Umberto D. (1952)

Ik heb echt een goede filmweek want ik mag alweer 4 sterren uitdelen. De film duurt niet al te lang wat ik op zich wel fijn vond omdat ik nu mijn gedachten goed bij de film kon houden. Er zitten een aantal schitterende scenes in de film.
De scene waarin Umberto zijn hond weer terugvindt, ik kon mijn tranen gewoon niet meer binnenhouden. Ook de scene bij het spoor vond ik ontzettend mooi.

Het blijft trouwens raar volk die filmhuisbezoekers uit mijn omgeving. Ongeveer een maand geleden liep al bijna iedereen weg bij Otto E Mezzo en vandaag liepen er weer twee weg (en toen waren er nog maar 4!) en een van de mensen die wel bleef heeft de hele film lopen schateren van het lachen :S

Inderdaad een prachtige film die goed laat zien hoe mensen die hun hele leven hard gewerkt hebben, aan hun lot worden over geleverd....En die zelfde mensen geen uitkomst meer weten in deze harde en kille maatschappij. Een dikke acht dus 4*

Dankzij Homescreen nu te bekijken op dvd.

Mooie film. In de lijn van Ladri di Bicicletta en bijna net zo goed.

Weer een mooi, eenvoudig, aangrijpend verhaal over armoede zonder te vervallen in goedkoop sentiment.

Nog twee juweeltjes van scenes moet ik noemen: De scene waarin Maria opstaat en met een treurige ondertoon haar dagelijkse bezigheden hervat en de scene waarin Umberto probeert contact te maken met zijn kennissen, maar zij de bus moeten halen.

4.0*

En vanavond in ons eigen Rkz bioscoopje

Enorm imposante film, vooral over de sociale omstandigheden van de ouderen onder ons, en van een buitengewone liefde voor een hondje.

Wat deze film verder zo uniek maakt, is de totale eenzaamheid en verstoting van Umberto. De schaamte van het geld ophalen, en de schaamte om te gaan bedelen.

Vittoria de Sica heeft de film dan ook opgedragen aan zijn vader. Hoe hartverscheurend.

4.5*

In het begin, ongeveer het eerste kwartier, had ik moeite om 'in' de film te komen. Daarna werd ik steeds meer ingepakt en uiteindelijk ben ik diep onder de indruk geraakt van senior Umberto.

Hoe pijnlijk en wrang om te zien hoe de arme man, die zo lang hard gewerkt heeft, alles verliest wat hem dierbaar is. Dat hij zijn horloge en boeken, dingen waaraan hij gehecht is, moet verkopen voor die vreselijke heks van een hospita. Om vervolgens te ontdekken dat ook zijn vrienden en oud-collega's hem in de steek laten... De schaamte die hem er nog net van weerhoudt om te gaan bedelen... .

Erg knappe film, nog nooit zoiets zo mooi verbeeld gezien.

Van die 4,0* maak ik alsnog een 4,5*

I love you guys! Die hoge scores zijn zeer terecht....

Ik zie jouw 5* nergens uitgelegd, Ramon

Ach ja, komt door de MM-post-staking die ik een tijd geleden had doorgevoerd. Er ontbreken dus nogal wat posts bij favoriete films van me.

Maar de grote kracht van De Sica (het hele neo-realisme trouwens) ligt voor mij in het feit dat de fictie realiteit wordt en dat ik oprecht meegesleept word door deze fictieve realiteit. De sociale wantoestanden zoals in Umberto D zijn helaas universeel en van alle tijden. "Eenzaamheid" is ook van alle tijden. Umberto is echt! Zo'n vriendschap met een hondje is echt, armoede is echt, de schaamte is echt. Neo-realisme grijpt scene's uit ons echte leven en toont die scene's aan het publiek zonder opsmuk of oversentimentele foefjes. Een film als Umberto D hoeft de tranen niet uit mij te trekken. De film wrikt geen emoties los op geforceerde wijze. De film is oprecht. Elke simpele maar tevens geniale scene uit Umberto D is oprecht emotioneel. Zo kan ik de eindscene uit Umberto D wel honderd keer zien en immer geraakt worden. Weinig films kunnen dat. Daarom heb ik onlangs mijn score ook opgehoogd naar een 5*. Een zeer terechte 5* als je het mij vraagt.

Ja, het is allemaal zo naturel echt, en inderdaad zonder opsmuk, maar gewoon in een geniale filmtaal.

(en dat shot van die steentjes van de weg onder zijn appartement) kippenvel krijg ik ervan.

Groot regisseur: Ieri, Oggi, Domani en Matrimonio All'Italiana vond ik ook al zo sterk.

Bij herziening zou er zo maar eens een 5 kunnen volgen

Klopt. Want ik heb het dan wel over 'simpele' scene's, het is toch ongelooflijk knap hoe De Sica op deze directe beeldtaal uit komt. Grootse regisseur en ik zie die 5* nog echt wel bij je verschijnen fk.

Ook gezien (ty FK ) Uhm, ja..

Ik kwam even moeilijk in de film, net als Paula zei. Na een 20 tal minuten werd het echt leuk vond ik, treurig om te zien dat de man in feite geen leven meer had, behalve het hondje en het dienstmeisje. Vrienden die hem hard lieten vallen en hij hetgeen wat hij heeft ook nog eens verkopen moet alleen om de huur te kunnen betalen...

Het treurigste vond ik het laatste stuk, met het hondje.. En uh, ja... Zou er best een traantje om laten kunnen... Moeite met het tegen te houden iig

Nou, ook ik ga voor 4 sterren...

Vandaag verhoogd naar het maximaal haalbare sterren. Ik dacht dat ik dat al gedaan had de dag nadat ik de film had gezien...

Realistische schoonheid, of puurheid. Ik krijg het er nu nog warm van. Alles wat ik wil typen staat hierboven (of hieronder) al vermeld, met name de prachtige, veelal ontroerende, scenes. Herhalen lijkt me onnodig.

*op Sinterklaas-verlanglijstje zet*

Jaaaaa, echt een hele mooie en ook leuke film! Ik hou wel van zulke verhalen, waarin niets gebeurt maar toch eigenlijk ontzettend veel. Prachtige rollen van de amateur-acteurs, heel leuk gedaan. En dat einde he...geweldig! En een zeer terecht plek in de tip 150. 4*

Ontroerend en vertederend!
Je kijkt naar zwart-wit, maar Vittorio De Sica weet zoveel gevoel in deze film te stoppen dat het kleur wordt. De shots zijn zo mooi uitgelijnd dat het lijkt alsof je naar een verfilmd stripboek zit te kijken. De man met de hond, dat doet dan ook weer wat aan Kuifje denken. Onafscheidelijk.

De karakters in deze film zijn net zo fraai ingevuld. Het is bijna niet te bevatten hoe De Sica deze amateurs tot zulke grandioze acteerprestaties heeft geleid.
De oude man was professor in de literatuur. Het dienstmeisje was een naaister die na deze film een bescheiden filmcariere zou hebben. Het hondje heeft ook een prachtige hoofdrol.
Ik geloofde gewoon niet dat de man werkelijk voor de trein zou springen. Zo'n einde KAN de film gewoon niet krijgen dacht ik. Gelukkig kreeg ik gelijk, maar het scheelde niet veel...

De muziek van Alessandro Cicognini is een van de mooiste klassieke werken in film. Muziek die ik graag op cd zou willen hebben.

maandag 2 oktober en 9 oktober in het chassé cinema in Breda

Klopt ja! Jammer dat ik moet werken anders was ik zeker komen kijken!

Ontroerende film. Flike!!!!!

4 sterren.

De film komt wat langzaam op gang maar vanaf het moment dat Umberto het wat moeilijker begint te krijgen en allerlei pogingen doet om verder onheil af te wenden wordt de film met het moment ontroerender.

Een ontroerend moment vond ik de woordenwisseling tussen Umberto en zijn huisbazin midden op straat, temidden van allemaal omstanders die allen wat mee wilden pikken. Leedvermaak ten top voor velen, niemand die ook maar enige empathie voor Umberto leek te voelen. De machteloosheid van Umberto werd goed geïllustreerd en toch bleef hij maar doorknokken tegen de stroming in. Schrijnend waren de vele afkeurende blikken van de vrienden van de hospita en de vele nepvrienden die het allemaal stuk voor stuk af lieten weten. Nee, op bijval kon Umberto nauwelijks rekenen. De hospita was zo gemeen dat ze mij een beetje deed denken aan Cruella de Vil.

Daardoor waren de laatste 10 minuten ook van een ongekende klasse. Zijn enige vriend de hond, bleef trouw aan hem totdat Umberto een dwars idee in zijn kop kreeg. De hond leek Umberto te verlaten, gelukkig werden ze beide toch weer metgezellen. Zodat Umberto er niet alleen voor stond. De hond symboliseerde op een prachtige manier hoe mooi het leven wel niet is Gelukkig bracht hij Umberto op tijd bij de les. 4*

Mooie film. Ontroerend, zonder dat het je opgedrongen wordt, tegenwoordig lijkt het niet meer te kunnen. Hier wel, gelukkig. Een film over eenzaamheid, armoede en (een toch wel aparte) vriendschap. Simpele scènes zorgen voor karakteruitdieping. Wanneer Umberto zijn collega's tegen komt die niets van hem moeten hebben, de haast vader-dochter relatie die hij en die Maria (ook al zo'n uitzichtloos personage, een soort zielsverwanten) hebben, maar ook het (bijna) bedelen of het prachtige eind. Ook het begin is mooi, hoewel dat niet zozeer karakteruitdieping is, maar de (sociale) situatie in die tijd weergeeft. De oude mannen mogen niet demonstreren omdat ze geen vergunning hebben. Een hele pure film, die zonder dat er eigenlijk heel spectaculaire dingen gebeuren, ontzettend boeiend is en voorbij vliegt. 4 sterren.

Oh ja, die hospita moet wel een van de meest verdorven filmkarakters ooit zijn.

Ik ben sprakeloos. Wat een ongelooflijk mooie film zeg. Cinema in z'n puurste vorm. Doordat de film zo ontzettend realistisch is leef ik heel erg mee met de personages, zonder dat het ook maar ergens sentimenteel wordt. Het is juist een ongelooflijk oprechte ontroerende film.

Eigenlijk is het amper nog fictie te noemen. Alle personages en gebeurtenissen zijn zo uit het leven gegrepen. Daarom raakt deze film denk ik ook nooit gedateerd. Thema's als eenzaamheid en armoede zijn helaas altijd en overal te vinden. En deze film speelt prachtig in op deze realiteit. 5* en een hoge plaats in mijn top 10!

Ja, Umberto D. is een van de mooiste Italiaanse klassiekers.

Lang heb ik geaarzeld om de film te gaan zien vanwege de titel en de weinig aansprekende poster.

Vittorio De Sica levert met met 'Umberto D' een tweederangse tearjacker van formaat af. De geschetste armoedesituatie met eenzame bejaarde in de hoofdrol is uiteraard pakkend, maar wanneer de zielige vioolsnaren haast als een hangende plaat blijven doormekkeren, wordt zelfs Pearl Harbor een aannemelijkere show dan dit emotionele gehaspel. En dan heb ik het nog niet eens over het visuele (het lijkt wel alsof een kleuter aan de montagetafel zat). Extra stroop en traanvocht wordt geleverd door Flike de hond, die met zijn x-factor en snuggere kunstjes zelfs lassie in zijn hemd doet zetten. Toppunt was geloof ik wanneer ik die viervoeter zag bedelen, maar dat kunnen ook die dwingende vioolklanken geweest zijn die me op den duur hallucinaties bezorgden.

1*

Wat mij trouwens opviel, vooral in deze film, is dat DeSica volgens mij onmiskenbaar beinvloed is door Charlie Chaplin. Umberto D deed me regelmatig een beetje denken aan vooral City Lights. Ligt dat aan mij of hadden meer mensen dat?

Ik zie niet echt veel gelijkenissen met City Lights. Behalve misschien dat beide films ongeveer even amateuristisch zijn...

Lekker trollen weer djelle. Dit soort uitspraken dien je dan wel even te onderbouwen. Oftewel, hoe interpreteer jij 'amateuristisch'?

Genoeg onderbouwing bij de films lijkt me. Alles wat slecht/geforceerd overkomt kan bij mij overkomen alszijnde amateuristisch. Bijvoorbeeld: Tot vervelens toe eenzelfde klaagdeuntje laten herhalen om toch maar die emoties los te wringen (terwijl je met een ernstig verhaal zit die voor zich zou moeten spreken), lelijk montagewerk met enkele uitschieters... dat soort dingen.

Vind trouwens niet dat alles telkens per se moet onderbouwd worden. Dat gebeurd bij de positieve commentaren ook niet altijd.

Lees ik hier nu dat City Lights amateuristisch genoemd wordt? Chaplin's City Lights...?