Manon des Sources (1986)

Ik vond deel 1 erg aardig, maar deze was ERG veel mooier. Vooral richting het eind een aantal zeer mooie momenten.

Maar toch had het met wat schaafwerk wel in één film gekund denk ik

Yves Montand is erg goed in een al even mooi vervolg op een mooie film. Heel erg een geheel met de vorige film. Dus alle punten voor de vorige film gelden eigenlijk ook hier:

Fijne cast, heerlijk tempo, mooi geschoten. Veel mooie plaatjes met mooi licht.

Ongeveer even goed dus.

3.5*

De geweldige rol van Depardieu wordt toch wel een beetje gemist. Verder gewoon een mooi vervolg op het eerste verhaal.

Hoewel allemaal net iets minder dan deel 1 imo.

Heb ze afgelopen dagen (eindelijk dan) beidde gezien en kom daarbij tot de conclussie dat het eerste deel mij toch meer weet te bekoren. Vooropgesteld dat ook Manon Des Source een bijzonder mooie en aangename film is vind ik dit toch een beetje meer, een standaard europees drama werkje.

In deel 1 speelt een fantastische Depardieu een man die zijn romantisch ideaal wil naleven, dit ondanks alle tegenwerkingen die het leven en de harde natuurlijke omgeving hem bieden. In deel twee krijgen we meer de standaard drama-elementen van wraak, spijt en lotsbetemming. En ja de engel der wrake blijkt waarachtig zo uit de hemel te zijn gevallen, toch spreekt de thematiek uit Jean de Florrette me meer aan. Manon des Source is ook allemaal wat zwaarder en trager tov het wat speelser eerste deel.

Ik vond de strijd om en het belang van het levensbloed van moeder aarde (arabieren en amerikanen zullen olie zeggen maar het is natuurlijk zoetwater) van vader Jean essentieler dan die van dochter Manon. Het einde hier is dan wel weer kippevelopwekkend mooi en sterk en is de perfecte en waardige afsluiter voor dit schitterend 4 uur durende plattelandsdrama.

Uiteindelijk is Manon des Source een fijne film, mooie natuur, de mekkerende geiten, de fluitende vogeltjes, het geluid van de gierzwaluwen en de cicades, het mooie meisje... *Madecineman kijkt naar de grijze lucht en de natgeregende daken buiten, en verzucht was het maar weer zomer*

3.5*

Jean de Florette was voor mij een grote teleurstelling. Die film bevatte naast een cyclische strijd tegen de droogte, eigenlijk vrij weinig. Vooral veel dorre natuurlandschappen en onschuldige plagerijtjes. Ethetisch verder ook niet mooi.

Hoe anders is het dan gesteld met deze film. Lang in de kast gestaan, doordat ik weer een saaie rit verwachtte. Maar gelukkig bleek dit deel stukken beter te zijn. Met name de sierlijke en ronddartelende Emmanuelle Beart is een streling voor het oog. Zij voegt wat mythisch toe aan deze film. Haar personage is nogal schuw en zwijgzaam. Daardoor kreeg ik nooit helemaal hoogte van haar. Iets wat deze film veel goed doet.

Tel daarbij ook de prachtige natuuropnames. In de bergen lijkt telkens een witte waas over het vele geel en groen te hangen, die de acties van mysterieuze Manon perfect ondersteund.

Jammer, dat het 2de uur wat uit de toon valt bij het eerste deel. Er wordt wat meer gepraat en Manon verdwijnt een beetje uit beeld. De onthulling aan het einde was aardig, maar niet meer dan een scripttrucje. Verder jammer dat Manon uiteindelijk voor een burgerleven koos in het dorp en haar nomadenbestaan opgaf .

Desalniettemin heb ik mij hier geen moment verveeld, met name doordat het hele wraakverhaal toch wel subtiel werd gebracht. De muziek in deze film was verder ook aardig. En Gerard Depardieu heb ik nog geen seconde gemist.

Weer een mooie Franse film. Miniscule 4*

Verraste mij wel deze film.

Vooral dat men deze film in twee delen heeft opgedeeld is nogal vreemd, wat de structuur van het hele verhaal leent er zich absoluut niet toe om opgedeeld te worden. Daarom ook het merkwaardige einde van het eerste deel.

In dit tweede deel komt de verwachte wraak waardoor gerechtigheid weer zegeviert. Dit is dan ook het saaie gedeelte van een bandwerk filmstructuur die mij veel minder boeide.

Eerste deel is ook veel luchtiger, deze is dramatischer en daarmee nog een stuk saaier. Had weinig met het geitenhoedstertje en zat dan ook meer te hopen op het herenduo om de film terug een interessante richting op te sturen. Dat bleef jammer genoeg uit en de spreekwoordelijke aap die op het eind uit de mouw komt is echt goedkoop. Sowieso erg veel toevalligheden en aan elkaar gebreide plottwists in deze film.

Laatste wat mij vooral opviel is dat de tijdsprong weinig effect heeft gehad op bepaalde personages. Manon is toch makkelijk 10+ jaar ouder in deze film, wat er bij de heren niet aan af te zien.

Duf boerendrama dus, waar enkel het zonnetje af en toe een aangenaam effect had. Verder te duf voor woorden, en ridicule splitsing. Ironisch genoeg is dat wel hetgene wat het eerste deel nog deels redt.

1.0*

Jean de Florette II

Gelijk maar na deel 1 gekeken, omdat ze biljkbaar op elkaar aansluiten. Waar deel 1 nog mooi en sfeervol was, werd hier meer de nadruk op het dramatische aspect gelegd.

Manon is natuurlijk erg leuk om te zien, de landschappen net als het eerste deel ook. Ik vond het wel een goed vervolg, niet altijd even interessant maar wel geslaagd. uiteindelijk boeten de twee mannen er toch nog voor Kleine 3 sterren hiervoor.

1e ziening van Manon des Sources.

Wat mij betreft een stuk minder dan haar voorganger. Film verdient ontegenzeggelijk een voldoende maar heeft duidelijk minder zeggingskracht dan Jean de Florette.
Hiernaast vervalt de film zeker tegen het einde in sentimentaliteit. Jammer.

(Zoiets heb je nu en dan bij een boekverfilming. In het boek zijn ontwikkelingen zeer logisch omdat daar meer ruimte is om te verdiepen; in de film volgt een kunstgreep. Er moet toch een einde aan het verhaal worden gebreid, niet? Dan wordt teruggegrepen op het boek. Zo eindigt deze vertelling, uitgesmeerd over 2 films, bij Papet. Terwijl het verhaal grotendeels niet over hem is gegaan. Hij is slechts een persoon, niet belangrijker dan Jean, Manon, Ugolin. Door met hem te eindigen maak je zijn personage groter dan het is. Om niet te spreken over de 'vondst' dat Jean opeens de zoon is van Papet. Komt als bliksem bij een heldere hemel: niet overtuigend.)

Het schijnt dat 'Manon' Béart naar sterrendom heeft gekatapulteerd (op zijn minst in Frankrijk); ik zie daar weinig aanleiding voor.

(vreemd: er wordt in de film de indruk gewekt dat Ugolin (zeer) welgesteld is. Op een zeker moment heeft hij het over zijn bezit van bijna 50.000 francs. Toch, wanneer het water wordt tegengehouden en dus niet meer in de buurt van zijn anjers komt, raakt hij bijkans in paniek: "Mijn bloemen staan in de knop!" Ookal zou hij deze oogst verliezen: je zou toch zeggen dat hij het met zo'n fortuin wel even uit kan zingen...)

Subliem vervolg op Jean de Florette

Gisteren deel 1 gezin van dit magnifieke tweeluik en kon dan ook niet wachten om deel 2 te zien, vooral omdat ik me afvroeg hoe het met Manon zou aflopen.

In het begin had ik schrik dat de film zijn voorgangers niveau niet ging halen vooral omdat Depardieu er niet bij zat maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige verschijning van Emmanuelle Béart die de rol van Manon zeer goed op zich neemt maar ook Yves Montand en Daniel Auteuil acteren wederom geweldig met als één groot hoogtepunt het stuk waar ze worden beschuldigt door Manon. Ook de climax die daarop volgt is magnifiek.

Manon des Sources is een pak dramatischer dan zijn voorganger.Ugolin die zich ophangt na zich eerst te hebben gepijnigd met het naaien van zijn 'liefdeslint', César die zijn eigen zoon vermoord heeft, ... maar het wraakgedeelte past wel in deze sfeer. Al vind ik het ergens spijtig dat Manon uiteindelijk voor iemand uit het dorp kiest en niet gewoon blijft voortleven als schapenhoedster.

In het begin moet de film wat zoeken naar het juiste tempo maar je waant je direct weer in de zonnige Provence mede door de muziek aan de hand van een aanstekelijke mondharmonica.

Manon des Sources is een meer dan uitstekend vervolg dat met gemak het niveau van deel 1 evenaart, vooral door de acteerprestaties, de mooie beelden en de leuke muziek.

4*

Beetje idioot van dat water ritueel en ook hoe de mannen uiteindelijk moeten boeten voor hun daden vond ik net even te moralistisch. Verder wel een te behappen filmpje met vergelijkbare plussen en minnen als Jean de Florette, wederom 3 kleine sterretjes.

Wraak is moralistisch van aard. Je brengt immers iemand schade toe, die jouw ook schade heeft toegebracht. Ik zie niet in waarom Manon des Sources in het bijzonder moralistisch is. Persoonlijk had ik geen betere straf kunnen verzinnen. Poëtische gerechtigheid lijkt me een betere term. Het is allemaal erg wrang en ironisch, maar wordt met de juiste tragiek gebracht.

Jean de Florette en Manon des Sources horen zo sterk bij elkaar dat ik het gewoon vreemd vind dat ze er niet gewoon een 4 uur durende film van gemaakt hebben (al snap ik dat dit marketingtechnisch niet zo handig is). Persoonlijk vind ik de splitsing niet zo sterk en het doet zelfs wat afbreuk aan de structuur van het verhaal als een geheel. Het einde van Manon des Sources had gewoon het einde van Jean de Florette moeten zijn. Ik ga de twee delen dan ook zeker nog eens meteen achter elkaar kijken.

Verder ongeveer net zo'n goede film als deel 1. Ik weet eigenlijk niet welk deel mijn favoriet is. Echt diep onder de indruk van beide films ben ik niet, maar het is wel een goed verhaal dat goed verteld wordt. Auteuil en Montand houden de films boeiend met hun sterke personages. Manon viel me tegen. Beart is een geweldig knappe vrouw, maar haar personage is niet sterk uitgewerkt. Dit tweeluik moet het echt van de 'schurken' hebben.

Ook voor deze film 3 sterren, maar toch met een vreemd vermoeden dat er meer in zit. Wie weet helpt die twee kijkbeurt met beide films ineens werkelijk.

Ben ik overigens de enige die deze twee films een beetje ziet als een soort Franse boerenversie van The Godfather? Ze hebben wel een beetje dezelfde thematiek op sommige plaatsen. Met name het belang van familiewaarden en hoe die zich in het verhaal ontwikkelen hebben iets van elkaar weg.

Fikse tegenvaller na het erg leuke eerste deel. Luchtigheid komt hier maar sporadisch in terug en Manon des Sources lijkt ook heel wat donkerder gefilmd te zijn dan zijn voorganger. Het mooie zomerse gevoel wat Jean de Florette teweeg bracht mist hier, maar wat de film grotendeeld de das om heeft gedaan is wel de erg makkelijke en voorspelbare twist aan het eind. Jammer dat er op deze manier een vorm van emotie teweeg gebracht moet worden en een hoop in een ander daglicht komt te staan. Dit epos had het niet nodig. Er was genoeg leuks te beleven buiten dit soort trucjes om, vooral in het eerste deel. Verder is het acteerwerk weer zoals vanouds en kijkt Manon des Sources prima weg, maar het staat wat mij betreft in de schaduw van Jean de Florette. Wel bevat deze film de leukste scène van het tweeluik, namelijk de scène waar de landbouwdeskundige op komt draven. Een regelrechte klassieker! Prachtig bepaalde reacties daar van het boerenvolk .

3*

Wow, wat was er gebeurt met de lekker luchtige sfeer uit het eerste deel. Deze film is veel droeviger en dramatischer. Moet zeggen dat ik net als in deel één, liever een wat luchtigere sfeer had gehad. Ik had het eerste deel een weekje geleden gezien, dus het koste me weinig moeite om weer in die Provence sfeer te komen. Heerlijk die landschappen, het geeft een erg rustig sfeertje en het is erg prettig om naar te kijken.

Maar verder was dit dus ook best weer een vermakelijk film. Het acteerwerk was (net als in deel één) geweldig. Yves Montand en Daniel Auteuil schitterde ook al in deel één, maar deden het hier ook weer uitstekend. Vooral Montand vond ik erg goed spelen. Wel miste ik stiekem toch een beetje Gerard Depardieu als ''de bochel''. Dat hij uiteindelijk zijn zoon bleek te zijn vond ik nou niet heel interresant, alhoewel ik het zeker niet zag aankomen.. Emmanuelle Béart deed trouwens ook niets verkeerd.

Verder was dit tweeluik dus best leuk, vermakelijk kijkvoer, al vond ik deel één toch ietsje beter. Maar goed, het was in ieder geval vermakelijk ondanks dat het tempo niet erg hoog lag. Ben het trouwens wel eens met The One Ring wat betreft dat het misschien leuker is om alletwee de films achter elkaar te kijken.

Kleine 3*

Sterk vervolg op Jean de Florette. Het was een goede keuze van mij om deze films binnen 2 dagen allebei te kijken, want dan zie je pas echt goed hoe deze film bij zijn voorganger past. Er zit een tijdsprong van 10 jaar in de film, maar verder lijkt er qua setting gelukkig weinig veranderd. Manon des Sources had bij mij even 20 minuten nodig om op gang te komen, maar daarna zat ik er gelijk weer goed in. Emmanuelle Béart speelt haar rol goed, maar het personage zelf vond ik een tikkeltje tegenvallen. Het zijn wederom Daniel Auteuil en vooral Yves Montand, die ook in deze film erg sterk spelen en ervoor zorgden dat ik toch weer geboeid zat te kijken.

Het verhaal loopt verder zoals ik een beetje had verwacht. In het tweede gedeelte van de film komt uiteindelijk toch de verwachte wraak van Manon naar voren. Even was ik van mening dat het hoogtepunt van dit gebeuren te ver voor het einde van de film lag. Daar vergiste ik me dus in toen later bleek dat Montand de vader van Jean was, waardoor hij dus in feite een soort van moordenaar van zijn eigen zoon bleek. Ja dat vond ik een vrij onverwachte en toch wel sterke ontknoping van deze film en Montand slaagt er wederom bij mij in om toch nog sympathie voor hem te krijgen, wat toch ook een resultaat is van zijn enorm sterke acteerwerk.

Uiteindelijk best een mooi verhaal, deze twee films samen. Manon des Sources vind ik net wat beter dan Jean de Florette.

3,5*

Net als deel 1 weer een prima drama in een fleurige setting die mij prima weet te bekoren. Echter heeft de film veel moeite om op gang te komen, maar eindigt het in een emotionele climax dat uiteindelijk toch een waardige afsluiter mag heten van de 2 Jean de Florette films.

Gelijkwaardig

3,5*

Even sterk vervolg op Jean de Florette. Een epos als dit is best te vergelijken met The Godfather. Gewoon sterk acteerwerk, prachtig verhaal en een sfeervolle setting in het zuiden van Frankrijk. Het is wel aan te raden de twee films na elkaar te bekijken. Ondanks de enkele jaren tussen deel 1 en deel 2 is dit gewoon één film in twee luiken. Het had evengoed één film kunnen zijn. Raar dat deze hoger staat dan deel 1, al zijn de drie Godfather films ook niet even hoog genoteerd natuurlijk. Geweldige film voor liefhebbers van literaire films en binnen enkele jaren zeker voor herziening vatbaar!

Net als Jean de Florette een erg mooie en mistroostige film. Beide films geven erg sfeervol beeld van het boeren leven in de Provence. Daarbij is het einde erg indrukwekkend en is Emmanuelle Béart een prachtige vrouw. 4* voor beide films.

Prachtige film waar de waterbron blijkt opgedroogd en de dorpelingen van water verstokt blijven. Wederom een prachtig verhaal met een mooie ontknoping die de gebeurtenissen van deel 1 in een ander daglicht zetten. De film neemt je opnieuw mee naar de prachtige heuvels van de Provence en is ook onlosmakelijk verbonden met het eerste deel Jean de Florette.

Uitermate sfeerrijk en pakkend vervolg op Jean de Florette (1986). Qua verhaal is deze film zo mogelijk nog mooier dan het eerste deel. Prachtige rol van Emmanuelle Béart. Het is wel van belang de films in de goede volgorde te kijken.

Tegenvallend vervolg op Jean de Florette. Ze hadden beter de pakweg eerste 45 minuten van deze film bij het eerste deel kun voegen. De film begint nog vrij aardig met verschillende bekende gezichten uit Jean de Florette. Het gemis van Gerard Depardieu (en diens personage) blijkt wel, want de personages die voor Jean in de plaats komen kunnen niet echt boeien.
De romance tussen Manon en de onderwijzer komt niet al te sterk over. Naar het einde toe wordt de film ook wel erg dramatisch, wanneer blijkt dat Jean de zoon van Papet is. Dat komt vrij plotseling en past eigenlijk niet echt in de stijl van beide films. Al met al een lange zit, omdat de film gaandeweg niet echt meer kan boeien.

Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources. In dit tweede deel wordt het verhaal tot een einde gebracht - maar op een wel heel mooie manier. Of het gebruik van een tweeluik voor de vertelling een goed idee is is wellicht een kwestie van smaak - ik zie wel wat in de visie dat het het verhaal juist sterker maakt, zeker als je een periode van een paar weken tussen het zien van deel 1 en deel 2 houdt, om daarmee het verstrijken van de tijd zelf ook wat te benadrukken.

Waar in de eerste film de hoofdrol lijkt te zijn voor Gerard Depardieu, wordt nu Daniel Auteuil meer op de voorgrond gezet, mag hij de ellendige slechterik spelen. En dat doet hij met verve, de wroeging en ellende komt van het scherm af - waarbij zijn beschermheer Papet steeds meer de macht over de gang van zaken verliest, net als het dorp waarvan hij zich de eigenaar dacht te voelen. Melancholie alom, het verstrijken van de tijd, het vergaan van een imperium, de komst van de moderne tijd tegenover de tradities van het platteland.

En toch krijgen dat soort platte motieven niet de overhand in het ontspinnen van de familietragedie. Wellicht dat dat juist is wat deze twee films zo sterk maakt - de flauwe beschouwing van het vergaan van de tijd krijgt nooit de overhand op het persoonlijke van het noodlot dat zich in dat kader ontspint. En daardoor juist dichterbij komt, in plaats van afstandelijk te blijven.

Aan de sterrencast van het eerste deel verandert weinig - Gerard Depardieu doet vanzelfsprekend niet mee in dit deel. In zijn plaats, dat wil zeggen als focus van de sympathie, komt de nog vrij jonge Emmanuelle Béart - twee- drieëntwintig is ze hier, maar ze zou makkelijk voor 18 door kunnen gaan. Perfect gecast in de wat verwilderde en onschuldige uitstraling die ze hier heeft - geen speld tussen te krijgen.

Een van de weinig geroemde hoogtepunten van de film blijft wel de dorpsvergadering, waarin de waterexpert aan de boze boeren uitlegt dat hij geen idee heeft of en wanneer de bron weer water zal geven. En de scene waarin Papet en Delphine samen op het bankje zitten. Prachtig in de Frans-heid die het uitstraalt, de geur van de Provence die erdoor meegenomen wordt.

Beide films samen horen zeker bij het beste dat de Franse cinema heeft voortgebracht. Klassiek, zeker - onderdeel van de geschiedenis, de wortels waarop de hedendaagse maatschappij, de hedendaagse cinema gestoeld zijn. Onlosmakelijk verbonden met en vervlochten in de tradities van het land.

'Manon des Sources' kent met Emmanuelle Béart werkelijk een beeldschone verschijning. Wat een betoverend voorkomen heeft zij als Manon in deze opvolger van 'Jean de Florette'. Sowieso smijt regisseur Claude Berri weer met prachtige beelden. Ik zat er direct weer in. De felle zon, de prachtige landschappen, heuvels, bergen, ik vind het schitterend. Moet ik nou blij zijn voor Ugolin dat z'n bloemetjes er zo mooi bij staan? Moet ik hopen dat hij het ''ja'' woord krijgt van Manon? Het is wat dubbel. Aan de ene kant brengt Claude Berri het wel zo, maar mijn gevoel blijft toch op een afstandje en zegt voorzichtig nee.

Eigenlijk waren en blijven het gewoon eikels natuurlijk. Al krijg je bij Ugolin weer het gevoel dat het absoluut allemaal niet zo bedoeld was en dat hij er erg spijt van heeft. Wat natuurlijk ook resulteert in z'n zelfmoord (plus het feit dat-ie Manon nooit zal krijgen, waar ook niet mee te leven valt). Vind het toch allemaal wel goed werken. Goed geschreven, goed uitgevoerd. Vanaf dat moment zakt de film echter wat in. Ik vond de gebeurtenissen op de landschappen boeiender en mooier dan een twist uit het verleden voor Papet en een romance tussen Manon en die gast. Deze films zullen me dan ook vooral bijblijven dankzij de prachtige beelden, de sfeer en Emmanuelle Béart. Ik heb genoten van beide delen. Erg mooi.

Moet opboksen tegen de verwachting dat het meisje haar gram gaat halen en dat weet het maar niet te tackelen. Het mist de jeu en finesse van het eerste deel. Daar een strijd om water en sympathie die hier niet van de Franse grond komt. Ugolin is in meerdere opzichten kansloos en wanneer dat ook zo uitpakt, vervalt het in een doorsnee dorpjesdrama in de tijd van toen, waar de levenscyclus en andere gangbare ingrediënten aan bod komen. Van kerkelijke interventie tot zo'n luidruchtige bijeenkomst. Het zal er wel bij horen, ik heb er niet zoveel mee. Rondom de Soubeyrans heeft het nog wel een donkere rand, maar de basis om daar een factor van belang van te maken, raakt onderweg steeds meer verbrokkeld.

Het tweede deel van dit naturalistische tweeluik moet niet onderdoen voor het eerste. Emmanuelle Béart speelt een rol met relatief weinig woorden, maar met des te meer zeggingskracht in haar gezichtsexpressie. Het ene moment heeft ze de uitdrukking van een onschuldig herderinnetje, dan beantwoordt ze de voyeuristische blik van Ugolin met het boze oog. Het wijsje dat ze op haar harmonika speelt, hetzelfde als destijds haar vader, verraadt haar innerlijke drijfveer.

Het verhaal is vergelijkbaar met een Griekse tragedie. César Soubeyrans noodlot wordt bewerkstelligd, deels door het toeval van de vermiste brief, deels door z'n eigen handelswijze. Z'n hoop op een mannelijke erfgenaam die zijn familienaam draagt, gaat verloren met de zelfmoord van Ugolin, een fatale ommekeer. Een blinde zieneres verklaart alles, met de bochel van Jean als herkenningselement.

Godsdienst en bijgeloof speelden een belangrijke rol in zo'n Frans dorpje in die tijd. Wie in een bovennatuurlijke verklaring wil geloven, kan blind blijven voor de waarheid. Tot César dringt die waarheid uiteindelijk door. Hij is geëvolueerd van een schalkse en hebzuchtige manipulator naar een ontgoochelde en berouwvolle oude man.

De Provençaalse natuur is weer overweldigend, met het klaprozenrood als symbool voor passie. De bron in de grot staat symbool voor vruchtbaarheid en het onbereikbare vrouwelijke.

Net als voorganger Jean de Florette is Manon des Sources weer een prachtig Frans drama met een heerlijk pittoresk sfeertje.

10 jaar na de dood van Jean zijn de Soubeyran's aardig rijk geworden van de bloemen die ze met zijn bron hebben verbouwt. De dochter van Jean woont echter nog in de omgeving en als Ugolin verliefd op haar wordt ontstaat het gevaar dat aan het licht komt wat ze destijds hebben gedaan.

Daniel Auteuil en met name Yves Montand vertolken hun rollen opnieuw prachtig. Daarnaast was de mooie Emmanuelle Béart ook sterk als Manon.

De film is weer schitterend opgenomen. Niet te veel poespas maar ook nergens flets of saai. De prachtige muziek van Jean-Claude Petit met mondharmonica van Toots Thielemans maakt het helemaal af.

Door het tragische einde krijgt het eerste deel een geheel nieuwe betekenis en gaan we de oude Papet door een geheel ander daglicht zien. Jean was zijn zoon, zijn enige kans om zijn Soubeyran-erfgoed over te dragen en dankzij hem is hij dood.

Er gebeurt niet heel veel, maar toch gaat de film nergens vervelen. Ik heb een zwak voor dit soort sfeervolle drama's. Je waant je echt even in de Provence.

Romantischer en ook wel wat melodramatischer dan het eerste deel "Jean de Florette" maar ook nu zijn de acteurs, inzonderheid Yves Montand en Daniel Auteuil, uitstekend en wordt mentaliteit en sfeer van de Provence goed weergegeven.

Het mooie herderinnetje, Emmanuelle Béart, kaapte verdiend een César weg.

Mooie cinema.

Een interessant vervolg op Jean de Florette. Een mooie omgeving die een zekere rust uitstraalt, een wonderschone Emmanuelle Béart en goed spel. Ik vind 'm wel minder sterk dan het eerste deel. 3,5*

Gewoon prachtig, maar wel eerst Jean de Florette zien!

Minder dan Jean de Florette maar nog altijd de moeite waard. De beelden (en Béart) zijn natuurlijk wel weer prachtig, het verhaal dat zich ontvouwt is echter minder naturel. Het is echt geschreven, met name vanaf de confrontatie op de verjaardagsborrel van de jonge leraar: dat de schuwe Manon zich daar laat zien temidden van haar vijanden en ook haar beschuldigingen uit vond ik wat ongeloofwaardig, en ook hoe daarop de eeuwig zwijgende dorpelingen zich opeens laten gelden paste m.i. niet helemaal bij alles wat daarvoor gebeurde. Ook was Ugolin iets te kolderiek bezig, dat vond ik toch een sterker personage in deel 1. En Depardieu was als buitenbeentje wiens goede bedoelingen met wantrouwen en leugens worden beantwoord ook een erg fijn personage in Jean de Florette, een dergelijk sympathiek figuur ontbrak een beetje in dit deel.

Voorgaande klinkt iets negatiever dan ik het bedoel want het blijft pakkende cinema en de tragische ondergang van de hebberige Soubeyrans wekt toch vooral meelij op en dat is gezien het einde van deel 1 toch knap gedaan.

Knap vervolg van de topfilm die Jean de Florette (1986) is. Iets minder sterk, maar nog steeds erg de moeite. De film neemt een sprong van 10 jaar in de tijd. Geen Dépardieu meer in de film, wel zijn dochter, de mooie herderin Manon (Emmanuelle Béart), die intussen een volwassen vrouw is geworden. Een film die best pas gezien kan worden als je Jean de Florette achter de kiezen hebt. Vooral naar het einde toe wel belangrijk dat er enige achtergrond is.

Bovendien, hoe idyllisch ook deze film ook mag zijn met zijn prachtige landschappen uit de Provence, wordt de sfeer tussen natuur en mens nooit zo mooi voorgesteld als in Jean de Florette. Ik zag beide films op één avond en dat was pure magie.

Naast Béart zijn wederom Auteuil en Montand meesterlijk in hun bedrog. Montand is sluw en gewiekst en er wordt verder aandacht besteed aan het waarom van zijn daden. Auteuil (Ugolin) is naïef en beïnvloedbaar. Zijn hart verliest hij aan de mooie Manon, maar hij beseft niet dat ze op de hoogte is van het geheim van de familie Soubeyran. Manon aast al haar hele leven op wraak. Niet alleen op de familie Soubeyran, maar eigenlijk op het gehele dorp die eigenlijk stilzwijgend de oneerlijke praktijken op hun beloop lieten.

De aankondiging en de beschuldigingen daarentegen vond ik niet super uitgewerkt. Weinig geloofwaardig en iets te vluchtig gebracht allemaal. Een klein smetje voor mij persoonlijk. Naast de emotie hebzucht komt in deze film de emotie wraak erbij. Het subtiele spel hiertussen en de rol van de diverse hoofdpersonages én andere bewoners van het dorp maken de film erg gelaagd en kijkbaar. Ook het einde is subliem waarbij de oude César beseft dat het hele snode plan eigenlijk helemaal niet had gehoeven. Knap!