daar mag deze derde film zich zonder enige twijfel bij aansluiten. Should we be hysterical? Absoluut.

Hele flinke 4,5 sterren.

Hier een aardige column over de geaardheid van Ken. Ik kon me er wel in vinden.

Hmm, komt op mij eerder nogal vergezocht over, dat stuk.

Erg leuk, ook de 3e keer. Hij was een stukje spannender dan de overige 2 films en vooral Barbie, Ken en Mr. Potatohead zijn echt de toppers in dit deel!

ja...goed gelachen, vooral als Buzz spaans begint te praten..

mooi gemaakt..

4.5*

Een geweldige afsluiting van een ijzersterke Pixar-triologie. Hoewel de 3D in mijn ogen weinig toevoegde aan de film, zag het er prachtig uit en genoot ik elke seconde. Een film die je kan laten lachen maar ook kan ontroeren. Ik heb serieus kippenvel gekregen op het eind. Voor jong en oud. Wat ga ik het speelgoed missen... Maar snel de triologie kopen wanneer het in de winkels ligt! 4,5 ster!

Ik kan me hier anders prima in vinden: "The movie plays Ken -- depending on how you read it -- either as the ultimate metrosexual, obsessed with fashion and in love with Barbie, or as a closeted gay man or transgender person."

Vanaf het eerste moment dat Ken in beeld werd gebracht dacht ik meteen: die is homo, en ik heb me er dus over verbaasd dat hij toch vol overgave Barbie het hof bleef maken. Tot aan het einde toe zat ik te wachten op een 'coming-out'.

Misschien zegt dat wat over mij (ik ben zelf trouwens hetero).

En ik begrijp best dat Ken net persé homo hoeft te zijn, er zijn uiteraard ook genoeg flamboyante modebewuste hetero's. Maar het kan toch niet anders of de schrijvers hebben gespeeld met dit gegeven? Ze hebben de kijker toch bewust op het verkeerde been gezet?

Denk je niet?

Het personage ken leent zich er natuurlijk ook voor als Meteroseksuele man he. Denk dat het eigenlijk wel een inkoppertje is dat hij zich als een homo gedraagt, maar ook van Barbie houdt.

Ken is gewoon homo xD

Het is allemaal waar.

Ja, het is allemaal waar. Ik kan het weten. Nee, speelgoed leeft niet en als het zou leven zou het waarschijnlijk niet zo'n doldwaze avonturen beleven zoals in de trilogie van Pixar. Maar de rest is waar. Ik heb het over Andy en de manier waarop hij met zijn speelgoed omgaat. Ik heb het zelf meegemaakt. Als kind speelde ik graag avonturenverhalen met plastic poppen. Met name dinosaurussen en Playmobil waren favoriet (helaas had ik geen cowboy of een ruimtemannetje). De verhalen die ik ermee bedacht zijn te idioot om van te spreken tegenover volwassenen, maar als kind leek het heel wat. Natuurlijk geloofde ik als kind nooit dat wat ik speelde echt gebeurde, maar in mijn hoofd leek het toch altijd heel wat. Daarom is de openingsscène van deze film eigenlijk beter dan die van deel 1. In deel 1 zien we een stel poppen een verhaal spelen, terwijl ze vastgehouden worden door een jongen die ook de stem van alle poppen doet. Hier krijg je gewoon een verhaal in een andere realiteit, die van hoe de jongen het zich verbeeld. Een realiteit die overigens binnen een seconde verlaten wordt als je moeder je roept.

Maar aan dergelijke tijden komt een einde. In de pubertijd worden speelgoedpoppetjes steeds minder belangrijk. Gelijdelijk aan wordt er minder met ze gespeeld. Op een gegeven moment merk je dat de kist waarin ze bewaard liggen een beetje in de weg staat op je slaapkamer en je verhuist de kist naar de zolder, waar het blijft liggen zonder gebruikt te worden. Een aantal minder belangrijk speelgoed heb je tegen die tijd al weggegeven, maar je favorieten bewaar je in die kist, voor onduidelijke redenen. Wellicht voor je kinderen later? De kist naar de zolder brengen is geen zwaar emotionele ervaring. Er komt hoogstens een klein melancholisch gevoel van nostalgie naar boven. Een dag later ben je praktisch vergeten dat je het gedaan hebt. Het zal je niet bijblijven als een belangrijke daad van je leven, zelfs al heb je je ontdaan van een van de meest essentiële onderdelen van je kinderjaren en heb je zojuist een extra stap gezet naar volwassenheid. Alleen zo nu en dan zul je, wellicht met een innerlijke glimlach, terugdenken aan het speelgoed waar je vroeger zoveel plezier mee had.

Wat mij betrefd is dat gevoel nergens zo sterk te vinden als in de Toy Story reeks. Ik was 8 jaar toen het eerste deel in de bioscoop verscheen. Het was een sensatie; wereldwijd, maar ook voor mezelf. Toendertijd begreep ik al dat de computertechnieken die ingezet werden voor de animatie revolutionair waren, omdat het als zodanig geadverteerd werd. Toch was het niet de technische vernieuwing die me zo aansprak als wel het verhaal. Net als ieder kind viel ik natuurlijk voor het verhaal en de humor, maar speciaal was vooral het perspectief van de poppen. Waarschijnlijk omdat ik zelf zoveel met dergelijk speelgoed speelde kon ik me gemakkelijk in hun positie verplaatsen. Woody was bang vervangen te worden als favoriete speelgoed door Buzz. Een gegronde angst wist ik, want de film confronteerde me er mee dat ik ook al geregeld favoriet speelgoed had vervangen voor nieuw favoriet speelgoed. Ja, 'confronteerde', want Toy Story praatte een soort van schuldgevoel aan, al duurde dat niet lang, omdat je niet lang hoefde na te denken om te beseffen dat je je schuldig voelde ten opzichte van plastic.

Toch heeft plastic meer in zich dan je zou denken, zo bleek toen Toy Story 2 vier jaar later me weer confronteerde met gevoelens rond speelgoed. Ik was intussen 12 jaar en de fase waarin speelgoed minder belangrijk wordt begon zich langzaam maar zeker in te zetten. In de nieuwe film was Woody niet langer bang om vervangen te worden, nee, zijn angst was groter. Er zou namelijk een moment kunnen komen waarop Woody zelfs vergeten zou worden door zijn baasje, ongebruikt achtergelaten worden. Gelukkig voor Woody is Andy op dat punt in de serie nog te jong om dit te doen en laat de film ons met een veilig gevoel achter dat de grote problemen er voorlopig nog niet zijn. Maar ik kon weer iets in de film herkennen, aangezien ik al wat voorheen dierbaar speelgoed had weggedaan.

Nu is er de derde film. Andy is zeventien en gaat aan de universiteit studeren. Ik ben 23 en heb net mijn universitaire bachelor gehaald. Mijn speelgoed ligt al heel lang op zolder in een kist. Andy heeft zijn speelgoed zowaar tot zijn zeventiende bewaard op zijn kamer, zij het al jarenlang ongebruikt. Maar nu komt de keuze: gaat het speelgoed naar de zolder, wordt het afgegeven aan een kinderdagverblijf of wordt het bij de vuilnis gegooid? Deze film maakte me bijna trots dat ik zelf voor de zolder gekozen had. Toy Story 3 deed me voor het eerst sinds lange tijd weer terugdenken aan dat oude speelgoed. De manier waarop Andy zijn speelgoed aan het begin van de film behandelt is enorm koud en omdat je vanuit het perspectief van het speelgoed kijkt lijkt het harteloos, al is het in werkelijkheid gewoon gedrag ten opzichte van levenloze objecten. Ik gedroeg me niet anders dan Andy toen ik mijn speelgoed naar de zolder bracht.

Een erg lange intro dit. Sommigen die tot zover gelezen hebben zullen wellicht denken dat The One Ring sentimenteel is geworden op zijn oude 23-jarige dag. Waarom anders zo lang doormijmeren over persoonlijke herinneringen aan speelgoed? Het gaat hier immers niet over zware filosofische thema's of over onderwerpen van wereldbelang. Nee, maar de vormende kinderjaren verdienen soms een reflectie en ik kan geen film noemen die op dat gebied mij zo persoonlijk weet te pakken als Toy Story, zelfs al heeft het kind in kwestie, Andy, maar weinig schermtijd. Wij serieuze filmkijkers pretenderen soms graag dat arthousefilms het beste iets kunnen zeggen over alle thema's, maar als het komt op de relatie van een kind en zijn speelgoed dan denk ik dat arthouse stiekem iets tekort schiet. Niet dat dit nooit goed verbeeld is in zo'n films, maar het helpt gewoon dat de verhalen die ik speelde met mijn poppetjes meer weghadden van avonturen in de stijl van Toy Story dan van arthousefilms. Of zijn er hier gebruikers die als kind al liever Tokyo Story in plaats van Toy Story speelde? Ik weet niet eens of het gezond is om op die vraag 'ja' te antwoorden, zelfs al was je een wonderkind.

Toegegeven, er zit meer diepgang in de verhaallijnen van Toy Story dan je wellicht verwacht van een kinderfilm. Toen ik een aantal jaar geleden deel 2 herzag viel me op dat de film eigenlijk over het leven en de daarbij horende, onvermijdelijke dood. Voor een pop is het verlaten worden door zijn eigenaar op een bepaalde manier hetzelfde als de dood. Woody staat in deel 2 dan ook voor de volgende keuze: terug naar Andy (een tijdelijk, maar volledig gelukkig bestaan) of naar het museum (een oneindig leven met bewondering, maar wel lege bewondering). Bij Toy Story 3 is het moment dus aangebroken dat Andy het speelgoed moet verlaten en dat hun reden van bestaan ten einde is gekomen. Het enige verschil met mensen is dat speelgoed overnieuw kan beginnen als ze een nieuwe eigenaar krijgen, maar vind maar eens een geschikte. Toen we eenmaal aanbelanden bij de vuilverbrander was ik me erg bewust van de metafoor van je onwendbare dood. Gewoonlijk irriteren mij in Amerikaanse animatiefilms die moralen over familie en eeuwige trouw me, maar bij TS3 voelde het moment waarop ze elkaar handen vasthielden oprecht aan. Ik huil nooit bij films en ook hier niet, maar niettemin was ik ontroerd door de manier waarop ze hun onvermijdelijke dood moedig en gezamenlijk tegemoed zagen. Is het niet enigzins jammer voor de film dat ze gered worden? Ergens wel, maar wat verwacht je dan van een kinderfilm? Daarnaast redt Pixar zich er uitstekend uit door de bloedmooie scène waarin Andy zijn speelgoed afgeeft aan Bonny, een twist die ik al aan had zien komen, maar die toch goed werkte. Misschien is dit moment wat sentimenteel en lang, maar ik zat zo in de geest van de film dat het mij niets kon schelen.

De laatste twintig minuten waren voor mij de meest emotionele momenten uit de hele Pixarcollectie. Sorry eerste tien minuten van Up en sorry eerste helft van Wall-E. Het einde is zelfs zo sterk dat ik me nu niet meer kan voorstellen dat dit einde nog niet eens gepland was toen de eerste en tweede film gemaakt werden. Het is zo een natuurlijk onderdeel van de reeks dat ik alleen maar bewondering kan hebben voor hoe Pixar met hun vervolgen zijn omgesprongen. Alleen The Godfather Part II en Before Sunset hebben op een vergelijkbare manier een vervolg gemaakt die onverwacht essentieel voor deel 1 aanvoelt, zelfs al was dat oorspronkelijk niet gepland. Overigens moet Toy Story hier ook echt wel eindigen. Er kan niets met dit speelgoed gebeuren dat verder gaat dan de vuilverbrander. Gelukkig lijken de mannen van Pixar dit ook echt te zien als een afsluiter.

Is wat er voor die twintig minuten gebeurt ook goed. Jazeker. De vorige twee delen waren al een bijna perfecte mix tussen avontuur, geslaagde humor en wat meer dramatische momenten en deze film doet daar slechts ietsje voor onder. Goed is de keuze om de focus toch vooral op Woody te houden. Buzz is het populairdere personage en het was te verwachten geweest dat Pixar hem met ieder deel meer de grote held lieten zijn, maar de schrijvers bij Pixar lijken te beseffen dat Woody beter werkt als emotioneel centrum en maken Buzz iets meer een bijrol. Wel een zeer geestige en coole bijrol en in Spaanse modus steelt hij de show. Verder is het leuk weerzien met de vele bekende gezichten (en is er een heel klein droevig momentje als je erachter komt welk speelgoed Andy al weggedaan heeft voor de film begint, waardoor we een aantal bekende gezichten missen). De nieuwe personages zijn ook sterk. Barbie en Ken zijn zeer grappig en de wachtaap is creepy op een geestige manier. De ontsnappinspoging uit het kinderdagverblijf is een heel leuk uitgewerkte variant op de gevangenisontsnappingsfilms, met veel leuke oplossingen voor kleine problemen. De film is kleurrijk en ziet er duidelijk beter uit dan de vorige delen. Niet alleen qua techniek, maar ook gewoon qua verbeelding.

Het 3D verdient een speciale vermelding. Dit is de vijfde film van de nieuwe 3D-generatie die ik zie, maar nog nooit was de techniek zo onopvallend gebruikt. Nergens, maar dan ook nergens wil de film laten merken dat het 3D is. Hierdoor leidt het Godzijdank niet af en ik moet toegeven dat het er mooi uit ziet. Maar wat voegt het toe? Ik heb niet de indruk dat dit kleine beetje extra diepte mij beter in de film brengt. Ik zou Toy Story 3 net zo hoog gewaardeert hebben in 2D. Ik blijf het een vorm van oplichterige interessantdoenerij van Hollywood vinden, die hele 3D-hype. Helaas kon ik in de bioscoop niet eens kiezen voor een 2D-versie.

4,5* voor Toy Story 3, net als voor de voorgaande delen. Als complete trilogie zou ik het wellicht 5 sterren geven. Het voelt dan vrij episch aan.

Wat een schitterende recensie, werkelijk waar!

Zeker je intro was echt genieten om te lezen!

En ik kan je verhaal ook goed volgen, ik herken mezelf ook in jouw verhaal.

Kortom, kinderfilm die goed is, omdat het ook genoeg diepere lagen kent en ook voor volwassenen leuk is. Echter voegt de 3D niks toe.

Mis ik dan nog iets?

Verder een leuke en interessante recensie. Of hij treffend is weet ik (nog) niet. Ik ga hem morgen bekijken. Herkenbare anekdotes. Aan de ene kant wel leuk om te lezen, maar aan de andere kant een beetje lezen wat ik al wist.

Toy story 3

'To the stars, and beyond!'

Na deel 1 en 2 in het Nederlands op video te hebben gezien, was het nu eindelijk zo ver. Toy story 3 in OV én in 3D. Twee, in mijn ogen, positieve bijkomstigheden.

Het begin van de film is veelbelovend. Een erg aantrekkelijke intro, die je meteen meesleurt in een reeks grote veranderingen ten opzichte van de vorige Toy Story films.

De film blijft een tijdje 'leuk', waarmee ik bedoel te zeggen 'niet bijzonder, maar wel vermakelijk'. Tussendoor een aantal komische beelden als de slow-motion beelden vanBarbie en Ken. Ook worden er zo nu en dan leuke grappen gemaakt.

Op de helft, na circa 45 minuten, vind ik dat de film pas écht begint. Je wordt overspoeld door zeer komische momenten en er gebeuren veel dingen. Vooral dit deel, het tweede deel, vond ik dus fantastisch.

Andere hoogtepunten uit de film vond ik de Spaanse Buzz Lightyear, en Mr. Potatohead met zijn vrouw.

Geweldig!

Ook de stemmen van o.a. Tom Hanks, en de soundtracks valt niets over op te merken. Allemaal helemaal in orde.

Samengevat heb ik een geweldige film gezien, die ik met veel plezier op mijn lijstje van favoriete Disneyfilms kan zetten.

4,5*, en ik zit echt te twijfelen om er nog een 0,5* aan toe te voegen.

Weet iemand toevallig of er nog een 4e deel aan zit te komen? Zou wel weer erg leuk zijn.

Denk het niet, zal er niet op wachten als ik jou was. Het verhaal is nu wel klaar, lijkt mij.

Je hebt echt serieus niet gelezen dat er heel duidelijk gezegd is dat deel 3 de afsluiter van de reeks is? Net of je na dit 3e deel ook nog een 4e deel kan plakken gezien het eindigen van het verhaal...

Maar zeg nooit nooit hè. Misschien denkt Pixar er over 10 jaar wel weer anders over.

Eventueel kunnen ze het over 45 jaar doen, als Andy met pensioen gaat. Ergens op een rommelmarkt vindt hij Woody in een oude doos met troep, helemaal versleten, er mist een arm en een been. Andy, vervuld van nostalgische gevoelens, laat Woody helemaal opknappen en probeert uit te vinden wat er met de rest van zijn oude speelgoed is gebeurd. De schok die door Andy heengaat als hij er achter komt dat [spoi-ler], doen hem helemaal wit wegstrekken. Andy is echter vastberaden om [spoi-ler].

Ik vind het zo wel mooi geweest. 3 unieke en erg mooie films. Het is nu een waardig slot van een heel sterke trilogie. Een 4e deel is meestal too much. Ik vind ook dat het verhaal nu voorbij is. De toys hebben hun bestemming gevonden en Andy idem. Het is toch goed zo.

Inderdaad, het zijn drie echt fantastische films, maar om er nog een 4e bij te maken... Lijkt me nogal flauw. Want als je er nog een 4e wil bijmaken, zal die film toch over volwassenheid moeten gaan. En dat terwijl ik van Toy Story wil (of verwacht is misschien beter) dat het herrineringen terugbrengt van mijn kindertijd.

Dus (en dit hoor je van een grote fan), het waren drie quasi perfecte delen, dus Pixar mag Toy Story voor mij laten rusten, en het bij een van de beste trilogies ter wereld houden.

Ik vroeg het omdat ik op het internet geruchten had gelezen dat er nog een 4e deel aan zou komen. Maar ja, geruchten zijn er altijd. Toch wilde ik even een bevestiging.

Men dacht ooit ook dat er bij Pirates of the Carribean geen 4e deel kon komen. Een beetje creatieveling kan altijd wel een vervolg maken. Maar misschien een prequel, of een tussenquel .

Das heel anders. De Pirates wereld staat prima open voor een nieuw verhaal. De Toy Story wereld is klaar.