Public Enemies (2009)

Aardig misdaadfilmpje met eendimensionale karakters. Ik hoorde zelfs muziek uit Heat terug komen. Dit is ook gewoon een slappe kopie daarvan, maar dan in een andere setting. Het is een hoopje van bank-overvallen, ontsnappen en een love relationship.

Toch schiet de film aan je voorbij, en zijn er een aantal klassieke scenes, de Hitchcockiaanse bioscoop scene met de hoofden en Dillinger die ff een politie bureau inloopt.

3*

Enigzins getemperd in mijn enthousiasme over deze film ging ik gisteren naar de biosoop. De negatieve kritieken op de cameravoering van Mann deden me het ergste vermoeden, want als ik ergens niet van hou dan is het wel een onrustig bewegende camera.

En om dat veelbesproken onderwerp dan ook meteen maar te beoordelen: ik was er inderdaad niet kapot van. Het was, zeker in de tweede helft van de film, iets minder erg dan gevreesd, maar het blijft jammer. Tijdens actiescènes kon ik het gebruik er van nog enigzins begrijpen, want hoewel het er allemaal wat onoverzichterlijker door wordt, als kijker zit je er ook wel wat meer "midden in". Het was juist meer tijdens de rustige shots dat het me stoorde. Want de hele setting ziet er prachtig uit, met name het straatbeeld oogt tot in de puntjes verzorgd en authentiek. Zonder een woest heen en weer zwiepende camera had ik nog veel meer kunnen genieten van al dat moois. (het had van mij wel wat meer "Anton Piek" mogen zijn, zoals Reinbo het eerder al zo treffend noemde)

Maar dan het verhaal. Public Enemies heeft duidelijk even nodig om op stoom te komen want de eerste drie kwartier wordt er weinig tot geen diepgang gegeven aan de diverse personages en leef je eigenlijk een beetje van overval naar overval. John Dillinger wordt neergezet als de charmante boef die enerzijds vrouwen in hun jas helpt, links en rechts met smart ass oneliners strooit en anderzijds niet aarzelt om iemand zonder pardon een gebroken neus te slaan. Toch krijg je nergens het gevoel dat hij echt gevaarlijk is en de titel Public Enemy number one gerechtvaardigd is, waardoor sympathie voor zijn personage al gauw gekweekt is. Bale's zouteloze Melvin Purvis lijkt ook nauwelijks een waardige opponent voor de slimme gangster, wat toch wel een beetje de spanning uit de film haalt.

Maar dan verschijnt Cotillard als love-interest ten tonele en leeft de film enorm op. Je kunt er over discussiëren of het een plus-of minpunt is, maar de vraag of Dillinger en zijn liefje uiteindelijk weer bij elkaar zullen komen leefde bij mij uiteindelijk bijna meer dan de vraag of Purvis in staat zal zijn om Dillinger te slim af te zijn. Toch geeft het de film een enorme boost: Cotillard straalt, Depp krijgt- met name door sterke close-ups van zijn gelaatsuitdrukkingen- de kans om wat meer emoties van Dillinger te laten zien, Bale lijkt warempel wakker te worden en te beseffen wat de taak van zijn personage eigenlijk is en Mann lijkt zich ook te realiseren dat je geen twee-en-half uur met alleen bankovervallen en snedige opmerkingen kunt vullen en trakteert ons in de tweede helft uiteindelijk toch nog op een sfeervol en bij vlagen spannend kat-en-muis-spel.

Nee, het is geen tweede Heat geworden. Ik denk eerlijk gezegd ook dat het vreselijk moeilijk, zo niet onmogelijk, is om een tweede keer een dergelijke film van dat kaliber te maken. Toch wil ik wel zo ver gaan dat ik hem "heel wat beter dan gemiddeld" wil noemen. Want ondanks dat de stijl van filmen mijn voorkeur niet geniet en de uitdieping van de personages wellicht te wensen over liet vond ik andere aspecten, zoals met name de sfeersschepping, de shoot-outs en het Bonny&Clyde-achtige gegeven wel weer sterk gedaan. Dat Cotillard hier een flink positief aandeel in heeft mag duidelijk zijn. Ik blijf met mijn beoordeling nog even hangen op een voorzichtige 3,5 maar als aan het eind van het jaar de dvd in huis is sluit ik niet uit dat ik na herziening op een 4 ga uitkomen.

Misschien dat ik er teveel van verwacht had, na alle lovende reacties te hebben gelezen, maar de film viel tegen.

Hij kwam erg langzaam op gang, karakters die vrij oppervlakkig waren neergezet en over het algemeen domweg saai en té algemeen is. Desondanks was het beeld ontzettend mooi, de settings detailrijk en de acteerprestaties van Depp en Cotillard goed.

Naar mijn mening was het verhaal te uitgebreid, het voelde alsof Mann teveel wilde vertellen en daarmee het verhaal te kort deed. Tweede helft was aardiger dan de eerste. Kortom; de film was 'aardig,' maar duidelijk meer van verwacht en waar er naar mening ook wat meer in had kunnen zitten.

2,5*

Ik vond 'm veel te veel een good guy pur sang, hij had geen enkele foute karaktertrek. Dat geloof ik niet bij zo'n personage. Dat die verder wat emoties doormaakte doet daar niets aan af.

Eensch, waar is het verleden en emoties dan.

Vooral in het begin van de film is JD zo oppervlakkig als ik weet niet wat.

Een gangster met verelden zeg je xgogax, dat is het probleem juist. JD was geen gangster met verleden aan het begin van de film!

prachtige film Johnny depp speelt echt geweldig en christain bale ook de actie zit ook uitstekend in elkaar

Een kopie van Heat is het niet echt. Het is wel een verhaal wat op zich staat, en wat gebaseerd is op waargebeurde feiten. Ik heb Heat echt een tijd terug gezien, maar wat me daar van bij staat is dat die film toch wel veel spannender was.

Ik ben helemaal fan van johnny depp en wil deze film dan ook heel graag zien , alleen mijn vader nog overhalen

Beeld kwaliteit is bijvoorbeeld veel beter. Vind deze film de beste film van de laatste 30 jaar, goed verhaal, goede acteurs, en technische hoogstandjes.

5*

Een "good guy pur sang"? Dat meen je niet. Als je dat denkt, heb je zeker niet goed opgelet. Vind je een bankoverval, een gevangenis uitbraak plannen of het 'zinloze' geweld bij een 'good guy' passen. Vergeet niet dat hij populair was bij het gewone volk. Dat is een feit en op waarheid gebasserd!

Dit is Michael Mann en dit hoort bij zijn stijl!

Wat een onwetendheid zeg!

Wat jij wilt is een uitleggerige film a la Lord of the Rings. Een film waar alles voorgekauwd wordt. - Hoe vaak heb ik nog gezegd dat dit niet voor het Lord of the Rings of Tarantino publiek is! -

De structuur (bijna fragmentarisch) van Public Enemies is juist meesterlijk. Heel erg mooi en origineel gemaakt. Je komt er bijv. pas later achter waarom hij zoveel risico wilde nemen om Walter Dietrich te bevrijden. En dan pas later krijg je ook de motieven van zijn gedrag. (Hij heeft maar liefst 9 jaar bijna voor niets in de bak gezeten. Een collega met wie hij een overval pleegde, kreeg er maar 2 jaar voor.) Hij was verbitterd en wilde het echte leven 'proeven'. Hij geeft dat in dit meesterwerk zelfs een paar keer aan. Bijv. met "I'm catching up".

En JD liet genoeg emotie zien. Bijv. verdriet; toen zijn vriend overleed of toen Billie werd aangehouden...


Dit was ook Kieslowskis aanpak! Zie bijv. Krótki Film o Zabijaniu en Bialy.

Ik ben het met je eens!

Overall best aardig, maar eigenlijk ook een heleboel nét niet. Kon ten eerste maar weinig met het hele verhaal van Depp en Clottard, omdat de twee veel te weinig screen tijd samen hebben. Die hele relatie kan je dan als kijker ook gestolen worden.
Bale's rol ook bijzonder onboeiend en behoorlijk vlak. Had liever een film gezien over het jaar na zijn ontslag, waarna hij zelfmoord pleegde. Leek me op het oog al gelijk een boeiendere film.
En ten derde het al veel genoemde camerawerk, waar ik al erg bang voor was. Het hele HD aspect komt nauwelijks echt goed uit de verf. Zeker bij veelvuldig bewegen van de camera en bij grote hoeveelheden licht heb je toch het idee dat je naar een DV film zit te kijken.

2*

Beste film uit de laatste dertig jaar

Zelfs voor een gangsterfilm is de karakteruitdieping minimaal. JD praat enkel in one-liners en blijft enorm vlak. Gecombineerd met het totaal onoriginele plot en het ronduit irritante camerawerk kun je dit toch moeilijk de beste film van de laatste dertig jaar noemen (dan vraag ik me serieus af of je de laatste dertig jaar wel een film hebt gekeken).

Misschien wel de allerbeste film ooit!

De hele film heeft een fragmentarische opbouw. Een van de kenmerken van de Nouvelle Vague en het neorealisme. Alleen bestaat Public Enemies uit nog veel kortere fragmenten en het montagewerk is veel vlotter. Bovendien bestaat dit meesterwerk uit een drietal verhalen (hoofdthema's) die met elkaar verweven zijn.

Verhaal "A" gaat vooral over JD zijn innerlijke strijd. Hij doet er alles aan om verlost te worden van innerlijke demonen. Vandaar die mystieke Indianensoundtrack en er zijn nog veel meer van dat soort allegorische verwijzingen. (Robert Bresson)

Verhaal "B" gaat over de strijd tussen JD en Melvin Purvis. En een strijd tussen arm en rijk binnen een standenmaatschappij, tussen verschillende bevolkingsklassen. Over het ontstaan van FBI en een strijd tegen de georganiseerde misdaad ten tijde van een economische crisis (recessie)...

Verhaal "C" is de romance met Bilie. Dit verhaal zorgt vooral voor het evenwicht. Tegelijkertijd komen we dankzij deze romance steeds meer te weten over JD. Over zijn drijfveer.

Dit is een intellectueel meesterwerk vol met symboliek en meerdere lagen.

Ik heb hem gister nog net voordat ik (morgen) op vakantie ga gekeken in de bios. Goede misdaadfilm, die goed begint, en het blijft ook tot het eind boeien. Het einde was ook heel mooi.

Wat betreft het camerawerk heb ik me daar af en toe, vooral in het begin, aan gestoord. Veel was met de hand gefilmt. Maar verder stoorde het niet.

Wat betreft het acteerwerk hebben we niks te klagen. Johnny Depp acteert, zoals gewoonlijk, goed, evenals Christian Bale.

Het was gewoon een goede film, hier en daar een vleugje humor, en zoals ik al zei, een heel mooi einde.

Nou nou axgogax, jij kan het onwetend noemen voor mij.
Ik vind het gewoon oppervlakkigheid en heel erg flets.
Er wordt gewoon extreem weinig met de personages gedaan, iedereen is zwaar inwisselbaar en ook Johnny Depp zijn rol is de 1e helft van de film gewoon te flets voor woorden.
Het feit dat er weinig dialogen in zit zegt natuurlijk ook genoeg.
Dat liefde op het 1e gezicht gedoe was ook zwaar over the top en totaal niet geloofwaardig eigenlijk.
Het verhaal van Dillinger vs Purvis vind ik ook zwaar overtrokken, het is toch duidelijk in de film dat Purvis niks persoonlijks tegen Dillinger heeft, puur professioneel omdat hij een goede cop is. Verder is dit personage ook puur oppervlakkig en heeft ie bijna geen enkele beweegreden behalve dat het zijn werk is.

Dat met de relatie heb je daarna wel gelijk, dankzij de relatie leer je eindelijk zijn personage een beetje kennen, al is dit natuurlijk pas na een lang stuk film.

En het is sowieso niet de beste film aller tijden. Zeker niet slecht, maar zeker ook geen meesterwerk.

Dit is een intellectueel meesterwerk vol met symboliek en meerdere lagen. [/quote]

Overdrijf je nu niet een beetje. Het mag dan wel verwijzen naar de nouvelle vague of het neorealisme ofzo, maar die opbouw is inmiddels toch ook zo ongeveer gemeengoed geworden.

Dat er een romance inzit, een strijd tussen de boef en de politieagent (de spanning tussen rijk en arm vond ik niet goed uitgewerkt), en een innerlijke strijd (die ik ook heel matig vond uitgewerkt) maakt het toch niet tot een intellectueel meesterwerk. Hoogstens tot een hollywoodfilm. Als dit al een intellectueel meesterwerk moet voorstellen zijn alle hollywood-films het. En zoveel symboliek zat er nu toch ook niet in, of heb ik er compleet overheengekeken.

Welke spanning tussen rijk en arm? Gewoon een stel bankovervallers tegenover een stel agenten.

Niks arms en rijks aan.

Ben het dus eens met Q&Q

Dat zal het zijn. Michael Mann doet dit namelijk altijd.

Michael Mann staat bekend om zijn intellectuele en psychologische cinema. Van al zijn films komt Manhunter het meest in de buurt van dit meesterwerk. Qua thema's (worsteling met innerlijke demonen) enz...

Er zijn genoeg aanwijzingen. Zoals bij een "three-dollar-dress-scène":

JD zegt hier tegen Billie dat het niet zo veel uitmaakt waar je vandaan komt, veel belangrijker is je bestemming.

Ooh ik wil gewoon vermaakt worden, de film heeft me verder ook wel vermaakt hoor.

Irriteerde me gewoon aan karakters die niet goed uitgediept worden in de film.

Nou de drie dollar dress scene is verder ook het enige, niet dat ik het gevoel had dat ze constant werd aangekeken of zo. Ze merkte het alleen even. Om het fantastische reden dat de spanning tussen rijk en arm nou echt op dit te baseren vind ik wel magertjes hoor.

Denk ook niet dat de film daar om draait.

NU ben je eerlijk.!

Dat is 1 van de thema's in Public Enemies.

En ik gaf aan dat er meer aanwijzingen zijn. BIjv. in een bank waanneer JD tegen een persoon dit zegt: "We're here for the bank's money, not yours. Put it away."

Mann wordt vaak zijn gebrek aan inhoud verweten, en waarempel het is waar

Gewoon weer een standaard gangsterfilm die zich alleen onderscheidt door het gebruik van een digitale camera (in een period-piece nog wel, je moet maar durven). Uiteindelijk is Depp's personage gewoon weer de standaard gangster, is Bale's personage weer de standaard copper en Cottilard weer het standaard liefje. Pogingen tot diepgang worden wel ondernomen, maar de personages komen nooit écht tot leven.

Visueel overal het gevoel dat het gebruik van 'gewoon' film 'Public Enemies' veel beter had gedaan dan digitale camera. Eerlijk toegegeven, ik had het erger verwacht maar zeker de drukker scenes zien er niet uit en merk je de nadelen van het gebruik van digitale camera (of het gebruik ervan in dit geval). Editing was ook niet goed, de film 'loopt' niet lekker.

Onbegrijpelijk dat dit de regisseur van Heat is

2*

Degelijke misdaad film met 2 zeer goede acteurs in de hoofdrollen!

En de camera beelden stoorde mij niet maar vond ik juist eerder een pluspunt aan deze film!. Het is vrij origineel en zorgt voor een aparte sfeer in de film.

Maar toch vond ik de film geen topper.. Johnny Depp acteerde aardig maar was niet te vergelijken met het personage wat hij bijvoorbeeld in Blow wegzette.. Johnny Depp heeft zichzelf meer dan bewezen als goede acteur en leek het bij deze film een beetje op de automatische piloot te doen.. Zijn rol was boeiend genoeg om de film mee uit te zitten maar daar is dan ook veel mee gezegd.

En dan natuurlijk Christian Bale die een vrij rustige man met weinig woorden maar met veel lef weet neer te zetten, ook een boeiend personage maar zelfde verhaal als bij Depp..

Ook de romantiek en de gevoelens spatte niet zo van deze film af en kwamen niet echt overtuigend over op de 1 of andere manier..

De schiet scenes waren wel zeer mooi gefilmd en deden me zelfs aan Heat denken!

Kortom het is een film met plus en minpunten maar toch zeker de moeite waard om eens te bekijken!

3,5 sterren.

De 'rise and fall' van een gangster kennen we tegenwoordig wel, waardoor Mann het leven van John Dillinger liever vangt in een karakterstudie. Middels diverse scènes voert de regisseur deze legendarische gangster op als een relatief betrouwbare, ja zelfs lieve man, over wie dan ook gezegd wordt dat hij zijn gehele carrière nooit een moord gepleegd heeft.

Door de conventies precies om te draaien (we volgen grotendeels Dillinger, met slechts een handvol scènes vanaf de andere kant van de wet) creëert Mann automatisch meer sympathie voor John(ny), terwijl de momenten dat we de FBI zien doorlopen zijn van corruptie en incompetent machtsvertoon. Maar, guess what? Ook dat kennen we tegenwoordig wel, zelfs ingezet in de moderne misdaadfilm door zijn eigen Heat.

Mann moest dus verwoed naar iets anders grijpen om fris over te komen, wat de digitale camera werd. Sporadisch verleent dit de film een nieuwe sfeer, maar nog vaker zorgt het voor een lelijke, ja zelfs amateuristische aanblik dat in sterk contrast staat tot deze period piece. Ondertussen is het onvergeeflijk dat hij de carrière van meestercomponist Elliot Goldenthal weer tot leven wekt door hem te vragen The Thin Red Line dunnetjes over te doen.

Audiovisueel een 'mixed bag' dus, en ook Depp doet het niet meer dan aardig; waar hij uitblinkt in bizarre karakters zit er weinig vernieuwing in zijn goede, maar verveelde spel van 'echte' mensen. Wat niet wegneemt dat het de perfecte man voor de rol is, want zijn zeldzaam gevaarlijke charisma is precies wat het personage nodig heeft. Het komt allemaal uit op een zeer krappe voldoende. 2.5*

Vakwerk alweer van Mann, maar niet dat meesterwerk waar ik op hoopte. Op gebied van inhoud struikelt de film soms wat in een vlakke romance, repetitief verhaal en snelle one-liners. Heb de indruk dat de man onder productionele druk stond om het verhaal niet te lang uit te spinnen (film mocht gerust langer duren). Maar wat een stijl en vorm alweer ! Die openingsscene is al klassiek. De scherpte van het beeld in achtergronden en decors was fenomenaal. Johny Depp speelt hier misschien wel zijn beste rol ooit, die grijns die getormenteerde ironische grjns is hem echt op het lijf geschreven. Indrukwekkend, zonder meer.

@ xgogax : jij bent één van mijn helden in moviemeter

De cast zat vol met sterren en daardoor was het acteerwerk voortreffelijk. Ik vond Johnny Depp en Christian Bale sterk spelen. Jammer dat Christian Bale met zijn rol als Melvin Purvis een beetje op de achtergrond bleef, maar hij heeft de rol wel voortreffelijk neergezet! (het feit dat ik een fan ben, heeft hier weinig mee te maken )

Dat Johnny Depp geweldig kan achteren weet natuurlijk iedereen en dat was ook bij deze film weer het geval. De manier waarop deze film is gefilmd was zo ontzettend goed. Ook de schietpartijen in deze film zijn zo ongelofelijk goed gemaakt. TOP!

en xgogax : jij bent ook één van mijn helden in moviemeter.

4,5*

Ik vond die cameravoering juist onzettend vet!

JD zegt hier tegen Billie dat het niet zo veel uitmaakt waar je vandaan komt, veel belangrijker is je bestemming. [/quote]

Maar dit is toch geen symboliek of diepere psychologische laag.

Het is een 'from rags to riches' crimineel, een robin hood, een typisch amerikaanse crimineel (amerikaanse droom). Dat is cliche van het genre. Dit kun je toch geen intellectuele uitwerking van het thema rijk en arm noemen.

Niet te begrijpen dat zo veel mensen Heat aanhalen als Manns beste film. Wat ik mij van die film herinner, probeer ik zo hard mogelijk te vergeten. Wat een gedrocht van een film. Geef mij maar een Collateral of een film als deze...

Je zegt het zelf dat het verhaal van 'from rags to riches' bestaat. Dat jij het cliché vindt en verder niets mee doet, is geheel iets anders. Anderen interpreteren het op een eigen manier en halen er veel meer uit. Maar gelukkig zijn we het wel eens dat dit thema hier aanwezig is. Dit hoofdstuk kunnen we dus sluiten.

Dat zeg ik toch niet. Public Enemies bestaat uit minstens 3 verschillende verhalen (3 hoofdthema's). Arm / rijk contrast is niet psychologisch. Wel vind ik Mann zijn gedetailleerde en grondige aanpak heel erg knap.

Dat gedoe met innerlijke demonen is psychologisch. Dat verhaal heeft diepere lagen.

En over de 'intellectuele uitwerking' heb ik niet gehad. Ik weet niet eens wat dat is. (ik zei: "dit is een intellectueel meesterwerk...")