Vicky Cristina Barcelona (2008)

Nadat ik gister Whatever Works heb gekeken heb ik me dit maal aan Vicky Christina Barcelona gewaagd.

Ik vind deze film net allemaal even wat minder dan Whatever Works, aan de cast ligt het niet.

Die doen het allemaal uitstekend.

Johansson is goed in haar rol als Christina, die meer alles op haar gevoel doet.

Hall is goed gecast als typetje dat overal eerst 20x over moet nadenken, wel lastig, want Bardem is onweerstaanbaar als casanova voor de dames. Cruz speelt ook een leuke rol als gestoorde ex van Bardem.

Nee, aan de cast ligt het niet.

Meer aan de vormgeving van de film, tuurlijk ziet het er allemaal prachtig uit en zie je alleen maar vrolijke plaatjes in de film waar je ook echt blij van wordt.

Dit is waar het aan ligt:

De film mist een zekere vorm van diepgang!! De voice-over is irritant in deze film, te nadrukkelijk aanwezig. Hierdoor heb ik meer het gevoel dat ik zijn verhaal zit te luisteren dan dat je echt de gedachtengangen van de vrouwen doorkrijgt. De voice-over probeert je zeg maar een verhaallijn op te dringen, zonder dat het verhaal daar zelf de mogelijkheid voor krijgt.

Ook het einde is totaal niet bevredigend, het loopt eigenlijk allemaal af met een zware sisser en de personages hebben in dat opzicht blijkbaar helemaal geen emotionele/psychische vooruitgang geboekt in de periode dat ze in Barcelona en omgeving waren.

Jammer, er had zeker meer ingezeten in deze film. De cast is wel geoofwaardig en de zomerse, blije uitstraling(locatie) van de film is fantastisch.

Maar de uitvoering van de film laat te wensen over en is in mijn ogen veel te rommelig. Daarbij komt ook nog dat de voice-over meer het verhaal opdringt, dan dat je echt meegezogen wordt in het verhaal.

Net geen voldoende

2,5*

Sterke film van Allen. Vicky Christina Barcelona weet op precies de juiste manier zware thema's op een luchtige manier te brengen. Vooral het einde is hier een mooi voorbeeld van. Op het eerste gezicht lijken ze rustig terug te gaan naar hun oude leventje, maar als kijker kan je je nauwelijks voorstellen dat dat ze gaat lukken.

Ook de fijne Catalaanse setting werkt perfect, gecombineerd met de passie van de verschillende personages en hun relaties werd het bovenstaande gegeven alleen maar versterkt. De cast speelt trouwens uitstekend, met als uitschieters Cruz en Bardem. 4*

De muziek in deze film is ongelofelijk goed.

Ik begin langzamerhand fan te worden van Woody Allen. Als geen ander is hij in staat om de tijdgeest in films te verwerken, door dilemma's van nu op een eigenzinnige manier, schertsend en relativerend, te verbeelden.

Vicky en Christina lijken op het eerste gezicht ultieme tegenpolen, en worden op een totaal onrealistische wijze door Javier Bardem verleid om mee te gaan naar Oviedo. Een ultieme onrealistische droom natuurlijk, die de draak steekt met een ieder die zich heden ten dage voor progressief uitgeeft en vindt 'dat dit moet kunnen'.
Allen geeft de kijker namelijk precies wat hij wil: een zwoele sfeer, prachtige romances en relatieontwikkelingen met de meest bizarre verhoudingen, waar de meest progressieve Will & Grace-achtige series nog een puntje aan kunnen zuigen, eigenlijk gaat er helemaal niet zoveel fout. Het drama dat er wel plaatsvindt heeft te maken met het dilemma tussen een conservatieve (monogame) en een progressieve (open-minded; dit is niet voor niets een engels woord) levensstijl. Het lijkt erg belangrijk, maar Allen schildert het af als gezever in de leegte, iets totaal onbelangrijks, omdat iedereen zich uiteindelijk wel vermaakt. Logischerwijs is er dan ook geen definitieve oplossing. Het einde is daarom weliswaar wat onbevredigend, maar raakt wat mij betreft de juiste snaar. Mooie feel-goodfilm.

In Europa worden Amerikaanse kunstgeschiedenisstudentes gezien als excellent neukmateriaal, mooi en naief. Deze film voldoet prima aan de verwachtingen: een heuse Spaanse kunstenaar, gitaarmuziek, lekkere wijn, quasi-filosofische beschouwingen over passie en liefde en dan kan de Spaanse kunstenaar zonder al te veel rompslomp de Amerikaanse studentes neuken.

De film kantelt als Penelope Cruz haar intrede doet en wordt dan wat minder voorspelbaar. Dat duurt behoorlijk lang, het is echt even doorbijten.

Bijzonder boeiend drama met een hoop verwikkelingen in de relatiesferen. Doordat er veel gebeurt in de korte filmduur, doet het plot wat soaperig aan. Daar staat tegenover dat het acteerwerk van uitstekend niveau is.

Ik vond de film zich maar traag vooruit trekken.. Natuurlijk zijn de acteurs leuk om naar te kijken, maar het verhaal is o zo voorspelbaar.. De beelden zijn daarentegen wel leuk, mooi om eens wat van de stad te zien (ben er zelf nog nooit geweest) maar voor iets anders dan dat had ik niet hoeven kijken... Cruz wist me enigzins te vermaken als temperamentvol vrouwtje, maar qua verhaal vond ik het niet zo bijzonder.

Leuk voor een keertje, maar verder niet mijn ding. Net een voldoende voor Cruz, die af en toe wel een glimlachje op mijn gezicht wist te brengen.

mooi drama over onzekere liefde en de complicaties die het met zich meebrengt, goede acteerprestaties, het einde vond ik eigenlijk juist niet tegenvallen, het was juist een aangename verrassing. Ook de muziek en de setting was erg mooi, het spaanse sfeertje vulde mijn hele kamer. Al weer tijdje geleden dat ik zo'n goede drama/romantiek heb gezien.

Na het zien van dit pretentieus werkje weet ik meteen waarom ik films van Allen doorgaans negeer. Nergens wisten de dik aangezette dialogen me te boeien en bleef het voor mij vooral bij interessant-doenerij over het individu en artistiek-heid in het algemeen. Ook kreeg ik het idee te kijken naar een persoonlijk betoog van Allen waarin hij zijn verfoeide privé relatie probeert goed te praten (onmogelijke liefde niet uit te weg gaan, etc.), maar dat zal wel persoonlijk zijn. Op sommige momenten wist deze film me wel te boeien met enkele goede dialogen en plaatjes / locaties. Hij wist zulke momenten vervolgens weer te verpestenmet zijn verschrikkelijke voice-over. Geen super slechte film, maar wel één die ongelooflijk wist te irriteren.

Een moeilijk te beoordelen Woody Allen film, de film is een aardig goede romantische film met de juiste sfeer en 2 heel erg mooie actrices en bovendien goede actrices, maar toch miste het wat.
De rol van zowel Rebecca Hall als die van Scarlett Johansson kon ik erg van genieten alleen liet deze film mij op het einde best wel met een dubbel gevoel zitten.
Sommige dingen gingen net wat te snel en te makkelijk en voor Vicky, een vrouw die sterk in haar schoenen staat is ze wel heel erg makkelijk om te praten met een paar lieve woorden, ook op het einde kiest ze als nog voor haar vriend maar dan wel pas na de gebeurtenis met het pistool, met andere woorden haar vriend is 2de keuze?
De boven genoemde dingen laten mij een beetje twijfelen, gelukkig was er genoeg moois te zien in de film en was het acteer niveau zeer sterk, maar toch ga ik niet verder komen dan een goede 3 sterren, ik ben een Woody Allen fan maar weet dat hij beter kan dan hij hier laat zien.

Woody Allen's derde samenwerking met zijn nieuwe muze Scarlett Johansson. En opnieuw erg geslaagd. Erg goed acteerwerk van de gehele cast. Ondanks de aanwezigheid van Scarlett Johansson en Penelope Cruz is het meest interessante personage toch dat van Rebecca Hall. Haar gevecht met haar eigen gevoelens en geloof zijn geloofwaardig neergezet. Mooie en bijpassende muziek begeleidt de hele film, maar is soms iets te nadrukkelijk aanwezig.

Life is the ultimate work of art.
Mag ik een tijltje.

De subtitel van deze mislukte Woody Allen -film, die vol pretenties is, bol staat van de cliche's, gekunselde dialogen, houterige relaties, kluchterige ruzies, über-romantische decors, chemie-loze verhoudingen, en een overdosis dweperig geneuzel (Allens handelsmerk).

Het begint allemaal wel aardig het eerste half uur, Javier bardem, Scarlett Johansson en Rebecca Hall zetten hun rollen goed neer, en er lijkt zowaar chemie te zijn tussen Bardem en Johansson. de dialogen zijn goed, maar totaal onnatuurlijk.

Maar daarna wordt het van kwaad tot erger, als er steeds meer oppervlakkige verhoudingen in de film opduiken. Vanaf het moment dat Christina onwel wordt, gebeurt hetzelfde met de film.
Het is mooi op film gezet, met alle plekjes uit de toeristische gids van Barcelona. Qua acteerwerk, kan het zo tussen de schuifdeuren, vooral Penelope Cruz........, gewoon drakerig slecht.

Voor Allen is zo'n driehoeksverhouding misschien de ultieme natte droom , maar een fatsoenlijke seks-scene zit er niet in. Het is een en al suggestie, dat mag best mits goed gedaan.
Voor wat een vrijgevochten erotische film had moeten zijn, is het eindresultaat nogal preuts in beeld gebracht.

Vlotte Woody die ter afwisseling eens over Spaanse liefdesperikelen handelt. Het acteerwerk is fenomenaal, om maar meteen met de puerta in huis te vallen. Met name Bardem en Cruz vormen samen de crème de la crème via hun schitterende samenspel. De twee personages hebben duidelijk een turbulente, doch diepgaande relatie achter de rug. Ik zag ze ontzettend graag in beeld en vond hun passionele en plastische manier van communiceren behoorlijk ravissant. Johansson oogt vooral fantastisch, terwijl Hall ietwat overbodig aanvoelt. Jammer dat enkel de historie tussen het Spaanse koppel enige interesse kon opwekken, en dat ongeveer al de rest voor mijn part weggeknipt mocht worden. De kracht van de ex-geliefden schuilt wel degelijk in de mysterieuze aard van het verhaal, doch een groter aandeel in deze film zou geenszins verkeerd zijn.

3,00 (3,25)

Grappig hoe verschillend mensen tegen deze film aan kunnen kijken, terwijl het toch zo simpel is: Vicky, Christina, Barcelona, dat is precies wat de film te bieden heeft. Daarmee is deze wat atypische Allen trouwens niet meteen een simpele film. BlueVelvet schrijft hierboven:
"Kom nou mensen, we moeten deze film niet meer credit geven dan hij verdient. Meer dan een luchtig liefdesverhaaltje is dit toch zeker niet. De Spaanse sfeer, het tempo, de mooie vrouwen, en vooral Penelope Cruz maken dat ik dit erg vermakelijk vind. Maar diepgang is hier volgens mij ver te zoeken."
Hier ben ik het duidelijk mee oneens. Vooral termen als 'luchtig liefdesverhaaltje' zijn niet van toepassing. Integendeel, Vicky Christina Barcelona heeft een uiterst cynische ondertoon ten opzichte van romantiek. Woody Allen presenteert eigenlijk drie verschillende benaderingen van de liefde, en alle drie falen. Vicky zoekt vooral geborgenheid en commitment, en ondanks een verlangen naar meer passie kan ze de passionele levensstijl niet aan, waardoor ze vast komt te zitten in een saai leven. Christina is meer het type van de impulsieve, eeuwige zoeker, lijkt de ideale liefde te hebben gevonden maar ook zij kan uiteindelijk niet anders dan verder gaan (merk op dat ook voor haar de situatie met Juan Antonio onhoudbaar is geworden, ze fungeert vooral als een bindmiddel tussen hem en zijn ex-vrouw). Dan heb je nog de twee Spanjaarden, die model staan voor het hartstochtelijke leven vol grote gevoelens, maar waarin liefde en haat aan elkaar grenzen en samenleven vrijwel onmogelijk is.
Goed beschouwd is Vicky Christina Barcelona dus een anti-romantische film in een romantisch jasje.
Wat de film voor mij zo goed maakt zijn de dialogen, het acteerwerk en de sfeer. Hoogtepunten zijn bijvoorbeeld de keukenscene waarin Cruz losgaat tegen Johansson, ronduit schitterend, maar ook de uitnodiging van Bardem in het restaurant is erg sterk. Tenslotte vond ik de voice-over zeer goed uitpakken, die geeft het analytische karakter van de film weer en dissoneert met alle oppervlakkige schijn van het ideale Spaanse leventje vol passie.
Ben het eigenlijk volledig eens met JJ_D, die schrijft:
"Perfect is ‘Vicky Cristina Barcelona’ nu ook weer niet, want daarvoor legt Allen te weinig pretenties aan de dag. Hij wil gewoon vertellen, en zijn “gewone vertelsel” is in feite superieur gebracht."
Ga hem nog wel eens zin. 3,5 ster voor nu, neigend naar de vier.

Bah, geen straf om naar te kijken - kan ook niet anders als er zoveel knappe vrouwen in meespelen (Johansson, Hall en Cruz) - maar om dit nu een goede film te noemen? Nee, te veel dingen die stoorden.

Eerst en vooral, die voice-over, of verteller/commentator. Dat was het toch niet helemaal. Erg zakelijk zoals die z'n uitleg deed.

Maar vooral, een behoorlijk stompzinning verhaaltje over relaties, trouw en ontrouw, etc etc. Zal allemaal wel. Het wordt ook allemaal zo makkelijk afgeschilderd. Twee leuke meiden? Laat ik ze maar uitnodigen en voorstellen om seks met me te hebben! Of wat dacht je van deze: ik heb een leuke vriendin, maar m'n ex zie ik ook nog wel zitten: een triootje? Moet een leuke wereld zijn, die van Allen...

Toegegeven: het ziet er allemaal wel mooi uit (niet alleen de dames), de hele setting in Barcelona, de zon, de wijn, weer dat kunstmilieu... Je zou spontaan zin hebben om op reis te vertrekken. Dus dat is dan weer positief.

Maar overtuigen doet het allemaal niet.

Romantische film, waarin een voice-over ons het verhaal vertelt van Vicky en Cristina, twee Amerikaanse toeristes die Barcelona bezoeken. De film toont de toeristische plekjes van Barcelona. Prachtig verfilmd, luchtig, onderhoudend, met een tikkeltje komedie en drama.

Dat Woody Allen weet hoe je films moet maken wisten we al, en dat samen met de acteerprestaties van Rebecca Hall, Scarlett Johansson, Javier Bardem en Penélope Cruz levert een mooie film op, vooral een genot voor het oog.

Het eenvoudige script is prima voor deze film, maar diepgaande dialogen, meeslepende of spannende scenes, of verrassende plotwendingen, moet je niet verwachten.

Luchtig, bovengemiddeld filmpje.

Vermakelijke romantische tragikomedie.

Vooreerst zit er redelijk wat vaart in de film. De kennismaking met Vicky en Cristina gebeurt in 2 minuten. Er volgt dan meteen het leukste deel van de film, nl het weekend Oviedo.

Met de intro van Maria Elena, de gekke ex-vrouw van Don Juan, worden Vicky en Cristina bij momenten wat naar de achtergrond gedreven en da's wel wat spijtig. Ik vind nl het driehoeksgegeven weinig interessant.

Ook het einde is wat raar en voelt enigszins afgerafeld aan.

Rebecca Hall en Javier Bardem komen het beste over. Scarlett Johansson is beperkt qua acteertalent maar heeft natuurlijk haar uitstraling mee. Penelope Cruz daarentegen is helemaal irritant. Ik kan er niet goed bij dat zij hiervoor een Oscar gekregen heeft.

Woody Allen weet behoorlijk wat fantasie in deze prent te steken. Soms werkt het wel, soms niet. Qua sfeer zit het wel snor. De film voelt gedurende 1,5 uur luchtig aan. De locaties wekken een vakantiegevoel op.

Goed, maar Allen laat meer dan eens een steek vallen.

3,5

Best wel een aparte film, er gebeurt eigenlijk best veel maar aan de andere kant ook weer niet want uiteindelijk verandert er niets. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor maar door de verschillende karakters die eigenlijk allemaal best leuk en goed spelen is het toch best een aardige film. Natuurlijk hebben de vele mooie beelden van Barcelona de muziek en het eten en drinken daar ook een belangrijke bijdrage (zeker voor de sfeer) aan. Van de karakters vond ik vooral Rebecca Hall (Vicky) zeer leuk en goed spelen en ze zag er ook best fraai uit. De rol van Scarlett Johansson (Cristina) vond ik eigenlijk een beetje tegenvallen (hoewel ze niet slecht was) maar ze is ook eigenlijk niet een echte goede actrice. Wie ik trouwens ook best goed vond spelen (hoewel ze maar een kleine rol had) was Patricia Clarkson als Judy.

Dat Penelope Cruz voor deze film een Oscar (voor beste vrouwelijke bijrol) verbaasd me zeer want ik vond haar meer irritant dan goed of leuk spelen. Het is overigens wel een heerlijke vrouw maar in diverse andere films waarin ze speelde vond ik haar beter. Maar ja in die films had ze natuurlijk ook meestal een hoofdrol en in deze maar een bijrol.

Ok ik ben een fan van Woody Allen. Dat wil niet zeggen dat ik een dweper ben en alles goed vind, zeker niet, maar ik wilde er goed voor gaan zitten.

Het was weldegelijk een onderhoudende film. En een typische Allen film (zonder dat hij er nu in meespeelde).

De film bracht je zeker naar een heerlijk temperamentvol en zwoel mediteraan land. Het nam zelfs even de tijd om je - met het gitaarspel - in de juiste sferen te brengen; voor de één saai, en voor de ander gedurfd en klasse.

De acteurs waren stuk voor stuk overtuigend en geloofwaardig.

De situaties waren natuurlijk Woodyaans hysterisch en uitvergroot, maar toch levensecht...; althans uit het leven gegrepen. Al kreeg door het ontbreken van humor - anderen vonden het erg leuk - een zwaarte. Want onderwerpen als trouw of ontrouw, saaiheid of avontuur, rechtgeaardheid of bedriegen, verstand of je hart, etc. zonder kwinkslag of knipoog is best pijnlijk.

Nu blijkt een mens, en jij als kijker, geconfronteerd te worden met een levenslang conflicterende strijd tussen jouw streven (balans en veiligheid) en jouw verlangens (avontuur)... en dus: zwak.

In die zin weet Woody Allen - normaal gesproken met veel humor - de vinger altijd op de zere plek te leggen bij de mens. De mens, hoe intellectueel ook (kunst/ literatuur/ wetenschap etc) is niet meer dan een klotsende hormoonklomp. Nou als we dat weten... dan is humor het enige medicijn die dat verzacht...

Ik heb de bloedhekel aan Woody Allen, maar dit is de enige film die ik heb overleefd en zelfs leuk vond ook. Ik irriteer me mateloos aan dat liedje steeds tussendoor en soms de overgangen (dat alles zo'n cirkel wordt). Volgens mij wil Allen een bepaalde stijl vasthouden en dat verpest het dan weer. Maar ik vind de liefdesdriehoek zeer interessant. De film kijkt lekker weg, maar dat is het ook.

Minste Allen voor mij.

Ben geen grote fan, maar de meeste Allen films hebben vaak nog wel iets waar ik wat mee kan. De minste totnogtoe vond ik Match Point, toevallig ook een film met Johansson? Eerder toeval denk ik, want er is veel meer mis met deze prent dan enkel haar inbreng.

Vond vooral alles té dik aangezet. Allen dweept met kunst en op zich hoeft dat niet te storen, maar de keuze voor clichés doet dat wel. Hij mag dan wel af en toe kritisch zijn op het kunstenaarsleven, de personages zijn te verankerd in hun rijkeluisleventje en lopen te verloren in hun nonprobleempjes om er veel mee te kunnen.

Ook Barcelona wordt in beeld gebracht alsof Allen er voor het eerst was. Ben er zelf maar één keer geweest en herkende de meeste plekjes. Diegene die ik niet geweest was herkende ik uit één of andere toeristenbrochure.

De voice over werkt niet goed, sowieso zijn de conversaties veel te gekunsteld. Dat de film gedomineerd wordt door een uiterst vervelend volkje helpt ook niet mee. Acteerwerk kwam ook echt niet goed uit de verf, de onderlinge relaties ogen vooral geforceerd, van passie was er niet veel sprake. Wel van aanstellerij en een hoop gebler om niks (hallo Cruz).

Enkel het vakantiesfeertje en de warme tinten wilden nog wat sfeer opwekken. Niet bijster origineel, maar het werkt wel redelijk. Het enige positieve puntje van deze film, verder is het doorzichtig, leeg en niet boeiend.

1.5*

Niet al te beste beurt van Woody Allen, grotendeels een VVV-film voor Catalonië inclusief de clichématige romantiek, gitaarmuziek en romantische bohemien.

Penelope Cruz zorgt voor nog wat peper in deze ietwat flauwe maaltijd.

If you don't start undressing me soon this is going to turn into a panel discussion.

Woody Allen weet wat hij doet als hij een romantische komedie maakt.

Vicky Cristina Barcelona is een luchtige film vol met clichématige gitaarmuziek en een narrator met een zachte stem die alles haarfijn uitlegt.

Toch heeft deze film verrassend veel drama voor een Woody Allen film, een positieve verrassing!

Vicky en Cristina (Rebecca Hall & Scarlett Johansson) besluiten hun zomer door te brengen in Barcelona, Javier Bardem's charmante en vlotte personage heet Juan Antonio, een schilder en gecertificeerd casanova.

Antonio benadert de meisjes en al snel hapt de spontane Cristina toe.

Helaas raakt ze verstrikt in een lastig liefdes verhaal die eigenlijk maar voor twee personen bedoelt was, Maria Elena (Penelope Cruz) is Antonio's ex en een blok aan zijn been.

Wat begon als een vriendelijke uitnodiging werd een unieke ervaring.

Penelope Cruz was lekker pittig en zorgde voor de beste scene's.

Ook Bardem laat zien dat hij een vlotte babbelaar kan spelen in plaats van een crimineel.

De muziek is misschien niet heel origineel maar wel zeer passend.

Aanrader!

Beetje te kwijlerig voor me. 3 prachtige vrouwen natuurlijk en dan vooral mijn favorietje Hall, maar deze kunnen het zoetsappige verhaaltje niet redden. Het enige wat mij echt beviel was de gitaarmuziek, want dat geeft wel een lekker zomers sfeertje. Voor de rest gewoon iets te hoog oestrogeen-gehalte.

Ik moet toegeven: de reden voor het zien van deze film was deels de 'hype' die er was rond de Controversiële kusscène, die in de praktijk maar paar seconden duurt. Maar alle gekheid op een stokje: de film heeft voldoende andere hoogtepunten (en een stelletje topacteurs) die de film naar een hoog niveau tillen!

Een warme film, een van de beste van Woody Allen, dankzij het superromantische verhaal en de geweldige vertolkingen van de vier hoofdrolspelers. Ik ben nooit een fan geweest van Penélope Cruz, maar daar begin ik toch een beetje op terug te komen. Ook in deze film is zij erg goed bezig. Enig minpuntje van de film: het tamelijk abrupte einde dat mij achterliet met een onaf gevoel.

Het is grappig dat ik nog nooit een Woody Allen film heb gezien, maar zijn stijl meteen herken. Want ja, het vervelende neurotische stereotype heb buiten zijn eigen films wel vaak gezien en een flink aantal persiflages heb ik ook al mogen aanschouwen. Grappig om te zien dat hij de actrices zich ook precies zo laat gedragen als hij zelf praat. Grappig ook dat dit de film grotendeels onuitstaanbaar maakt. Wat een enorme hoop oppervlakkig gelul in een 'Europa/Spanje is magisch!'-omgeving. Een verschrikkelijke vertelstem die het allemaal op de meest staccato manier aan elkaar lult als kers op de taart of vlag op de modderschuit maakt het allemaal nog iets erger.

Capabele acteurs en actrices zijn kennelijk ook niets waard met een verschrikkelijk regisseur. Hall heb ik doorgaans heel hoog zitten, maar wat was dit een uitzonderlijk pijnlijke performance. Johansson gedroeg zich precies zoals ik verwachtte, dus dat viel nog best mee (maar goed was het ook niet te noemen), maar het is vooral dat hysterische gegil van Cruz dat me helemaal op de zenuwen werkte. Praktisch alle mannelijke acteurs waren compleet karakterloos, dus daar valt weinig over te zeggen, omdat ik er ook niets van heb kunnen onthouden.

En ineens is daar het einde. Heb ik er iets van geleerd? Liefde is moeilijk? Spanje is magisch, maar alle mensen daar zijn pretentieuze idioten? Vrouwen weten niet wat ze willen? Als andere Allen films ook zo zijn, dan is dit ook voorlopig mijn eerste en laatste poging om een film van hem af te kijken.

Een film met weinig ziel. Al wil het anders doen uitschijnen.

Conversaties over (verwachtingen in) de liefde worden aangesneden, tijd om te mijmeren. Of toch niet. De oppervlakkige gesprekken bieden geen voer tot discussie of tot nadenken. Dit gaat ook op voor de personages die weinig ziel lijken te bezitten, want Woody Allen laat hen geen ruimte om ze tot hun recht te laten komen. Nochtans is Vicky iemand met groot potentieel. Deze sterke vrouw weet perfect wat ze wil en heeft kennis over Catalaanse kunst (perfect voer voor onze Don Juan en voor ons filosoferen). Gaandeweg zien we haar ook evolueren, wat haar het enige personage maakt dat die weg volgt. Het einde maakt dat voor de andere personages extra duidelijk.

Het geheel voelt rommelig aan, er is weinig structuur en Allen denkt een film af te leveren vol sterke en diepzinnige dialogen, terwijl het geheel verre van gelaagd is. De personages zijn matig uitgewerkt en je voelt aan dat vele momenten verloren zijn gegaan (maar opgevuld door een voice-over ), terwijl die misschien boeiende gesprekken en situaties opleveren. De VO was een dooddoener. Vertellen wat er in de meisjes omgaat en wat er gaande is, is nu net de functie van de beeldtaal. Ik ben niet tegen voice-overs in cinema, dat mag zeker. Wel moet je een goede reden hebben om een VO in te zetten en in VCB getuigt het vooral van luiheid. Als ik een audioboek wil horen, ga ik geen film opzetten, maar VICKY CRISTINA BARCELONA lijkt een goed alternatief.

Van Penélope Cruz word ik niet bepaald warm. Haar karakter komt totaal niet uit de verf, ook Cristina is onderbenut en het is jammer dat zo'n gerespecteerde regisseur dat niet heeft ingezien. Enkel Vicky en onze Don Juan komen er enigszins zonder kleerscheuren vanaf, het helpt ook dat de twee acteurs hun emoties goed kunnen overbrengen. De setting en enigszins sfeer brengen het totaal op een kleine 3*.

Dat heet dus Woody Allen.

Ik heb al veel Woody's gezien (dit is mijn 28ste), maar op een of andere manier heb ik deze altijd overgeslagen, terwijl het toch wel een van de populairste is uit zijn latere jaren.

Toch vond ik deze ook weer heel middelmatig, en over de gehele speelduur mist het de humor en scherpte die zijn films vroeger wel hadden.

Al die Europese films van hem zijn door de sfeer allemaal wel uit te kijken, maar meer dan dat heeft het gewoon niet. Geen komedie, nauwelijks drama, amper spanningsboog, slechts wat aantrekkelijke mensen die wat relatieperikelen hebben in een zonnig land.

Alleen Penelope Cruz springt er wat prestaties betreft wel uit, hoewel ze ook wel een rol heeft gekregen om wat mee te laten zien, maar ook haar verschijning alleen al is heel filmgeniek.

Wat is er toch gebeurd met de humor en scherpte die hij in de jaren '70 met Diane Keaton nog wel wist te bereiken? Gelukkig hebben we die films altijd nog, maar het is jammer dat zijn omvangrijke oeuvre -afgezien van wat pareltjes die eigenlijk op één hand te tellen zijn en waardoor ik ook fan van hem ben- zo matig is.

2,5*

In de 21e eeuw is Woody Allen goed bezig en het valt me meer op dat de combinatie Woody Allen/Scarlett Johansson best wel werkt. Langs beide kanten. Johansson komt in Allen's films goed uit de verf. En Allen maakt in deze eeuw best wel mooie films na een tijdje weg te zijn geweest. Mooie muziek, leuk verhaaltje en personages die boeiend genoeg zijn om het verhaal te trekken. Geen echte topfilm, maar best goed genoeg.