Umberto D. (1952)

Mooie film. In de lijn van Ladri di Bicicletta en bijna net zo goed.

Weer een mooi, eenvoudig, aangrijpend verhaal over armoede zonder te vervallen in goedkoop sentiment.

Nog twee juweeltjes van scenes moet ik noemen: De scene waarin Maria opstaat en met een treurige ondertoon haar dagelijkse bezigheden hervat en de scene waarin Umberto probeert contact te maken met zijn kennissen, maar zij de bus moeten halen.

4.0*

Vandaag verhoogd naar het maximaal haalbare sterren. Ik dacht dat ik dat al gedaan had de dag nadat ik de film had gezien...

Realistische schoonheid, of puurheid. Ik krijg het er nu nog warm van. Alles wat ik wil typen staat hierboven (of hieronder) al vermeld, met name de prachtige, veelal ontroerende, scenes. Herhalen lijkt me onnodig.

*op Sinterklaas-verlanglijstje zet*

Ontroerend en vertederend!
Je kijkt naar zwart-wit, maar Vittorio De Sica weet zoveel gevoel in deze film te stoppen dat het kleur wordt. De shots zijn zo mooi uitgelijnd dat het lijkt alsof je naar een verfilmd stripboek zit te kijken. De man met de hond, dat doet dan ook weer wat aan Kuifje denken. Onafscheidelijk.

De karakters in deze film zijn net zo fraai ingevuld. Het is bijna niet te bevatten hoe De Sica deze amateurs tot zulke grandioze acteerprestaties heeft geleid.
De oude man was professor in de literatuur. Het dienstmeisje was een naaister die na deze film een bescheiden filmcariere zou hebben. Het hondje heeft ook een prachtige hoofdrol.
Ik geloofde gewoon niet dat de man werkelijk voor de trein zou springen. Zo'n einde KAN de film gewoon niet krijgen dacht ik. Gelukkig kreeg ik gelijk, maar het scheelde niet veel...

De muziek van Alessandro Cicognini is een van de mooiste klassieke werken in film. Muziek die ik graag op cd zou willen hebben.

De film komt wat langzaam op gang maar vanaf het moment dat Umberto het wat moeilijker begint te krijgen en allerlei pogingen doet om verder onheil af te wenden wordt de film met het moment ontroerender.

Een ontroerend moment vond ik de woordenwisseling tussen Umberto en zijn huisbazin midden op straat, temidden van allemaal omstanders die allen wat mee wilden pikken. Leedvermaak ten top voor velen, niemand die ook maar enige empathie voor Umberto leek te voelen. De machteloosheid van Umberto werd goed geïllustreerd en toch bleef hij maar doorknokken tegen de stroming in. Schrijnend waren de vele afkeurende blikken van de vrienden van de hospita en de vele nepvrienden die het allemaal stuk voor stuk af lieten weten. Nee, op bijval kon Umberto nauwelijks rekenen. De hospita was zo gemeen dat ze mij een beetje deed denken aan Cruella de Vil.

Daardoor waren de laatste 10 minuten ook van een ongekende klasse. Zijn enige vriend de hond, bleef trouw aan hem totdat Umberto een dwars idee in zijn kop kreeg. De hond leek Umberto te verlaten, gelukkig werden ze beide toch weer metgezellen. Zodat Umberto er niet alleen voor stond. De hond symboliseerde op een prachtige manier hoe mooi het leven wel niet is Gelukkig bracht hij Umberto op tijd bij de les. 4*

Mooie film. Ontroerend, zonder dat het je opgedrongen wordt, tegenwoordig lijkt het niet meer te kunnen. Hier wel, gelukkig. Een film over eenzaamheid, armoede en (een toch wel aparte) vriendschap. Simpele scènes zorgen voor karakteruitdieping. Wanneer Umberto zijn collega's tegen komt die niets van hem moeten hebben, de haast vader-dochter relatie die hij en die Maria (ook al zo'n uitzichtloos personage, een soort zielsverwanten) hebben, maar ook het (bijna) bedelen of het prachtige eind. Ook het begin is mooi, hoewel dat niet zozeer karakteruitdieping is, maar de (sociale) situatie in die tijd weergeeft. De oude mannen mogen niet demonstreren omdat ze geen vergunning hebben. Een hele pure film, die zonder dat er eigenlijk heel spectaculaire dingen gebeuren, ontzettend boeiend is en voorbij vliegt. 4 sterren.

Oh ja, die hospita moet wel een van de meest verdorven filmkarakters ooit zijn.

Zeer ontroerend om te zien hoe een man op zijn oude dag nog alles moet doen om te overleven en zelfs afstand moet doen van het enige lichtpunt in z'n leven, z'n hondje. Je voelt bijna de pijn in z'n hart op de momenten dat hij Flike van de hand probeert te doen. Gelukkig kwam hij aan het einde tot inkeer en bleven ze bij elkaar.
Ik vond het een prachtige film, hartverscheurend en meeslepend. 4,5*

Minder = Meer en 'keep it simple, sucker!' (KISS) gaat op voor deze prent.

Alweer genoten van een mooie menselijke film van de Sica. Dit smaakt naar meer neorealisme! Eenvoudig plotje, maar blijft boeien en dat is knap met maar zo'n 3 à 4 hoofdpersonen (de hond meegerekend!).

Afgelopen herfst op korte vakantie in Rome geweest en daar stronttoevallig op precies dezelfde plek bij het Pantheon gezeten als Umberto! (alleen hoefde ik niet te bedelen!)

Bij mij geniet Umberto D de voorkeur boven Ladri di biciclette. De hoofdpersoon is een koddig meelijwekkende opa. Dat gegeven werkt prima in deze misere, die eenvoudig maar helder verfilmd is.

Niet echt mijn soort film.

Allereerst kwam de film nogal erg kaal en lelijk op me over. Visueel was het niet echt interessant en de personages vond ik maar irritant en veel blaten.

Enigste pluspuntje was dan nog het einde en het hondje, maar dat weerhoud me er niet van een erg lage score te geven. 1*

Vittorio De Sica maakte deze film dus voor zijn vader, knap.

Wat Umberto D. onderscheidt van andere films uit deze soort is dat je als kijker geen geforceerd gevoel krijgt. Bij andere films heb je vaak het 'begin-nu-allemaal-maar-te-snotteren'-moment maar Umberto D laat rustig alles over je heen gaan.

Er is veel om over je heen te laten gaan. Umberto D. mag dan wel al meer dan 50 jaar oud zijn maar het blijft een hedendaags onderwerp. Armoede en eenzaamheid bij oudere mensen zal nooit verdwijnen, hoe jammer het ook is. Zeker bij personen als Umberto, die man roept gewoon sympathie op. Bij de eindscène had ik echt wel een krop in men keel.

3,5*

Neo-realisme ligt mij wel en dan vooral portretten van individuen in een tijd die hen ver voorbij lijkt te zijn gestreefd. Het is beschamend en van alle tijden hoezeer Umberto met het leven en vooral de moderne, vooruitstrevende, maar vooral verharde wereld stribbelt. Het geld waar hij 30 jaar lang hard voor heeft gewerkt is niet genoeg en iedereen om hem heen die het beter heeft, lijkt geen omkijken meer te hebben naar hun oude maatje. Mooi om dit te zien in een abstract en gelukkig niet al te sentimenteel jasje. Hier en daar krijg je wel het idee dat De Sica hard zijn best doet zijn publiek te emotioneren, maar nergens gaat het gelukkig over de top. Wel had ik soms wat moeite met de ietwat slordige afwerking. De montage had wat strakker gemogen en zo ook het sound design. Deert verder niet al te veel, want het uiteindelijke doel is grotendeels behaald. Umberto en zijn hondje zijn gewoon vertederend en de sociaal gerelateerde kritiek is treffend.

4*

Ah, wat een enorm ontroerende film was dit. Zojuist in de bioscoop mogen zien en dat hielp enorm! Umberto D. is een hele lieve, gepensioneerde man die met zijn hond Flike een hard bestaan lijdt in het Italië van de jaren 50. Hij kan de huur niet meer betalen en bedelen vindt hij zelf te min.

Vittorio De Sica levert met deze film wederom een meesterwerk af en ditmaal zelfs op hartverscheurende wijze. Leuk detail ook is dat De Sica deze film opdroeg aan zijn vader (wellicht was zijn vader ook een Umberto D.)

Dit is waanzinnig. Was diep ontroerd door dit aangrijpende werk. De Sica levert zelfs nog beter werk af als bij Ladri di Biciclette. Hij bouwt geweldig op rond de eenzaamheid van een oude man die door armoede niet lang meer in z'n appartement mag en alleen nog maar z'n hondje heeft. De opbouw rond het uitzetten is ronduit briljant en kenmerkend voor het schrijnende gevoel waarmee de film is doorzeeft. Ik ken weinig films die zo intiem en persoonlijk een dusdanig verhaal over eenzaamheid en armoede vertellen, en Umberto D. heeft mij dan ook diep ontroerd. Wat mij betreft de beste neorealistische film.

Desondanks de tijdsgeest en het genre in acht te hebben genomen, zit ik nog steeds wat op mijn honger na het zien van deze film. Er zijn weliswaar enkele prachtige scènes waar de eenzaamheid van het hoofdpersonage mooi wordt aangebracht; denken we aan het moment waarop hij zijn hond laat bedelen met zijn hoed,... Prachtig! Toch voel ik me, in tegenstelling tot andere forumgebruikers, te weinig emotioneel verbonden met de oude knakker en diens lotbeschikking. En dat is nét wat ik verwacht als ik een neorealistische film in de dvd-speler stop.. Dat komt, denk ik, omdat de film iets te veel over die rothond gaat.

Erg mooie film van Vittorio de Sica, mijn derde van hem, maar de beste tot nu toe. Carlo Battisti, schittert hier als de oude man, wiens leven steeds ellendiger lijkt te worden. Hij speelt zijn rol ingetogen en erg overtuigend, waardoor ik op een gegeven moment ook echt met hem mee ging leven. Ook het dienstmeisje speelt goed en komt erg sympathiek over. Dat is dan gelijk ook de kracht van de film, waardoor de film op sommige momenten zeker weet te ontroeren. De man is soms zielig, maar heeft daarnaast ook zijn trots en natuurlijk zijn hondje, die onafscheidelijk met hem meewandelt. De beelden zijn somber en niet altijd even fraai, maar in combinatie met de rustige, regelmatig erg mooie muziek en het sterke acteerwerk werkt het allemaal wel. Op het einde was ik bang dat de film uit de bocht zou vliegen met de zelfmoord van Umberto, maar gelukkig gebeurde dat niet.

Kortom een prima film, die ontroerend is, maar gelukkig nooit overdreven sentimenteel wordt. Een film met een ziel, die net als het hoofdpersonage Umberto het hart op de juiste plaats heeft zitten!

4,0*

Italiaans sociaal drama in de lijn van Ladri di Biciclette (1948), waarbij ik tot voor 1 minuut terug niet wist dat deze beider films haar regisseur delen.

Umberto is een pensionado en buiten zijn hondje alleen op de wereld, maar een rustige oude dag is hem niet gegund. Terwijl de huur stijgt blijft zijn pensioentje op hetzelfde niveau en moet de oude baas allerlei trucs uithalen om nog rond te komen. Uitstel van betaling, verpatsing van zijn horloge, en uiteindelijk bedelen; niets lijkt hem te worden bespaard.

Als kijker gaan we naarmate de film vordert steeds meer meeleven met Umberto, zeker als hij in het slot afstand lijkt te moeten doen van het enige wat hem nog geluk lijkt te schenken; zijn hondje Flike. Normaal haat ik die beesten, maar deze relatie ontroerde me toch wel.

3,5*.

Meestal houd ik niet van sentimentele films, maar net zoals bij "Ladre de Biciclette" weet ook De Sica met deze film mij weer goed in mijn gevoel te raken. Zonder de hond Flike zou ik niet zo met Umberto meegeleefd hebben denk ik, want niets kan bij mij immers zo medelijden opwekken als de blik van een hond. Ik moest bij het zien van deze film ook enigszins denken aan het drama "Wendy & Lucy" waarin ook de hond het middelpunt was.

De muziek was ook in "Umberto D" weer goed gekozen en maakte daardoor de belevenis van dit sociale drama voor mij nog intenser, waaruit toch maar weer eens blijkt dat De Sica een meester is in het op het gevoel spelen van de kijker.

De scènes in het "dierenasiel" vond ik erg cru. Honden werden er aan de lopende band aangevoerd en mocht de bezitter van de hond niet op komen dagen of mocht niemand zich over de viervoeters willen ontfermen dan stond de hond een wreed lot te wachten.

4,5*

Droevige film van De Sica met mooi vormgegeven emoties. Helaas kwam ik nooit echt in de film door de slechte muziek. Scheelt de film iig een ster.

2.5*

Deze aardige, onderhoudende film was ergens toch wel een kleine teleurstelling. Mede omdat ik wel een fan ben van de oude italiaanse cinema. Slecht was Umberto D. zeker niet. Bij vlagen was het allemaal erg ontroerend, en leefde je ook best mee met Umberto Domenico Ferrari. Het hondje had daar ook best een grote rol in.

Probleem was dat het erg lang duurde voordat ik in de film zat en ook niet alles even interresant vond. De film kende wel een paar inzakmomentjes, waarom ik mijn aandacht er niet altijd even goed bij kon houden. Wel was de muziek prima en kent de film ook een paar mooie shots. De acteerprestaties waren wel erg goed. Kan niet geloven dat de rollen werden voltolt door Amateurs.

Maar stiekem was ik dus wel een beetje teleurgesteld, alhoelwel de film zeker niet slecht was. Heb ook nog The Bicycle Thieves liggen, dus die is binnekort ook zeker aan de beurt.

2,5*

Net als De Sica's Ladri di Biciclette is ook Umberto D er een van het zelfde soort. En waar het melo-drama in De Fietsendieven perfect gedoseerd blijft slaat de Sica hier enigszins door. 3,5*

De film wordt hier en daar lees ik als een tikkeltje sentimenteel afgedaan.

Voor mij voelt hij nergens 'vals' aan. Deze overtuigde mij een stuk meer dan Ladri, die ik wel alweer een 2,5 jaar geleden gezien heb, dus moet hem zeker nog eens kijken om beter te kunnen inschatten.

Maar Umberto D. is voor mij gewoon van een oprechte schoonheid, en daar gaat weinig tot niets boven.

Ik las over deze film in een artikel over politiek zwaargewicht Andreotti, verantwoordelijk in het begin van de jaren '50 voor de ontwikkeling van de Italiaanse cinema. Hij liet Umberto D censureren omwille van het weinig flatterend beeld dat er gegeven wordt van Italië. Umberto D belicht voortdurend het gebrek aan respect van de maatschappij voor de ouderen en dat kon toen niet door de beugel.

Umberto is een vereenzaamd ex-ambtenaartje met een slim hondje die het moeilijk heeft om zijn huur te betalen en op straat dreigt gezet te worden. Levert een aantal sterke scènes op, zoals wanneer Umberto bedelarij overweegt maar zijn trots toch de bovenhand haalt of wanneer hem in het hospitaal aangeraden wordt om wat te blijven logeren om de huur te verlichten . Sfeervol en redelijk meelijwekkend... en vooral een film die partij kiest voor de kleine man. Het leek me een prima introductie tot De Sica's werk. Het ziet er goed naar uit dat deze Italiaanse klassieker de top 250 zal halen.

Umberto D is een film met een sociaal thema, dat ondanks z'n ouderdom nog steeds actueel is. Ik moest bij de film eerst denken aan films als City Light van Charlie Chaplin. Al heeft deze Italiaanse film niet die humor, maar een groter realisme. Italië was in de jaren '50 aan het herstellen van de oorlog en er weer op aan het klimmen. Umberto had ook een job en je merkt wel dat zijn leefomgeving niet meteen een getto is. Maar ook nu nog merk je in sommige zuiderse Europese landen (en uiteraard ook elders), dat er toch een gebrek is aan sociale zekerheid, groot pensioen, ouderenzorg, sociale woningen, ...

Het is belangrijk voor de film dat Umberto een man is die gewerkt heeft. Dat maakt het eens zo schrijnend dat hij ondanks z'n jaren werken, toch niet kan rondkomen in een land dat zich geciviliseerd noemt. Zelfs als hij het echt te zwaar heeft, zal Umberto het toch moeilijk hebben met bedelen of misbruik maken van bvb de opvang in de ziekenboeg.

De film is als een sentimentele bal voor de goal die je denkt zo binnen te trappen. Maar de regisseur kan het zo weergeven dat de film niet in goedkoop sentiment vervalt. Als je weet dat acteur Carlo Battisti geen professionele acteur was, sta je nog meer versteld. De interactie trouwens met de dienstmeid Maria is trouwens knap, en met weinig woorden zie je hoe zij worstelt met haar zwangerschap in de positie van dienstmeid. Zeer sterk!

Tijd dus om Ladri di biciclette boven te halen, want van deze regisseur wil ik zeker nog meer zien. Een aangename verrassing.

Mooie film weer van Vittorio De Sica, na het nog mooiere 'Ladri di Biciclette'. Al zijn beide films bijzonder. 'Umberto D' kent veel mooie scenes, vooral naar het einde toe. Flike die over het bruggetje terug komt lopen naar z'n baas toe en de afkeer van Flike na de (bijna) zelfmoordactie van Umberto daarna. Armoede, schaamte, eenzaamheid - thema's van alledag komen voorbij, thema's die altijd actueel zullen blijven. De Sica brengt alles op oprechte wijze en ik kan me voorstellen dat veel kijkers echt ontroerd worden door deze prent. Geen mooie decors en geen goedkoop sentiment, maar echte emoties. Knappe film.

Met deze film laat De Sica zien dat in het woelige Italië van na de oorlog eigenlijk geen plaats was voor improductieve ouderen. Ze lopen alleen maar in de weg en worden overal rücksichtlos weggestuurd (bij de demonstratie, het pension, het ziekenhuis). Echt pijnlijk wordt het wanneer de kamer van Umberto eerst wordt “onderverhuurd” en niet veel later grondig wordt gesloopt terwijl hij er eigenlijk nog steeds woont. De chique mensen, waarmee de pensionhoudster zich omgeeft, geven aan welke kant zij met haar pension op wil. Voor armoedzaaiers is daar geen plaats. De toekomst van het ongehuwd zwangere dienstmeisje ziet er daarom al even bleek uit.
De schaamte over de houding t.o.v. ouderen wordt op straat haast nonchalant afgekocht, wat maakt dat bedelen blijkbaar een lucratieve business is.
Net als in Ladri di Biciclette (1948) gaat De Sica met zijn neorealistische film op de sentimentele toer. Maar dat is met zo’n verhaal volgens mij min of meer onvermijdelijk.
Film was bij mij al een tijdje aan herziening toe. Gelet op een door Filmkriebel e.a. aangekaarte discussie, heb ik dat wat naar voren gehaald, want met hem ben ik van mening dat deze film in de top-250 thuishoort.

Italiaans neorealisme.

Vittoria de Sica brengt een tedere film met sociale inslag : de armoede met al zijn vernederingen tegenover onbegrip en onverschilligheid en hoe van onwetendheid wordt geprofiteerd.

De weinig bekende acteurs, het hoofdpersonage vooral, presteren uitstekend.

Prima sfeerschepping, eenvoudige en klare dialogen en een effenaf prachtige en emotionele slotscène.

Weer een prachtige film van De Sica. Ik dacht dat ik daar niet zo gevoelig voor was maar de Italiaanse neorealistische melodrama's van De Sica raken toch een gevoelige snaar, ook eerder al met Ladri di Biciclette.

Misschien ligt het aan de taal, het mooie zwart-wit, de melancholieke sfeer, de geloofwaardige niet-professionele acteurs, het kleinschalige vooral- het zijn eerlijke films die zich bovendien houden aan het aforisme less is more: Umberto D. is arm, maar zijn armoede is onzichtbaar, hij loopt keurig behoed in zondags pak door de Romeinse straten, oude vrienden begroetend. Zijn armoede is vooral ook reden tot schaamte: de vernedering om iemand om geld te vragen terwijl hij heel zijn leven zijn eigen kost verdiend had.

De film zit vol maatschappijkritiek: de geldbeluste huisjesmelkers, de ongeïnteresseerde bestuurders, de respectloze politie, maar concentreert zich toch vooral op de aimabele hoofdpersoon, fantastisch gespeeld door Carlo Battisti, in zijn eerste en enige film.

Na Ladri di Biciclette enkele jaren geleden te hebben bekeken, heb ik mij ook aan deze film van De Sica gewaagd, maar deze is mij behoorlijk tegengevallen. Ik kon mij eigenlijk geen moment inleven in het hoofdpersonage en ook niet echt met hem meeleven. Verder ook weinig interessante andere personages. De boodschap die De Sica wil overbrengen is aardig, maar de uitwerking ietwat geforceerd en niet naar mijn smaak.

Kort na de Tweede Wereldoorlog had het gewone volk in Italië het moeilijk. Tegen een achtergrond van Romeinse architectuur zien we een maatschappij in heropbouw. We volgen één bejaarde man met wie je gemakkelijk kunt sympathiseren. Uit de nette kleding en het horloge van Umberto kun je afleiden dat hij vroeger iemand geweest is, maar met z'n lage pensioentje heeft hij het nu moeilijk om de huur van z'n kamertje te betalen. Doordat hij zich waardig en hoffelijk blijft gedragen, ontstaat het beeld van de nobele arme die uitgebuit wordt door de verdorven rijke. De grote ogen van het dienstmeisje Maria stralen onschuld uit. De rollen werden toebedeeld aan amateurs die goed bij hun personage pasten en levensecht overkomen.

Het gevoelsregister wordt opengetrokken, met sentimentele vioolmuziek op de achtergrond. Bij het einde heeft menigeen een traantje weggepinkt. Het zien van een tramspoor brengt de ouwe stakker op het idee om zelfmoord te plegen, maar er is één iets wat hem nog aan het leven bindt: z'n terrier Flaik. Hiervoor zijn duidelijk twee verschillende honden gebruikt. De ene is zwart rond z'n ogen, de andere wit. In z'n emotionele toestand merkt Umberto niet eens dat z'n huisdier verwisseld wordt.

Prachtige film van De Sica over een naoorlogs Italië waarbij de zorg voor de zwakkeren op de helling staat. Het sociaal beleid van de regering wordt aan de kaak gesteld en specifiek staan de gepensioneerden hier centraal met hun karig pensioentje waarmee ze amper rondkomen. Een actueel thema ook als je de pensioendebatten heden ten dage aanhoort. Al gaat het verder dan dat en heeft de gehele egocentrische samenleving wel boter op het hoofd zo zal blijken. Verpersoonlijking van alle financiële problemen is Umberto. Als voormalig bediende op het ministerie met een loopbaan van 30 jaar heb je de indruk dat hij tijdens zijn loopbaan een degelijk loon had. Maar de zorg nadien tijdens het pensioen is ontoereikend waardoor armoede de hoek komt gluren.

Om toch wat extra te verdienen biedt hij een aantal spullen te koop aan, maar ook dat is geen afdoende oplossing voor het probleem. Zijn grootste zorg is ook zijn onafscheidelijke hondje, één van de weinige opbeurende lichtpuntjes in de film. Voor de rest is het een sombere kille wereld. Zijn huisbazin is meedogenloos en ook alle andere personages die hij tegenkomt op straat of elders zijn erg onverschillig en bot. Het is zowel de sterkte als de zwakte van de film. Alle confrontaties zijn uiterst negatief waardoor een overkill van zoveel onrecht en miserie te geforceerd overkomt. En aan de andere kant werd ik ook geraakt door het verhaal van de arme Umberto die zelfs zijn trots niet opzij wou zetten door te bedelen.

Het einde is eveneens schrijnend wanneer hij zijn hondje een ander perspectief wou bieden. Ondanks de troosteloze grimmige kijk op de samenleving is er ook wat hoop in het goede van de mens en de kracht om steeds door te gaan hoe moeilijk het soms ook is.

Zeker de moeite waard om te bekijken, een aanrader zelfs (maar wel met de nodige nuance). Minder dan 300 stemmen is ontgoochelend voor deze mini-klassieker (?). Mede door mijn bedenking toch net geen 4,5*, maar een sterke 4,0* is Umberto D. zeker waard.