Umberto D. (1952)

Onwetendheid is weer troef tegenwoordig.

Erg intressant en bijna weer zo'n goed spektakel als de andere italiaanse neorealismes van De Sica.

Prach-tig. Ontroerend, niet cliché, beeldend, pakkend en realistisch. Want het is niet voor niets dat De Sica een arme, oude man, die doordat hij met pensioen gaat eigenlijk niets meer heeft, portretteerde.

Zeer ontroerend om te zien hoe een man op zijn oude dag nog alles moet doen om te overleven en zelfs afstand moet doen van het enige lichtpunt in z'n leven, z'n hondje. Je voelt bijna de pijn in z'n hart op de momenten dat hij Flike van de hand probeert te doen. Gelukkig kwam hij aan het einde tot inkeer en bleven ze bij elkaar.
Ik vond het een prachtige film, hartverscheurend en meeslepend. 4,5*

Alweder een sterke film van De Sica, maar toch overtreft ie de briljante ''Bicycle Thieves'' niet.

Armoede, branie, hebzucht, gierigheid, affectie, geneigdheid, treurigheid, realisme....etc. Het is allemaal erg waarachtig in beeld gebracht.

Toch had ik een probleem met de film, ik kon immers niet een aanzienlijke sympathie met de hoofdpersoon tonen. Ten eerste heeft hij niet de geschikte treurige gezichtsuitdrukking. Neem als voorbeeld ''Ikiru''.......Takashi Shimura heeft daar de perfecte gezichtsuitdrukking waardoor je als kijker alle sympathie met hem mee krijgt. Ten tweede vond ik dat het allemaal meer om zijn hondje ging dan hij zelf......natuurlijk, hij bemint het hondje meer dan ''ieder'' ander....maar het feit dat ie het hondje eerder wilt redden of (kwijt wilt?) dan zichzelf zorgt voor mij dat ik niet veel medegevoel kan tonen.

Opvallend waren mensen hier laaghartiger en kouder dan in ''Bicycle Thieves''. De Muziek was overigs prachtig, hoewel dat 'suspense' deuntje door tussen echt niet hoefde.....Voor dat ik vergeet, de slotscène was schitterend. Nero-realisme blijf ik nog volgen..........heerlijke cinema.

4*sterren

Ik vond trouwens de huismeesteres haar rol tikje op die van Gloria Swanson lijken in ''Sunset Blvd.''

PS: Wat is die Maria toch een prachtige meid, deed me veel aan Simonetta Stefanelli doen denken.

Minder = Meer en 'keep it simple, sucker!' (KISS) gaat op voor deze prent.

Alweer genoten van een mooie menselijke film van de Sica. Dit smaakt naar meer neorealisme! Eenvoudig plotje, maar blijft boeien en dat is knap met maar zo'n 3 à 4 hoofdpersonen (de hond meegerekend!).

Afgelopen herfst op korte vakantie in Rome geweest en daar stronttoevallig op precies dezelfde plek bij het Pantheon gezeten als Umberto! (alleen hoefde ik niet te bedelen!)

Trouwens ook een briljant subtiliteitje dat Umberto zijn achternaam Ferrari is.....

Erg mooie film. Ik weet niet welke ik beter vind, deze of The Bycicle Thieves. Ben van beide in ieder geval zeer onder de indruk. Het is duidelijk dat De SIca dit soort omstandigheden van dichtbij meegemaakt moet hebben, want hij weet het op meesterlijke wijze over te brengen op film. En niets dan lovende woorden ook, dat hij het valse sentiment netjes weet te omzeilen.

4,5*

Bij mij geniet Umberto D de voorkeur boven Ladri di biciclette. De hoofdpersoon is een koddig meelijwekkende opa. Dat gegeven werkt prima in deze misere, die eenvoudig maar helder verfilmd is.

Deed me in de verte wat denken aan Gogol's novelle De Mantel. Aanvankelijk een wat te meelijwekkend en dramatisch drama dat me echter steeds meer meekreeg in de kleine wereld van Umberto. Zo'n deernis en rampspoed dat wordt verzacht door de liefde voor zijn hond is toch wel erg mooi. Mooi ook zijn relatie met Maria, prachtige scene wanneer ze 's ochtends opstaat.

Niet echt mijn soort film.

Allereerst kwam de film nogal erg kaal en lelijk op me over. Visueel was het niet echt interessant en de personages vond ik maar irritant en veel blaten.

Enigste pluspuntje was dan nog het einde en het hondje, maar dat weerhoud me er niet van een erg lage score te geven. 1*

Vittorio De Sica maakte deze film dus voor zijn vader, knap.

Wat Umberto D. onderscheidt van andere films uit deze soort is dat je als kijker geen geforceerd gevoel krijgt. Bij andere films heb je vaak het 'begin-nu-allemaal-maar-te-snotteren'-moment maar Umberto D laat rustig alles over je heen gaan.

Er is veel om over je heen te laten gaan. Umberto D. mag dan wel al meer dan 50 jaar oud zijn maar het blijft een hedendaags onderwerp. Armoede en eenzaamheid bij oudere mensen zal nooit verdwijnen, hoe jammer het ook is. Zeker bij personen als Umberto, die man roept gewoon sympathie op. Bij de eindscène had ik echt wel een krop in men keel.

3,5*

Nochtans vond ik dat ook hier - net als in Ladri di Biciclette - de soundtrack niet wars was van een zekere pathetiek Maar wat mij betreft geeft het de film een duwtje in de rug: bij goede films werkt dit, bij andere haalt het de rest naar omlaag.

Dit was nog maar mijn tweede Vittorio de Sica-film (na Ladri di Biciclette), het moeten er dringend meer worden. Net als Ladri di Biciclette is Umberto D. een heerlijk ingehouden, ingetogen film over menselijke tragiek. Zoals hiervoor reeds werd gezegd: "less is more." Het moet allemaal niet groots aangepakt worden, zolang je maar goed beseft hoe je de kleine dingen die zoveel vertellen goed over kan brengen. Een heerlijk ontroerende eindscène maakt het helemaal af, prachtige cinema.

4*

Neo-realisme ligt mij wel en dan vooral portretten van individuen in een tijd die hen ver voorbij lijkt te zijn gestreefd. Het is beschamend en van alle tijden hoezeer Umberto met het leven en vooral de moderne, vooruitstrevende, maar vooral verharde wereld stribbelt. Het geld waar hij 30 jaar lang hard voor heeft gewerkt is niet genoeg en iedereen om hem heen die het beter heeft, lijkt geen omkijken meer te hebben naar hun oude maatje. Mooi om dit te zien in een abstract en gelukkig niet al te sentimenteel jasje. Hier en daar krijg je wel het idee dat De Sica hard zijn best doet zijn publiek te emotioneren, maar nergens gaat het gelukkig over de top. Wel had ik soms wat moeite met de ietwat slordige afwerking. De montage had wat strakker gemogen en zo ook het sound design. Deert verder niet al te veel, want het uiteindelijke doel is grotendeels behaald. Umberto en zijn hondje zijn gewoon vertederend en de sociaal gerelateerde kritiek is treffend.

4*

Ah, wat een enorm ontroerende film was dit. Zojuist in de bioscoop mogen zien en dat hielp enorm! Umberto D. is een hele lieve, gepensioneerde man die met zijn hond Flike een hard bestaan lijdt in het Italië van de jaren 50. Hij kan de huur niet meer betalen en bedelen vindt hij zelf te min.

Vittorio De Sica levert met deze film wederom een meesterwerk af en ditmaal zelfs op hartverscheurende wijze. Leuk detail ook is dat De Sica deze film opdroeg aan zijn vader (wellicht was zijn vader ook een Umberto D.)

Wat een hartverscheurende film. Ik heb nog nooit zo hard moeten huilen bij een film. Toen ik het plot uitlegde aan iemand die de film niet gezien had, sprongen de tranen me weer in de ogen. Vooral het einde, waarbij Umberto voor de trein wil springen. Wat een ellende, maar ook de noodzaak en misschien zelfs de hoop om toch door te gaan. Dat is de kracht van het neorealisme: het leven samengebald op microniveau. Geweldig!

Dit is waanzinnig. Was diep ontroerd door dit aangrijpende werk. De Sica levert zelfs nog beter werk af als bij Ladri di Biciclette. Hij bouwt geweldig op rond de eenzaamheid van een oude man die door armoede niet lang meer in z'n appartement mag en alleen nog maar z'n hondje heeft. De opbouw rond het uitzetten is ronduit briljant en kenmerkend voor het schrijnende gevoel waarmee de film is doorzeeft. Ik ken weinig films die zo intiem en persoonlijk een dusdanig verhaal over eenzaamheid en armoede vertellen, en Umberto D. heeft mij dan ook diep ontroerd. Wat mij betreft de beste neorealistische film.

Geef mij maar het onvervalste neorealisme. Een onsentimenteel tijdsdocument ( historische film ) van bijv. Rossellini, zoals een neorealistische film echt hoort te zijn. Paisà en Germania Anno Zero van Rossellini zijn veel en veel beter.

Dit is neorealisme pur sang. Historische films daarentegen...

Deze neorealistische film is ook een melodrama.

Ja, dat zijn de meeste neorealistische films, nietwaar?

Maakt het verder niet minder neorealistisch. En wie bepaalt hoe een neorealistische film 'hoort te zijn'?

Neorealistische films van Rossellini vind ik oneindig veel beter, mag dat

Als je daar geen verschil in ziet, moet je ook niet zeuren... !

Dat mag je vinden, maar het ene is niet 'neorealistischer' dan het andere.

De neorealistische oorlogsfilms van Rossellini waar je het over hebt bevatten ook erg veel sentiment, een typisch kenmerk voor het neorealisme.

Oneindig veel minder dan films van Vittorio De Sica. Volgens mij heb je Paisà en Germania Anno Zero niet eens gezien. Heb je überhaupt iets van Rossellini gezien? Je weet niet eens waar je het over hebt.

Ik heb onder andere Francesco, giullare di dio en Stromboli gezien, en vooral die eerste is tamelijk sentimenteel. In positieve zin overigens. En als ik dan deze omschrijving lees bij Germannia Anno Zero

Dan doet dat toch ook wel enigszins sentimenteel aan.

En enige beleefdheid zou je niet misstaan, man... ? Je hoeft je niet zo aangevallen te voelen. Zei alleen maar dat deze film net zo 'onvervalst neorealistisch' is als de films die jij noemt hoor.

Wat over en weer gevit en persoonlijke aanvallen verwijderd.

Desondanks de tijdsgeest en het genre in acht te hebben genomen, zit ik nog steeds wat op mijn honger na het zien van deze film. Er zijn weliswaar enkele prachtige scènes waar de eenzaamheid van het hoofdpersonage mooi wordt aangebracht; denken we aan het moment waarop hij zijn hond laat bedelen met zijn hoed,... Prachtig! Toch voel ik me, in tegenstelling tot andere forumgebruikers, te weinig emotioneel verbonden met de oude knakker en diens lotbeschikking. En dat is nét wat ik verwacht als ik een neorealistische film in de dvd-speler stop.. Dat komt, denk ik, omdat de film iets te veel over die rothond gaat.

Erg mooie film van Vittorio de Sica, mijn derde van hem, maar de beste tot nu toe. Carlo Battisti, schittert hier als de oude man, wiens leven steeds ellendiger lijkt te worden. Hij speelt zijn rol ingetogen en erg overtuigend, waardoor ik op een gegeven moment ook echt met hem mee ging leven. Ook het dienstmeisje speelt goed en komt erg sympathiek over. Dat is dan gelijk ook de kracht van de film, waardoor de film op sommige momenten zeker weet te ontroeren. De man is soms zielig, maar heeft daarnaast ook zijn trots en natuurlijk zijn hondje, die onafscheidelijk met hem meewandelt. De beelden zijn somber en niet altijd even fraai, maar in combinatie met de rustige, regelmatig erg mooie muziek en het sterke acteerwerk werkt het allemaal wel. Op het einde was ik bang dat de film uit de bocht zou vliegen met de zelfmoord van Umberto, maar gelukkig gebeurde dat niet.

Kortom een prima film, die ontroerend is, maar gelukkig nooit overdreven sentimenteel wordt. Een film met een ziel, die net als het hoofdpersonage Umberto het hart op de juiste plaats heeft zitten!

4,0*

Italiaans sociaal drama in de lijn van Ladri di Biciclette (1948), waarbij ik tot voor 1 minuut terug niet wist dat deze beider films haar regisseur delen.

Umberto is een pensionado en buiten zijn hondje alleen op de wereld, maar een rustige oude dag is hem niet gegund. Terwijl de huur stijgt blijft zijn pensioentje op hetzelfde niveau en moet de oude baas allerlei trucs uithalen om nog rond te komen. Uitstel van betaling, verpatsing van zijn horloge, en uiteindelijk bedelen; niets lijkt hem te worden bespaard.

Als kijker gaan we naarmate de film vordert steeds meer meeleven met Umberto, zeker als hij in het slot afstand lijkt te moeten doen van het enige wat hem nog geluk lijkt te schenken; zijn hondje Flike. Normaal haat ik die beesten, maar deze relatie ontroerde me toch wel.

3,5*.