Vicky Cristina Barcelona (2008)

Zeker doen

Wel leuk een andere Woody Allen fan hier te zien, dacht al dat ik 1 van de jongere was

Berichten verplaatst naar Woody Allen

Life is the ultimate work of art.
Mag ik een tijltje.

De subtitel van deze mislukte Woody Allen -film, die vol pretenties is, bol staat van de cliche's, gekunselde dialogen, houterige relaties, kluchterige ruzies, über-romantische decors, chemie-loze verhoudingen, en een overdosis dweperig geneuzel (Allens handelsmerk).

Het begint allemaal wel aardig het eerste half uur, Javier bardem, Scarlett Johansson en Rebecca Hall zetten hun rollen goed neer, en er lijkt zowaar chemie te zijn tussen Bardem en Johansson. de dialogen zijn goed, maar totaal onnatuurlijk.

Maar daarna wordt het van kwaad tot erger, als er steeds meer oppervlakkige verhoudingen in de film opduiken. Vanaf het moment dat Christina onwel wordt, gebeurt hetzelfde met de film.
Het is mooi op film gezet, met alle plekjes uit de toeristische gids van Barcelona. Qua acteerwerk, kan het zo tussen de schuifdeuren, vooral Penelope Cruz........, gewoon drakerig slecht.

Voor Allen is zo'n driehoeksverhouding misschien de ultieme natte droom , maar een fatsoenlijke seks-scene zit er niet in. Het is een en al suggestie, dat mag best mits goed gedaan.
Voor wat een vrijgevochten erotische film had moeten zijn, is het eindresultaat nogal preuts in beeld gebracht.

Je krijgt het mijne…

ik begon al aan mezelf te twijfelen.

Nooit doen Stefan, ik verbaas me ook altijd weer hoe men op MM goede films afkraakt, en slechte de hemel in prijst, zoals hier.

Maar serieus, dat men hier zijn film de hemel in prijst komt volgens mij vooral doordat Allen zichzelf allerminst serieus neemt. Zo'n subtitel is inderdaad om je te bescheuren, maar ik weet zeker dat hij dat zelf ook doet en kotst bij dergelijke dweperij, van anderen dan.

Mijn gevoel bij zijn films is dat hij juist dergelijke (post)moderne - wat jij noemt vrijgevochten - ideeën ironiseert en belachelijk maakt, zich ontzettend bewust van de tijdgeest. Het feel good-idee bij deze film komt m.i. juist door de herkenbaarheid van deze moderniteiten en stiekeme verlangens naar zo'n taboeloos plot. Allen legt dit genadeloos bloot.

Dat betwijfel ik. Als ik een lijst zou moeten maken van de meest perverse filmregisseurs, zou hij er zeker tussen staan.

Ja en nee.* Ik twijfel er ook niet aan dat hij met flink wat cynisme enige dubieuze kwesties, contradicties beschrijft, maar ik denk toch dat hij het vooral afgeeft op de (Amerikaanse) rationele verstandige mensen. Als we het over moderne tijdgeest hebben. We zoeken misschien onze toevlucht in de enigzins irreële romantische wereld, maar als het erop aankomt zijn we toch zo rationeel als maar kan.

*Mijn visie, misschien heb je wel volkomen gelijk.

Ik heb een hekel aan die clichés van tegenwoordig, maar 'dat is jouw mening'. Je moet natuurlijk ook geen 'vrijgevochten film' met wilde seksscènes verwachten, bij Allen draait het ook om inhoud, die hij heel luchtig, leuk en slim weet te verpakken. Maar daar zullen we nooit uitkomen, want wat jij afschrijft als oppervlakkig heeft in mijn ogen heel wat meer inhoud en diepte.

Natuurlijk, is het altijd mijn mening wat ik hier neertiep. Ik doe net of ik de waarheid verkondig om jou te pesten,

Ik denk dat Woody deze film zelf als mislukt beschouwd, als ie er weer naar heeft durven kijken. Om me maar helemaal op glad ijs te begeven.

Ach, ik heb mijn zegje gedaan, ik hou me er verder buiten (als ik het kan weerstaan).

Vind het wel een grappige discussie. De hele gedachte achter de film is (volgens mij dan toch) juist dat het die hele arty dweperij (met name met Europa door de Amerikanen) inclusief romantische dromerijen van de dames, zwaar belachelijk maakt.

Ben nu wel nieuwshierig naar zijn gedachte achter de film. Maar kunst is wel een terugkerend thema in zijn film, wat kennelijk iets belangrijks voor 'm is. Denk maar aan Deconstructing Harry: A man who is too neurotic to function in real life, but functions in art. Bjivoorbeeld.

Kunst is inderdaad een tergurkerend thema in zijn films, maar toch ook juist op een ironiserende toon? De "intellectuelen" met uitgebreide meningen over "moderne kunst" worden vaak belachelijk gemaakt.

Denk bijv. aan die man in de rij van een bioscoop, die een heel betoog houdt over de betekenis van de film en intenties van de regisseur etc. waar Woody pal voor staat en niet tegen kan (wat was het ook alweer: Annie Hall, Manhatten..).

Dat klopt, maar hij maakt duidelijk onderscheid tussen de pretentieuze blaaskaken en de (vaak kleine) artiesten/kunstenaars. Neem nou bijvoorbeeld - na VCB mijn favoriete Allen - Crimes and Misdemeanors - die overigens wel kan uitgroeien tot mijn nummer 1 favoriete Allen; we hebben de gladde producer met z'n emmy's tegenover een kleine filmmaker die 'echte' filmpjes/documentaires probeert te maken. Nu is de vraag aan welke kant de Spaanse kunstenaars staan.

Ik kan de kwestie niet loslaten. Net wat interviews met de cast gezien over de film, en ze verwoorden wat ik niet kon; de personages beginnen allemaal als stereotypes, maar worden langzamerhand multidemensionaal (is zeker geen woord hè) en worden ze heel realistisch. Dus hij neemt de stereotypen bekrompen Amerikaan en vrije Spanjaard maar gaat heel wat stappen verder ermee.

Ja snap ik, maar ik wist niet of het een verzinsel van mezelf was (twee verkeerde woorden aan elkaar plakken) of dat het een echt woord was.

Feitelijk onjuist wat je nu zegt. De man (in Annie Hall) is Fellini en diens film La Strada aan het bekritiseren en dat is volgens mij waar Allen niet tegen kan. Niet zozeer de kritische, intellectuele kijk van de man op film als algemeen.

Opmerkelijk dat je "feitelijk onjuist" combineert met "volgens mij". Mijn interpretatie blijft dat Allen in deze scene de pseudo-intellectueel in het algemeen belachelijk maakt, toevallig gaat het hier over Fellini. Oordeel zelf.

Een mooie Woody Allen fim waarin het gevecht tussen emotie en ratio mooi wordt verbeeld. Wij in onze westerse wereld zitten vaak veel meer in deze ratio; mooi om de andere kant, de emotie, op deze manier te ervaren.

Rebecca Hall steelt de show, wat een geweldige acteerprestatie.

Penelope Cruz is ook erg goed.

Een mooie, onderhoudende film.

Ik ben zeer aangenaam verrast over deze film, ben met het gevoel begonnen een zeer zoetsappige film te gaan zien, maar dat viel me reuze mee. Heb tot het laatste aandachtig naar de film gekeken, en me verwonderd over de smooth aanpak van Javier. Wat een player is die man, een relatie met Penelope Cruz EN Scarlet Johanson, mijn god.

Ik, met mijn roestige omgangsvorm met vrouwen kan hier goed lering uit trekken. Goede film 4 sterren.

De film was erg apart. Het is een leuke film. De acteurs speelden erg goed. Maar Javier was het acteren minder. De scene met geweer vond ik erg goed geacteerd door penlope.

Heerlijke film met fraaie beelden en prachtige vrouwen als Scarlett Johansson en Penélope Cruz.

Ik beschouw mezelf als een groot liefhebber van Woody Allen en ik heb nooit gedacht dat ik het volgende over een Woody Allen-film zou schrijven: saai, slaapverwekkend (letterlijk), nietszeggend verhaal, niet echt mooie plaatjes (fotografisch gezien). Kortom: een zeer matige film.

Volgens mij één van zijn slechtste (ik heb al zijn films gezien).

Ik heb ze niet allemaal gezien. Maar je zou echt denken dat hij oud aan het worden is.

Een mooi plaatje is nog geen kunstwerk. Een serie bewegende mooie plaatjes in de verste verte nog geen goede film. Toch heb ik me geen moment naar het einde moeten slepen. De hallucinerende schoonheid van de actrices was dusdanig overheersend, dat de afwezigheid van een geloofwaardig verhaal gecompenseerd werd. Maar ...

In een poging de illusie, die we liefde noemen in al haar facetten te belichten, is Allen volledig tekort geschoten. De drie gedaanten, die hij haar gaf, kwamen niet meer dan half uit de verf. De noodzakelijke extra laag ontbrak hinderlijk, zodat een aanschakeling van losse flodders enigszins gericht op vastgeroeste clichés het doel jammerlijk miste. Emotie, passie, verstand en gevoel bleken opstuivend zand in een zwoele zeewind.

De (verrukkelijke) topingrediënten zijn er, maar de kok heeft er zonder enige inspiratie wel heel weinig van gebakken.

Ik vond een goede film.... (geen komedie, vind ik).
Niet te geloven voor een driehoekverhouding, eindelijk laatste slot zijn uit elkaar gegaan... Ruzie met zijn ex...
Prima, vier sterren!
Actrice Scarlett Johansson speelt goed. Javier Bardem speelt ook goed.

Redelijke film (alhoewel ik het toch echt beschouw als een vrouwenfilm). Weet niet of dit typisch kenmerkend is voor Woody Allen (het is immers zijn eerste werk wat ik zie).

Misschien is dat dan ook meteen de reden waarom het mijn eerste is. Had een bepaald beeld hoe de film zou zijn, en bij het zien van de film zat ik ook vrij dicht in de buurt. Het is mijn ogen een standaard liefdesverhaaltje en vrij voorspelbaar.

Het vrouwelijk schoon, de muziek en de beelden van het prachige Barcelona sleepten mij uiteindelijk door de film heen.