Frantz (2016)

Blikken.
Close-ups.
Het gevoel alsof François Ozon niet in gezichten geïnteresseerd is, maar in het landschap voorbij de groeven en kieren en spleten van een gelaat.
Psychologie.
Hoe de psyche zich manifesteert als een traan, bengelend in een pracht van een ooghoek. In een lichte frons, waar het licht schuin op invalt. In een theekopje. En hoe het lepeltje ligt in verhouding tot het kopje.
O ja, ‘Frantz’ is een film van details. En tegelijk is het een heel natuurlijke vertelling. Twee keer lijkt de film te zullen eindigen, en toch doet Ozon gewoon voort. Omdat het verhaal niet tot de laatste letter verteld is. En gelijk heeft hij: pas in de slotseconden besef je dat deze afwikkeling – ondanks alles – de enige juiste is.
Mensen vallen. Staan op. Vallen opnieuw. En, hoe kan het ook anders…staan op. Altijd opnieuw.

Intrigerend is alleszins hoe Ozon met het verwachtingspatroon van de toeschouwer speelt. Adriens homoseksuele geaardheid die eerst wordt gesuggereerd, vertrekt natuurlijk vanuit de perceptie van Anna. Net zoals zij een mysterieuze verhouding tussen haar beide soldaten fantaseert, creëert zij een ideaalbeeld van de Fransoos, waar ze onvermijdelijk op verliefd wordt. Tot ze, doorgedrongen in het hol van de leeuw, te horen krijgt dat “een dierbare nooit kan vervangen worden, toch?” Net dit heeft ze sinds Frantz’ heengaan echter proberen doen. Een plaatsvervanger zoeken. En dus, weet ze nu, moet ze het anders aanpakken. Ze gooit alles radicaal om. Haar melancholie verandert in levenskracht. Haar zwart-wit krijgt kleur. De haren los, de wangen geflusht, wat lippenstift, en zin-in-het-leven zeg! Met de blik op Manets ‘De zelfmoordenaar’, en via dat doek op haar oude leven. Ze ziet de verspilling van jong bloed, in ruwe vegen op doek gezet. En ze begrijpt: uit de as van het verlies zal ik iets nieuws bouwen. Met de trein door Frankrijk heeft ze dat ook aanschouwd: de wonden in het landschap, die actief moeten geheeld worden om verder te kunnen doen.

Van een film over rouw naar een film over wroeging naar een film over de littekens die zowel vriend als vijand tijdens de Wereldoorlog hebben opgelopen, in een tijdperk waarin de volgende wereldbrand al onderhuids begint te broeden: ‘Frantz’ zit vol interessants, en zit zowel cinematografisch als wat de delicate geluidsmontage betreft erg knap in elkaar. Ozon dringt evenwel niets op. Hij legt het allemaal tussen de plooien van wat een meeslepend verhaal is.

‘Frantz’, vertelkunst van de hoogste orde?

(3,5*)

Oh, nog een PSje: zijn jullie onderweg ook jullie sympathie voor Adrien verloren? Hoe hij zich vergeving durft toe-eigenen? Hoe hij het als een recht beschouwt de ouders van diegene die hij heeft vermoord onder ogen te mogen komen? En hoe hij Anna, aan het slot, zijn liefde verklaart en tegelijk zegt zich te zullen conformeren naar de wensen van zijn moeder? Dat is toch puur egoïsme, verstoken van elke voeling met de ander?

Mooi weergegeven (na)oorlogsdrama waarbij het zwart/wit zeer goed gekozen is. Alleen de flashbacks en enkele scènes met Adrien en Anna zijn in kleur. Ook het acteerspel van de hoofdrolspelers is verder uitstekend, vooral dat van Paula Beer in de rol van Anna.
Dit drama gaat vooral om vergeving, iets waar na het einde van de 1e Wereldoorlog nu niet bepaald sprake van was. Integendeel zelfs. De Duitsers die de nederlaag niet konden verkroppen hadden het al over een revanche en dat zou helaas 20 jaar later werkelijkheid worden. Toch laat deze film mij met enkele vragen achter. Bij het zien van de laatste scènes in zwart/wit waarin wij zien dat Anna afscheid neemt van Adrien met de woorden “het is te laat” verwachtte ik dat de aftiteling zou volgen. Schitterend einde dacht ik maar …. de film wás nog niet afgelopen. Er volgde nog een laatste scène in kleur waarin we zagen dat Anna en Adrien elkaar weer gevonden hadden. De film eindigde met de beelden van het paar met op de achter-grond het schilderij van Manet.. Dit kitscherige einde vond ik zonder meer zwak en had voor mij helemaal niet gehoeven. Maar nu begin ik mij toch af te vragen of de laatste scène niet gewoon fictie is en wat we zien misschien niet meer dan een wens van Anna. Dus al met al toch wel een zeer geslaagde film van Ozon die wel het e.e.a. overlaat aan de interpretatie van de kijker.

4.0*

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film over hoe hoop een einde kan maken aan rouwverwerking. Ozon begint met een tamelijk braaf relaas over de verzonnen relatie tussen een Duitse en Franse soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog, om het verhaal halverwege de film een totaal andere richting uit te sturen. Verrassend was dat alleszins, maar in mijn ogen werd de film er niet beter op. Het verblijf van Anna in Frankrijk vond ik een stuk minder interessant dan het verblijf van Adrien in Duitsland, te meer omdat ik in het tweede deel geruime tijd de interactie tussen de beide protagonisten miste.

Complimenten voor de fraaie cinematografie in overwegend stemmig zwart-wit en voor de acteerprestatie van Paula Beer. De film heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar Ernst Lubitsch’ origineel “Broken Lullaby” (1932).

De enige andere die ik tot nog toe zag van Ozon was Jeune & Jolie, en dan draagt deze 'Frantz' toch wel sterk mijn voorkeur. Ik wil nu ook wel de rest van zijn oeuvre leren kennen.

Kanttekening is wel, van mij had hij een 25 minuten vroeger mogen eindigen, dan waren het 4,5* geweest.
Ook al zat in die laatste 25 het prachtige Nuit d'étoiles van Debussy, toch had ik de film liever iets vroeger zien eindigen (met name voor de zelfmoordpoging van Anna), vanaf daar vond ik het nu een beetje jammer, hoewel het zeker niet de hele film 'verprutst' ofzo, maar toch.

Het acteren vond ik ook niet altijd dat (met name van het ouderpaar ..., en misschien ook een beetje van het Pierre Niney, hoewel je natuurlijk vanwege de onvoorspelbaarheid moeilijk van een ex-soldaat kan zeggen als toeschouwer dat zijn gedrag "ongeloofwaardig" zou zijn), maar toch stoorde het eigenlijk nooit.
Mooie vrouw trouwens ook, die Paule Beer, of toch zeker in de hoedanigheid van Anna.

'All in all' wist hij me toch zeker te charmeren.

Een 4,0!

Deze ook eens bekeken en vond hem niet mis. Visueel wel opmerkelijk aangezien hij grotendeels zwart-wit is.

De cast deed het niet slecht en verder verveelde het verhaal niet. De moeite om eens gezien te hebben.

WO I is beëindigd maar pijnlijke naweeën leven door.

Haat en (misplaatst) nationalisme komen tegenover liefde te staan in deze mooie, integere en vaak ontroerende film van François Ozon.

Mooie, stijlvolle beeldcomposities, geaccentueerd door het wit-zwart. Heel veel oog voor detail. Verzorgd.

Zachte, vaak poëtische dialogen in dit intriest verhaal, met gelijkenissen op Ernest Lubitsch "Broken Lullaby" uit 1932.

Uitstekende vertolkingen. Paula Beer trekt de meeste aandacht, maar ook Pierre Niney is sterk.

Prachtige film ten tijde dat de Eerste Wereldoorlog in 1919 net was afgelopen en de strijdende landen Duitsland en Frankrijk hun wonden likten na zoveel nodeloos en onschuldig bloedvergieten. De oorlog mocht dan wel ten einde zijn, maar de onderlinge wrevel tussen beide landen was onder de bevolking nog steeds aanwezig. Vijandig werd het nooit, maar vreemde eend in de bijt Adrien en op haar beurt Anna bij haar bezoek in Frankrijk, kregen de nodige afwijzende en neerbuigende blikken te verduren. Mooie scène overigens van Anna in de treinwagon. Op de koop toe werd dit in de scène met Anna het waarom beklemtoond met de in het glas weerspiegelde verwoeste omgeving dat nog steeds in heropbouw was.

Ik vond de zwart-wit beelden erg geslaagd en erg sfeervol. Symbolisch ook voor de rouw en de verwerking van een trauma van een natie of van individuen die hun geliefde in de oorlog hebben verloren. De knappe afwisseling met de gekleurde beelden was goed gedaan en accentueerden de flashbacks en herinneringen van Anna. Alsof op deze manier de rouwende personages letterlijk en figuurlijk extra opfleurden.

Ook het plot zat goed in elkaar. De opbouw was goed al vond ik het net iets te makkelijk toen de vader zijn kar keerde nadat hij eerder toch vrij categoriek anti-Frans was. Ik stapte de film blank in en het viel wel op dat het verhaal van Adrien onsamenhangend en oppervlakkig was. De bekentenis en het afsmeken van vergiffenis waren sterke scènes en de daaropvolgende morele wroeging van Anna of ze de waarheid aan de al zwaar lijdende ouders moest meedelen, werd sterk opgebouwd. Het dilemma stemt je tot nadenken of de leugen draaglijker is dan de pijnlijke in een bubbel gehulde waarheid.

25 is ze nog maar deze mooie Paula Beer en toch al wat persoonlijke prijzen gewonnen met onder andere deze Frantz en het mooie Werk ohne Autor (2018. Eerstdaags volgt ook Le Chant du Loup (2019), al lijkt me haar rol in deze duikbootfilm wat beperkter.

Psychodrama op zijn best. Dergelijke films zijn vaak loodzwaar en onaangenaam, maar Ozon weet hier op een aangename manier te beroeren. Frantz speelt zich af net na de eerste wereldoorlog, in een periode waarin de relaties tussen Fransen en Duitsers nog niet bekoeld waren. De vijandigheid en wrok is nog steeds voelbaar doorheen de film en vormt de historische background. En dan komt een Fransman bloemen leggen op het graf van een Duitse soldaat. De geïntrigeerde jonge weduwe van de overleden soldaat nodigt de Fransman uit bij haar schoonouders, bij wie ze sinds de oorlog inwoont.

Hoewel een thema als rouwverwerking niet bijzonder vernieuwend is, weet Ozon de juiste snaar te raken, daar waar velen zouden falen.De intense gevoelensbeleving tussen Adrien en Anna is bijzonder goed gebracht, en de leugens waarmee Anna haar schoonouders mee opzadelt is des te pijnlijker op het einde. Soms is het beter om de waarheid niet te kennen . De film handelt over de kracht van vergeving maar toch voelde het einde bij mij bitter aan. De oorlog verwoest wel degelijk ook de levens van de levenden. En hoeft het nog gezegd : de cinematografie is feilloos. Een pracht van een film.

Mooie, ingetogen film van Ozon, die me voor de tweede maal iets speciaals weet te doen met zijn film. Ik was meteen achterdochtig dat hij wel eens de moordenaar zou zijn. Ozon speelt knap de leugen van Adrien mee door een flashback te tonen die zich nooit heeft afgespeeld. Dat vond ik wel meesterlijk.

Paula Beer speelt voortreffelijk de rol van de weduwe Anna. Zij is duidelijk erg kwetsbaar en ook Antoine is dat eveneens. Je merkt dat ze allebei diep zitten. Echt ter sprake komt het niet maar ik denk dat ze beiden zelfmoordgedachten hebben gehad. Frantz is een film die handelt over vergeving in een tijd dat er diepe wonden zijn geslagen en Fransen en Duitsers moeilijk door dezelfde deur konden.

De muziek was mooi en het grootste deel is in zwart-wit. Ik had een beetje de indruk dat de warme, gelukkige momenten alsook de flashbacks in kleur waren gefilmd en de alledaagse tristesse eerder in zwart-wit. Helemaal zeker ben ik er niet van maar ik denk wel dat Ozon hier toch enig onderscheid wou maken. Het einde draait anders uit dan hoe ze het in Hollywood meestal zouden doen. Beetje vreemd wel dat ze er bijna de tweelingbroer van Antoine bij dat schilderij van Manet hebben gezet. Ik ken niet veel van kunst, maar het schilderij speelt wel een duidelijke rol en vanaf nu ken ik ook een Manet.

Mooie film met een indrukwekkende Paula Beer. Het verhaal is sterk, het filmwerk en de muziek ook.

De voor mij toch wel twist, de universele thema's fraai gedaan. De film raakte me en is een lust voor oog en oor.

Ozon maakt met Frantz niet alleen een emotioneel drama, hij kleedt het nog eens extra mooi aan. Een verhaal vlak na de 1e wereldoorlog, waarin alleen verliezers zijn. Het is nu tijd om verdriet te verwerken, maar dat is moeilijk. Het leven is een mix van verlies en kwaad zijn op de tegenstrever. Daartussen op zoek naar een manier om verder te kunnen leven.

De beelden in zwart-wit met de melancholische muziek, geef die zwaarmoedige tijd goed weer. De momenten dat er toch wat hoop is of bij herinneringen naar vroeger, maakt zwart-wit plaats voor warme kleuren. Cinematografisch echt onder de indruk, mooi werk hier!

De openbaring komt ergens halverwege de film als Adrien terug naar Parijs is en Anna de farce ophoudt voor de ouders van Frantz om hen niet te kwetsen. Ze is kwaad op Adrien, maar tegelijk beseft ze ook dat ze dankzij Adrien net de steun kreeg die ze niet vond. Deels door de liefde en deels door het aangeven van de pastoor om vergeving te schenken, gaat ze dan naar Parijs. Na Adrien in Duitsland is nu Anna de vreemde eend in Frankrijk. Hoe de trein door Frankrijk rijdt met het slagveld in de weerspiegeling van de ramen... Om stil te worden. Later als ze ziet dat Adrien een andere liefde heeft, lijkt het duidelijk te worden dat hoop en liefde misschien wel verward werden. Uiteindelijk blijkt ze wel een nieuwe start te hebben genomen. Het leugentje om bestwil naar de ouders blijft ze hoog houden. En zelf blijft ze in Parijs om het gefantaseerde leven van Frantz te beleven en zo bij hem te zijn.

Een hele mooie film die net dat ietsje meer mist om een echte topfilm te zijn. Maar wel één van zijn betere titels, zowel qua verhaal als de film zelf. Die zoals eerder gezegd, vooral indruk maakt met de cinematografie.

Goeie film over een Duitse weduwe die bevriend raakt met een Franse soldaat. De film speelt zich af kort na de eerste wereldoorlog. Een mooi verhaal over rouwverwerking, schuld en vergeving. Zeker mooi in beeld gebracht allemaal met ook mooie muziek, maar de film wist me nergens echt te raken en is ook een tikkeltje langdradig.

Klassieker wordt de Europese arthouse niet. En ik hou ervan. De strakke cameravoering van Ozon, dit keer in zwart-wit met een paar mooie overgangen naar kleur, en de stemmige muziek creëren een zeer verzorgd geheel. Heel fraai is het shot van in de treinruit weerspiegelende ruïnes, had langer aangehouden mogen worden. Complimenten ook voor de oude treinen en auto's die te zien zijn. Maar wat Frantz vooral boven de middelmaat doet uitsteken, is het originele verhaal dat gedurende de volle speelduur weet te boeien. In de laatste tien minuten zit alles weer anders dan je dacht, zonder dat het ooit aanvoelt als een plottwist of iets dergelijks. Knap gedaan. Op twee momenten slaat de film de plank mis: de uitingen van vaderlandsliefde in een Duits en Frans café voelen als een verplicht nummer om een statement te maken en detoneren binnen het verhaal. Maar verder weer een prima film van Francois Ozon.

Toevallig een paar maanden geleden Lubitsch' Broken Lullaby gezien en het eerste uur van Frantz is een vrij letterlijke remake met één belangrijk verschil: het perspectief verschuift van de Franse soldaat naar de verloofde, en daarmee is er ook het mysterie: wat doet de Fransman bij het graf van de omgekomen Duitser? Hoewel Beer wel overtuigt en sommige stukken goed werken, zoals de verzonnen herinneringen, kan de uitvoering wat mij betreft niet tippen aan Lubitsch' film, al zullen de meningen daarover wel verschillen.

Toen we al bij het einde van het narratief van Broken Lullaby kwamen was er nog een uur te gaan, dus ik was wel benieuwd hoe de film verder zou verlopen. Het is wel aardig gedaan dat de rollen worden omgedraaid, maar waar het origineel ontroerde liet deze film me uiteindelijk vrij onbewogen, al kon ik de gedurfde anticlimax op het einde wel waarderen.

Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar deze film heeft mij wel behoorlijk ingepakt. Eigenlijk een nogal amodieus verhaal, dat heel soepel loopt en mooi gebruik maakt van verschillende kunstvormen als muziek, schilderkunst en poëzie.

Begin jaren '20 trok de Duitse regisseur Ernst Lubitsch naar de VS. In die jaren ging hij nog weleens heen en weer naar Duitsland.

In 1918 was er een einde gekomen aan de grote oorlog. Na de grote oorlog toen veel mensen die kiem voor de volgende oorlog al zagen was er een golfje aan literatuur die daarvoor waarschuwde. Een van de eerste onderdelen daarvan was de korte novelle L'homme que j'ai tué van de Franse schrijver Maurice Rostand. In 1930 werd de novelle een toneelstuk. Dat verhaal werd vlak voor Lubitsch erachter kwam dat hij minder naar Duitsland moest gaan verfilmd onder de naam Broken Lullaby. En die film zag ik kort geleden.

Dat verhaal is nog een keer verfilmd in 2016. En dat is deze Frantz. Ozon ziet de film als zijn belangrijkste bron. Meer dan boek en toneelstuk. Toch zijn er best veel verschillen. De film van Lubitsch is heel direct en met maar 77 minuiten ook erg compact en to the point. Frantz is gemaakt nadat we wisten dat de slechten gewonnen hadden er een tweede oorlog gekomen. Die wetenschap schijnt door in Frantz. Ook anders is de point of view. [spoiiler[ Bij Lubitsch kijken we vanuit de Franse soldaat. In Frantz is Anna veel meer de hoofdpersoon. Het maakt het verhaal anders. De hele tweede helft bij Ozon gaat een andere richting op dat bij Lubitsch. Het is een weze een herinepretatie van hetzelfde materiaal. Ozon zweeft soms naar een sentimenteel randje en versiert de film veel meer dan de soberder versie van Lubitsch, maar houd de film knap binnenboort en Frantz is een rijke karakterstudie

Het beste wat ik tot nu toe van de vaak wisselvallige Ozon zag.

Mooi verhaal dat zich afspeelt in een klein duits stadje vlak na de eerste wereldoorlog. Regisseur Francois Ozon weet op subtiele wijze melodrama te vermijden en houdt de emoties hoofdzakelijk klein, daarbij geholpen door een prima cast en werkelijk prachtig zwartwit camerawerk. Op cruciale momenten, voor bepaalde personages althans, schakelt de film over naar kleur, met indrukwekkend resultaat. Traag maar nergens saai, ouderwets maar nergens oubollig.

De Duitse Frantz Hoffmeister [Anton von Lucke] sneuvelde in 1918 op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog. In zijn geboorteplaats hebben zijn ouders [Ernst Stötzner, Marie Gruber] een gedenkplaats voor hem aangelegd en zijn verloofde Anna [Paula Beer] woont bij hen in. Het graf wordt ook bezocht door Adrien [Pierre Niney], een Franse oorlogsveteraan die beweert Frantz goed te hebben gekend en na een stroeve kennismaking bevriend raakt met de familie, vooral met Anna die in Adrien veel van Frantz terugziet. Grotendeels gefilmd in zwart-wit waardoor de momenten met kleur extra impact hebben. Een intelligent geschreven en sterk geacteerde mix van romantiek en pacifistisch oorlogsdrama.