Vicky Cristina Barcelona (2008)

Fantastische film. Waar ik in eerste instantie nog enigszins skeptisch tegen de wat stereostype benadering van Spanje aankeek, werd ik hier later gewoon in meegezogen. Acteurs doen het stuk voor stuk fantastisch (met applaus voor Rebecca Hall, die zelfs nog wat beter is dan de rest). Tegen het einde begint het een klein beetje te slepen, maar dat wordt echt grootscheeps goedgemaakt door de briljante uitspattingen van Penelope Cruz.

Nee, voor iemand die zeker geen Woody Allen-fan is, is dit toch wel een openbaring. 4*.

Bijzonder goede film, een van Allen's beste zelfs zou ik zo zeggen.

Allen moet je ondertussen niets meer leren natuurlijk, hij weet ondertussen wel hoe hij een verhaal moet vertellen en brengt daarbij de mooie plekjes in Barcelona en Oviedo mooi in beeld. Met een interessante studie over verschillende aspecten van de liefde (en hoe verschillende mensen ermee omgaan) blijft hij bij zijn geliefkoosd onderwerp. Zoals altijd is de film narratief redelijk onvoorspelbaar, wat ik wel leuk vind. Ik vond de film verder ook minder intellectualistisch dan zijn meeste werk. De cast is natuurlijk erg sterk, vooral Rebecca Hall vond ik inderdaad geweldig. Javier Bardem laat hier opnieuw zien dat hij een veelzijdig acteur is (vreemd dat zo'n lelijke kerel zo'n charisma kan hebben) en ook Cruz was verrassend goed (ben geen fan).

Tsja, wat zal ik er van zeggen. Het was bijna een promotiefilm voor de stad waar in ik woon. Mooie beelden en een aanstekelijk liedje, maar geen sterk acteerwerk. Penelope Cruz en Hall halen het geheel met hun interpretatie nog wat omhoog. Bardem beheerst de engelse taal niet en dat is helaas te merken. Verwacht ook niet te veel van het verhaal of de erotische scènes. Kortom: ik begrijp niet waarom mensen dit een fantastische film vinden...

Zeer aardige Allen weeral, al is het wel allemaal heel oppervlakkig.

Maar dat vond ik voor één keer absoluut niet erg. Ik zat bijna alleen in de cinema op de beste plaatsen, en kon echt genieten van deze verrukkelijke film die helemaal gedragen wordt door de vier hoofdrolspelers. Hall, Johansson, Bardem en Cruz spelen allevier uitstekend en zorgen ervoor dat de film wegkomt met het mager verhaaltje.

Voor de rest zeer veel leuke scenes met Penelope en Bardem. Ook is het altijd fijn om een film plaats te zien nemen in een prachtige stad als Barcelona.

3.5*

Vicky Christina Barcelona

Een chaotische, intrigevolle, luchtige maar toch diepgaande film.

De film slaagt erin om toch redelijk diepgaande thema's aan te boren op een zeer luchtige manier (wat ook te danken is aan de geweldige vertolkingen van alle acteurs en de geweldige muziek). Tegen het einde begint het een klein beetje teveel van hetzelfde te worden, maar dat wordt echt grootscheeps goedgemaakt door de geweldige, zoniet briljante uitspatting van Penelope Cruz.

Het fragment dat even wordt getoond wanneer ze naar de film gaan is trouwens Alfred Hitchcock's Shadow of a Doubt.

4*

De laatste films van Woody Allen varieerden van identiteitsloze wegkijkertjes tot stijlloze, serieuze rampen als Match Point.

Vicky Christina Barcelona is echter een prachtige opleving die aan zijn eind jaren `70 werk doet denken. Geen zouteloos verhaal, maar sfeer! Ben samen met een medebackpackster naar de film geweest en de muziek zit nog steeds in ons hoofd, echt geweldig hoe droog de voice - over zijn relaas doet over de dingen die Vicky en Christina bezighouden tijdens hun trip.

Minstens even machtig was gewoon het warmbloedige gevoel, wat opgeriep werd door de kleuren, het prachtige buitenleven, ' alsof je gewoon 90 minuten in Barcelona was '. Verder een film waar je mee kunt lachen, juist het element waar ik Woody Allen zo om kan waarderen. Weg met het vertellen van een standaard verhaal, Woody Allen films moeten zo gewoon zijn en niet transformeren tot films die ook door anderen verteld hadden kunnen worden.

Vond de fietstochten in de buitenlucht nog het meest geslaagde. Tegelijkertijd deed het mij wat denken aan Jules et Jim. Leuk! 4*

Leuke film van Woody Allen en in ieder geval mijn favoriet van dit decennium. De vorige twee Allens met Johansson vond ik de twee minste films die ik tot nu toe zag van Allen, maar hier revancheren ze zich wat mij betrefd wel. Het is sowieso de eerste keer dat ik Johansson echt goed zie acteren, al is ze nog lang geen competitie voor Bardem, Cruz en de ontdekking van deze films: Rebecca Hall. Zij speelt het onvermijdelijke neurotische personage uit de film, maar zonder dit op een Allenachtige manier te doen. Heel goed.

Vicky Cristina Barcelona (mooi klinkende titel overigens) is vooral een sfeerfilmpje. Er zit een lekker zomers sfeertje in en daarom is het schandalig dat ze dit hier in de winter uitbrengen. De dialogen zijn aangenaam en het verhaal is vermakelijk. Het gaat nergens écht de diepte in zoals wel bij Allens beste werk, maar ik het stoorde me hier allerminst. Alleen de voice-over had van mij wat minder gemogen.

4*

Een aardige film, met een zeer interessant verhaal. Een verhaal waar eigenlijk nog meer in zat. Maar ik vond het helaas soms wat saai gebracht. Maar gelukkig bestaat de cast enkel uit geweldige mensen. Sowieso de dames Rebecca, Penelope en natuurlijk de heerlijke Scarlett. En natuurlijk de o zo geweldige Javier Bardem. Die gast is zo goed, niet normaal.

Een groot pluspunt in deze film is de muziek, daar pept je wel op en maakt je vrolijk. De humor zelf vond ik niet echt zo geweldig, heb ook zelden echt moeten lachen. Maar als drama is hij wel goed.

3.5*

Als grote Woody Allen-fan was ik erg benieuwd naar Vicky Cristina Barcelona, niet in het minst door de vele positieve recensies die deze prent verzamelt. En toch speelde in m'n achterhoofd dat in de beste Allen-films de opperneuroot zelf meedoet. Misschien toch meer fan van de acteur dan van de regisseur?

Dat gaat in ieder geval op voor die waarbij "komedie" staat vermeld en echt grappig is Vicky Cristina nu niet meteen. Ook als liefdesbrief aan Barcelona vind ik het allemaal wat gewoontjes. Goed, in het begin worden de traditionele trekpleisters van de stad sfeervol en zonovergoten in beeld gebracht, maar cinematografische hoogstandjes moet je nu eenmaal niet verwachten van deze cineast.

De acteerprestaties waren nochtans degelijk, met vooral Rebecca Hall en een heerlijke Penélope Cruz. Scarletts betoverende charme daarentegen lijkt een beetje uitgewerkt bij mij en ook Bardem laat weinig indruk na.

Een echte misser zoals Scoop dat was vind ik deze niet, maar als je ziet welke hilarische films deze man heeft gemaakt, herken ik er niet de topper in die velen er wel in zien.

Woody is sterk als vanouds. Een heerlijke broeierige sfeer, drie geweldige dames en een uitermate geestige Bardem en heerlijk zwoele muziek. Jammer dat het hier en daar net wat steekjes laat vallen plotwise, want anders had VCB zich gemakkelijk kunnen meten met Allen's beste werken. Buiten dat blijft VCB één van de betere films van het jaar en het is te hopen dat Allen nog jaren lang films als deze -en met actrice's als Johanssen, Hall en Cruz- blijft maken.

4*

Heerlijke film, met een fijn zomers broeierig sfeertje. Bardem is prettig als uber-versierder (die lines in het begin aan hun eettafel. ) . En zowel Johansson als Hall spelen hun rol erg goed.

Vooral Scarletts rol is wel erg dapper en ook een beetje de sneer die Woody volgens mij wil uitdelen. Ze lijkt aanvankelijk zo open en vrijgevochten en culture-minded te zijn, als een echte Amerikaanse intellectuele toeriste die lekker Europees wil doen. Maar wordt toch in alles helemaal omvergeblazen door the real thing, Cruz. Die ik overigens misschien wel de beste actrice van dit moment vind.

Hierdoor komt Scarlett al snel wat saai over, wat je hier ook in de reacties kunt lezen.

Laat de vurige passie maar aan de Spanjaarden over ipv van ons wannabe's lijkt Woody een beetje te zeggen, maar misschien is dat mijn eigen interpretatie. .

Na de vele positieve reacties hier erg benieuwd geraakt. Het viel me eigenlijk allemaal niet mee. Wel snap ik waarom de niet Allen fans deze film van hem beter kunnen waarderen. Het is namelijk een totaal andere film dan zijn grootste sucessen Manhatten en Annie Hall.

Dat zit hem vooral in de afwezigheid van Allen zelf maar vooral in de dialogen. Daar waar de klassieke Allen films barsten van de spitsvondige en humoristische dialogen zijn die hier ver te zoeken. Vicky Cristina Barcelona is eigenlijk niets meer dan een romantische komedie.

Probleem daarbij is dat niet alle rollen even sterk zijn. Vooral Cruz is een groot manco voor de film. Haar rol voegt behalve een belachelijk mooie vrouw eigenlijk nauwelijks iets toe. De eerste driekwartier waarin zij afwezig is zijn dan ook met afstand de sterkste van de film. vooral vanwege een erg leuke Bardem als gladde womanizer. Richting einde wordt de film eigenlijk alleen maar minder en de ontknoping is ook niet erg sterk.

Vicky Cristina Barcelona is uiteindelijk simpel vermaak dat richting einde wat aan kwaliteit inboet en daarom maar als een nipte voldoende eindigt.

3*

Voor zover ik weet, heb ik van Allen alleen Matchpoint gezien. Redelijke goede film, maar niet heel bijzonder. Scenes in de regen, zijn me daar nog wel erg bijgebleven

Over naar deze film dan. Er waren dingen die me positief opvielen, maar ook heel wat negatieve.

De sfeer zit er in ieder geval goed in. Barcelona is een mooie stad en hoewel wat cliche plekken, is er mooi gefilmde sight seeing en die zomerse sfeer.

Voor een sfeer als deze, wie beter uit te kiezen dan deze acteurs. Prachtig om naar te kijken en bij vlagen best sensueel.

Wel valt op, wanneer Cruz ten tonele komt, Johanson duidelijk de mindere is. Ze mag er dan nog steeds mooi uit zien en het is mooi meegenomen, 2 van die mooie vrouwen in beeld, maar het acteergeweld mist ze toch duidelijk.

Verder waren er toch dingen die me echt stoorden.

Zo vond ik de voice-over niet grappig, mooi, bijzonder en sowieso niet nodig. Het stoorde me echt.

Buiten de sfeer, kon het verhaal me ook niet echt boeien. Ik voelde me nou niet echt verbonden met de personen en zag weinig humor in situaties, die anderen hier duidelijk wel zagen.

Het begon voor mij dan ook een stuk interessanter te worden, toen Cruz de film in kwam. Het werd wat actiever, gecompliceerder, minder luchtig. Ja, toen kwam er zelfs wat humor en scherpte in.

Lastig te beoordelen. Het had wel sfeer en later werd het wel beter. Echt slecht was het dus ook weer niet. 2.5*

Where's the funny stuff, Woody?

Deze film kijkt best vlot weg maar lijdt net als Match point aan een ernstige bloedarmoede als het op grappen aankomt. Misschien wat oneerlijk om elke Allen-film zo te bekijken, maar het plot heeft echt te weinig om het lijf om een hoge score hier te rechtvaardigen. Ik kom helaas niet verder dan een 2,75/5.

Een heerlijk openingsnummer "Barcelona. Barcelona ..."!
Je zit meteen helemaal, vooral in de bioscoopzaal, in een sfeertje om van te watertanden!! Alsof je zelf in Barcelona mag zijn en genieten, van de warmte, de vrije tijd, de liefde.

Wel wat vreemd: hoe komen ze aan al dat geld? Weekendje naar Oviedo? Hoogstwaarschijnlijk betaalt Juan Antonio alles, die vent moet een geld verdienen met zijn doeken. En dan de twee dames, niets lijkt boven hun budget te gaan. Tegen het einde van de film besluit Cristina nog even een paar weken naar Frankrijk te gaan om haar gedachten te ordenen, het kan niet op. Een luizenleven. Aan de andere kant: deze personages hebben zoveel moed. Een hele zomer naar Barcelona, intrekken bij vriendjes, de relatie weer verbreken, andermaal opzichzelf staan... ik ben een beetje jaloers. Zou ik maar zoveel balls hebben.

Geweldig: je maakt je net op voor de langverwachte stomende liefdessène met Bardem en Johansson (mijn knuistjes waren gevuld ), wordt ze ziek!

"I'll go to your room but you have to seduce me."
Hulde Woody!

Dan, een heerlijk moment: Cristina ligt ziek op bed en de twee personages die bijkans elkaars antimaterie zijn, groeien naar elkaar toe. Aan het einde van de avond, na sensuele Spaanse gitarra, is Vicky hals over kop gevallen voor J A en beleven ze een romance tegen de achtergrond van een heg ( ). Mijn hart sloeg even op hol!

En Juan Antonio...
Zeer apart. Vanaf het begin heb ik veel respect voor het personage, de hele film door, tót zijn poging ook Vicky andermaal zijn kamertje in te lokken. Stof tot nadenken.


Ik vind deze film een sterke en verrassende sfeertekening van hoe mensen op elkaar (kunnen) reageren, de dynamiek tussen mensen van vlees en bloed. Machtig mooi.
Ook speelt Allen met thema's als zelfstandigheid, zelfredzaamheid, de gevolgen dragen van eigen handelen. En natuurlijk seksuele vrijheid. Dat doet hij m.i. zeer overtuigend.

Bardem verdient een grote pluim, eigenlijk evenals de drie andere hoofdrollen. Ik kende Rebecca Hall nog niet, ik vind dat ze heerlijk speelt. Penélope speelt weer een compleet andere rol dan in Volver, wat kan die meid toch veel.
Scarlett doet het prima.
Scarlett en Penélope, samen in de donkere kamer... de doorzichtige niemendalletjes die ze dragen... 'By now, she and Juan Antonio and Maria Elena had become lovers"... oeioeioeioeioei ! Rooie oortjes.


De film is misschien net iets te luchtig om op gelijke hoogte te staan met kanonnen als Clockwork Orange, The Godfather of Brokeback Mountain en krijgt daarom van mij niet het volle pond, alhoewel ik geen foutje kan ontdekken in deze heerlijke 96 minuten die mij meevoeren naar een plaats waar ik wel maandenlang zou willen verblijven.

Het wordt nu wellicht een beetje cliché maar óók ik zag weer een heerlijke Allen. Niet zozeer humoristisch als andere Allen's die ik zag qua dialoog, maar eerder scherpzinniger in mekaar neergezet. Ook filmisch lijkt Allen hier afwijkend aan werk te gaan - meer gebruik van close-ups en nogal wat moderne foefjes maar vooral erg onderhoudende gebruik van compositie.

Het zal misschien gek klinken - maar hoe prachtig en sfeervol de film wel niet is - prefereer ik bij Allen nog altijd New York. Daar komt diens werk toch het best uit de verf. Verder ligt die Scarlett/Allen samenwerking mij niet helemaal. Vooral omdat Scarlett Johansson mijn inziens alsmaar zeurderig begint te klinken en dat ik haar ondanks haar schoonheid niet langer graag op het witte doek zie. Overigens moge duidelijk zijn dat Rebecca Hall en Cruz essentieel degene zijn die de show stelen.

Een lekker, luchtig, sfeervol, maar simpel tussendoortje dit. Niet veel bijzonders, nergens écht diepgaand, maar gewoon een vermakelijk filmpje die waarschijnlijk niet écht lang bij zal blijven. Javier Bardem en Rebecca Hall stelen de show in deze film. Scarlett Johansson is zo vreselijk mooi niet wat mij betreft en haar acteerkunsten kunnen bij lange na niet tippen aan die van de ''andere'' drie, want Penélope Cruz komt ook nog even langs in een weinig toevoegende, soms irritante rol, maar waar wel te zien is dat ze gewoon goed is.

De film kent genoeg mooie locaties - in uiteraard het mooie Barcelona - die ervoor zorgen dat de film leuk blijft om naar te kijken, Daarnaast vermaken de vele dialogen en is het spel wat Bardem's personage lijkt te spelen, met de meiden gewoon erg leuk en cool. Cool, want dat is hij gewoon in deze film, alleen die eerste woorden van hem al, aan de tafel bij de twee dames, geweldig. ik kan me soms dan wel weer wat ergeren aan dat hyperactieve Spaanse gedoe, maar dat hoort er dan (waarschijnlijk) nou eenmaal bij. Voor de rest niet veel bijzonders en het gaat allemaal wat gemakkelijk, maar vermakelijk is het wel.

Beetje teleurstellend. Eigenlijk bij vlagen behoorlijk saai. Vicky Cristina probeert het verhaal nogal naar de achtergrond te drukken en vooral de onderlinge relaties een rol te laten spelen. Vond juist daardoor dat de diepgang haast helemaal verdween. Die flauwe voice-over die eronder werd gezet werkte niet echt mee wat dat betreft. Hele stukken film werden in drie zinnen afgehaspelt waardoor je interessante ontwikkelingen gewoon miste. Plotseling raakte Vicky verliefd op Juan Antonio, plotseling ging Cristina bij Juan Antonio wonen, ook plotseling vertrekt Cristina daar weer, en ook weer plotseling vertrekken ze allemaal weer uit Barcelona . Dit alles ongetwijfeld om de luchtige sfeer te benadrukken, maar wat mij betreft had het wat minder luchtig en wat diepgaander gemogen. Eigenlijk gaat de hele film ook helemaal nergens naartoe en zijn de ontwikkelingen gewoon net te doorzichtig.

Aan de andere kant is de setting, de sfeer en de muziek wel weer erg lekker. Gaudi komt terecht meermaals naar voren, en ook de buitenwijken van Barcelona zien er geweldig uit. Daarnaast is Scarlett natuurlijk altijd mooi om te zien.

2.5*

Wat een heerlijke film! Woody Allen blijft De Koning (berg) van de relatiekomedie. Luchtig, vol liefde voor de kunst en de Spaanse 'geromantiseerde' cultuur.

Ook hier weer de bekende altijd interessante thema's van Woody Allen:

Het geplande alom verwachte saaie veilige burgerlijk of yuppen bestaan met huis, auto kind en pretentieuze vrienden, dat tot een ongelukkig leven leidt,....

versus:

Zonder grenzen gepassioneerd genieten van al wat mooi is in het leven, vooral de kunst, de liefde de wereld en het avontuur,... wat tot een ongelukkig leven leidt.

Dit alles verpakt in een luchtige driehoeks, bedoel vierhoeks verhouding. Bardem is verrassend goed en houd zich goed staande tussen drie prachtige vrouwen. Cruz is geweldig!

De afwikkeling in het plot zijn misschien voor niet Woody Allen liefhebbers telleurstellend. Allen kennende zal er nooit een grootse climax en melodramatische ontwikkelingen plaats vinden, maar ik heb toch het gevoel dat het een klein beetje was afgeraffeld.

Prachtige en gepassioneerd gefilmd met heerlijk gekozen muziek.

De klad zit er nog lang niet in!

En dan nu wachten op zijn nieuwe film met die andere Joodse Neuroot Larry David,

Er wordt wel eens gezegd dat Woody Allen-personages spreken en handelen op een manier die échte mensen in het échte leven vreemd is. Ik heb voorlopig nog te weinig gezien van deze hyper-productieve cineast om dat te kunnen beamen, maar voor ‘Vicky Cristina Barcelona’ klopt het in ieder geval voor een groot deel. Het dromerige geflirt van Juan Antonio, het gemak waarmee Cristina in het Spaanse intellectuele leven infiltreert, ...daar raakt slechts Woody Allen mee weg.

Echter, in ‘Vicky Cristina Barcelona’ toont hij ook de schaduwzijde van een passioneel liefdesleven: verscheurdheid, ontgoocheling en regelrechte droefnis zitten diep verankerd in alle plezier die de film ons voorschotelt.

De prachtige, zomerse tinten waarmee Allen de stad vastlegt en de droge commentaarstem aan het begin van de film doen vermoeden dat Allens nieuwste een geestige satire zal worden op het Zuiderse leven. Zijn opzet is echter meer sober van aard, maar daarom des te moeilijker. Wat hij vertelt had zich overal ter wereld kunnen afspelen, maar het Spaanse tintje geeft de film nog wat extra vuur.

Het spontane, doch universele karakter zal velen tegen de borst stuiten, maar daarin schuilt voor mij de grote charme van een film als deze: het (voor sommigen weinig bevredigende) einde getuigt bijvoorbeeld van hoezeer Allen begrijpt dat zijn Spaanse farçe geen impact heeft op het “andere”, het serieuze leven, en hij doet dat met verve: toen de droge voice-over aankondigde dat Vicky haar banale leven zal her-aanvatten, slaakte de zaal een collectieve kreun.

Perfect is ‘Vicky Cristina Barcelona’ nu ook weer niet, want daarvoor legt Allen te weinig pretenties aan de dag. Hij wil gewoon vertellen, en zijn “gewone vertelsel” is in feite superieur gebracht.

En ok, Johansson is niet de meest overtuigende kunstenares (daarvoor heeft ze een iets te schattig snoetje), en het verspringen van partner gaat misschien iets te eenvoudig, maar dat is muggenzifterij. Een film waarin alle mannen polo’s dragen en graag golfen, en waarin het summum van gevoeligheid erin bestaat te huilen bij een flamenco-concert, dat is namelijk schoon tout court. Hulde!

3,5*

Een zeer vermakelijke Allen weer.

Heerlijke zomerse film. De Spaanse cultuur, de charme en passie van de Spaanse mens, daar moet de film het vooral van hebben. Ik was eigenlijk een beetje bang voor een satire op de Spaanse manier van leven maar eigenlijk levert gelukkig een "fuck you" naar Amerikanen, Nederlanders, you name it. Hoe romantisch en passioneel dat normale volk ook wil zijn, passie en romantiek moet je hebben, is niet aan te leren.

Leuke cast ook. Bardem misschien één van de fijnste acteurs op dit moment, Johansson doet aardig mee maar als Penelope Cruz ten tonele verschijnt wordt het duidelijk dat ze qua acteren erg onmachtig is. Geen schande want Penelope Cruz is één van de beste actrices op dit moment. Terwijl Cruz komt dan krijgt de film eigenlijk de nodige Spaanse passie en venijnigheid mee, die tijd daarvoor is het duidelijk dat er geen Spanjaard op de regiestoel zit. De film mist een 'ziel' gelukkig weet Cruz de film die wel te verschaffen.

Ik vind triangle relationships op zich al erg interessant maar vooral hier echt treffend neergezet. Niemand die voor tweede viool speelt maar iedereen die een bepaalde stabiele factor in de relatie brengt.

Goede film maar had zoveel beter kunnen zijn met een Spanjaard op de regiestoel.

Het is een prachtige zomerse namiddag in Barcelona. De zon schijnt en een zacht briesje zorgt voor de nodige verkoeling. Op de terrasjes wordt dure wijn gedronken en terwijl een man op zijn Spaanse gitaar zijn laatste noten van die dag speelt, gaat de zon langzaam onder.

Dit dromerige beeld werd bij mij gecreëerd nog voordat ik de film gezien had. Mijn verwachtingen waren hoog, maar werden helaas niet helemaal waargemaakt.

Het gaat al mis bij de eerste scène. Deze scène speelt zich af in een taxi waarin de twee vriendinnen Vicky en Christina worden geïntroduceerd door de nogal slap klinkende voice-over. Zijn stem is te neutraal en het lijkt net of er een audio-boek wordt voorgelezen. De stem sluit niet goed aan bij de beelden en is saai om naar te luisteren. Er wordt veel informatie over de personages in de eerste minuut weggegeven aan de kijker. Hij/zij krijgt hierdoor totaal niet de kans om zelf te ontdekken wie de personages zijn en wat hun achtergronden zijn. Hun eigenschappen en geschiedenis worden te makkelijk blootgelegd en lokken de toeschouwer meteen al niet meer uit om ‘moeite’ in de film te steken. Ook raast de vertelstem de informatie er met een sneltreinvaart doorheen waardoor het voor de kijker moeilijk wordt om al deze informatie in één keer op te slaan.

Met Barcelona als decor staat Juan Antonio sterk in zijn schoenen en kan blijkbaar alles maken. Juan kan doen wat hij wilt en alles lijkt zonder slag of stoot geaccepteerd te worden. Bijna alles in het verhaal toont zo makkelijk en vanzelf te gaan. Dit gaat naar mijn mening ten koste van de geloofwaardigheid.

Ook de eentonigheid is in Vicky Christina Barcelona niet ver te zoeken. De eindeloze dialogen waarin liefde keer op keer de hoofdrol speelt beginnen na verloop van tijd toch wel te vervelen. Het element humor ontbreekt dan ook en had de film absoluut naar een hoger level gedragen. De personages hebben stuk voor stuk geen greintje humor in zich meegekregen en dat is jammer. Net als de voice-over die elke keer weer zijn zelfde serieuze praatje houdt. Subtiele grapjes en een beetje sarcasme hadden de film wat grappiger en frisser kunnen maken in plaats van dat het nu overkomt als een veel te serieuze liefdesfilm.

De beelden van de film schieten daarentegen niets te kort. De kijker krijgt een prachtige rondleiding door Barcelona en de beelden zijn zeer sfeer bepalend voor de film. Er wordt een echt vakantiegevoel opgewekt en de je wordt meegetrokken naar een stad waar alles een grote roes lijkt. Allen heeft ervoor gekozen om op veel verschillende locaties te filmen en hiermee heeft hij een goede keuze gemaakt. De beelden blijven de kijker verbazen over de schoonheid van de stad. Het camerawerk is prima gedaan en de omgeving van Barcelona komt dan ook zeer goed tot haar recht. Toch zijn de beelden alleen niet voldoende om de film tot een groot succes te maken. Het valt tenslotte niet onder de categorie natuurfilm, documentaire of reisverslag.

Misschien moet ik deze film binnenkort dan nog maar eens een keertje kijken. Maar dit keer wel in het zonnetje en met een lekker glaasje wijn erbij.

Luchtig en fijn. Leuke soundtrack, mooie vrouwen, prachtig weer en een paar fraaie natuur/cultuur shots. En Bardem is koning hier.

3,5*

De beste Allen die ik tot nu toe zag.

Vond alles aan het verhaaltje kloppen. De plottwists waren passend en het luchtige sfeertje maakt alles leuk te volgen. De locaties zijn goed uitgekozen, ze brengen een warm gevoel naar voor alhoewel de soundtrack daar ook een groot aandeel in had.

Verder ook zeer goed geacteerd, erg naturel. Bardem en Hall waren daarvan de beste.

***

Mooie film. De emoties en vonken springen in het rond. Maar toch geen topfilm. Het graaft diep genoeg maar niet breed genoeg. Er blijven vragen over. Ik ben ook niet zo'n fan van Johansson en Cruz speelt zo een beetje op automatische piloot. De typische opvliegende zuiderse vrouw. Javier Bardem is werkelijk een geweldige acteur. Bewees hij met No Country For Old Men en nu opnieuw.

Ik appreciëerde ook de alwetende voice over waardoor de film geen dramatische proporties aannam. De korte duur zorgde ervoor dat het geen lang uitgesponnen drama werd zoals Julio Medem (bv: Lucia Y El Sexo en Tierra) ze zo goed kan maken.

3,5*

Uh wat zijn de leukste films die er zijn?
Films over echte mensen, met echte problemen, die desondanks hun levenservaringen in humor hebben kunnen omgieten en van hun film een stralende, hilarische gang van zaken maken, waardoor je hard kunt lachen om hun grapjes en nog harder om hun ongemakken. Geweldig!

VCB (zelfs afgekort een fantastische! titel) is precies dat . Vriendinnen gaan op vakantie en ondergaan een dusdanig ruige ervaring dat ze beide hun levensvisies bij moeten stellen. De karakters van deze personages worden duidelijk door iedere intonatie en iedere terloopse gewoonte die je ze ziet hebben, wat een waar feest is. Je zíet de personages zijn, zegmaar, je ontdekt hoe ze zijn door de meest subtiele trekjes. Een prestatie die alleen het medium film met een uitzonderlijk stel acteurs kan bewerkstelligen. Scarlett is geweldig, Bardem simpelweg briljant en Rebecca Hall, mijn favoriete personage, fantastisch. Maar La Cruz steelt de show. Haar uitspattingen, haar Spaanse pittigheid, haar hoedje, haar conclusies en redenaties en haar ogen: alles is geweldig Het is gewoon feesten in de open lucht als 1 van deze personages in beeld is, en dat is vrijwel de hele film het geval! Tegen de achtergrond van de kunstzinnige kant van een zonnig Barca en voorzien van glazen wijn en schitterende verblijfplaatsen is het die periode in het leven van een aantal mensen die hen voor de rest van hun levens zal tekenen.

Hall, zoals gezegd mijn favoriet in de film, draagt dit eigenlijk het beste uit. Ze lijkt een vrij prototype iemand, ze is omringd door de meest hilarische prototype bijpersonages (haar man, het stel waar ze verblijft), maar in haar schuilt meer en dit is haar kans om dat eruit te halen. Allen heeft het waanzinnig knap geschreven. Het leuke is dat ze perfect bij Bardem's personage past als lover, juist dóór hun verschillende personalita, dat je gewoon in haar ogen kunt aflezen hoeveel die man voor haar betekent wanneer ze hem zegt dat ze hem niet langer bezig wil houden en door probeert te lopen, dat er echt een diepe liefde tussen de twee gekoesterd zou moeten worden en dat je dat ECHT OP HET SCHERM KUNT ZIEN! Magic! Betoverend, en, net zoals Vicky wanneer ze 'betoverd' is door gitaarmuziek, hilarisch!

Heerlijk droogkomisch en uit het leven gegrepen allemaal. De kunst die in de film wordt gemaakt is prachtig.

4,5*

I'm feeling very confused ...
- Maybe you'll feel better after we've had sex!

Degelijke film van Allen. De film weet gelijk als het vliegtuig landt in Barcelona, al die typische Spaanse sfeer op te wekken, en slaagt dat de hele film vast te houden. De film is sowieso lekker luchtig. Goede sfeervolle muziek en degelijk acteerwerk zorgen er in combinatie met de soms hele aardige dialogen voor dat dit een lekkere makkelijke wegkijker is.

Jammer is alleen dat de film soms een klein beetje inzakt en die voice-over, die gewoon een vervelende stem heeft. Jammer, want dat haalde op sommige momenten ook gelijk wat van de sfeer weg. Toch heb ik me verder prima vermaakt en zijn de films van Allen tot nu toe wel fijne wegkijkers gebleken. Ik moet me binnenkort maar eens aan zijn oudere werk gaan wagen.

3,0*

Acteurs schitteren in zwoele en licht relatiekomedie

Met de films Scoop en Match Point deed Woody Allen er in dit decennium weer toe. Hij had natuurlijk al talloze klassiekers op zijn naam staan, maar met deze typisch Europese films zette hij zijn naam nogmaals op de kaart, en trok er weer nieuwe kijkers mee. Met Scarlett Johansson had hij ook een nieuwe muze gevonden.

In Vicky Cristina Barcelona verbindt hij als het ware zijn oude werk met die nieuwe stijl. Opnieuw speelt de film in Europa, Barcelona dit keer. En opnieuw schittert Johansson in de hoofdrol. Maar inhoudelijk heeft de film toch het meeste weg van de oude relatiekomedies, waar we Allen toch vooral van kennen. Het grootste genot van die films zijn de lange, spitse dialogen. Die zitten in deze film ook, al blijven ze helaas vooral beperkt tot het eerste deel.

Vicky Cristina Barcelona gaat over Vicky en Cristina die naar Barcelona gaan, hoe simpel kan het zijn. De vriendinnen zijn nog studentes en kunnen de maanden juli en augustus doorbrengen bij een ver familielid van Vicky. Vicky (Rebecca Hall) is de vrouw die voor zekerheid, stabiliteit en rationaliteit gaat. Zij heeft dan ook een verloofde thuis en zal na de zomer met hem trouwen. Cristina (Johansson) is een fladderaar en een romanticus. Steeds is zijn teleurgesteld in de liefde, maar ze weigert voor de makkelijke en voorspelbare weg te kiezen.

Al snel komen ze in contact met de Spaanse kunstenaar Juan Antonio (Javier Bardem, No country for old men) die hen plompverloren voorstelt het weekend met hem mee te gaan, te eten, te drinken en te vrijen. Voor Vicky gaat hij met zijn voorstel veel te ver, maar Cristina vindt het spannend genoeg om op het aanbod in te gaan. Uiteindelijk stappen beide vriendinnen bij Juan Antonio in een gammel vliegtuigje om naar Oveido te vliegen. Cristina stapt vol overgave in het avontuur met deze mysterieuze man, maar Vicky begint gaandeweg haar zekerheden te verliezen.

Om de verwarring compleet te maken, heeft Allen ook nog een ex aan het verhaal toegevoegd. De schilder heeft een oude liefde, Maria Elena (Penelope Cruz), over wie hij nog steeds niet uitgepraat raakt. Als zij plots op de proppen komt, ontstaat een ingewikkelde driehoeksverhouding, die zelfs Vicky op den duur in de war brengt. Maria Elena blijkt zo gek als een deur, maar ook in staat om bij anderen hun creatieve talent aan te boren.

Trouw, liefde, levenslust, creativiteit zijn de thema's in deze film. En de vermakelijke verwikkelingen en het sprankelende spel van alle vier acteurs maken Vicky Cristina Barcelona tot een prettige film. Absoluut geen straf om naar te kijken, al ontbreekt de diepgang. Het is allemaal te losjes en te oppervlakkig om er een Allen-klassieker van te maken. De dominante voice-over houdt het verhaal lekker droog en analytisch, maar door de ruime mate waarin Allen zich ervan bedient, is het ook een zwaktebod.

Vergelijk het met een glaasje rose op een zomeravond. Misschien niet de beste fles, maar zeker genietbaar. Zo presenteert Allen deze film ook. Grappig, spitsvondig, zwoele sferen, ijzersterk geacteerd. Daarmee neem je de zwakheden van de film toch op de koop toe?

goed verhaal, mooie beelden

erg interessante film..

veel voorkomende relatieproblemen worden hier op een leuke en aparte manier in beeld gebracht. en dus niet op de typische romantische hollywood manier, wat het wat extra's gaf. apart maar bevredigend. muziek was passend. en ze hebben zoals de meeste typische film niet teveel tijd besteed aan poespas en alleen de zoals ik ze noem 'blauwe draden' (belangrijke punten) in beeld gebracht.

de cast is geweldig, Javier Bardem hoeft geen enkele moeite te doen om over te komen als gladde spanjaard.. (alleen de naam al.. Juan Antonio), Rebecca Hall doet uitstekend als door gevoelens getergde vrouw, Penelope cruz komt uitermate overtuigend over als erg freaky maar toch begeerlijke vrouw en ook Scarlett Johansson waagt zich na een aantal eerdere keren weer in een Woody Allen film, en doet het ook zeker niet slecht.

misschien hadden ze iets teveel hooi op hun vork genomen. het waren allemaal interessante onderwerpen, alleen iets teveel om in zo'n kleine tijd goed aan bod te laten komen, maar in hoeverre dat wel kan is het gebeurd. ik bedoel, trio-relaties, gekke exen, driehoeksverhoudingen, verboden liefdes, etc. het is stuk voor stuk al genoeg om een film over te maken.

overigens leek het wel alsof de voice-over (die overigens ook een aardig irritant stemmetje had) die tussendoor het verhaal soms vertelde op fast forward stond.