menu

The Lost Weekend (1945)

mijn stem
3,72 (282)
282 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Film noir
101 minuten

geregisseerd door Billy Wilder
met Ray Milland, Jane Wyman en Phillip Terry

De onsuccesvolle schrijver Don Birnam, die verslaafd is aan alcohol, slaagt er door toedoen van zijn broer Wick en zijn vriendin Helen in om tien dagen lang nuchter te blijven. Maar op de avond voordat Wick en hij op een vierdaagse vakantie zouden gaan, zodat Don weer serieus kan gaan schrijven, stuurt hij Helen en Wick boos zijn huis uit. Vervolgens zit Don alleen thuis zonder geld én zonder alcohol. En die drang naar alcohol wordt steeds groter en groter.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=eVb2LVcDfTQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
Tot nu toe (na er zeven gezien te hebben) één van Wilder's mindere films. Nogal rechttoe-recthaan verhaal over een man verslaafd aan de alcohol en het einde werkte dan ook als een ontzettende anti-climax; nogal makkelijk ook, alsof Don nu opeens wél van de alcohol gaat afblijven. Hoe mooi het moment met de sigaret in het glas ook was, vond het erg makkelijk..
Ook zoals al eerder gezegd is wellicht het probleem van de film dat het de humor mist, die vele andere Wilder's zo goed maakt.
Milland is dan wel weer uitstekend, dat dan weer wel.

2*

avatar van italian
3,5
Goede film van Wilder, dat, na een sterk middenstuk, de laatste minuten afzwakt naar een onbegrijpelijke anti-climax.

Het acteerwerk van heel de cast is goed, al ben ik niet omver geblazen door Millands performance. Dat kan ook wel komen doordat ik niet echt goed wist of hij in sommige scenes zich schuldig maakte aan overacting of gewoon de soezerige dronkelap speelde. Maar eigenlijk is het verschil tussen beide niet echt groot, dus zal ik dat ook niet als een minpunt beschouwen.
Wel denk ik ( aangezien ik zelf niet verslaafd ben ) dat Ray Milland ons een realistisch beeld heeft gegeven van een alcoholverslaafde, van het koppig ontkennen tot het paranoïde gevoel, zonder te vallen in gemakzuchtige stereotypering. Moet niet gemakkelijk zijn geweest.

Het verhaal, en dan vooral het script, zit goed in elkaar en het personage wordt geleidelijk aan uitgewerkt zodat de wanhoop op het einde echt voelbaar is. Spijtig dat dit alleen maar op het einde is want daarvoor had ik weinig meedeleven met Don en in plaats van symphatie voor het personage te voelen, ging ik me nogal wat irriteren aan hem. Ook de pogingen van zijn liefje om hem terug op het rechte pad te zetten werden na een tijdje irritant.
En dan het einde... plotseling verandert de grimmige toon en de dreigende sfeer dit tot dan toe was opgebouwd in een feelgoodsfeertje ! In enkele minuten wordt de film veel vrolijker en is zijn alcoholverslaving in één-twee-drie opgelost. Ze gaan er uitgelaten bij zitten en werpen met een glimlach een blik op het voorbije week-end en de arme stakkers die naar eeuwige dorst snakken worden eventje herdacht ! Ook snap ik niet waarom zijn vriendin hem zelfs aanspoort om te drinken, ook al heeft ze dat liever dan dat hij zou sterven... dubieus standpunt... Nee, het einde slaat de plank totaal mis

Ik stoorde me niet aan de muziek, zoals veel anderen hier op de site. Oké, dat synthesizerdeuntje is misschien wat cheesy maar ik vond het wel een goede weerspiegeling van de verwrongen gevoelens van Don, wanneer de drang naar whisky te sterk was of op momenten van psychologische duisternis.

In het boek van Charles Jackson was Don Birnam ook nog eens een gekwelde homoseksueel, en was dat de oorzaak van zijn drankprobleem en niet zijn mislukking als schrijver. Dat zou wellicht te veel controverse in één keer geweest zijn voor Billy.

3.5* ...Wilders pareltjes moet ik nog ontdekken

avatar van J.S.
4,5
Ongeveer 2 minuten voor het einde zag het ernaaruit dat The Lost Weekend een perfecte film was: fantastisch geacteerd door Milland die zijn sterkste rol ooit neerzet als drankverslaafde, een geniaal script en een paar van de beste afkick-scene's die ik ken (en dat voor die tijd!) en al helemaal de beste film over drankverslaving ooit.

Een meesterwerk dus maar dat einde was gewoon helemaal fout en past niet in de rest van de film, waarschijnlijk moest de film wel een beetje een happy-end krijgen door de toenmalige filmkeuring maar het is toch jammer, 4,5* ster die er 5* hadden kunnen zijn.

avatar van Chainsaw
4,0
Toch wel weer even wennen om na een hoop heerlijke komedies weer een drama van Wilder te zien. Maar met The Lost Weekend bewijst Wilder voor mij weer opnieuw dat hij beide genres als geen ander weet te beheersen. Want The Lost Weekend was een erg indrukwekkend en zelfs aangrijpend stukje film met een aantal visuele hoogstandjes en een erg interessant plot.

Ray Milland speelt een geweldige hoofdrol en heeft die Oscar dan ook meer dan verdiend. Zijn spel deed me overigens hier en daar wat denken aan dat van Cary Grant, die grappig genoeg ook een kandidaat bleek te zijn voor de rol van Don Birnam. Milland zet echt een erg sterk personage neer en speelt zijn rol zo voortreffelijk, dat je echt met het personage mee gaat leven. Overigens ook niets meer dan lof over de bijrolacteurs.

Wat betreft het veelbesproken happy end; die zag ik eigenlijk wel aankomen, ik had eerlijk gezegd op de één of andere manier niet anders verwacht. De film wist me dus niet echt te verrassen, maar is verder wel een échte Wilder; prachtig geschoten, heerlijk acteerwerk en boeiend van begin tot eind. Ik miste af en toe een beetje de scherpe dialogen, maar verder had The Lost Weekend alles wat een uitstekend drama in huis moet hebben.

Aangrijpend! 4 sterren.

avatar van J.S.
4,5
Beste quote uit de film: One's too many an' a hundred's not enough.

avatar van Dogie_Hogan
3,5
Jane Wyman is gisteren op een gezegende leeftijd van 93 jaar overleden.

avatar van Friac
3,5
Een prima Wilder-film, al vond ik hem niet zo sterk als Double Indemnity en al zeker niet zo sterk als Sunset Boulevard.

Het idee van een film uit 1945 die als thema alcoholisme en diens destructieve werking op het individu en zijn omgeving heeft, is alleszinds gewaagd en vernieuwend. Geweldig om Ray Milland als een stuk ellende zich te zien verliezen in de drank en hoe hij gaandeweg mensen uit zijn persoonlijke omgeving kwetst en berooft om toch maar niet aan zijn verslaving te moeten verzaken. De film is behoorlijk rauw, en dan dient het toch gezegd geworden dat het einde er iets te vreemd bijkomt: ik stoorde me niet aan het einde op zich, maar de plotse/snel gecreërde lichtere toon steekt absoluut af tegen de grauwheid en de tristesse van het middenstuk.

Ook in deze film waren staaltjes terug te vinden van Wilder's zwartgallige humor, bv. de barman die Don vraagt om te stoppen met drinken terwijl hij hem meteen een whisky inschenkt wanneer de woorden nog niet eens koud zijn. Verder weet Billy Wilder ook heel wat extra betekenissen binnen de shots op te roepen, de beelden van een gevangenis die eender welke verslaving in zich heeft het mooiste voorbeeld hiervan vond ik de spiegel achter de rij whiskyflessen waarin Don verscheen, die zo zijn gevangenschap in de drank op doeltreffende wijze suggereert. Dit geeft een film altijd toch dat extra cachet.


3,5*

avatar van Goodfella_90
4,5
Wat waren dan de mindere punten voor jou, Friac?

2,5
Onzekere schrijver verzandt in alcoholism, daarmee zijn kansen op het schrijversbestaan en in de liefde vergooiend. Baanbrekende film (qua onderwerpkeuze) die gezegend is met voorbeeldige dialogen en memorabele quotes, waarvan ik er eentje (“One’s too many and a hundred is not enough”) herkende uit een liedje van The Blue Aeroplanes. Toch wringen er een paar dingen. Op de eerste plaats het einde. Als je anderhalf uur besteedt aan het schetsen van het onontkoombare lijden van een alcoholist, geeft het geen pas om met een deus ex machina de film positief te laten eindigen. Anno 1945 denk je “hm, ik weet het niet”, anno 2008 denk je “jeuzus flikker op”. Hollywood op zijn voorspelbaarst. Op de tweede plaats is het gewoon moeilijk een film over verslaving te maken. Verslaafde begint te zweten, ziekelijke zoektocht naar drugs, etc. Het is al gauw overdramatisch en clichématig (Soms doet een regisseur extra zijn best, dan krijg je die ellende van Requiem for a dream). Tel daarbij op dat Ray Milland weliswaar een oscar won voor zijn rol maar voor mij zelfs voor 1945 standaarden toch een beetje loopt te overacteren op zijn tijd. Staat tegenover dat er een aantal vindingrijke scenes inzitten. Met name de scene waarin de hoofdpersoon smachtend zit te kijken naar de toastende zangers in La Traviata is geestig. Maar nee, ik was hier niet weg van.

4,0
Olaf K. schreef:
Op de eerste plaats het einde. Als je anderhalf uur besteedt aan het schetsen van het onontkoombare lijden van een alcoholist, geeft het geen pas om met een deus ex machina de film positief te laten eindigen. Anno 1945 denk je “hm, ik weet het niet”, anno 2008 denk je “jeuzus flikker op”. Hollywood op zijn voorspelbaarst.


Tja, de censuur in die tijd was niet mals in Hollywood. Om er in 1945 een film doorheen te krijgen met dit onderwerp, die ook nog eens slecht af liep , ging echt niet. Heb ik trouwens niet zelf verzonnen, maar las er ooit eens een interessant artikel over; staat ook nog deels in het boek '1001 films die je gezien moet hebben'.

Kreeg Wilder (die zelf vond dat die pas na deze film serieus werd genomen) niet voor elkaar bij de studio. Extra knap vind ik het daarom dat Wilder het betrekkelijke happy end geloofwaardig houdt, omdat het m.i. niet echt een happy end is. Ik zie het meer als een open einde, waar we maar moeten hopen dat hij het nu volhoudt.

Vond Milland juist ingetogen spelen btw. Heb je voorbeelden van dit overacten?

2,5
Vond Milland juist ingetogen spelen btw. Heb je voorbeelden van dit overacten?


Zo'n beetje het hele eerste halfuur. Alsof hij op een toneel staat.

4,0
Interessante discussie zou kunnen zijn of toneelmatig acteren direct overacten is. Anyway, vind het niet echt een concreet voorbeeld. Vond het zelf erg meevallen i.i.g.

2,5
Acteren hoeft van mij helemaal niet naturel te zijn, net zomin als een film niet echt of natuurlijk hoeft te zijn, Het moet alleen kloppen. Ik vond Millands acteren hier vloeken met de rest. Bogart had het gewoon overtuigender, minder karikaturaal, gedaan.

4,0
Vond Bogart in bijvoorbeeld Huston's the African Queen en Treasure of the Sierra Madre veel meer overacten als dronkelap dan Milland hier. Het overdreven zweten, wat je noemt, was daar veel meer aanwezig. the Treasure... is sowieso een goed voorbeeld dat Bogart het waarschijnlijk helemaal niet minder karikaturaal had gedaan. Die goldfever (wat echt maar een nuanceverschil is met een dronkelap) werd vreselijk over the top gebracht. Geen idee op basis waarvan je dus je aanname doet.

2,5
Op basis van andere films dus, waarin hij geen dronkelap speelt, hahaha!

4,0
En die films zijn op basis van die reden dus minder geschikt als vergelijkingsmateriaal. Welke films zag je al van hem?

2,5
Jeutje, vooral noirs denk ik.

avatar van Vinokourov
3,5
Dit is wel een aardige Wilder, zoals die Billy wel vaker aardige films heeft gemaakt: niet uitzonderlijk goed, maar het weet wel de interesse te behouden desondanks.

(verwijderd)
De bekende Amerikaanse schrijver en dichter Charles Bukowski, die zelf bekend stond om zijn overmatige alcoholgebruik, zei ooit vol bewondering over 'The Lost Weekend' dat Ray Milland in die film de enige acteur was die overtuigend een alcoholverslaafde neer wist te zetten.

... citaat uit movie2movie

Ik ken één niet te overtreffen dronkemans film, die toen nog lang niet in de maak was: Barfly. Op de een of andere manier heb ik een zwak voor dit soort verhalen: de goot en het genie. Zeer gedurfd om dit in de jaren 40 op het grote doek te vertonen. Billy Wilder doorbreekt wederom de gangbare paden en zet de kijker een zeer sfeerrijk drank-verhaal voor.

avatar van danuz
"Mooie" double bill met Barfly (die ik gister zag). The Long Weekend mag dan wat minder rauw en sentimenteler (lees: aangedikt) zijn, nog steeds vind ik het een behoorlijk hardboiled film. De neerwaartse spiraal wordt in Film Noir stijl verteld, maar juist het ontbreken van misdaad geeft de film z'n meerwaarde. Een soort Umberto D. op z'n Amerikaans. Naar het einde maakt de film een paar kleine uitglijders (de hallucinaties, vond het te expliciet en eigenlijk af doen aan de dingen die we nu juist niet kunnen zien en zo'n semi goed einde hoeft van mij niet), maar die zijn te vergeven.

avatar van Spetie
3,5
Goede film weer van Billy Wilder, die mij niet echt omver blies, maar die wel weer zeer vermakelijk is. Dat is in de eerste plaats vooral te danken aan hoofdrolspeler Ray Milland. Op zeer overtuigende wijze zet hij een alcoholist neer, die door zijn drang naar alcohol in feite steeds verder lijkt af te zakken in het leven. Langzaam wordt hij gek en dat is interessant om te volgen. Toch had ik wel verwacht dat het einde positief zou zijn. Op de een of andere manier is dat voor mijn gevoel typisch Wilder.

Verder zitten er nog wel een aantal prima shots in de film, maar ook wel wat mindere muziek, die soms iets te nadrukkelijk aanwezig is. Verder is het gewoon een prima drama, die vooral dankzij zijn prima hoofdrolspeler en de goede regie ruim boven de gemiddelde film uitstijgt. Desondanks is het een "gemiddelde Wilder".

3,5*

4,0
Wauw...werd ik eventjes omver geblazen door deze film! Ik heb met bewondering zitten kijken naar de manier waarop Ray Milland deze rol als alcoholist neer zet. Ik ken gelukkig niemand in mijn omgeving die hiermee te maken heeft, maar ik geloof direct dat het zo kan zijn zoals het neergezet wordt door Ray Milland. Enige minpunt aan zijn acteerwerk vond ik de hallucinaties. De manier waarop hij reageerde op de vleermuis en de muis vond ik echt over de top. Maar verder heb ik écht genoten van deze film. De sfeer die deze film uitademt, de verbluffende scenes die Billy Wilder weer neer weet te zettende theater scene waarin Don constant de flessen of glazen drank ziet en volgt bijvoorbeeld.
Deze film was perfect...tot het einde kwam. Wat een misser! En alhoewel ik wel snap dat het voor die tijd haast onmogelijk was om een zelfmoord te laten gebeuren in een film vind ik dat deze film zoveel beter was geweest als dit juist wel gebeurd was! Dit einde past totaal niet in de film en maakt het voor mij totaal ongeloofwaardig, en zeker dat het zo vlak voor het einde gebeurd. Dit vind ik een kwalijk gebeuren en dat zorgt helaas voor een punt aftrek. Maar dan kom ik nog op een verdienstelijk aantal uit voor deze film.

4 *

4,5
Prachtige, sobere (!), rauwe, ongeromantiseerde, onsentimentele blik op wat verslaving doet met een mens. Prachtige belichting (of licht; buitenscènes werden op locatie opgenomen in NY, NY) en muziek. Leuk, die theremin.
Als geheel: wat een verschil met die draak van een Leaving Las Vegas! Dus zo kan het ook!

Ik ben het volstrekt niet eens met de kritieken over het zog. 'plotselinge' einde van The Lost Weekend. Deze film gaat over hoop, over jezelf constant willen vernieuwen maar daarin falen, over steeds maar weer opnieuw beginnen en mislukken, over goede voornemens en het toch maar weer proberen. Vóór dit weekend had Birnam al weken niet gedronken, en nu heeft hij de kans volslagen los te gaan, wat hij ook doet. Het is volstrekt niet gezegd dat het, omdat hij de trekker niet daadwerkelijk overhaalt, nu opeens wel allemaal zou lukken. En volgens mij is dat ook Wilders intentie niet geweest.
Ik heb er even de Sikov-biografie bij gepakt:
"Wilder goes on to make clear that redemption was not his goal: "But of course I never went so far as to say, 'He will never drink again.' He just says at the end, 'I'll try,' and he takes that cigarette and throws it into that whiskey glass. That's as far as I would go. I cannot suddenly come out with a happy ending. It has to fit.""

Nou, nog een citaat dan, omdat jullie het zo lief vragen.
Brackett (mede-schrijver): "They won't find an argument for Prohibition because we're not dealing with the average drinker at all... We are making the movies' first attempt to understand a drunkard, a chronic alcoholic, and interpret what goes on in his mind."

Wat mij betreft is de film daar in geslaagd, hoewel ik natuurlijk alleen kan beschrijven wat ik zíe -- wat er in zijn hoofd omgaat weet ik formeel niet. En ik zie een man die creatief wordt in grote wanhoop, die zijn eigen morele grenzen overschrijdt, die zwalkt tussen verwachting en teleurstelling, die zelf-destructief is, die zichzelf constant weer teleurstelt en daar dan weer bovenop moet komen, een man die slachtoffer is en slachtoffer speelt, en intelligent genoeg is om toe te geven dat hij het soms ook speelt, maar helaas ook intelligent genoeg is om er gebruik van te maken, waarna hij weer zichzelf teleurstelt en en er weer bovenop moet komen, en zo gaat de cirkel alsmaar door.

En omdat jullie zo aanhouden, hier nog één citaat:
"Wilder remembers a suspect detail: one of the preview cards for The Lost Weekend 'told me it was a great movie but I should take out all the stuff about drinking and alcoholism.'"

avatar van Leo1954
2,5
Ik ken het boek en dan valt de film altijd wat tegen, zo gaat dat bij mij. Ben ook niet zo'n liefhebber van oudere films, maar voor dit verhaal maakte ik een uitzondering. Een klassieker als boek, waarin bijvoorbeeld de gang naar de opkoper op Jon Kipoer als een ware hel overkomt, dat is niet te verfilmen. Het einde in de film is ook typisch Hollywood, eind goed al goed. Heel anders dan in het boek. Nee, het is leuk voor mijn verzameling, maar viel me erg tegen of moet ik zeggen, het viel me niet mee.

avatar van Mescaline
4,5
Mescaline (moderator)
1 van de betere klassiekers die ik heb mogen bewonderen! wat zeg ik? misschien wel de beste van de jaren 40 films die ik zag!
Films uit de jaren 40 hebben soms moeite de tand tes tijds doortekomen en verouderen of voelen bij het kijken erg traag aan, dit probleem had ik helemaal niet met deze film, in tegen deel zelfs!
De film begint al erg sfeervol en brengt het onderwerp vanaf de eerste minuten al sterk en krachtig naar buiten.
Omdat deze film een rustige maar niet te langdradige opbouw heeft leren we het hoofd personage Don Birnam iedere scene een beetje beter kennen, natuurlijk hielpen hier de flashback scènes ook zeker aan mee en speelde die scènes een belangrijke rol in het verhaal.
Het einde was misschien een beetje kort door de bocht maar ach, vaak doen films het van tegenwoordig daar ook niet beter in en dat te bedenken dat deze film al 65 jaren oud is!


Kortom:Goed uitgewerkt drama met goede acteer prestaties en een mooie niet te langzame opbouw! heb hier van kunnen genieten
4,5 sterren.

avatar van mjk87
4,5
Zo af en toe kijk je in je kast, zie je deze DVD ertussen staan. Nooit geweten dat ik deze eens gekocht had, maar soit, wel mooi om die dan eens te kijken. Naar mijn idee toen de laatste grote van Wilder die ik nog moest zien. En groots was deze prent zeker.

Voor zijn tijd is deze dronkemansfilm zeer vernieuwend. De dronken man is een nette man, keurig in pak, met vriendin en een broer. Geen arm boertje of mafkees zoals zovaak in films te zien is. Bovendien is dit een man waar je ziet wat alcohol met jou en je sociale leven doet, en hoe zo'n man leeft. En dat wordt soms subtiel, soms heel hard, goed verfilmd. Te denken valt aan de fles buiten het raam, of het volgen van de glazen bij The Drinking Song uit La Traviata in plaats van letten op de muziek.

Sowieso kon ik genieten van de shots. Wilder weet altijd prima waar hij zijn camera moet plaatsen, en zo krijg je prachtige shots waarbij soms een enkel shot een heel verhaal vertelt. En soms heel pijnlijke scènes als in het restaurant, soms heel angstige scènes (met het gedode muisje). Maar altijd even krachtig.

Ook het acteerwerk is uitstekend. Wyman is prima als vriendin, de rest van de cast is ook degelijk, maar het is vooral Milland. Zo dicht bij Methodacting heb ik nog niet vaak iemand in de jaren 40 gezien. Langzaamaan verweert het gezicht, komt er een vlassig baardje op het gezicht, zie je de ogen in wanhoop verglijden.

En dan het einde. Ik lees dat velen dit soft vinden. Ik zie dat anders. Eigenlijk is het einde perfect, en kan iedereen het naar eigen inzicht invullen. Ik zie het eerder negatief. Want Birnam zegt nu wel dat hij echt gaat schrijven, echt gaat leven, maar dat zei hij zo vaak. En ongetwijfeld meent hij het, als alle keren daarvoor. En ongetwijfeld heeft hij echt geen behoefte aan alcohol dat moment. Maar uiteindelijk zal hij die fles wel pakken, zal hij weer zin krijgen. Een beetje kennis van alcoholisme leert dat je niet zo makkelijk er af blijft, en dus is het des te triester dat einde. Het lijkt positief, maar alles blijft bij hetzelfde.

4,5*

avatar van Dogie_Hogan
3,5
Blu-ray release: 25 juni a.s..

avatar van Dogie_Hogan
3,5
De Blu-ray release ziet er prima uit: hooguit contrast flickering

avatar van Edie
4,0
Mooie film over alcoholisme. Het einde is misschien wat minder bevredigend maar ik heb me verder geen moment verveeld, de film had zelfs nog langer mogen duren van mij

4*

Lost classic. Geweldige, authentieke sfeer van New York, compleet met muziek en skylines van die tijd.

De film is voor het verhaaltje wat aan de lange kant, maar dat deert niet door de uitstekende acteerprestaties. Zorg dat je de Blu-ray uit de reeks Masters of Cinema te pakken krijgt, die is echt fantastisch.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:10 uur

geplaatst: vandaag om 05:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.