Kirschblüten - Hanami (2008)

Een film met twee gezichten. Het eerste gedeelte speelt zich af in Duitsland, Rudi en Trudi verlaten eindelijk hun vertrouwde Bayerische dorpje eens om de kids op te zoeken in het grote Berlijn. Trudi weet op dat moment al dat Rudi niet meer lang te leven heeft, maar ze is niet in staat dit haar man te vertellen. Het bezoek aan Berlijn valt het echtpaar (en vooral Rudi) niet mee, de kinderen leven hun eigen leven en zijn van hun ouders vervreemd en het blijkt niet makkelijk in de grote stad de weg te vinden. Om de reis af te sluiten besluiten ze nog een paar dagen uit te waaien aan de Oostzee.

Dit eerste uur van de film is erg sterk, vooral door de chemie die er is tussen de norse Rudi en de wat meer wereldse Trudi, een mooi stel. Het tweede uur behandelt het thema rouw en speelt zich af in Tokio, waar een van de zoons van Rudi en Trudi woont.

Na een Lost in Translation-achtige aanpassingsreis toont Dörrie het rouwproces, waarbij ze de nodige symboliek niet schuwt. Hiervoor wordt uitgebreid de tijd genomen, terwijl het de kijker al snel duidelijk is waar Dörrie naartoe wil. Het duurt dan ook veel te lang voordat het lang verwachte en emotionele einde van de film bereikt wordt, helaas is de kracht hiervan dan al afgezwakt omdat Dörrie te nadrukkelijk naar dit sentimentele moment toewerkte.

Voor het eerste uur geef ik een dikke 4*, voor het tweede 2,5*. Naar boven afgerond omdat ik het eerste uur echt mooi vond: 3,5*

De film wekte mijn interesse vanwege het thema rouwverwerking. In Japan zijn er nogal wat films die daar overgaan en vaak zijn ze nog erg mooi ook. Een Europese variant daarop die zich deels in Japan afspeelt klinkt best interessant. En vanwege de referenties aan Tokyo Story. Een variant op dat thema kan prima naar het heden verplaatst worden.

Helaas werkt deze film wat mij betreft helemaal niet. Alles wat de film wil vertellen wordt er in metersdikke lagen opgesmeerd. En de film slaagt er maar zelden in om echt een diepere gevoelslaag bij me te bereiken. Daarvoor is er veel te veel dat me stoort. Een paar voorbeelden: De kinderen hebben geen tijd voor de ouders, akkoord, maar dat er maar een bij de crematie van moeder is en de zoon na de dood van Japan naar Duitsland vliegt, maar voor de crematie al weer terugvliegt gaat er bij mij niet in. De kinderen waren regelmatig op het hatelijke af. Terwijl een genuanceerdere aanpak, waarbij je de kinderen ook nog wel een beetje zou begrijpen, veel beter zou werken. De film wordt in die eerste helft nog redelijk overeind gehouden door de ietwat karikaturale, maar wel innemende stel ouders. De scenes waarin ze samen zijn en met milde, warme humor in het begin hun verschillen werden duidelijk gemaakt waren het mooist.

De tweede helft heeft nog meer problemen. Alles aan de film is te nadrukkelijk, te onsubtiel. En die tweede helft is vooral te lang, waardoor het wat over de top gaande einde wat er al de halve film aan zit te komen eerder een gevoel van opluchting gaf dan dat het me ontroerde.

Een film die echt veel meer subtiliteit en veel meer grijstinten nodig had. Erg jammer.

2.0*

Kirschblüten - Hanami is een mooie gevoelige film die bij mezelf het nodige los maakte Hannelore Elsner en Elmar Wepper zijn top als duo .

mijn voorkeur gaat echter uit naar Hannelore Elsner die op dit moment de koningin van de Duitse cinema is.

Uiteindelijk toch wel een knappe, aparte film. Het eerste gedeelte had ik toch wat moeite met alles wat getoond werd. Het was gewoonweg niet écht heel boeiend, kwam wat geforceerd over en de onsympathieke personages bleven zich opstapelen.

In het tweede gedeelte komt er dan opeens een hoop los. Ik begon onbewust steeds meer mee te voelen met die man. Ik vond het mooi overgebracht hoe zo'n ingetogen iemand uit zo'n dorp in een stad als Japan compleet andere zaken beleeft en toch op zijn eigen manier invulling aan geeft. Doet je een beetje denken aan: 'als alles helemaal mis gaat, kun je nog altijd iets moois beleven aan de andere kant van de wereld. '. Hou ik wel van.


Vond verder de buitenstaandersvisie op hectisch Tokyo eigenlijk een stuk overtuigender dan in een Lost in Translation bijvoorbeeld.
Ook aardige muziek, klonk een beetje als Hisaishi-riedeltjes.

Chineze en Japanse films, ik heb er een haat liefde verhouding mee. Cherry Blossoms is zo'n typisch voorbeeld van die eerste liefdesvariant. De reden is moeilijk te geven zeker omdat het hier ook nog eens om een Duitse film gaat die zich slechts voor een gedeelte in het verre Oosten afspeelt. Feit is echter dat ik als kijker maar tot op zekere hoogte mee kan gaan met deze Oosterse leefwijze en dat ik vooral als de Oosterse tradities of rituelen een belangrijke rol gaan spelen in films vaak afhaak. Ook bij Cherry Blossoms is dit weer het geval. Het eerste uurtje beviel namelijk redelijk goed en waren bij vlagen zelfs nog meer dan redelijk. Als in deel twee de plaatselijke Butoh dans echter een steeds grotere rol gaat spelen en een man regelmatig in vrouwenkleren begint rond te lopen haak ik gigantisch af en is het een opgave van jewelste om de film uit te zitten.

2,5 ster

Erg indrukwekkend. Vooral het natuurlijke acteerwerk vond ik prachtig. Het ouder echtpaar deed het schitterend maar ook de rest van de familie was heel overtuigend. Alles kwam ontzettend echt over. Het deel in Japan was ook erg mooi. Er wordt goed gebruik gemaakt van de setting en er waren een paar erg mooie ontroerende scénes. Enige kritiekpunt is eigenlijk dat de film iets korter zou mogen zijn. Maar alles bijelkaar vond ik dit een hele mooie kijkervaring.

Veel mooie plaatjes (Tokyo ) verwisselt met rustige, kalmerende momenten. Maar het voelde bij momenten aan als een kale registratie. Ik mis betekenis en tendens. Zin en subtiliteit. Bedoeling en emoties.

Ben het bijna tot in detail eens met Starbright Boy. Er wordt te veel geprobeerd een mooie film te zijn waardoor het geheel geforceerd over komt. Zo vond ik dat de kinderen die met hun ouders in de maag zitten veel te stereotype worden neergezet en het proces van de man die zijn overleden vrouw probeert te begrijpen er te dik op liggen. Het eerste gedeelte van de film gaat nog redelijk vlot, maar zodra de man naar Japan gaat schiet het tempo omlaag. De scenes met het meisje in het park duren dan ook veel te lang.

Gelukkig zaten er hier en daar nog mooie plaatjes van Japan tussen, maar zelfs die kwamen soms op me over als een poging tot makkelijk scoren. 2*

Erg mooie film over rouwverwerking en familierelaties.Heel verrassend was dat niet Rudi maar Trudi als eerste dood ging

Mooie, rustige film over de dood waarbij een oude man de reis maakt die zijn recent overleden vrouw eigenlijk wou maken. De cultuurverschillen tussen Duitsland en Tokyo worden goed in beeld gebracht. En het dagelijkse leven in Tokyo is mooi gefilmd, zonder enige opsmuk.
Verder is de film ontroerend, hartverwarmend,o nvoorspelbaar en voorzien van een mooie soundtrack.

Man man man. Ik ben natuurlijk geen fan van romantiek, maar als het om goede romantische films gaat. Cherry Blossems was ook veel meer dan romantiek en wist je toch van het begin tot het eind mee te slepen in de ontroerende situaties. Om te beginnen waren die Trudi en Rudi (Mindere naamkeuze omdat ik het een beetje op Theo en Thea vind lijken wat het eigenlijk minder serieus maakt) echt schitterend neergezet en straalde ook echt hun emoties uit. En dat was ook wel nodig voor deze film. Daarnaast is de montage en de vele mooie schitterende locaties echt een lust voor het oog. Van het sfeervolle Duitse Platteland tot Berlijn tot de Oostzee naar Tokyo en uiteindelijk ook Japan zelf. Maar daar komen we later nog wel even op terug. Alles begint bij het moment dat Trudi dus te horen dat haar man terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft. Ondanks ze verscheurd is van verdriet besluit ze het toch geheim te houden voor der man en in plaats daarvan wil ze nog subtieletjes mogenlijk nog van alles met haar man gaan doen. De nietsvermoedende optimistische Rudi sleept de verdrietige Trudi zo ook overal mee naar toe en Trudi straalt ook een boer met kiespijn uit. Zo komen we in Berlijn (waar ook aan het stadsleven uitgebreid aandacht is besteed) waar ze op zoek gaan naar hun kinderen en kleinkinderen, waar dus echt niks van over is gebleven en zo asociaal en egoistisch zijn geworden dat de echtpaar er maar niet vrolijker op word, en zeker niet met zo'n situatie. Vervolgens naar het Oost zee waar dus tot verbazing: niet Rudi sterft maar Trudi, en zo komt Rudi dus nooit te weten over zijn ziekte. Na der dood, zet Rudi toch de geplande reis van Trudi voort en komt dus aan in het land waar hij altijd nog zo graag naartoe wilde en een zoon van hem woont: Japan.

En vanaf dat moment begint de film helemaal op te bloeien tot een emotioneel mooie reis. Rudi ondekt het leven van Tokyo en verblijft daar dus bij zijn zoon, die ook niet altijd even vriendelijk is. Verder krijgen we ook het uitgebreide leven van Tokyo te zien en maken we kennis met dat Japanse meisje Yu, wat ik toch wel zon beetje het ontroerendste en een van de mooiste momenten uit de film vind. Om het feit dat Rudi door haar wel gesteund word maar ondertussen Yu nog niet weet over der overleden vrouw. Met haar komen we dan ook terecht in het prachtige Japanse landschap met zicht op de Fuji vulkaan. Waar Rudi dus uiteindelijk sterft. En toch heeft hij dus nog wel zijn wens kunnen vervullen in afwachting voor zijn dood waar hij al die tijd niks van wist. Erg mooi.

Verder moest ik bij die Japanse gedeelde ook vaak aan de ouvre en stijl van Kitano denken. Alles is sfeervol opgezet met Japanse muziek en de kleuren en beelden zijn ook mooi en soms vergeet je dan wel eens dat je naar een Duitse film zit te kijken.

Dit was echt uit de kunst! Niks geen slap drama, maar gewoon een meeslepende kunstfilm.

4,5*

Het viel me toch wat tegen, zeker als je kijkt naar het hoge gemiddelde en de vele positieve recensies, die de film heeft. In het eerste gedeelte dacht ik even te maken te hebben met een remake van Tokyo Story, maar na de dood van de moeder, loopt het verhaal hier totaal anders.

Het probleem dat ik had met Cherry Blossoms, zit hem vooral in de subtiliteit van sommige zaken. Starbright boy verwoord al prima, waar ook mijn probleem hier lag. Dat mensen het drukken hebben is niet raar, maar dat je niet eens tijd hebt om bij de crematie van je moeder te zijn, gaat er bij mij ook niet in. Het wordt ook zo onsubtiel gebracht, dat ik af en toe echt het idee had dat de kinderen totaal niet van hun ouders hielden. Hierdoor werd ik ook nooit echt geraakt door alle gebeurtenissen.

De tweede helft duurt dan weer wat te lang, maar kent wel een aantal mooie momenten. Vooral het samenspel tussen de vader en het Japanse meisje, zijn niet onaardig. Dat park in Tokyo is mooi en ik heb het idee, dat Kitano dat in Dolls ook gebruikt heeft. Maar toch pakte me ook dit niet helemaal. Het einde was niet echt onverwachts en miste ook weer de subtiliteit enigszins.

Op zich jammer. Een iets andere aanpak van sommige personages had de film zeker goed gedaan. Het verhaal spreekt mij bijzonder aan, de locaties zijn mooi, maar de uitwerking laat hier en daar duidelijk te wensen over.

2,5*

Deze film demonstreert dit citaat van 's werelds beste schrijver, Javier Marías:

"Het is vreemd dat je kinderen min of meer onbekenden worden, er zijn veel ouders die dat niet accepteren en die hen in elk opzicht toegewijd blijven, zelfs als die kinderen daar duidelijk niet van gediend zijn. Ik ken degene die je was, en ik geloof dat ik die persoon in je herken. Maar jou ken ik niet, niet echt, zoals ik hem kende, totaal niet; en dat is ook het geval met je zuster en je broers."

Hoe dan ook, een fijne film. Soms neigt het iets teveel naar het typische, maar vooral in de personage-portrettering blijft het overwegend naturel. Gegoten in een mooie, onnadrukkelijke filmstijl, met regelmatig goed gebruik van handheld-cameravoering. Het schokkerige beeld van de nachtelijke zee is een sterke vondst. En de soundtrack werkt ook goed.

Het leven is de som van al wat we ons beklagen, zullen beklagen of zouden moeten beklagen...

Een uiterst sterke film, met sterke waarheden en bovenal aangrijpend en ook hier komt het aspect van het pijnlijke "geen interesse van kinderen meer ervaren" om de hoek piepen. Zag het reeds in enkele Oosterse films en ook in "Medal of Honour" en onlangs nog in "Stanno Tutti Bene".

Mede hiermee en zeker door de ontroerende relatie tussen de twee hoofdpersonages is deze film meer dan ooit een liefdesdrama. Maar dan een heel mooie.

Aanbevolen.

Kirschblüten heeft veel weg van de Japanse klassieker Tôkyô Monogatari (Film, 1953). In die film gaat het over een volledig Japans gezin, hier in deze film is de inslag eerder Duits met Japanse tinten wanneer de film zich naar Azië verplaatst. Het plot is niet helemaal hetzelfde. De insteek en boodschap zijn echter wel dezelfde. Op zich wel schrijnend om vast te stellen dat ouders en kinderen van elkaar vervreemd geraken in deze rat race waarbij het eigen gezin en vooral de carrière voorop staan. Hoewel we ook hier kunnen emigreren naar het buitenland, zijn de banden met familie wellicht nauwer omdat we in eigen land in goed drie uur het land doorkruisen. Al is het niet alleen de afstand die een rol speelt natuurlijk ...

De ouders worden als een last gezien en niemand lijkt tijd te hebben of te willen vrijmaken om hen te ontvangen, hen welkom te heten of met hen bezig te zijn. Onmogelijke ouders leken het me niet, misschien wat overbezorgd of een beetje bemoeizuchtig, maar welke goedbedoelde ouder is dit niet?

Kirschblüten is een aangrijpende film met een boodschap om bij stil te staan. Maar er is meer dan dat. Ook visueel levert de film heel wat moois af. De traditionele Japanse kerselaars komt het meest prominent in beeld, maar ook die Japanse poëtische dans was adembenemend - vooral die rolmopsscène was top - en naar het einde toe wordt de symbolische Fuji eveneens knap verweven in het verhaal. Ontroerend einde waarbij de cirkel rond is en het eerbetoon is vervuld. Sterk kunstig einde. Fijn!

Er zijn meer onthutsende films over oude mensen, die niet welkom zijn en door hun omgeving als hinderlijk worden ervaren. Denk o.a. aan Make Way for Tomorrow (1937), Umberto D. (1952) of Tôkyô Monogatari (1953).

Het mooie (en tragische) aan deze film is de scherpe tegenstelling tussen de kille houding (druk, druk, druk) van de kinderen, die denkelijk in een gespreid bedje geland zijn, en de warme genegenheid die een eenzame oude man vindt bij een berooide straatartieste in een vreemd land.

Een uitermate charmante film met een ontroerend verhaal, prachtig vormgegeven met o.a. fraaie, gevarieerde beelden van de “mierenhoop” Tokio en top-acteerwerk (i.h.b. van Elmar Wepper). Een pareltje.

Verbazingwekkend hoge score voor deze Hanami. Ten eerste vond ik de film zeer matig gedraaid en geknipt. Het is duidelijk low budget, maar ik heb menig studentenfilm gezien die er beter uitzagen. Hoog tv-film gehalte. Het verhaal zit ook niet al te best in elkaar. Een van de uitgangspunten van de film is dat Rudi ziek is, maar waarom krijgt alleen zijn vrouw dat te horen? Waarom spreekt zowel een oude Duitser uit een klein dorpje Engels, zowel als een achttienjarige Japanse? Buiten dat soort kleine dingetjes om loopt het allemaal erg traag en voelde ik weinig voor de personages.

De documentaire-stijl suggereert dat dit wat meer slice-of-life, naturalistisch drama zou zijn, maar als je kijkt naar hoe de personages geschreven zijn dan sluit dit niet aan. De kinderen bv zijn zo uit een sprookje geplukt, daar mist echt alle nuance. De representatie van Japan voelt vreemd.

Het uitgangspunt van iemand die de wensen van zijn overleden partner najaagt vind ik mooi, maar deze film is wat mij betreft gewoon slecht geschreven en lelijk uitgevoerd. Een kleine 2*