The Lost Weekend (1945)

Ben het wel met Chr.s eens. Misschien wel een gedurfd onderwerp om eens een film over te maken maar echt pakken doet het je niet. Wel sterk geacteerd door Milland.

3*.

Tegenvallertje,

Het grootste euvel in deze film, vond ik echter het gebrek aan humor. Waar Sunset Boulevard en Witness for the Prosecution op papier drama `s behoren te zien, waren de personages in die film veel excentrieker en levendiger vormgegeven. Deze film heeft alleen de cynische en koppige Milland, die voor een komische voetnoot zorgt. De andere personages hebbben nauwelijks karakteristieke eigenschappen. Waardoor de film vooral in het teken staat van Milland. Op zich geen eens een slechte keuze. Hij staat immers telkens centraal en zorgt voor enkele levendige situaties maar op een gegeven moment duurt het maar voort en maar voort. Ruim 90 minuten lang alcoholproblematiek is niet echt mijn ding.

Ik heb sowieso weinig affiniteit met het onderwerp omdat ik weinig tot niets drink. Ik kan me geen neiging tot het drinken van alcohol voorstellen, laat staan dat het je leven beheerst. Onvoorstelbaar voor mij is het dan ook dat die vrouw Milland maar blijft steunen .

Wel fijn vind ik de onbuigbaarheid van het personage Milland. Mooiste moment was voor mij het uitstapje naar het theater. Een stukje Wilder magie. 3*

Toch weel heel sterk, een film van alle tijden en erg overtuigend neergezet, de alcoholist. Erg puik werk van Milland hier.

Idd, de muziek was een beetje teveel van het goede, evenals een paar andere stukjes, maar de rest van het verhaal maakte dat meer dan goed. Bij vlagen ademloos zitten kijken tijdens de grote negatieve spiraal in de tweede helft.

Weer een sterke Wilder, uitstekend script (flashbacks, kleine details, groots onderwerp) en natuurlijk Ray Milland die een 'krachtige' performance levert.

Ik heb me niet als menigeen gestoord aan de muziek, maar wel aan het einde, alhoewel het shot met de sigaret die in z'n glas drank valt dan weer werelds was. Hoe een totale afgang toch gered kan worden blijkbaar, alhoewel het met dat shot het van mij geeindigd mocht hebben. Erg jammer. Sociaal-kritisch doch ijzingwekkend spannend. Ik ga met de 4* hausse mee als ik de laatste stemmen bekijk.

Goede film van Wilder, dat, na een sterk middenstuk, de laatste minuten afzwakt naar een onbegrijpelijke anti-climax.

Het acteerwerk van heel de cast is goed, al ben ik niet omver geblazen door Millands performance. Dat kan ook wel komen doordat ik niet echt goed wist of hij in sommige scenes zich schuldig maakte aan overacting of gewoon de soezerige dronkelap speelde. Maar eigenlijk is het verschil tussen beide niet echt groot, dus zal ik dat ook niet als een minpunt beschouwen.
Wel denk ik ( aangezien ik zelf niet verslaafd ben ) dat Ray Milland ons een realistisch beeld heeft gegeven van een alcoholverslaafde, van het koppig ontkennen tot het paranoïde gevoel, zonder te vallen in gemakzuchtige stereotypering. Moet niet gemakkelijk zijn geweest.

Het verhaal, en dan vooral het script, zit goed in elkaar en het personage wordt geleidelijk aan uitgewerkt zodat de wanhoop op het einde echt voelbaar is. Spijtig dat dit alleen maar op het einde is want daarvoor had ik weinig meedeleven met Don en in plaats van symphatie voor het personage te voelen, ging ik me nogal wat irriteren aan hem. Ook de pogingen van zijn liefje om hem terug op het rechte pad te zetten werden na een tijdje irritant.
En dan het einde... plotseling verandert de grimmige toon en de dreigende sfeer dit tot dan toe was opgebouwd in een feelgoodsfeertje ! In enkele minuten wordt de film veel vrolijker en is zijn alcoholverslaving in één-twee-drie opgelost. Ze gaan er uitgelaten bij zitten en werpen met een glimlach een blik op het voorbije week-end en de arme stakkers die naar eeuwige dorst snakken worden eventje herdacht ! Ook snap ik niet waarom zijn vriendin hem zelfs aanspoort om te drinken, ook al heeft ze dat liever dan dat hij zou sterven... dubieus standpunt... Nee, het einde slaat de plank totaal mis

Ik stoorde me niet aan de muziek, zoals veel anderen hier op de site. Oké, dat synthesizerdeuntje is misschien wat cheesy maar ik vond het wel een goede weerspiegeling van de verwrongen gevoelens van Don, wanneer de drang naar whisky te sterk was of op momenten van psychologische duisternis.

In het boek van Charles Jackson was Don Birnam ook nog eens een gekwelde homoseksueel, en was dat de oorzaak van zijn drankprobleem en niet zijn mislukking als schrijver. Dat zou wellicht te veel controverse in één keer geweest zijn voor Billy.

3.5* ...Wilders pareltjes moet ik nog ontdekken

Toch wel weer even wennen om na een hoop heerlijke komedies weer een drama van Wilder te zien. Maar met The Lost Weekend bewijst Wilder voor mij weer opnieuw dat hij beide genres als geen ander weet te beheersen. Want The Lost Weekend was een erg indrukwekkend en zelfs aangrijpend stukje film met een aantal visuele hoogstandjes en een erg interessant plot.

Ray Milland speelt een geweldige hoofdrol en heeft die Oscar dan ook meer dan verdiend. Zijn spel deed me overigens hier en daar wat denken aan dat van Cary Grant, die grappig genoeg ook een kandidaat bleek te zijn voor de rol van Don Birnam. Milland zet echt een erg sterk personage neer en speelt zijn rol zo voortreffelijk, dat je echt met het personage mee gaat leven. Overigens ook niets meer dan lof over de bijrolacteurs.

Wat betreft het veelbesproken happy end; die zag ik eigenlijk wel aankomen, ik had eerlijk gezegd op de één of andere manier niet anders verwacht. De film wist me dus niet echt te verrassen, maar is verder wel een échte Wilder; prachtig geschoten, heerlijk acteerwerk en boeiend van begin tot eind. Ik miste af en toe een beetje de scherpe dialogen, maar verder had The Lost Weekend alles wat een uitstekend drama in huis moet hebben.

Aangrijpend! 4 sterren.

Dit is wel een aardige Wilder, zoals die Billy wel vaker aardige films heeft gemaakt: niet uitzonderlijk goed, maar het weet wel de interesse te behouden desondanks.

Goede film weer van Billy Wilder, die mij niet echt omver blies, maar die wel weer zeer vermakelijk is. Dat is in de eerste plaats vooral te danken aan hoofdrolspeler Ray Milland. Op zeer overtuigende wijze zet hij een alcoholist neer, die door zijn drang naar alcohol in feite steeds verder lijkt af te zakken in het leven. Langzaam wordt hij gek en dat is interessant om te volgen. Toch had ik wel verwacht dat het einde positief zou zijn. Op de een of andere manier is dat voor mijn gevoel typisch Wilder.

Verder zitten er nog wel een aantal prima shots in de film, maar ook wel wat mindere muziek, die soms iets te nadrukkelijk aanwezig is. Verder is het gewoon een prima drama, die vooral dankzij zijn prima hoofdrolspeler en de goede regie ruim boven de gemiddelde film uitstijgt. Desondanks is het een "gemiddelde Wilder".

3,5*

Prachtige, sobere (!), rauwe, ongeromantiseerde, onsentimentele blik op wat verslaving doet met een mens. Prachtige belichting (of licht; buitenscènes werden op locatie opgenomen in NY, NY) en muziek. Leuk, die theremin.
Als geheel: wat een verschil met die draak van een Leaving Las Vegas! Dus zo kan het ook!

Ik ben het volstrekt niet eens met de kritieken over het zog. 'plotselinge' einde van The Lost Weekend. Deze film gaat over hoop, over jezelf constant willen vernieuwen maar daarin falen, over steeds maar weer opnieuw beginnen en mislukken, over goede voornemens en het toch maar weer proberen. Vóór dit weekend had Birnam al weken niet gedronken, en nu heeft hij de kans volslagen los te gaan, wat hij ook doet. Het is volstrekt niet gezegd dat het, omdat hij de trekker niet daadwerkelijk overhaalt, nu opeens wel allemaal zou lukken. En volgens mij is dat ook Wilders intentie niet geweest.
Ik heb er even de Sikov-biografie bij gepakt:
"Wilder goes on to make clear that redemption was not his goal: "But of course I never went so far as to say, 'He will never drink again.' He just says at the end, 'I'll try,' and he takes that cigarette and throws it into that whiskey glass. That's as far as I would go. I cannot suddenly come out with a happy ending. It has to fit.""

Nou, nog een citaat dan, omdat jullie het zo lief vragen.
Brackett (mede-schrijver): "They won't find an argument for Prohibition because we're not dealing with the average drinker at all... We are making the movies' first attempt to understand a drunkard, a chronic alcoholic, and interpret what goes on in his mind."

Wat mij betreft is de film daar in geslaagd, hoewel ik natuurlijk alleen kan beschrijven wat ik zíe -- wat er in zijn hoofd omgaat weet ik formeel niet. En ik zie een man die creatief wordt in grote wanhoop, die zijn eigen morele grenzen overschrijdt, die zwalkt tussen verwachting en teleurstelling, die zelf-destructief is, die zichzelf constant weer teleurstelt en daar dan weer bovenop moet komen, een man die slachtoffer is en slachtoffer speelt, en intelligent genoeg is om toe te geven dat hij het soms ook speelt, maar helaas ook intelligent genoeg is om er gebruik van te maken, waarna hij weer zichzelf teleurstelt en en er weer bovenop moet komen, en zo gaat de cirkel alsmaar door.

En omdat jullie zo aanhouden, hier nog één citaat:
"Wilder remembers a suspect detail: one of the preview cards for The Lost Weekend 'told me it was a great movie but I should take out all the stuff about drinking and alcoholism.'"

Zo af en toe kijk je in je kast, zie je deze DVD ertussen staan. Nooit geweten dat ik deze eens gekocht had, maar soit, wel mooi om die dan eens te kijken. Naar mijn idee toen de laatste grote van Wilder die ik nog moest zien. En groots was deze prent zeker.

Voor zijn tijd is deze dronkemansfilm zeer vernieuwend. De dronken man is een nette man, keurig in pak, met vriendin en een broer. Geen arm boertje of mafkees zoals zovaak in films te zien is. Bovendien is dit een man waar je ziet wat alcohol met jou en je sociale leven doet, en hoe zo'n man leeft. En dat wordt soms subtiel, soms heel hard, goed verfilmd. Te denken valt aan de fles buiten het raam, of het volgen van de glazen bij The Drinking Song uit La Traviata in plaats van letten op de muziek.

Sowieso kon ik genieten van de shots. Wilder weet altijd prima waar hij zijn camera moet plaatsen, en zo krijg je prachtige shots waarbij soms een enkel shot een heel verhaal vertelt. En soms heel pijnlijke scènes als in het restaurant, soms heel angstige scènes (met het gedode muisje). Maar altijd even krachtig.

Ook het acteerwerk is uitstekend. Wyman is prima als vriendin, de rest van de cast is ook degelijk, maar het is vooral Milland. Zo dicht bij Methodacting heb ik nog niet vaak iemand in de jaren 40 gezien. Langzaamaan verweert het gezicht, komt er een vlassig baardje op het gezicht, zie je de ogen in wanhoop verglijden.

En dan het einde. Ik lees dat velen dit soft vinden. Ik zie dat anders. Eigenlijk is het einde perfect, en kan iedereen het naar eigen inzicht invullen. Ik zie het eerder negatief. Want Birnam zegt nu wel dat hij echt gaat schrijven, echt gaat leven, maar dat zei hij zo vaak. En ongetwijfeld meent hij het, als alle keren daarvoor. En ongetwijfeld heeft hij echt geen behoefte aan alcohol dat moment. Maar uiteindelijk zal hij die fles wel pakken, zal hij weer zin krijgen. Een beetje kennis van alcoholisme leert dat je niet zo makkelijk er af blijft, en dus is het des te triester dat einde. Het lijkt positief, maar alles blijft bij hetzelfde.

4,5*

Serieuze en verrassend sobere Wilderfilm. Zoals Wilder wel vaker net een stapje verder ging dan zijn collega's in die tijd gebeurt dat hier ook. Wat me vooral opviel is de mooie opbouw van het script, de locatieopnames van New York die je eerder zou verwachten bij een film uit 1973 dan bij een uit 1945 en de rol van Milland. De beperking van de Hays-code in die tijd zorgt voor een iets te makkelijk einde en zorgde er ook voor dat de in het boek aanwezige indruk dat Binman een homoseksueel in de kast is zorgvuldig zijn weggepoetst. Hij heeft nu een writers block. Dat en de muziek maakt de film nog net wat te gelikt. Maar goed was het wel.

3.5*

Slechte keuze.

Ik en Wilder zijn al geen match, al vond ik The Seven Year Itch dan nog een verrassend vermakelijk filmpje. Had me echter blijkbaar wat beter moeten inlezen over deze film (volgens mij gewoon de populairste qua stemmen gepakt die ik nog niet gezien had), had ik het alcohol-verhaaltje hierboven gelezen had ik de film gewoon links laten liggen.

Ik irriteer me doorgaans dood aan film over alcoholverslaafden, deze film is daar absoluut geen uitzondering op. In het echte leven moet ik er ook helemaal niks van hebben, geen wonder dus dat Milland voor mij al snel een onuitstaanbare loser was. Dat de film verder eigenlijk helemaal niks te bieden heeft is dan enkel zout in de wonde.

Was ook niet bepaald onder de indruk van Milland als dronkaard, al is het niet zo erg als in Who's Afraid of Virginia Woolf? De rest van de cast was bijna onzichtbaar (buiten die broer), de vertelling eerder droog. Tweede helft kent een voorspelbaar verloop, behalve het einde dan. Hierboven al de verklaring gelezen, maar da's verder geen excuus waar je als kijker rekening mee dient te houden vind ik. Onaanvaardbaar einde.

Het tweede deel van deze film was echt een martelgang. 0,0 affiniteit met het hele gebeuren, noch met de personages, noch met wat ze doormaken. En waar een écht goeie film dat eigenlijk dient te overwinnen, heb ik gewoon 90 minuten lang gelaten toegekeken.

Volgende keer toch maar even snel een plotomschrijving lezen misschien.

0.5*

Naar mijn gevoel zo’n beetje de ultieme film over alcoholverslaving. Het middengedeelte is helaas aan de langdradige kant, omdat er weinig nieuwe ontwikkelingen zijn.

Mooie rol van Ray Milland, bekroond met een Oscar. Ook regisseur Billy Wilder ontving een Oscar, maar ik vind dat hij wel betere films gemaakt heeft.

Je zou er je borreltje door laten staan.

Na herziening toch ook wel een sterke Wilder. Een redelijk zware film voor Wilder's doen, maar het enigszins hoopvolle einde werkte nu beter voor mij.

3,5*

Goede Wilder (weer). Prachtige rol van Ray Milland, die op een sterke manier een alcoholist neerzet. Zoals gewend van Wilder weer een vlot geheel, dit keer zonder de bekende luchtige momenten. In tegenstelling tot veel Wilders is 'The Lost Weekend' een redelijk zwaar drama, over een zwaar onderwerp. Prachtig geschoten, het begint al met een mooit shot van NY. Verder is de sfeer weer goed, de zwart-wit geschoten plaatjes van barren en kroegen doen het altijd goed. Triest hoe ver alcoholisten gaan om maar te kunnen blijven drinken, maar goed geportretteerd in deze prent. Wilder overtuigd weer zoals altijd.

Eén van de allerbeste rollen vertolkt door Ray Milland in een aangrijpend drama over alcoholverslaving.

Naast Milland, is Jane Wyman, door Hollywood doorgaans in een rol van energieke en edelmoedige vrouw gestopt, eveneens subliem.

Billy waarschuwt voor de horror van de verslaving. De manier waarop is schokkend en overtuigend. Het is één van de beste films aller tijden geworden die dit onderwerp aanraken.

Mijn tiende film van Wilder en tot dusver qua thema's wel het zwaarst denk ik. Al vond ik het niet overdreven zwaar gebracht. De film kan nog goed mee, zeker het onderwerp is vandaag de dag natuurlijk nog steeds een issue. En de film is natuurlijk vooral zo sterk door de performance van Ray Milland. Ken hem verder niet zo heel goed als acteur, maar heel begrijpelijk dat hij een Oscar kreeg voor deze rol. Zeker richting het eind wordt hij steeds intenser en beter. Alleen daarom is de film al de moeite waard. Verder weer lekker bombastische en dramatische muziek zoals hoort bij films van toen. Wilder weet ook weer een fijne sfeer over te brengen.

4*

Wederom een topfilm van Billy Wilder. Dit keer met de introductie van een nieuw fenomeen: de onsympathieke hoofdpersoon. In dit geval een mislukte schrijver met een drankprobleem. Op het eind lijkt hij zijn demonen te hebben overwonnen. En gij geleuft da?

Een film over alcoholmisbruik die eigenlijk zelden echt meeslepend weet te worden. Het acteerwerk van hoofdrolspeler Milland is in orde, maar de overige personages komen niet echt uit de verf. De worstelingen van Don Birnam met alcoholische drank worden wel duidelijk in beeld gebracht, maar na een tijdje had ik dat wel gezien en de film heeft voor het overige weinig te bieden.

I'm not a drinker; I'm a drunk

Billy Wilder en mezelf, het is niet altijd een even goede combinatie. Hij heeft een aantal echt geweldige films gemaakt (Double Indemnity! Seven Year Itch! Some Like It Hot!) en tegelijkertijd ook een paar niet bijster goede (The Appartment! Stalag 17!) en het was de vraag wat The Lost Weekend ging brengen. Wilder blijft interessant genoeg om een blinde aanschaf te verantwoorden, maar ik had de indruk dat het geen al te makkelijke film ging zijn. Dan toch eens opgezet en zowaar, het was minder zwaar dan gedacht.

Al moet ik er wel bij zeggen dat het me allemaal ook niet zo enorm kon pakken. Het verhaal van Don Birnam is schrijnend en interessant in beeld gebracht (vond vooral diens nachtje in de halve gevangenis/half ziekenhuis wel boeiend) en ik kan me voorstellen dat dit indertijd wel de nodige controverse heeft veroorzaakt. Het had nog meer stof kunnen doen opwaaien aangezien het boek Birnam neerzet als een verdoken homoseksueel, maar dat vond Wilder blijkbaar toch net iets teveel van het goede. Hij kiest er ook voor om de film te laten eindigen met een goede noot en ook dat is naar mijn gevoel een onnodige knieval. De negatieve spiraal waarin Birnam terecht komt voelt realistisch aan en dan wordt het zo eventjes op een paar minuten opgelost. Had toch net iets beter gedoseerd kunnen zijn als je het mij vraagt. Toch is het wel weer knap wat Wilder bij vlagen op de kijker loslaat. De scène waar Birnam leidt onder waanvoorstellingen krijgt een kleine knauw vanwege de wel erg fake vleermuis, maar bijvoorbeeld de scène waar hij die handtas steelt.. Heerlijk spannend gefilmd.

Plus, een glansrol van Ray Milland. Op zich lijken ze niet zo hard op elkaar, maar ik zat altijd met het idee dat dit een Cary Grant of James Stewart rol was. Blijkbaar is die eerste wel even in de running geweest, maar het is dus uiteindelijk Milland geworden en die is degelijk genoeg om de gehele film op zich te nemen. Zelfs in die mate dat de rest van de cast wat flauwtjes afsteekt ten opzichte van hem. Zo voelt Jane Wyman als Helen erg misplaatst aan (ook wel voor een stuk te wijten aan het feit dat je niet begrijpt waarom ze nog steeds bij hem blijft) maar is er nog wel een geweldige rol weggelegd voor Howard Da Silva, de barman van het plaatselijke café. Beetje jammer ook dat Phillip Terry, die de rol van de broer op zich neemt, nogal geruisloos en snel uit de film verdwijnt. Die had nog wel een interessante chemie met Milland.

Degelijke film, dat is bijna altijd wel het geval bij Wilder. Ik heb hem in ieder geval nog geen onvoldoende gegeven tot nu toe en The Lost Weekend gaat daar ook niet mee beginnen. Een huzarenstukje van Milland weliswaar, maar een ietwat overdreven soundtrack en een plot dat je nooit echt meesleurt in de waanzin zorgen ervoor dat dit nooit de hoge toppen scheerde die ik hoopte/verwachtte.

3.5*

Vergeleken met Double Indemnity (1944) - MovieMeter.nl viel deze me wat tegen: de film is duidelijk minder geniaal en waar het verhaal van Double Indemnity ingewikkeld en ingenieus is is het verhaal van The Lost Weekend bijna zo simpel als het lijkt: de film volgt simpelweg een alcoholist die zich gedurende een weekend de vernieling in drinkt tot en met een delirium aan toe, maar het verhaal heeft wel een briljante gelaagdheid omdat het verhaal zelf het bewijs is dat ‘Don de schrijver’ in ieder geval tijdelijk ‘Don de drinker’ heeft overwonnen (net als in de typische film noir Double Indemnity vertelt de hoofdpersoon zijn eigen verhaal). Maar bovenal maakt de film indruk hoe realistisch en indringend het het leven van de verslaafde beschrijft en dat in de woorden van de barman in de film volmaakt wordt samengevat als “One's too many an' a hundred's not enough.”. Verslaving is een fascinerende ontsporing van een mensenleven en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een film heb gezien die zo goed die ontsporing laat zien als deze film (met uitspraken die de kern raken als “At night this stuff's a drink. In the morning, it’s medicine.”): de film doet me vooral denken aan het literaire werk van ‘meester-junkie’ William Burroughs.

PS. In het boek waarop de film is gebaseerd is Don latent homoseksueel welk element vanwege de censuur niet in de film zou zitten maar volgens mij zit dat element er wel in nu Don een oogje lijkt te hebben op de barman Nat. Zo zegt Don bv. het volgende weliswaar als grap maar evengoed is het latent homoseksueel (en het laat de leuke humor van de film zien):

Don: This being an especially fine afternoon, I have decided to ask for your hand in marriage.

Nat: Look, Mr. Birnam...

Don: If that were to be your attitude, Nat, I shall have to drown my sorrows in a jigger of rye. Just one, that's all.

Tussen vier en vier-en-halve ster.

Het werd hoog tijd voor een herziening en ook deze keer was ik weer erg onder de indruk van dit kleine meesterwerkje!

Sowieso is het zonder twijfel 1 van de aller beste(en zo niet de beste) van de jaren 40, zelfs vandaag de dag nog goed te kijken en een film die nog steeds een ijzersterke impressie nalaat.

Het vertel tempo van de film is ook precies goed, niet te langzaam maar ook nergens te snel of afgeraffeld, de heer Billy Wilder weet duidelijk als geen ander hoe hij een film moet regisseren en daar is The Lost Weekend 1 van de velen voorbeelden van.

Dit pareltje blijft hoog staan op mijn klassieker lijstje, hopelijk blijft Hollywood hier met zijn tengels vanaf en laten ze een remake uit hun hoofd!

4,5 blijven staan waar ze staan!

Gisteravond deze klassieker van Billy Wilder op het grote doek gezien.

Don Birnam, een onsuccesvolle schrijver heeft een zware alcoholverslaving. Zijn broer heeft bedacht hem op een lang weekend naar het platteland mee te nemen. Birnam gaat echter weg om een nieuwe fles te halen en laat broer en vriendin bezorgt achter. We volgen Birnam door een weekend waarin zijn verslaving steeds sterkere vormen begint aan te nemen.

Wilder weet door middel van een aantal inventieve cinematografische trucjes de alcoholverslaving te verbeelden. Cinematografisch is het allemaal dik in orde met de film en op het acteerwerk van Ray Milland valt ook niet veel aan te merken.

Toch vond ik The Lost Weekend een stuk minder als Double Indemnity. Die andere Film Noir is namelijk erg spannend en weet heel erg te verassen, waar deze naar mijn mening wel heel vaak in de herhaling valt met het alcoholisme. De steeds weer terugkerende zoektocht naar alcohol en lange belerende dialogen worden uiteindelijk een beetje vermoeiend.

Leuk om gezien te hebben, maar ik had er toch meer van verwacht.

Prachtige film over een schrijver die een weekendje weg zou gaan, maar liever thuisblijft om te drinken. Een behoorlijk meeslepende film over een paar dagen uit het leven van een alcoholist. Een boeiend hoofdpersonage die tegen eigen wil en dank slaaf is aan zijn verslaving/ziekte. Ray Milland zet deze rol sterk neer en je ziet dan ook goed hoe zijn personage er aan onderdoor gaat. Absoluut één van de beste films over alcoholisme.

Een langzame karakterschets van een alcoholicus in een neerwaartse spiraal. Het hoofdpersonage is een wandelend cliché: de gefaalde schrijver met een drankprobleem. Kampioen in het verkopen van bullshit en tegelijkertijd continu aan het verzuipen in zelfmedelijden. Was hij maar in staat om zijn eindeloze geleuter om te zetten in tekst, dan zou alles wel op zijn pootjes terecht komen. Destijds wellicht een fris en origineel uitgangspunt, tegenwoordig een dertien in een dozijn verhaal. Het eerste uur was een theatrale en oninteressante bedoening. Veel betekenisloze invulling in de vorm van flashbacks. Pas vanaf de hopeloze zoektocht doorheen de kurkdroge stad en het ontnuchterende verblijf in de kliniek begint het niveau langzaam te stijgen. Zijn (existentiële) crisis ten gevolge van een delirium tremens was goed vormgegeven. Een murw geslagen Birnam is een pak beter te verteren dan de luidruchtige zatlap in het begin. Bijzonder jammer dat Helen zo nodig een 'sense of purpose' door zijn strot moet duwen om er toch maar een happy eind aan te breien. Het was weliswaar te verwachten. De opgebouwde tragiek stort als een kaartenhuis in elkaar. Enfin, ik vond een aantal scènes zeer geslaagd. In het bijzonder dus de zoektocht met zijn typemachine in de hand, alsook de poging tot diefstal in de club. Ik herken er echter geen meesterwerk in en ik zag het thema al veel beter uitgewerkt in andere films.

The Lost Weekend lijkt me een poging tot authenticiteit, wil de dieptepunten weergeven van een alcoholverslaafde in de grootstad, en slaagt daar voor mij met onderscheiding in. Zelden een Hollywoodster er zo geloofwaardig slecht weten uitzien als Ray Milland in deze film, waarbij hij op schitterende wijze een in de goot verzeild geraakte antipathieke would be schrijver neerzet.

Zijn geliefde Jane Wyman, met de luipaardbontmantel, is eveneens geloofwaardig in het geduld dat ze tentoonspreid voor hem.

Het script van Billy Wilder en producer Charles Brackett was gebaseerd op de gelijknamige novelle van Charles R. Jackson, die helaas zelf aan zijn eind zou komen in omstandigheden die refereren naar zijn lost weekend. Wilder zelf vond de motivatie voor verfilming van dit werk in zijn samenwerking met de alcoholverslaafde misdaadauteur Raymond Chandler bij Double Indemnity. De creatieve sector puilt dan ook – en helaas - uit van dergelijke gevallen, wat voor de inspiratie heeft gezorgd.

Sommige mensen hier op het forum zijn teleurgesteld bij vergelijking van deze film met Double Indemnity maar dat lijkt me echt misplaatst. The Lost Weekend heeft helemaal niet de bedoeling een thriller neer te zetten maar is een sociaal drama, ondanks enkele stilistische overeenkomsten met film noir. Appels, peren, etc.

Billy Wilder en zijn cameraman John F. Seitz (die ook meewerkte aan Sunset Boulevard en Double Indemnity) zetten alweer een puike prestatie neer. Prachtig hoe begin en eind van de film visueel aansluiten. De straatscenes werden geschoten op locatie in New York (met verborgen camera!) wat bijdraagt aan het realistische gritty sfeertje.

De muziekscore van Mikos Rozsa, met pionierend gebruik van theremin, vond ik perfect passen bij het verhaal en de scenerie. In dat opzicht beter dan zijn score voor Spellbound waarvoor hij in hetzelfde jaar een Academy Award ontving.

The Lost Weekend is een krachtige en unieke film, en lijkt me met zijn sociale thematiek een vreemde eend in de bijt van het toenmalige Hollywood. Mooi dat dit beloond werd met vier Academy Awards.

Billy Wilder stelt me zelden teleur en dat doet hij ook deze keer weer niet , Ray milland is ook overtuigend als verslaafde die niet van de drank af kan blijven .

Het verhaal zelf is verder erg simpel , we volgen een alcoholist gedurende een weekend met wat flashbacks tussendoor om zijn karakter wat te verdiepen , de film weet het allemaal erg goed en boeiend in beeld te brengen

en verveelt geen moment

Toevallig is dit overigens de 2e film op rij met Jane wyman die ik zie ( de vorige was magnificent obsession ) .

Een film over alcoholisme, maar dan binnen de filmgrenzen van Hollywood. Al laat het wel degelijk de problematiek zien. Ik denk wel dat de echte classic Hollywood film die zichzelf opzij zette en een alcoholverslaafde in beeld bracht is A Star is Born, de film waar veel grote sterren voor paste omdat te confronterend was.

The Lost Weekend draait rond de schrijver/alcoholverslaafde Don Birnam die op een bepaald weekend helemaal ontspoort. Voor die tijd wel wat impact denk ik, de drankenindustrie wou zelfs grof geld geven om deze film niet te maken. De film is in handen van Billy Wilder en kan terugvallen op een interessant verhaal en acteur Ray Milland die een Oscar won voor zijn rol. De vakmensen voor en achter de schermen maken veel goed, maar op zich is het wel een wat gedateerde film en zorgt het Hollywood sausje ervoor dat de echte overweldiging helaas wegblijft.

Een alcoholverslaving - net als elke andere vorm van verslaving - doet wat met een mens en ook zijn omgeving. Je verliest elke zin van redelijkheid en je hele sociale en professionele leven lijdt eronder. Ik begrijp wat Film Pegasus bedoelt met zijn "Hollywoodbenadering". Al bij al blijft het een 'praatfilm', maar wel eentje waarbij handelingen en het gedrag van de verslaafde duidelijk zijn. Geen vechtpartijen of crimineel gedrag, wel de constante hunker naar de drank en de veelvuldige pogingen om de naaste te misleiden, te bedriegen of te sussen.

Tragisch zijn de inventieve verstopplaatsen, op het gekke af. Doelloos zijn de steeds zalvende gebaren van de naaste omgeving als er telkens opnieuw een kans gegeven wordt. Totdat het de broer moe wordt ... Ray Milland doet het prima als dronkenlap zonder over te komen als een cliché lapzwans. Met met Billy Wilder achter de knoppen weet je dat je een strakke professionele regie voorgeschoteld krijgt. Sowieso één van mijn absolute favoriete regisseurs uit de oude doos.

The lost weekend is een krachtig sociaal drama die wel een indruk op mij heeft nagelaten, zowel inhoudelijk als ook technisch.

The Lost Weekend van de iconische regisseur Billy Wilder wordt gepromoot als een film noir, maar ik vond het persoonlijk veel en veel meer weghebben van een psychologische thriller. In dat opzicht doet het gebeuren een beetje denken aan een nog vroegere versie van een Roman Polanski-stilering, zeker de tweede helft gaat daarbinnen een aardig herkenbare kant op. Spijtig genoeg heeft The Lost Weekend last van z'n leeftijd, want de gedateerde manier waarop de personages met elkaar omgaan is moeilijk om te slikken. Bovendien is het acteerwerk van Ray Milland zwaar onder de maat waardoor het allesbehalve een innemend figuur is om wat voor te voelen. De bijpersonages zijn evenzeer oninteressant vormgegeven, maar gelukkig weet de soms bijzondere manier van regisseren nog wat leven in de brouwerij te stoppen. Enkele sfeervolle scenes zetten de toon en bereiken naar mijn inzien een absoluut hoogtepunt met de ziekenzaal-sequentie. De originele afsluiting geeft de film verder een bonusje mee, al zal dit niet voor iedere kijker zijn of haar cup of tea vormen.

Net als The Apartment die ik een paar weken geleden zag een film die mij vooral in de eerste helft erg wist te bekoren, maar daarna toch wat doodbloedt.

Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar het blijft vooral veel van hetzelfde dat blijft uitgesmeerd worden. Het slot vond ik ook niet helemaal geslaagd.

Niettemin een prima film waarvan ik een beetje verschoot dat ie van 1945 was. Goed oud geworden, zeg maar.

Knappe rol ook van Ray Milland, een acteur die ik niet kende maar mij wel wat deed denken aan James Stewart.

3* dan maar.

Herziening. The Lost Weekend volgt in enkele scenes (en niet de minsten) het handboek van de thriller, maar het is toch vooral een volbloed drama. De toon is vrijwel constant serieus, wat ongebruikelijk is voor Wilder maar het onderwerp was misschien te zwaar om het af en toe te verlichten met humor. De film heeft een aantal zeer geslaagde scenes, maar soms gaat het net wat over het randje zoals met die hallucinaties- al is een plastic vleermuis wellicht realistischer dan een roze olifant.

Zeker niet de beste Wilder maar een prima film. Milland en Wyman zijn ijzersterk, ook Nat de barman speelde fijn. Dissonant was de broer, maar die keert na het begin van de film gelukkig niet meer terug, een enkele flashback daargelaten.

Met The Lost Weekend ben ik ondertussen aan mij 9e Wilder toegekomen en dit is toch wel iets helemaal anders dan ik van hem gewoon ben. Deze is een heel stuk donkerder en de luchtigheid die ik gewoon ben van een Wilder is amper iets van te merken. Hoewel er wel een aantal momentjes inzitten waarbij er geprobeerd wordt om er een kleine komische noot aan toe te voegen, zoals een fles die uit het raam bengelt of onder het bed uitrolt. Hoewel The Lost Weekend best geloofwaardig aanvoelt, doordat Don beetje bij beetje verder afglijdt en verschillende fases doormaakt, ben ik nooit helemaal 'in de film kunnen komen'.

Al bij al is het een zeer degelijke film, maar geen topper in het oeuvre van Wilder.

3*