Vicky Cristina Barcelona (2008)

Dit is heerlijke romantiek met prachtige beelden en muziek. Scarlett Johansson en Penélope Cruz spelen zeer sterk.

Oh wat zonde van het einde! Op een gegeven moment dacht ik: eindelijk weer een film die meer dat 4 sterren verdient, maar door het eind, waarin iedereen weer uit elkaar gaat en Vicky en Cristina Barcelona achter zich laten, lijkt het achteraf net of je niks hebt gezien, terwijl dit toch een heerlijke, sfeervolle film is.

mooi drama over onzekere liefde en de complicaties die het met zich meebrengt, goede acteerprestaties, het einde vond ik eigenlijk juist niet tegenvallen, het was juist een aangename verrassing. Ook de muziek en de setting was erg mooi, het spaanse sfeertje vulde mijn hele kamer. Al weer tijdje geleden dat ik zo'n goede drama/romantiek heb gezien.

Na het zien van dit pretentieus werkje weet ik meteen waarom ik films van Allen doorgaans negeer. Nergens wisten de dik aangezette dialogen me te boeien en bleef het voor mij vooral bij interessant-doenerij over het individu en artistiek-heid in het algemeen. Ook kreeg ik het idee te kijken naar een persoonlijk betoog van Allen waarin hij zijn verfoeide privé relatie probeert goed te praten (onmogelijke liefde niet uit te weg gaan, etc.), maar dat zal wel persoonlijk zijn. Op sommige momenten wist deze film me wel te boeien met enkele goede dialogen en plaatjes / locaties. Hij wist zulke momenten vervolgens weer te verpestenmet zijn verschrikkelijke voice-over. Geen super slechte film, maar wel één die ongelooflijk wist te irriteren.

Gisterenavond weer bekeken en twee zaken vallen me op:

-Vooral de sfeer van deze film is het grote pluspunt waarbij dan de kanttekening dat het allemaal wel erg idyllisch is;

-ik vind Scartlet Joohansson niet zo'n goede actrice. Vooral het moment waarop ze de gastvrouw bedankt voor de uitnodiging is ronduit houterig en ook verder trekt ze vaak net te overdreven de bijde emotie horende smoel. Als ik dat dan met de vurige Cruz vergelijk, valt johansson letterlijk en figuurlijk bleekjes uit. Waarom is dit dande nieuwe muzevan Allen? Geen idee.

Dat ze zo 'houterig' en suf overkomt bij die vurige Cruz is natuurlijk ook helemaal de bedoeling in de film....

Een wat ouder bericht, maar deze quote toch even rechtzetten:

Bardem was toch iets welbespraakter

- But what am I supposed to do? Make love with you and then go on with my marriage like nothing happened? Or, just terminate it?

- Judy Nash says you are heading for an unhappy life.

- Yeah, well, she's talking about herself.

- Maybe you will understand more about your own feelings once we've made love.

-Yeah, or less.

Mooi werk..

Mijn 9de Woody Allen, en dit is tot nu toe een van mijn favorieten van hem. Voor deze film ben ik blij dat hij zelf niet de hoofdrol op zich neemt. Niet dat ik daar iets tegen heb, integendeel, ik vind hem altijd hilarisch als acteur. Maar het is goed om even wat jong bloed te zien in een Woody Allen film te zien. Het script en de regie is wel weer erg scherp van Allen. Ondanks dat Woody Allen niet weer een autobiografische rol voor zichzelf heeft geschreven, zijn zijn neuroses weer duidelijk kenmerkend voor de film, ditmaal verspreid over de andere personages.

De personages zijn ook uistekend vertolkt door de cast. Javier Bardem is echt een topacteur; de diversiteit van zijn rollen (Chigurh, Ramon) en altijd zo overtuigend. Ook de Spaanse kunstenaar gaat hem (zeer) goed af. Scarlett Johansson straalt weer in de film, maar naast haar looks kan ze ook nog is voortreffelijk acteren. Rebecca Hall weergeeft haar personage ook uitstekend. Dan komen we bij Penélope Cruz. Zij is ook echt een klasseactrice, en dit is een van haar beste rollen (die ik heb gezien dan). De hysterische Maria Elena speelt ze ontzettend knap. Overig acteerwerk was ook vrij sterk. Een leuke bijrol/personage vond ik Judy, vooral de scenes tussen haar en Vicky aan het eind.

Woody Allen is echt een held. Zoveel films op zijn naam staan, die variëren van leuke tussendoortjes tot tragikomische meesterwerken. Dit is een van de uitschieters in zijn oeuvre. Ditmaal speelt het zich niet af in New York, maar ik hou van de Spaanse romantische sfeer die de film uitstraalt. Fantastische sfeervolle beelden met de Spaanse muziek erbij, helemaal geweldig. Ik heb het al eerder gezegd, maar het script is zo ontzettend sterk; de kleurrijke personages, ieder met zijn/haar eigen filosofieën over liefde en het leven, die in ingewikkelde relaties elkaar precies aanvullen of juist niet. De voice-over tussendoor maakt het af. Er zitten genoeg boodschappen in, levenswijsheden, maar de film komt geen enkele keer pretentieus of geforceerd over. Alles komt heel natuurlijk, en daarom is het intens genieten. Geen seconde verveeld. Na het (erg goede) einde gewoon nog lekker de aftiteling aan laten staan, met de fijne muziek, om in de sfeer te blijven

Sfeervolle beelden, ontzettend scherp script die inhoudelijk sterk is maar wel luchtig blijft, prachtige vrouwen en geweldig acteerwerk. Dit is helemaal mijn ding!

4,0*

Ik duid hier natuurlijk niet op haar personage maar op haar vertolking daarvan. Er is een verschil tussen houterig een personage acteren of een houterig personage acteren..........

Heerlijke film.

Ooh ja, na deze is het duidelijk, Woody Allen behoort tot m'n favoriete regisseurs ever.

De sfeerscheppende intro is perfect om de film mee te beginnen.

Het Allen-accent is onmiddelijk gezet.

Pittige, soms zelfs ietwat overdreven, dialogen die nooit vervelen en je aan het beeld gekluisterd houden. I love it...

Het verhaal op zich is dan wel niet bijster origineel maar de uitwerking des te meer. Zomaar even op reis gaan met een wildvreemde? Niet echt geloofwaardig? Ooh jawel, in deze film klopt het gewoon.

De acteurs zijn stuk voor stuk prima gecast.

Javier Bardem lijkt wel 1001 gezichten te hebben, onvoorstelbaar die man. Deze verdient zeer zeker meer aandacht.

En Johansson, tja, zij is ook gewoon meer dan goed, net als Cruzz en de voor mij vrij onbekende Rebecca Hall.

En nu ga ik op zoek naar meer films van Woody Allen.

Duidelijke en goede recensie. Niets aan toe te voegen.

Bij herziening heb ik net zo - of misschien wel nog meer - genoten van VCB. Ik verhoog 'm naar 4,5*, en wie weet komt die laatste halve ster er ook nog bij... De beste Woody Allen! Dit komt denk ik ook door de heerlijke Spaanse sfeer, in tegenstelling tot het gebruikelijke NY. O, wat kan ik genieten van deze film...

Een moeilijk te beoordelen Woody Allen film, de film is een aardig goede romantische film met de juiste sfeer en 2 heel erg mooie actrices en bovendien goede actrices, maar toch miste het wat.
De rol van zowel Rebecca Hall als die van Scarlett Johansson kon ik erg van genieten alleen liet deze film mij op het einde best wel met een dubbel gevoel zitten.
Sommige dingen gingen net wat te snel en te makkelijk en voor Vicky, een vrouw die sterk in haar schoenen staat is ze wel heel erg makkelijk om te praten met een paar lieve woorden, ook op het einde kiest ze als nog voor haar vriend maar dan wel pas na de gebeurtenis met het pistool, met andere woorden haar vriend is 2de keuze?
De boven genoemde dingen laten mij een beetje twijfelen, gelukkig was er genoeg moois te zien in de film en was het acteer niveau zeer sterk, maar toch ga ik niet verder komen dan een goede 3 sterren, ik ben een Woody Allen fan maar weet dat hij beter kan dan hij hier laat zien.

Ben beter gewend van Woody Allen, zo kon ik ook niet echt meevoelen met Vicky, al helemaal niet als ze van die domme beslissingen neemt

Jaaaaa leuke filmmm! Penélope Cruz speelt een heeerlijke rol...

Waarom Woody Allen een van de beste filmmakers aller tijden is.

Om te beginnen heeft hij een enorme kennis van kunst, boeken, muziek en het leven als grond waar hij verder op kan bouwen. En voortbouwen doet hij ook. Hij is een van de grappigste komieken en kan vlijmscherpe dialogen schrijven, iets wat hij dan ook in al zijn films doet. Zijn visie op het leven wordt op honderd verschillende manieren aan de kijker gebracht zonder ergens pompeus of pretentieus te worden. Zijn eeuwige conflicten komen tot leven in zijn vaak hilarische en realistische personages en vooral in het bekende 'Woody Allen-personage'. Ik kan geen genoeg krijgen van die vreselijke neuroot, die zowel hilarisch is maar toch hele reëele problemen aankaart. Hij weet bijna altijd de ultieme balans te vinden tussen tragedie en komedie - maar van heerlijke onzinkomedies heeft hij ook kaas gegeten, die op het oppervlak vrolijk en leuk lijken maar zoveel in zich hebben. Zijn filmstijl is uniek; shots zien er vaak gewoontjes uit, maar vaak genoeg weet hij de kijker compleet te verrassen door met de regels logica, chronologie, etc. te spelen. De oer-New Yorker met al zijn kwaaltjes, neuroses en complexen giet alles in films, waardoor ze zo autenthiek, origineel, vol zelfkritiek en zelfspot, en scherp zijn.

Waarom Vicky Cristina Barcelona mijn favoriete Woody Allen film is.

Dit is voor mij zijn Magnum Opus, omdat alle Allen-ingrediënten in de film te vinden zijn met net wat extra’s. Dit keer niet het Woody Allen-personage, maar verspreidt hij al zijn visies en kenmerken over verschillende personages, waardoor er net iets meer nuance in de film voorkomt dan in veel van zijn andere films. Die personages zijn geweldig, mede door de briljante vertolkingen van de complete cast. Vicky en Cristina’s verschillende kijk op liefde en het leven is zowel vermakelijk als geniaal. De strijd tussen ratio en passie. Aan beide kanten worden de imperfecties getoond. Geweldig hoe Cristina tussen de New Yorkers de levensgenieter is, maar in het vrije – misschien iets te romantische(?) – Spanje eigenlijk het groentje is als het op het leven aankomt. Hier is het waar we de kunstenaar Juan Antonio ontmoeten, met een mooi voorstel. Na de rationele en passionele reacties ("Does she always analyze every inspiration until its grain of charm is uh...squeezed out of it?") krijgen we een mooi weekend te zien. Cristina’s geluk kan niet meer op in zo’n romantisch avontuur maar voor Vicky zorgt dit voor flinke dilemma's. Het verhaal wordt alleen maar beter, zeker als we Vicky's bruidegom ontmoeten en Juan’s geliefde Maria Elena. Hier wordt het verschil tussen de Spanjaard en de New Yorker nog duidelijker vertoont, en allebei neigen ze naar de grens. Maria is een genie en een prachtige vrouw maar tegelijkertijd op het randje van krankzinnig, en Doug als de stabiele man met de goede baan die alles in orde heeft en fijn de hele wereld in hokjes zit te stoppen. Naar mate de film vordert blijft ie beter en beter worden, waar we kwelling en liefde op haar hoogtepunt zien, maar ook zien dat dat niet kan blijven. Een balans tussen de twee uitersten lijkt nodig maar knap lastig te zijn…

Ik zit altijd te glimlachen als ik weer een reactie lees waarin iets staat als ‘veel diepgang is er niet maar het is wel vermakelijk. Er zit zoveel diepgang in als je erin wilt zien. Ik zie het als een immens probleem op scherm gebracht op een heerlijke manier. Woody Allen's personages komen in geweldige situaties terecht en voeren bijzonder scherpe dialogen ("Only unfullfilled love can be beautiful") waar hij zo subtiel zoveel mensen doorgrondt. Aan de zijkant krijgen we ook nog andere geweldige personages zoals Juan Antonio’s vader. Maar hij toont de mooie dingen aan het leven zoals kunst en tegelijkertijd de onvolmaaktheden. Zijn nieuwere films worden vaak gekraakt maar dat is grote nonsens. Hij heeft niet een reeks klassiekers afgeleverd zoals hij eind jaren ’70 of in de jaren ’80 deed, maar er zit genoeg leuks tussen en met dit als hoogtepunt. Niet alleen inhoudelijk, ook qua sfeer staat deze bovenaan. Het is fijn om een keer niet in New York te zijn, maar op een plek waar we kunnen ademen en genieten van de mooie omgeving. De kleuren zien er prachtig uit waardoor dit echt de ultieme romantische sfeer wekt. De Spaanse gitaar maakt het af. Naast één of twee leuke songs is de film voorzien van prachtige gitaarmuziek, waardoor de film nog intenser genieten is. Zoals eerder genoemd schildert hij Spanje misschien iets te mooi, maar daar is de kunst voor. Het laat zien hoe mooi het kan zijn, en het leert ons om wat meer Cristina en wat minder Doug naar voren te laten komen, ook al kan hoofd en hart vaak botsen.

We kunnen ook genieten van een goede cast waar iedereen een prachtprestatie levert. Rebecca Hall is geweldig, de blik die ze na het weekend heeft als een vis uit het water, echt steengoed. Scarlett Johansson is altijd fijn om naar te kijken en overtuigt ook, meer dan in haar meeste rollen. Javier Bardem die komt erg hoog in mijn boekje te staan. Na films als No Country For Old Men of Mar Adentro overtuigt hij weer de volle 100% in een totaal andere rol, de Spaanse charmeur en levensgenieter. De bijrollen zijn ook briljant, met als uitschieter Chris Messina als Doug (zie hoe beteuterd zijn gezicht is als Cristina vertelt dat ze seks heeft gehad met Maria Elena!). Maar dan heb ik de mooiste en beste actrice natuurlijk nog niet genoemd (ik reken haar even tot de hoofdrollen), de terechte Oscarwinnaar Penélope Cruz. Prachtig en gevaarlijk, wat een prestatie. Ik kan ook niet geloven dat dat dezelfde Penélope Cruz is als wanneer ik haar op de rode loper of in een reclame zie in een te dure jurk met een grote valse lach. Op die momenten kan ik haar niet uitstaan, maar hier kan ik geen genoeg van haar krijgen.

Het einde kent ook veel kritiek, maar daar ligt juist de kracht. We zijn terug bij af, ja, maar dat toont precies aan hoe het in elkaar steekt; we blijven zoeken, we blijven proberen, maar voldaan zijn we nooit, dus we kunnen het best genieten van de mooie momenten. Cristina kent ups en downs en heeft een goede tijd gehad, en zo zal het de rest van haar leven gaan. Vicky merkt dat haar perfecte beeld niet zo perfect is en waarschijnlijk zal haar hele leven verder gaan in deze situatie, waar ze zichzelf zal proberen te overtuigen en het te accepteren. Woody Allen levert hier een meesterwerk af, maar kennelijk wil niemand dat zien. Mij maakt het niet uit, dat zoveel er niets meer inzien dan een vermakelijk filmpje, dit is mijn favoriet!

5,0*

IK ben blij voor je dat je er zo van genoten hebt, maar bij momenten was het toch echt tenenkrullend: de oppervlakkige Amerikaanse echtgenoot, de vurige Spaanse kunstenaar (die met wijdse gebaren tekeer gaat als hij een doek maakt) en dan die vader die gedichten maakt enkel en alleen voor zichzelf (!).

Maar die gitaarsequens is toch ook te onnozel voor woorden: een privé-recital en ja hoor... mevrouw gaat (letterlijk) op de knieën en... zie ik daar een traantje van ontroering???

De clichés worden werkelijk op elkaar gestapeld. Ergerlijk.

Dat beeld van Cruz heb ik ook. Hoe lelijk kan je iemand die zo mooi is maken voor een reclameopdracht dan nog (L'oréal) Maar dat is natuurlijk de Cruz van Hollywood. Bij Almodovar is ze dan ook nog vele malen beter (en mooier) dan hier, want het is toch ook weer door de bril van Allen dat ze (cliché nr. weetikveel) een 'vurig, Latijns karakter' neerzet. Puur plastiek, als je het mij vraagt.

Tja, ik kan je natuurlijk niet ongelijk geven, maar voor mij werkte het hartstikke goed. Wel vreemd vind ik dat je Penélope Cruz hier ook 'plastiek' vindt, ik vond 't echt een prachtrol. Je doet alle personages als stereotype af, maar voor mij kwamen ze heel reëel over. In een tijd waar rede en hokjesstoppen en cijfertjes hoogtij vieren, heeft Doug toch wel enorme betrekking op een groot aantal mensen. Tegelijkertijd laat de film ook het andere uiterste zien, en dan is het aan ons om de juiste balans te vinden.

En waarom is een dichter die zijn gedichten niet publiceert cliché?

Ja, daar heb je een punt want enorm veel ben ik er nog niet tegengekomen in films.

Ik vond het alleen een overdreven geromantiseerd beeld van iemand die de kunst alleen omwille van de kunst bedrijft.

Ik vind dat Allen de Spanjaarden heel dweperig afbeeldt (vurige, vrijgevochten, libertijnse kunstminnende karakters) en ze dan nog eens tegenover materialistische, oppervlakkige Amerikanen zet.

Oké, nu gaan we wel stilaan in een welles-nietesdiscussie verzanden, wat natuurlijk niet de bedoeling is. Misschien ben ik wel gewoon een zeur en had ik mijn dagje niet.

Ik denk dat het juist de bedoeling van Allen was, om het beeld van de Spaanse vrije denker en de Amerikaanse materialist sterk te romantiseren, om zo die tegenstelling leuk en effectief uit te spelen. Voor zo'n film is het wel nodig om 'de Amerikaan' en 'de Spanjaard' neer te zetten - je zult ongetwijfeld materialistische Spanjaarden en vrijdenkende Amerikanen kunnen vinden, al moet je misschien wel lang zoeken naar die laatste.

Verder is het aan de kijker of dit 'werkt' of niet, bij AddictedToMovies blijkbaar wel en bij jou niet.

En dat weten we allebei ook goed te motiveren. dat maakt deze site zo leuk.

Erg mooie recensie AddictedToMovies, je hebt echt de tijd genomen om mensen te overtuigen van jou zienswijze bij deze film en daar heb ik erg veel respect voor.

Misschien ook wel omdat ik zelf Woody Allen fan ben maar ook deze film wat minder vond, jou recensie geeft me wel het gevoel de film nog eens opnieuw te moeten zien, bedankt voor je tijd en de moeite

Amen.

Inderdaad een mooie en bevlogen recensie. Kan er ook bijna geheel in meegaan. Ben het op enkele kleine details niet met je eens, maar heb wel meteen weer zin de film te gaan bekijken.

Over het door jou genoemde contrast tussen Marie-Helena en Doug: ik denk dat je daar zelfs nog verder in kunt gaan door te stellen dat de meerderheid van de mensen graag zou willen loslaten, meer emotioneel en vurig te zijn, maar zich tegelijkertijd realiseren juist meer Doug te zijn. Dat maakt denk ik ook de vurige, impulsieve spaanse meer geliefd dan de behoudende New Yorker.

Ik vraag me nog af wat men cond van de voice over. ik heb die soms ervaren als te dominant en de verteltoon en het tempo van de spreker vond ik soms op een aangename wijze niet sporen met de film zelf.

Helemaal mee eens. Zo´n film leert ons veel te rationele Nederlanders wat ruimte te geven voor emotie, en ophouden met alles logisch te benaderen. Vandaar ook mijn totaal onlogische en irrationele 5 sterren.

De voice over vond ik er goed bij passen. Lekker kort en vluchtig worden volledige personages beschreven op een heel erg matter-of-fact-toontje, wat ik erg leuk vond.

Woody Allen's derde samenwerking met zijn nieuwe muze Scarlett Johansson. En opnieuw erg geslaagd. Erg goed acteerwerk van de gehele cast. Ondanks de aanwezigheid van Scarlett Johansson en Penelope Cruz is het meest interessante personage toch dat van Rebecca Hall. Haar gevecht met haar eigen gevoelens en geloof zijn geloofwaardig neergezet. Mooie en bijpassende muziek begeleidt de hele film, maar is soms iets te nadrukkelijk aanwezig.

Anything Else al eens gezien? ben wel benieuwd bij je recensie bij die film

Nee, maar zoals alle Allens die ik nog niet heb gezien staat ie op m'n to-see-list. Ik zal er een prioriteit van maken.