Kirschblüten - Hanami (2008)

Prachtig, ingetogen drama. Over ouderdom, over liefde, over het leven. Een reis langs het leven van Rudi en Trudi, een emotionele en tegelijk een mooie, poëtische reis. Betoverend is de lieflijke manier waarop het gebracht wordt, elk shot is raak zonder dat het per se technisch briljant is. Het is gemaakt vanuit de ziel en dat voel je, continue.

Terwijl de aftiteling verschijnt blijft de zaal doodstil zitten. Zodra de muziek dempt en het beeld uitfade klinkt er een applaus. Een zeker verdiend applaus.

Prachtige film! Een film waar je nog even over blijft nadenken wanneer je naar huis fietst. Een film die je raakt.

4,5*****

Nou, dat zegt niet zoveel hoor. Bij het noordelijk filmfestival wordt bij iedere middelmatige EO-style film al massaal geapplaudiseerd, waar er bijvoorbeeld tijdens The Taste of Tea een paar jaar terug ongelooflijk veel walkouts waren. Maar op naar het IFFR ofzo.

Een film met twee gezichten. Het eerste gedeelte speelt zich af in Duitsland, Rudi en Trudi verlaten eindelijk hun vertrouwde Bayerische dorpje eens om de kids op te zoeken in het grote Berlijn. Trudi weet op dat moment al dat Rudi niet meer lang te leven heeft, maar ze is niet in staat dit haar man te vertellen. Het bezoek aan Berlijn valt het echtpaar (en vooral Rudi) niet mee, de kinderen leven hun eigen leven en zijn van hun ouders vervreemd en het blijkt niet makkelijk in de grote stad de weg te vinden. Om de reis af te sluiten besluiten ze nog een paar dagen uit te waaien aan de Oostzee.

Dit eerste uur van de film is erg sterk, vooral door de chemie die er is tussen de norse Rudi en de wat meer wereldse Trudi, een mooi stel. Het tweede uur behandelt het thema rouw en speelt zich af in Tokio, waar een van de zoons van Rudi en Trudi woont.

Na een Lost in Translation-achtige aanpassingsreis toont Dörrie het rouwproces, waarbij ze de nodige symboliek niet schuwt. Hiervoor wordt uitgebreid de tijd genomen, terwijl het de kijker al snel duidelijk is waar Dörrie naartoe wil. Het duurt dan ook veel te lang voordat het lang verwachte en emotionele einde van de film bereikt wordt, helaas is de kracht hiervan dan al afgezwakt omdat Dörrie te nadrukkelijk naar dit sentimentele moment toewerkte.

Voor het eerste uur geef ik een dikke 4*, voor het tweede 2,5*. Naar boven afgerond omdat ik het eerste uur echt mooi vond: 3,5*

cherry blossem is een film die geen minuut verveeld! een prachtig drama met prachtige momenten en mooie acteurs. voorspelbaarheid is er, maar op een zeer mooie manier! die duitsers kunnen wat!! langzaam loopt deze film naar een prachtig einde die perfect in beeld is gebacht. ik kijk altijd kritisch naar film's maar als mijn gevoel de overhand neemt, gaat mijn waardering meestal flink omhoog! mijn gevoel zegt 4.5

Ik begrijp weinig van de relatief zure reacties op deze film in de Nederlandse pers. Het is een schitterende, diep emotionele film. Ik hoop dat iedereen die van mooie, ontroerende films houdt deze film een kans geeft.

hahaha, de nederlandse pers..... tja! die worden betaald om zuur te schrijven. zonde dat mensen daarin mee gaan...

je kunt beter een "publieks waarderings doorsnee" zoals hier in de gaten houden. zeker als het boven de 200 stemmen zijn.

deze tip zouden ze in de krant moeten afdrukken hahaha.....

Een Europese over-sentimentele remake van Ozu's Tokyo Story?

Nee dat is een beetje gechargeerd. Ik heb best van deze film genoten, maar de verwijzingen naar Ozu's film liggen er zo vreselijk dik bovenop dat je soms inderdaad van een in-de-moderne-tijd-gesitueerde remake kan spreken.

De film wekte mijn interesse vanwege het thema rouwverwerking. In Japan zijn er nogal wat films die daar overgaan en vaak zijn ze nog erg mooi ook. Een Europese variant daarop die zich deels in Japan afspeelt klinkt best interessant. En vanwege de referenties aan Tokyo Story. Een variant op dat thema kan prima naar het heden verplaatst worden.

Helaas werkt deze film wat mij betreft helemaal niet. Alles wat de film wil vertellen wordt er in metersdikke lagen opgesmeerd. En de film slaagt er maar zelden in om echt een diepere gevoelslaag bij me te bereiken. Daarvoor is er veel te veel dat me stoort. Een paar voorbeelden: De kinderen hebben geen tijd voor de ouders, akkoord, maar dat er maar een bij de crematie van moeder is en de zoon na de dood van Japan naar Duitsland vliegt, maar voor de crematie al weer terugvliegt gaat er bij mij niet in. De kinderen waren regelmatig op het hatelijke af. Terwijl een genuanceerdere aanpak, waarbij je de kinderen ook nog wel een beetje zou begrijpen, veel beter zou werken. De film wordt in die eerste helft nog redelijk overeind gehouden door de ietwat karikaturale, maar wel innemende stel ouders. De scenes waarin ze samen zijn en met milde, warme humor in het begin hun verschillen werden duidelijk gemaakt waren het mooist.

De tweede helft heeft nog meer problemen. Alles aan de film is te nadrukkelijk, te onsubtiel. En die tweede helft is vooral te lang, waardoor het wat over de top gaande einde wat er al de halve film aan zit te komen eerder een gevoel van opluchting gaf dan dat het me ontroerde.

Een film die echt veel meer subtiliteit en veel meer grijstinten nodig had. Erg jammer.

2.0*

Kirschblüten - Hanami is een mooie gevoelige film die bij mezelf het nodige los maakte Hannelore Elsner en Elmar Wepper zijn top als duo .

mijn voorkeur gaat echter uit naar Hannelore Elsner die op dit moment de koningin van de Duitse cinema is.

Eén van de beste duitse filmhuis films die ik gezien heb. Het kijken zeker waard. Ontroerend en warm.

Bijzondere film die het kijken zeker waard is. Hoewel het verhaal zich tamelijk traag ontvouwt, en ook niet erg ingewikkeld in elkaar zit gaat er een bijna sprookjesachtig gevoel van uit. Hoeveel je hiervan kunt genieten is puur een kwestie van smaak,.

Mooi drama, ik irriteerde me af en toe wel een beetje aan het Japanse meisje maar dat is denk ik persoonlijk.

Ik ben zelf een aardige japanfreak dus dan spreekt de film extra aan, maar als je daar niks mee hebt weet ik niet of dit goed te verteren is...

Mooie film over het letterlijk en figuurlijk terugvinden van je geliefde. Prachtige rol van die man; hoe hij probeert om door te gaan, maar van binnen compleet overmand wordt door verdriet en spijt. Vooral in de scènes in dat vreselijke claustrofobische appartementje in Japan werd zijn gevoel bijna tastbaar en zat ik me plaatsvervangend miserabel te voelen.
Het eerste deel in Duitsland vond ik in verhouding te lang duren; de introductie was nodig, maar ik ergerde me wezenloos aan die verschrikkelijk vervelende egoistische kinderen. Gelukkig maakt het tweede deel dan alles weer helemaal goed en volgt er een aaneenschakeling van pijnlijk ontroerende scènes. Het einde met dat skelet daarentegen vond ik wel erg expliciet en ontnuchterend, het rukte me weer volledig uit de toch wel betoverend droeve sfeer. Geen perfecte film, maar absoluut wel de moeite waard.

Uiteindelijk toch wel een knappe, aparte film. Het eerste gedeelte had ik toch wat moeite met alles wat getoond werd. Het was gewoonweg niet écht heel boeiend, kwam wat geforceerd over en de onsympathieke personages bleven zich opstapelen.

In het tweede gedeelte komt er dan opeens een hoop los. Ik begon onbewust steeds meer mee te voelen met die man. Ik vond het mooi overgebracht hoe zo'n ingetogen iemand uit zo'n dorp in een stad als Japan compleet andere zaken beleeft en toch op zijn eigen manier invulling aan geeft. Doet je een beetje denken aan: 'als alles helemaal mis gaat, kun je nog altijd iets moois beleven aan de andere kant van de wereld. '. Hou ik wel van.


Vond verder de buitenstaandersvisie op hectisch Tokyo eigenlijk een stuk overtuigender dan in een Lost in Translation bijvoorbeeld.
Ook aardige muziek, klonk een beetje als Hisaishi-riedeltjes.

Hier ben ik het voor het grootste gedeelte wel mee eens.

Hoewel ik vond dat er in het tweede gedeelte van de film juist ook een aantal sterke scenes in zaten. maar ook een paar hele slechte.

Ik vond trouwens die Karli of hoe die ook mag heten (die zoon in Tokio) een belabberde rol neerzette.

Ik vond 't geheel nergens echt groot worden. Minpunten zijn er zeker te noemen, het acteerwerk en dan met name van z'n zoon is soms wonderbaarlijk slecht. Ook ligt 't wat mij betreft er vaak net wat te dik bovenop, is 't cinematografisch nergens heel sterk (terwijl de film er zich juist voor leent) en voelde ik me nooit echt betrokken bij de hoofdpersoon. Toch zit er ook zeker het een en ander aan moois in de film, dat hierboven al wel genoemd is. Al met al toch wel

3.5*

Tokyo Story meets Schultze Gets The Blues.

En dat is prima, zolang het allemaal werkt...en dat doet het.

Regisseuse Doris Dorrie werd ooit bekend met de feministische film "Manner".

Maar ze lijkt mededogen te hebben met de mannelijke hoofdpersoon.

Een film die erin slaagt niet te zoet te worden door er af en toe een flinke klap werkelijkheid tussen door te gooien.

Erg goed geacteerd door iedereen.

Zal bij mensen die zich bewust zijn van hun eigen sterfelijkheid en die van hun naasten een grotere emotionele impact hebben dan bij de flierefluiters onder ons.

Chineze en Japanse films, ik heb er een haat liefde verhouding mee. Cherry Blossoms is zo'n typisch voorbeeld van die eerste liefdesvariant. De reden is moeilijk te geven zeker omdat het hier ook nog eens om een Duitse film gaat die zich slechts voor een gedeelte in het verre Oosten afspeelt. Feit is echter dat ik als kijker maar tot op zekere hoogte mee kan gaan met deze Oosterse leefwijze en dat ik vooral als de Oosterse tradities of rituelen een belangrijke rol gaan spelen in films vaak afhaak. Ook bij Cherry Blossoms is dit weer het geval. Het eerste uurtje beviel namelijk redelijk goed en waren bij vlagen zelfs nog meer dan redelijk. Als in deel twee de plaatselijke Butoh dans echter een steeds grotere rol gaat spelen en een man regelmatig in vrouwenkleren begint rond te lopen haak ik gigantisch af en is het een opgave van jewelste om de film uit te zitten.

2,5 ster

Erg indrukwekkend. Vooral het natuurlijke acteerwerk vond ik prachtig. Het ouder echtpaar deed het schitterend maar ook de rest van de familie was heel overtuigend. Alles kwam ontzettend echt over. Het deel in Japan was ook erg mooi. Er wordt goed gebruik gemaakt van de setting en er waren een paar erg mooie ontroerende scénes. Enige kritiekpunt is eigenlijk dat de film iets korter zou mogen zijn. Maar alles bijelkaar vond ik dit een hele mooie kijkervaring.

Veel mooie plaatjes (Tokyo ) verwisselt met rustige, kalmerende momenten. Maar het voelde bij momenten aan als een kale registratie. Ik mis betekenis en tendens. Zin en subtiliteit. Bedoeling en emoties.

indrukwekkende film, geen enkel misstuk viel te bespeuren. heb de film met groot respect bekeken. vooral de hoofdpersonen waren geweldig.

Ben het bijna tot in detail eens met Starbright Boy. Er wordt te veel geprobeerd een mooie film te zijn waardoor het geheel geforceerd over komt. Zo vond ik dat de kinderen die met hun ouders in de maag zitten veel te stereotype worden neergezet en het proces van de man die zijn overleden vrouw probeert te begrijpen er te dik op liggen. Het eerste gedeelte van de film gaat nog redelijk vlot, maar zodra de man naar Japan gaat schiet het tempo omlaag. De scenes met het meisje in het park duren dan ook veel te lang.

Gelukkig zaten er hier en daar nog mooie plaatjes van Japan tussen, maar zelfs die kwamen soms op me over als een poging tot makkelijk scoren. 2*

Vond het een mooie film.. Hufterige kinderen..

wat een prachtig emotioneel verhaal over familie, de liefde en eigenlijk gewoon het leven. aan de ene kant hele mooie lieve beelden en relaties en aan de andere kant de harde waarheid over hoe mensen met elkaar omgaan. en dat ook nog met prachtige beelden van landschappen en ik heb genoten.

Eén van de beste films die ik gezien heb.

Een reis langs het leven van Rudi en Trudi, een emotionele en tegelijk mooie, poëtische reis. Betoverend is de lieflijke manier waarop het gebracht wordt, elk shot is raak zonder dat het per se technisch briljant is. Het is gemaakt vanuit de ziel en dat voel je.

Heel aardig, maar niet echt ontroerend.

Deed me vrij weinig...

Heb ook heel weinig met Japanse dans etc...

3 *

Ik vond redelijke film en te langdurige verhaal..

Erg mooie film over rouwverwerking en familierelaties.Heel verrassend was dat niet Rudi maar Trudi als eerste dood ging