Vicky Cristina Barcelona (2008)

Mooie mensen, prachtige lokaties, lekker weer, een Spaanse gitaar voor wie er van houdt, en bovenal redelijk interessante liefdesperikelen die van alle kanten worden bekeken, overdacht en becommentarieerd. Maar o o o die voice-over, die slaat de film he-le-maal dood : de onvertaalde ruzies van Bardem en Cruz stuwen de film steeds op naar emotionele pieken die verdwijnen als kersen op een inzakkende taart zodra Christopher Evan Welch zijn mond opendoet. Bovendien verandert die ingreep van de alwetende verteller / scriptschrijver / regisseur aldus mensen in marionetten, zodat ik bij Cristina's besluit om haar ménage à trois met Juan Antonio en Maria Elena te verbreken meteen denk: "o ja, dat Cristina al gauw genoeg krijgt van sleur in een relatie, dat had Allen al eerder aangekondigd opdat het nu niet uit de lucht zou komen vallen." Een luchtig en fraai ogend maar uiterst bedacht werkje.

“We are meant for each other and not meant for each other. It's a contradiction.”

Fijne film van Woody. Een luchtige en zomerse sfeer, Barcelona, personages die met zichzelf in de knoop zitten, prettige dialogen, Javier Bardem, veel wijn, lekker eten en natuurlijk Scarlett Johansson. Prima materiaal voor een aangename film.

Vicky Cristina Barcelona kabbelt rustig voort en net wanneer je het gevoel krijgt dat het allemaal een beetje inkakt, is daar Penélope Cruz. Als peper dat een lekker gerecht nog meer smaak geeft. Cruz is weergaloos en haar scènes met Bardem knetteren van het scherm. Als een wervelstorm gaat ze tekeer. Dat is belangrijk, want de andere verhaallijn omtrent Rebecca Hall is een stuk minder interessant. Maar Vicky Cristina Barcelona kijkt voor de rest ontzettend lekker weg.

Deze film krijgt van mij nog een nipte drie sterren puur omdat Rebecca Hall, Javier Bardem, Penélope Cruz en Scarlett Johansson prima op dreef zijn. Verder wordt het lichtvoetige zwoele zomerse in de film te niet gedaan doordat een voice-over de film onnodig afstandelijk maakt en die totaal niet past. De twee vriendinnen Vicky en Cristina (Hall en Johansson) raken tijdens hun bezoek aan het broeierige Barcelona onder de indruk van de charmante kunstenaar Juan Antonio. De intuïtieve Cristina stort zich in een vurige relatie met de bohemien. Echter het is een film over relaties dus ook Vicky krijgt een affaire met Juan Antonio en als zijn temperamentvolle maar geesteszieke ex-vrouw Maria Elena (Penélope Cruz) ten tonele verschijnt, ontstaat er een menage à trois. Met als het gevolg het hoogtepunt van de film; een kus tussen Penélope Cruz en Scarlett Johansson.

Een andere hoofdrol is weggelegd voor de Catalaanse stad Barcelona en is vooral te zien zoals Amerikanen het dromen: kunst en cultuur. We zien dan ook veel (vakantie) kiekjes van de bekende architectuur van Gaudi of het Museum Joan Míro. En ook de andere welbekende fraaie plekken, promenades (Ramblas) en parken worden (overvloedig) getoond.

De charme van de acteurs maakt van deze film over passie, trouw en afhankelijkheid een nog aangename zit, helaas haalt de voice-over, die vooral klinkt als de mijmeringen van een oude man, al het sprankelde sensuele uit de film.

Ook bij een tweede beurt nog steeds leuke film met perfecte Allen-ingredienten: een prachtige stad, een deels intellectueel, deels artistiek gezelschap, een vriendschap tussen een conventionele vrouw (een heerlijke Rebecca Hall) die op het punt van trouwen met een degelijke, rijke man staat en een losbol (Johansson) die vooral goed weet wat ze niet wil. Het plezier straalt sowieso uit de hele cast, wat ik vaker merk bij Allen films, Bardem mag de lekker foute maar toch aimabele kunstenaar spelen en Penelope Cruz zijn gestoorde ex. Het wordt inderdaad extra leuk zodra die in beeld komt, met haar valse sneren, maar daarvoor zijn de dialogen ook scherp en goed toegesneden op de karakters.

Luchtig, komisch, romantisch als een zomerliefde, maar met de nuchtere Allen-kijk (de licht sardonische voice over van Christopher Evan Welch is perfect daardoor), dus wordt het een lekker zootje. Heel genietbaar.

Typisch Allen-filmpje uit de laatste 15 jaar. Zomers sfeertje, warme fotografie, mooie stad als decor en veel plot in de film maar vooral bedoelt om sfeer te krijgen. En deze film kent enkele fijne personages, vooral Bardem staat hier een partijtje naturel te zijn en enorm charmant. Wat wel leuk is, is te zien hoe Johansson verandert voor de kijker van spannende wilde vrouw naar best een saai meisje. Ik vind de film wel beter op de luchtige momenten met de vlotte voice-over en het niets-aan-de-hand-sfeertje, op de dramatische momenten kakt de film wat in. Daarvoor is de rest te licht om hierin meegezogen te worden. Maar al met al wel anderhalf uur fijn kijkvoer. 3,5*.

Een vrij typische Woody Allen lijkt me. Wat sloom, veel geleuter, luchtig, sfeervol en gaande over alles en niets. Veel aandacht voor de setting en het decor waarbij ook de personages en hun dialogen tot hun recht komen. Mooi warm portret van onder meer Barcelona, alsof het een promofilmpje was.

Het sterke aan de film is de chemie tussen de drie hoofdrolspelers Bardem, Hall en Johansson. Speels en naturel, sterk op elkaar ingespeeld met fijne dialogen. Cruz is de vreemde eend in de bijt en de storende factor in deze triorelatie. Ze brengt extra peper in de film, wat misschien wel nodig was.

Normaal heb ik geen problemen met voice-overs, maar hier vond ik het vrij storend en overbodig. Laat de beelden en gedachten voor zich spreken ...

Allen's recentere films zijn doorgaans wat beter dan zijn oude films en dit is ook met Vicky, Cristina, Barcelona het geval. Een relatiefilm die nergens te zwaar wordt door het vakantiekader. Vrouwen worden steeds aangetrokken tot relatiemogelijkheden waar wat pit en avontuur in zit; kunstenaarstypes hebben door hun creativiteit altijd een streepje voor (pwooooot!!!!... cliché alarm!!). Met Juan Antonio hebben de twee vriendinnen wel een erg gladde praatjesmaker aan de voordeur. Die dialoog bij de eerste ontmoeting was geweldig.

De fantasie van een relatie is vaak mooier dan de realiteit van de relatie. Beide jongedames verkiezen dan uiteindelijk de zekerheid van een wat saaiere vaste relatie, of gaan verder op zoek naar de ware. De film probeert veel combinaties uit tot en met een ménage a trois wanneer de neurotische ex van de Spanjaard opduikt . Hier en daar pik je nog wel een interessante gedachte op maar veel nieuws zat er niet in en het viel me op dat alles redelijk ongeëmotioneerd en vlak gebracht wordt : Vicky die haar kersverse man ziet tongen met die oudere vrouw was toch wel een ruzie waard! Pluspunt is dat Juan Antonio op het einde wel een beetje de looser is in het hele verhaal.

Vicky Cristina Barcelona is voor mij een meesterwerkje van Woody. De heerlijke exotische sfeer van Barcelona en de heet gebakken dilemma's en ethische kwesties waar onze acteurs mee worden opgezadeld staat garant voor een sterk stukje drama en romantiek. De film eindigt ook heel menselijk onder het motto het is wat het is. Het hoeft geen kop, romp en staart waar het gros mee wordt gevuld.

Uitermate bekende titel, niet wetende wat te verwachten, en warempel een Woody Allen, een regisseur waar ik me niet van kan herinneren eerder een film gezien te hebben en dan ook de eerste voor een comment hier.

En ik moet zeggen dat ik gedurende de beginfase, met de voice over, en de aankomst van de twee dames in Spanje, veel twijfels heb en me regelmatig afvraag waar ik aan begonnen ben. Want waar moet dit heen? Wat is het idee achter dit semi intellecuteel geneuzel...? Maar met het ten tonele verschijnen van Juan Antonio wordt de koers iets duidelijker samen met de tweespalt en discussie tussen de beide dames. En ik moet zeggen dat ik er een erg interessante discussie ontstaat tussen Vicky en Christina, en het meest opvallende is nog wel dat Vicky met alleen meer zinnige opmerkingen komt en Christina tijdens de discussie geen enkel goed argument weet aan te dragen, iets dat zich perfect aansluit bij mijn gedachtegoed over losbandig en promiscuous gedrag, dingen mogen wel iets meer betekenen en waarde hebben wat mij betreft en dat bevalt me zeker aan Vicky terwijl Christina de gemakkelijke en oppervlakkige weg lijkt te prefereren.

De discussie tussen de twee dames is het startpunt vanaf waar dingen echt op gang geraken met een soort van belangenverstrengeling en veranderende visies. Vicky blijkt op een gegeven wel een bepaalde interesse te voelen voor Juan, waar wel pas na karakterontwikkeling en elkaar leren kennen. Zo is ook interessant hoe de dingen waar beide dames gewicht aan hangen, betreffende stabiliteit en sociale zekerheid of bijvoorbeeld een vrijgevochten en open bestaan, plotseling toch aan verval onderhevig is. En zo ontwikkelen de karakters zich op interessante wijze en zijn sommige momenten en vooral keuzes, zoals Juan die doodleuk zijn ex in huis neemt, ronduit hilarisch.

Te midden van dit verhaal, die als subtiele boodschap lijkt te hebben dat de mens zelden echt begrijpt wat hij wil of nodig heeft, vallen natuurlijk de fraaie dames op met Johannson, Hall en natuurlijk de tijger genaamd Penelope Cruz, is Barcelona en omgeving fraai, snap ik de ophef rond de kus niet zo, Bardem ook altijd wel goed en lijkt een andere boodschap dat een echte klik met iemand niet te veinzen is. En zo valt Vicky Christina Barcelona op als een film waar het best wel even zoeken is in het begin maar zich daarna toch best wel ontwikkeld als een film met een vleugje drama, humor en romantiek en best te doen is.

Ik denk dat dit mijn tweede Woody Allen film is na Midnight in Paris. Deze film vond ik toch iets minder maar Midnight in Paris is wel al een hele tijd geleden maar staat me toch voor dat ik die beter vond. De verteller is een beetje te nadrukkelijk aanwezig vond ik, omdat het anders te snel van de hak op de tak zou springen zonder uitleg.

Een film over de liefde en de manier waarop je in het leven staat. Wat is het beste? Na het zien van deze film weinig wijzer geworden eigenlijk. Goede acteurs, vooral een praatfilm.

Woody Allen doet 't anders. Alleen komt het hele verhaal niet volledig uit de verf. De film had veel Europeser gefilmd kunnen worden, zeker daar de vrouwen met het artiestencircuit te maken krijgen. Waarschijnlijk was de film dan R rated geweest in Amerika en dat kost aantallen in bezoekers... Krappe 3 sterren dankzij Javier Bardem en Rebecca Hall.

Een van de weinige films van Allen die me niet enorm verkeerd schiet. Tenminste, zo had ik dat in mijn hoofd, maar kennelijk was ik indertijd wat in een tolerante bui - de voice over irriteert me nu wel behoorlijk, net als de walmende spruitjeslucht van het typische Allen-lettertype in de opening credits en het bijbehorende lullige muziekje. Daar staat dan wel weer tegenover dat de beelden fraai zijn, en de doorrammelende gitaar me enorm herinnert aan een fijne trip naar Barcelona. Het verhaal is enorm cliche, maar de karakters van Hall, Cruz en Bardem zijn dan toch wel fijn, al kan ik met de dialogen die ze uit te spreken krijgen maar erg weinig. Een voorbeeld van een film die er beter op wordt als je het geluid uit zet - dan ben je ook de voice over kwijt, en dat is echt een verademing. Jammer van die gitaar.