The Lost Weekend (1945)

Ray Milland - een betrouwbare acteur, maar nooit erg opvallend - won terecht een oscar voor zijn sterke spel als alcoholist. Geen sombere film trouwens - eerder spannend.

Was destijds een soort doorbraak in Hollywood door de 'volwassen' aanpak (geen geheven vingertje, geen moralisme).

Won ook oscars voor beste film en beste regie.

Billy Wilder dus.

Yep Billy Wilder . en Ray Milland toch nog nooit vergeten

Ok, na die 5* van Stinissen ben ik plotseling zéér geïnteresseerd geraakt in deze mij volslagen onbekende film.

Ga hem zien YAK krijg je geen spijt van.

Niet te vergeten de sfeerbepalende creepy riedeltjes van het eerste elektronische muziekinstrument, de theremin die veelvuldig werd gebruikt in de jaren veertig en vijftig.

Dat is waar ook.

Twee antennetjes op een kistje vol electronica. Als je je hand in de buurt houdt komt er vreemde spookachtige muziek uit. Door je hand te bewegen kun je de toon en de sterkte bepalen.

Uitvinder was een verbannen Rus, Leon Theremin. Sommige componisten (Varèse) vonden het prachtig. Theremin ging door een misverstand terug naar Rusland en werd meteen naar de mijnen gestuurd.

De Beach Boys gebruikten de theremin in 'Good Vibrations', en ik heb begrepen dat Fay Lovsky er ook eén thuis heeft staan.

Ik heb nu de DVD.

De film begon aardig, maar het werd al heel snel een bezopen verhaal. Way over the top! 2,5*

Bij herziening valt het over de top-einde enorm op.

Toch wel een hoog gemiddelde, zag 'm net voor een euro of 7 bij Office Center liggen...

Goede film, met een bijzonder sterke Ray Milland. Ik stoorde me alleen wel een beetje aan de muziek, die meer in een low-budget exploitation sci-fi film uit de 50s op zijn plaats zou zijn. Het einde voelde ook niet helemaal goed aan, maar een realistischer lees: grimmiger einde zou misschien wat te veel gevraagd zijn, aangezien het de eerste keer was dat Hollywood een dergelijk taboe op zo'n serieuze manier tackelde. 4*

De eerste Wilder die onder de 4* scoort bij mij. Acteerwerk was opzich goed, vond het verhaal en de uitwerking alleen wat minder. Bij de andere Wilders die ik gezien heb had ik altijd het gevoel naar iets bijzonders gekeken te hebben, dat miste ik bij deze film.

Alsnog 3,5*

Ben het wel met Chr.s eens. Misschien wel een gedurfd onderwerp om eens een film over te maken maar echt pakken doet het je niet. Wel sterk geacteerd door Milland.

3*.

Acteerwerk van Milland is prima; Howard DaSilva en Doris Dowling vind ik beduidend beter acteren in THE BLUE DAHLIA, een jaar later.

Jane Wayman ( Ronald Reagan's 1e vrouw) ziet er aanvankelijk echt als een moedertje uit; na die wandeling in de regenbui echter als een aantrekkelijke femme-fatale , en haar acteren is dan ook beduidend losser en pittiger.

Maar wat zij in Milland ziet is mij nog steeds onduidellijk, gelet op zijn lompe gedrag tijdens hun 1e kennismaking en zijn toen al aanwezige alcoholprobleem.

Ik had voor deze film ca. 45 minuten van SCARFACE (1998) gezien, maar kwam daar niet echt in, en heb toen THE LOST WEEKEND, die ook net was gearriveerd, dus gekeken. En ik moet zeggen, verhaal is erg pakkend en ik heb de film met gemak in 1 keer uitgekeken.

Eind vind ik wat abrubt, moet 'm nog eens kijken denk ik.

Nu 3.5* (IMDB 7*).

Tegenvallertje,

Het grootste euvel in deze film, vond ik echter het gebrek aan humor. Waar Sunset Boulevard en Witness for the Prosecution op papier drama `s behoren te zien, waren de personages in die film veel excentrieker en levendiger vormgegeven. Deze film heeft alleen de cynische en koppige Milland, die voor een komische voetnoot zorgt. De andere personages hebbben nauwelijks karakteristieke eigenschappen. Waardoor de film vooral in het teken staat van Milland. Op zich geen eens een slechte keuze. Hij staat immers telkens centraal en zorgt voor enkele levendige situaties maar op een gegeven moment duurt het maar voort en maar voort. Ruim 90 minuten lang alcoholproblematiek is niet echt mijn ding.

Ik heb sowieso weinig affiniteit met het onderwerp omdat ik weinig tot niets drink. Ik kan me geen neiging tot het drinken van alcohol voorstellen, laat staan dat het je leven beheerst. Onvoorstelbaar voor mij is het dan ook dat die vrouw Milland maar blijft steunen .

Wel fijn vind ik de onbuigbaarheid van het personage Milland. Mooiste moment was voor mij het uitstapje naar het theater. Een stukje Wilder magie. 3*

Toch weel heel sterk, een film van alle tijden en erg overtuigend neergezet, de alcoholist. Erg puik werk van Milland hier.

Idd, de muziek was een beetje teveel van het goede, evenals een paar andere stukjes, maar de rest van het verhaal maakte dat meer dan goed. Bij vlagen ademloos zitten kijken tijdens de grote negatieve spiraal in de tweede helft.

Schrijvers en drank: opzoek naar de roes. Veel drank kan hoogdravend spraakwater geven. Maar teveel dorst naar te sterke drank geeft discipline problemen. Een schrijver moet dronken van woorden worden en al schrijvend de drank vergeten. De sobere roes van het woord is een ideaal die niet iedereen gegeven is je moet hem zelf bevechten om het te krijgen. De gift van sterke drank is een delirium......wie dit stadium van drankwellust weet te overwinnen en weer nuchter de smaak van spraak op papier kan krijgen....heeft een geheime creatieve voorraad van opborrelende beelden....en een imago... tot zijn of haar beschikking en mag dan bruisend Champagne drinken op het boekenbal. Egocentrisme wordt soms beloond......en een verloren weekend eindigt ook nog in een script...

Mooie film over een irritante vent, prima rol trouwens, die we in een accute fase van zijn drankprobleem meemaken...... met een geweldige vriendin en broer!

Voor de liefhebber, zie ook:
Days of Wine and Roses (1962)

Winnaar van 4 Oscars:

Picture (Charles Brackett)

Director (Billy Wilder)

Actor in a Leading Role (Ray Milland)

Writing, Screenplay (Charles Brackett, Billy Wilder)

Verder nog 3 nominaties:

Cinematography, Black-and-White (John F. Seitz)

Film Editing (Doane Harrison)

Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture (Miklós Rózsa)

De ene filmregisseur gaat ontzettend op zijn bek met een melodramatisch verhaal. Een ander, zoals Billy Wilder, weet in The Lost Weekend aan sentimenten in zo'n drama toch nog een zakelijk karakter mee te geven. Heerlijk hoe deze regisseur de kijker niet driedubbel laat verzuipen in al het emotioneel gedoe. Prachtig hoe hij in beeld naast de acteurs, al gelijk vanaf het eerste shot, de fles een rol laat meespelen en later ook nog een subtiel opvallende rol heeft voor een bontmantel.

Ach, en het 'over de top-einde', so what? Het is Billy Wilder vergeven, nothing is perfect!

Weer een sterke Wilder, uitstekend script (flashbacks, kleine details, groots onderwerp) en natuurlijk Ray Milland die een 'krachtige' performance levert.

Ik heb me niet als menigeen gestoord aan de muziek, maar wel aan het einde, alhoewel het shot met de sigaret die in z'n glas drank valt dan weer werelds was. Hoe een totale afgang toch gered kan worden blijkbaar, alhoewel het met dat shot het van mij geeindigd mocht hebben. Erg jammer. Sociaal-kritisch doch ijzingwekkend spannend. Ik ga met de 4* hausse mee als ik de laatste stemmen bekijk.

Ik ken heel veel films van deze regisseur maar dit betreft toch serieus één van zijn zwakste.

Van begin tot het eind heeft de bezoeker te maken met een zelfingenomen arrogante niets betekende schrijver die om dit laatste een alcoholist, naar eigen zeggen, is geworden. De vriendin neemt dit "voor lief" maar probeert (vanzelfsprekend) haar vriend bij te staan en te overtuigen dat het ook anders kan.

Eigenlijk is dat ook de hele film in een notendop. Het wordt aangedikt met voorspelbare scènes waarbij bijrollen c.q. figuranten allemaal beamen dat de hoofdpersonage een alcoholist betreft maar eigenlijk noch de aandacht aan willen besteden (serieus) of hier op zijn/haar eigentijdse wijze begrip voor kunnen opbrengen zover men hier van kan spreken.

- niet verder lezen als je delen van de film niet wilt kennen!!-

Het einde? Een anticlimax, de vriendin begrijpt "de alcoholist" en staat hem bij als hij claimt nu zijn leven daadwerkelijk te verbeteren. Dit alles louter omdat de hoofdpersonage als titel "The Bottle" heeft gekozen dat als surrogaat voor een moment dient dat de hoofdpersonage even afziet van een nieuwe "ronde" om nu daadwerkelijk eens een "roman" c.q. "autobiografie" te gaan schrijven.

Waarom zou het nu plotseling wel goed aflopen? Dat is waar de bezoeker mee wordt opgescheept. De conclusie is mijns inziens eenzijdig: dronkaard (duidelijk), zelfbeklag (eeuwig gezeur over wat hij, de hoofdpersonage, zou moeten zijn maar niet heeft bereikt), eeuwige trouw (misplaatste zelfopoffering van de "vriendin" in de context van dronkaard als man, hoe ver kan men gaan hetgeen in deze film totaal niet wordt uitgewerkt, en wat niet kon uitblijven het cliché einde, de vriendin accepteert de gebreken van haar man waarvan nogmaals gesteld moet worden dat het volstrekt onduidelijk is waarom de kijker opeens nu wel in de goede bedoeling van de hoofdpersonage zou moeten geloven, enkel en alleen omdat de hoofdpersonage stelt het nu "wel" allemaal goed aan te pakken hetgeen louter fundeert op de titel van zijn nieuwe boek waar hij nota bene nog aan moet beginnen.

Zwakke en uitermate voorspelbaar plot.

2.0

Zoals je bij een schilderij, ondanks het sentimenteel tafereel of plot, van de krachtige penseelstreken en het eigenzinnig verfgebruik kunt genieten, zo heb ik me bijThe Lost Weekend beslist niet zitten ergeren door de ironische afstand die Wilder weet te bewaren tot het onderwerp. De uitzondering op deze ervaring tijdens het kijken vormt volgens de oude regel wel het lang en gelukkige 'sprookjes'einde.

Na de film over een niet schrijvende alcoholist van Billy Wilder gezien te hebben, zitten kijken naar de film Days of Wine and Roses (1962) van Blake Edwards. Aan deze film, met o.a. Jack Lemmon en ook als thema het alcoholisme, heb ik me dus wel bonte en blauwe knoppen zitten ergeren. Wat een vals geschmier is dat.

Grappig om deze twee films van Edwards en van Wilder vlak na elkaar te zien. Zeker omdat het lijkt dat Edwards in zijn filmstijl heel erg sterk door Billy Wilder beïnvloed is. Helaas heeft eerstgenoemde de eigenzinnige kneepjes zonder al te veel gemoraliseer van laatstgenoemde niet weten over te nemen.

De "matheid" die de acteurs en actrices naar voren brengen door hun acteer prestaties in The Lost Weekend is wat mij juist begon te irriteren.

Het plot wordt, voor het publiek, open en bloot op tafel gelegd. Daar heb ik geen problemen mee, zo toonde de regisseur Alfred Hitchcock in menig van zijn thrillers al aan het prille begin van de film de moordenaar aan het publiek.

Wat echter bij The Lost Weekend, mijns inziens, ontbreekt zijn krachtige acteer prestaties die in staat zouden moeten zijn het thema uit te diepen middels, dialogen c.q. conversaties enz.

Ook verrassende, niet dat die noodzakelijk zijn, plot wendingen ontbreken in deze film.

Zeker in de huidige tijdgeest mist de film enig vorm van controverse.

Wat rest is een sterk thema, een uitstekende cast, maar van al deze uitstekende ingrediënten ruikt de soep die wordt opgediend affreus.

Daar ben ik het dus niet mee eens. Ten eerste is alcoholisme natuurlijk van alle tijden, maar bovendien zijn de karakteristieke eigenschappen van alcoholisten ook nog steeds hetzelfde, zoals allerlei trucjes om het te verbergen, demonen in het hoofd die niemand lijkt te begrijpen, de negatieve spiraal die aantrekkelijker lijkt dan gewoon niet drinken.

En in deze film is dat echt goed uitgewerkt m.i. veel beter dan de meeste huidige films over alcoholisme.

@Kos

Vanzelfsprekend is en blijft alcoholisme een ziekte c.q. verslaving en daarmee "tijdloos" als gegeven. Maar het zou mijns inziens juist getuigen van enig vorm van realisme als de regisseur juist de excessen van alcoholisme op het witte doek had weten te brengen.

Het is "juist" dat de hoofdpersonage zich bediend van de stereotype eigenschappen die men aan een alcoholist vaak toebedeeld maar die stereotype gedragingen niet tot het uiterste benut. Het blijft bij liegen, zichzelf voor de gek houden in een aantal situaties en zelfmedelijden. Echter gaat het juist in de praktijk het veelal heftiger aan toe. En juist het einde van deze film betrof mijns inziens een anticlimax omdat de ernst van alcoholisme gedegradeerd wordt tot het niveau van iemand zijn of haar wilskracht. In de context van: "als je maar wilt....kan je jezelf verbeteren" hetgeen op het einde van de film heel duidelijk naar voren komt zonder details te noemen voor de lieden die de film nog moeten zien.

Leaving Las Vegas (1995) komt mijns inziens wel veel realistischer over welke excessen (kunnen) ontstaan bij mensen die alcoholist zijn. Een schril contrast met The Lost Weekend waarbij het alcoholisme van de hoofdpersoon uit The Lost Weekend in vergelijk met de hoofdpersonage uit Leaving Las Vegas (1995) gedegradeerd wordt tot een verslaving die te overwinnen valt mits de juiste begeleiding, liefde, aandacht enz. maar voorhanden is.

Misschien ben ik te pessimistisch, maar de ernst van de zaak zag ik in The Lost Weekend eenvoudigweg niet echt naar voren komen.

Nou heb ik toevallig Leaving Las Vegas nota bene in mijn top 10 staan , maar dit is toch onvergelijkbaar.

Leaving Las Vegas vind ik in de eerste plaats een liefdesverhaal, waardoor ik het benadrukken van het excessieve wel kan waarderen.

Maar in deze film gaat het er veel realistischer aan toe, niet alle alcoholisten zijn per definitie zo heftig als in Leaving Las Vegas. Het zijn juist de meer subtiele aspecten die me hier aanspreken.

Hm. Waren de paar alcoholisten die ik ken maar zo "onschadelijk" als de hoofdpersonage in The Lost Weekend

Natuurlijk ben ik verder geen expert (en nee ook geen alcoholist).

One's too many and a hundred's not enough.

Deze uitspraak van de barman in de film geldt natuurlijk eveneens voor vooroordelen. Het uit een soort verslaving steeds maar weer opnieuw bevestiging moeten krijgen van de eigen mening over zoiets als bijvoorbeeld de misdragingen van een alcoholist is toch wenig echt interessant?

Het hoofdpersonage in de zedenschets The Lost Weekend is overigens net zo min “onschadelijk” bezig als een niet vals beschuldigde moordenaar in een thriller van Hitchcock. In de film van Billy Wilder zijn het juist de kleine dingen die het doen zonder al te veel vals uitgeknepen sentimenten.

Billy Wilder maakt wederom indruk met de manier hoe hij een verhaal weet te vertellen. Schitterende beelden laten zien hoe Milland's personage steeds verder afgleid in zijn alcoholisme. Milland zelf speelt ook geweldig. Ik snap de kritiek op de muziek hier niet zo; ik vond het geweldig werken.

Het einde wordt hier nog al eens bekritiseert en dat vind ik wel terecht, maar niet zozeer omdat het een happy end betrefd, maar omdat de manier waarop het gebracht wordt wat kort door de bocht is. Twee minuten voor de film eindigt is Don Birnam nog niet om te praten en nog vast besloten om zelfmoord te plegen. Dan komt ineens de typemachine binnen en valt hij opeens wel om te praten en komt alles toch nog goed. Daar had wat meer tijd in mogen zitten om het overtuigend te maken. Want eerst konnen de typemachine en zijn vriendin Don niet bekeren, dus waarom nu wel?

De film heeft dus een geweldige Milland en een paar opmerkelijk goede scènes. Ook is het misschien wel de beste film over alcoholisme. Toch geef ik maar 3,5*. Dat komt niet alleen door het einde. Op de een of andere manier wist de film mij nooit echt mee te slepen, hoe goed het ook werd. Ik denk dat het met mijn gemoedstoestand gisteravond te maken had. Het was zo gruwelijk benauwd op mijn slaapkamer dat concentreren nogal lastig viel. Wellicht dat herziening meer oplevert.

Misschien toppunt van.... naar The Lost Weekend kijken onder genot van een koel biertje...