Boogie Nights (1997)

Een film die me ongetwijfeld nog lang zal bijblijven. Het begin lijkt (bewust) op een goedkope b-film, maar tegelijkertijd probeert het dat dus ook uit te stralen. Je krijgt het gevoel te kijken naar een film in een film. Dan heb je de originele namen, de sterke karakters (topvertolking van Wahlberg hier!), een rising star, een dramaluik waarin je amper durft ademen (dito muziek) om op een "normale" manier te eindigen. Had het niet verwacht de eerste minuten (met soms expliciete scènes), maar dit filmpje is wat mij betreft een topper gebleken!

Aren't you gonna take your skates off?

Paul Thomas Anderson, een regisseur wiens initialen alleen al de meeste filmliefhebbers doet wateren. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me tot nu toe niet echt tot die categorie voel behoren. Oké, Punch Drunk Love was een erg leuke film maar Magnolia? Die wordt echt wel genekt door zijn speelduur van meer dan 3 uur. In dat opzicht had ik ook een beetje schrik voor deze Boogie Nights (en in het verlengde ook de rest van het oeuvre van PTA, want korte films lijkt hij maar zelden te maken) aangezien deze toch ook alweer rond de 2.5 uur afklokt.

Met de openingsscène in de club was ik echter meteen verkocht. Alles heerlijk in één shot, dat geweldige jaren '70 sfeertje en gewoon een boeiend plot over de rise en fall (badum tsss) van een porno acteur. Vanaf de switch naar de jaren '80 en de bijhorende fall begint de film echter serieus in te zakken. Het einde waar blijkt dat eigenlijk niemand van de personages echt een evolutie heeft doorgaan is verfrissend, maar om daar nu zo lang op te zitten wachten? Vooral omdat een aantal plotlijnen er bijzonder bekaaid vanaf komen. Neem nu die overval op Rahad Jackson. Sowieso al geen al te boeiende verhaallijn maar Anderson doet er ook gewoon erg weinig mee. Toegegeven, de Raging Bull tribuut aan het einde waar we dan eindelijk Dirk zijn geslachtsdeel in vol ornaat (ik was me gedurende de film echt aan het afvragen of Anderson werkelijk zo hard de typisch Amerikaanse puriteinse richting ging opgaan door wel een hele hoop blote borsten, vagina's en drank & drugs te tonen maar geen enkele lul) was nog wel een leuke buitensmijter.

Als er één ding is dat ik ondertussen al heb begrepen van de films van Anderson, dan is het dat hij altijd wel een degelijke cast rond zich weet te verzamelen. Philip Seymour Hoffman heeft misschien wel één van de leukste bijrollen uit zijn volledige carrière en ook Burt Reynolds is heerlijk op dreef als porno regisseur Jack Horner. Het zou de eerste en laatste keer zijn dat hij samen met de regisseur samenwerkte en dat is blijkbaar te wijten aan het feit dat de twee absoluut niet goed met elkaar overweg konden op de set. Sowieso te weinig ruimte om de vele goede rollen te vernoemen maar zo'n Julianne Moore, Luis Guzmán, John C. Reilly en Don Cheadle zijn toch heerlijk. Boogie Nights is echter vooral de film van Mark Wahlberg. In één van zijn eerste filmrolletjes speelt hij in ieder geval meteen één van zijn leukste rollen.

Wil nog wel eens iets van Anderson gaan zien, maar ik vraag me af of het wel een goede match tussen ons gaat worden. Interessante regisseur, daar niet van, maar hij weet nooit mijn volledige aandacht vast te houden. Ook Boogie Nights heeft talloze goede momenten en tegelijkertijd ook talloze inzakkingen. Jammer, maar in ieder geval al wel net iets beter te pruimen dan Magnolia.

3*

Toch wel een vingeroefening voor Magnolia, waarin PTA helemaal los mag gaan. Dat werkt het eerste uur uitstekend, daarna zakt de film wat in. Er moet een verhaal worden afgerond waar PTA mijns inziens op de verkeerde gebeurtenissen inzoomt, en het eerste uur was zo vol energie dat je als kijker ook al wel bent uitgeput. Het is niet slecht, maar een stuk minder.

Maar tot die tijd genieten. Heerlijk camerawerk met soms prachtige shots (de rolschaatsen voor in beeld en Wahlberg klein verderop), een zalige soundtrack en vol schitterende personages. Allen zitten ze niet op hun plek, losers zijn het zelfs eigenlijk, maar zo vol mededogen geschreven en sterk geacteerd dat eenieder sympathie krijgt. 4,0* (blijft staan).

Een film over de porno-industrie van in jaren '70 is ook een keer wat anders. The rise and fall of Dirk Diggler. Dat had de titel van Boogie Nights geweest kunnen zijn. Want eigenlijk lijkt het grotendeels wel op een B-film, ook al verwacht je weinig niveau in het wereldje van de pornoindustrie. PTA staat dan ook wel bekend voor "anders". Helaas ben ik geen fan maar ik probeer het wel een kans te geven. Dit is mijn vierde film van hem na There Will Be Blood, The Master en Magnolia en met deze film zit ie zowat op het niveau van Magnolia en The Master. Een 2.5* zoiets.

Het is weer zo'n film met een afwisseling tussen heerlijke scènes en onzinnige dialogen. Nu het drugsmilieu en van die crackheads doen me meestal helemaal niks en dat had ik hier ook weer. Ik vraag me af wat er zo interessant aan is om mensen coke te zien snuiven. Dan heb je soms zo van die Tarantino-achtige scènes (in deze film althans) die dan wel leuk zijn maar over het algemeen beleef ik niet zo heel veel plezier aan PTA zijn films. Zijn films zijn ook allemaal zo lang, ook al kom je soms wel in een soort van cinematische roes terecht waar je dan opmerkt gewoon al een halve minuut naar Wahlberg te staren zonder dat er eigenlijk iets gebeurd buiten een leuk muziekje op de achtergrond.

Marky Mark is dan ook wel één van de redenen dat ik deze film wel eens wou zien. De meeste van zijn films vind ik zeker vermakelijk tot goed. Nu is dit misschien wel één van zijn minste die ik heb gezien, het is gewoon minder mijn ding en daar kan ik perfect mee leven.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen na alle recensies hier. Valt me film dan even tegen. Veel te lange speelde, had ook in anderhalf uur gekund. Al met al 2☆ voor de moeite.

Dat is nog eens een leuk weerzien.

Ik kon deze destijds best waarderen dacht ik, maar hij was tamelijk ver weggezakt uit mijn geheugen. Blijkt dus gewoon tot het beste werk te behoren van PTA, in een toch al niet misselijk oeuvre.

Messcherpe schetsen van Amerikaanse personages in een Amerikaanse setting, grotesk, ontluisterend én vol empathie, soms hilarisch, soms hartroerend, en soms allebei tegelijkertijd, en altijd zonder oordeel: het is wat Anderson doet.

En in Boogie Nights gaat dat allemaal wel heel erg goed, niet in het minst dankzij de weer geweldige cast. Naast de gekende klasse van onder meer Reilly, Moore, Hoffman en Macy, zien we hier ook de voor 'dit soort' films op het eerste gezicht wat atypische acteurs als Wahlberg en Reynolds tot grote hoogte stijgen.

Fraai tijdsbeeld ook natuurlijk, en je leeft mee met de personages, die in hun naïviteit iets ontwapenends hebben, hun worsteling als hun dromen in duigen vallen, en hun uiteindelijke vlucht terug in het warme bad van hun illusoire wereld.

Leuke Anderson weer.

27 en dit kunnen is toch wel bijzonder, en het is duidelijk te merken dat hij graag iets anders wilde dan de "normalere" films. Wat was hij fris hier, dat kan ik niet echt meer zeggen van zijn nieuwste Phantom Thread , die deze echte frisheid weer een beetje mist.

Wat misschien wel het beste aan de film was, was het briljante cameragebruik. De bewegingen, snelle zoom-ins, draaien en snelheid van de camera zorgen voor een bepaalde frisheid en vlotheid. Je komt vrij snel door de 155 minuten heen, daarom vind ik dit soort rise en fall films een stukje beter dan bijvoorbeeld Scorsese.

Beter dan de 2 jaar latere Magnolia is dit niet, maar het lijkt er wel op. Het enige verschil tussen de 2 is dat ik bij Magnolia gelijk in de film gezogen werd en niet meer los gelaten werd, hier was dat niet altijd het geval. Soms liet het me gewoon los, en daarom was de absoluut volle aandacht er niet meer bij.

Acteerwerk is prima, Wahlberg doet het best leuk in zijn wat gedurfde rol, maar ook Reynolds was best leuk als Jack Horner. Moore vond ik niet al te best, maar dat is voor de rest ook niet echt mijn actrice. De rollen van Hoffman, Macy, Reilly en Graham waren leuk.

Vlotte film, die ondanks zijn lange speelduur absoluut nergens verveelt en erg snel voorbij gaat. Ik hoop dat Anderson nog meer van dit soort films in petto heeft. Ik hoor het wel, ik ga nog meer van deze man zien.

Een behoorlijk ontnuchterende kijk achter de schermen van de porno-industrie, een beeld dat even pijnlijk als hilarische gebracht wordt. Hoewel Dirk Diggler kritiek uit op de echte en roemruchte John Holmes en zijn alter ego Johnny Wadd, is Dirk Diggler wel degelijke geïnspireerd op Holmes, wiens leven overigens ook uitvoerig voorbij komt in The Wonderland murders. Waar de laatste film bol staat van de ellende vaart Boogie Nights een niet veel andere boodschap, maar wel in een veel subtieler en sarcastischer jasje gestoken. Anderson maakte overigens al in 1988 al een mockumentary over de opkomst en ondergang van personage Dirk Diggler.

Het typerende beeld van de bomen tot in de hemel komt uiteraard eerst tot ons, wat meteen al opvalt veel loze en domme dialogen, die mij doen twijfelen of dit nu duid op de leeghoofdigheid van de mensen of de leegheid van de scene, zoals het gesprek tussen Wahlberg en Reilly. Geld, roem, ego...dat zogenaamde detective duo dat de twee bedenken, nog maar te zwijgen over Wahlbergs zangcapaciteiten, ook een veel gezien fenomeen in de glamour en artiesten wereld, namelijk, dat ze denken alles te kunnen. Maar ja boontje komt om zijn loontje, het leventje eist de tol, en net zo gemakkelijk als Wahlberg naar de top stootte komt er ook weer een 'jonge bok' die hém naar de kroon wil steken, waar mee the downfall een feit is.

De schier oneindige droefheid en zieligheid die vlak achter dat wereldje van gefakete blijheid, gezwollen ego's en decadentie schuil gaat. De sneuheid van het karakter van Hoffmann, die er zo graag bij wil horen, de werkelijk afschuwelijke vrouw van Macy, de eenzaamheid en verdriet van Moore vanwege haar kind. Persoonlijk vind ik de cyclus waar in alles voor iedereen instort het mooiste, Moore haar kind definitief kwijt, Reynolds en Graham kunnen niet lager zinken met dat gedoe in de Limo, Wahlberg wordt in de val gelukt en in elkaar geslagen, alleen Cheadle lijkt geluk te hebben en alles gebeurt terwijl ze elkaar passeren. De lak is er af en it ain't a pretty sight! Hier had de film van mij ook op mogen houden, van glamour naar rock bottom, wellicht nog een korte afwikkeling met iedereen ergens weer een beetje op zijn pootjes met een kruimige baantje. Hoe het einde nu over kwam, one happy family in Reynolds bungalow komt iet wat slap en krachteloos over.

Al met al fijne kritische en sarcastische prent met heel veel goede acteurs en prestaties. Fijne soundtrack ook, goed gemonteerd en een heerlijke jaren '70 en '80 sfeer. Humoristisch trouwens ook de weerbarstigheid van Reynolds om niet op videoband over te willen stappen...

De wereld van de porno, geld en drugs en van de gladde jongens en andere, kleine en grote garnalen, die er van profiteren en/of er slachtoffer van worden.

Hard en rauw. Visueel merkwaardig, maar in de grond mijn ding niet.

Mark Wahlberg, Julianne Moore en good old Burt Reynolds knappen de klus stijlvol op, zoals we van dit trio mochten verwachten.

Wellicht had ik me iets teveel verheugd op deze film. Boogie Nights stond al jaren op mijn to-watch-list, en gisteren kwam het er dan eindelijk van. De verwachtingen waren hooggespannen, en misschien dat ik daardoor niet zo enthousiast ben als dat ik had gehoopt.

Boogie Nights volgt het rise-and-fall thema dat we kennen uit films als Goodfellas en Casino. Meerdere keren moest ik dan ook aan die films denken. Wellicht omdat het verhaal van de hoofdpersoon in deze films minstens zo belangrijk is als de gehele setting. De scene, het wereldje... of dat nu de maffia is of de porno-industrie. In beide gevallen zet je als kijker een voet in een wereld die voor velen ver weg is.
Boogie Nights slaagt bijzonder goed in het neerzetten van die scene, en zet het decadente porno-wereldje goed neer met de pool-partys, drugs, handeltjes en de onoverkomelijke concurrentie tussen de acteurs.

Een minpunt vond ik hoe sommige karakters neergezet worden. Als kijker is er weinig ruimte voor eigen invulling in de psyche van deze karakters. Het ligt er namelijk allemaal nogal dik bovenop, en de film doet er alles aan om het zo duidelijk mogelijk te maken. Zo is Dirk Diggler (evenals Rollergirl) duidelijk een beschadigd mens die op zoek is naar de liefde van een moeder, of in ieder geval een moeder-figuur. Dat wordt dan ook meerdere keren in beeld gebracht of letterlijk gezegd.
Ook wordt er regelmatig weinig subtiel op gehamerd dat Dirk niet al te snugger is (In het interview: volgens hem was Napoleon een koning, wat niet klopt. Genoeg tekenen dat zijn algemene ontwikkeling wellicht wat gaatjes vertoont, dat kun je als kijker zelf invullen. Maar de film kiest ervoor om Dirk na die opmerking nog te laten zegen... "in the Roman empire" wat nogal uit de bocht vliegt voor mijn gevoel. Dit neigt meer naar Spinal Tap-personages dan naar een daadwerkelijk mens.). Hierdoor lijkt zijn karakter wellicht sympathiek, maar komt ook nogal karikaturaal over. Dit is Wahlberg echter niet aan te rekenen, hij speelt bijzonder goed.
Ook het personage van de Colonel vloog uit de bocht toen hij in de cel bekende dat hij was opgepakt wegens kinderporno. Dat behoeft verder geen uitleg en roept al genoeg afkeer op bij de kijker. Maar de Colonel weidt vervolgens uit over waarom hij er zo van houdt.

De gehele cast speelt sterk. Het eerste uur was ik verbaasd over de vele bekende gezichten die voorbij komen. Het acteerwerk is over de gehele linie dan ook sterk te noemen. Je leeft mee met deze personages, die ver van de gangbare maatschappij verwijderd zijn, maar tevens met de zelfde menselijke problemen en tekortkomingen kampen die we allemaal kennen.

Boogie Nights biedt een interessante kijk in de snelle maar tragische wereld van de porno-industrie. Tevens voelt het als een soort tijdsdocument. Een eerbetoon aan een tijd waarin films daadwerkelijk films waren in plaats van met de losse hand geschoten amateuropnames. Een tijd waarin regisseurs met visie iets probeerden over te brengen, ongeacht het filmgenre.
Tel daarbij de mooie decors en de swingende muziek, en je hebt een erg fijne film te pakken. Ik heb het gevoel dat deze bij mij nog even moet rijpen. Wellicht doet een tweede kijkbeurt het (nog) beter.

3,5*

Deze film nu pas voor het eerst gezien en dit vind ik zeer vreemd, want dit vond ik echt wel goed. Raar dat ik deze in 1997 gemist heb en ze in de 14 jaar tot nu nooit eerder gezien heb. Is een film met sfeer uit jaren 70 en begin 80. Leuke settings, kledij en muziek. Om de film zeer kort te omschrijven: love sex & rock and roll maar vervang laatste door disco... Als ik mij niet vergis schittert Mark Wahlberg hier in één van zijn eerste filmrollen (als het al niet de allereerste is) na zijn korte opkomst in New Kids On The Block. Moet zeggen dat ik Mark graag bezig zie als acteur. Ook Julianne Moore en Burt Reynolds brengen deze film tot een hoog niveau en het kijken waard. Is een mooi verhaal dat mij gedurende de 2,5 uur geen minuut heeft verveeld. Een van de betere films naar mijn mening... Thema is de adult movie business maar verwacht geen dergelijke film. Af en toe wel een wat in de richting wijzende scène, maar hier gaat het echt wel over hoe het er aan toe ging in die tijd met al zijn ups and downs. Aanrader als je 70’ties sfeertje zoekt.

Ik kende deze film niet. En dat zegt al iets. Wat een cast! Maar ondanks dat was dit het net niet voor mij en dat had meer met de verhaallijn dan met de uitvoering te maken. Er zat wel van alles in: wat serieus, wat humor en.. sommige scenes wat overdreven. De muziek was wél erg leuk erbij: zo'n beetje de hele top 40 uit dat jaar kwam voorbij. Ik laat het bij deze ene keer; 155 min. was eigenlijk al te veel. Een cultfilm is het niet geworden en zal het ook niet meer worden.

Rise and fall van een pornoster, maar tegelijkertijd ook een satirische kijk op het Amerika van eind jaren 70 begin jaren 80. Eddie, een afwasser in een club, wordt door regisseur Jack Horner in dienst genomen als acteur in pornofilms onder de naam Dirk Diggler. Hij wordt een succes en dat stijgt de naieve Diggler uiteindelijk naar het hoofd. Rondom hem vinden we allerlei kleurrijke personages van technici tot andere acteurs. Voeg daar nog een hoop coke bij en je weet algauw dat deze film een onvermijdelijke bocht zal nemen.

Het is geen verrassing dat Anderson zijn personages op een gegeven moment in het putje doet belanden. Amber Waves is een gescheiden moeder met kind, Rollergirl kapte met haar studies om de benen wat wijder te spreiden, Little Bill's vrouw doet het met iedereen behalve met Little Bill, perchman Scotty is een gay die een crush heeft voor Diggler (hilarische scène wanneer hij Diggler zijn liefde verklaart), Swope is gefrustreerd door opeenvolgende fiasco's als vertegenwoordiger etc. Enkel businessman Horner (een geniale Reynolds) blijft met zijn voeten op de grond en wandelt stoïcijns en zakelijk door de hele film alsof hij alle touwtjes trekt.

Knappe film van Anderson, en de acteurs zijn gewoon top. Ik heb ook geen kritiek op de lange speelduur. Hij laat ons meeleven met zijn personages, en de "vrije val" komt in de tweede helft lekker hard aan. Het begin van de film zet direct goed de toon : als je veel personages hebt is het gewoon knap om ze allemaal onmiddellijk te introduceren in eenzelfde decor (hier de club van Maurice)... Sowieso is Boogie Nights een 10/10 voorbeeld van hoe je personages vorm geeft. Heerlijk om te zien! Ook met de egocentrische cultuur uit die jaren weet hij veel mee aan te vangen : die zangcarrière van Diggler bvb was satire ten top. Geen talent hebben voor zang maar toch platen opnemen en als een echte pro proberen te klinken met wat commentaar over de opname... Maar de hele film gaat dan ook over een groep geboren loosers die zich het centrum van de wereld wanen en zich wegsteken achter pseudoniemen die hun ware zielige levens verhullen. Dat iedereen op het einde zijn leven terug op de rails krijgt is vond ik best ongewoon.

Boogie Nights stond al heel lang op mijn lijstje, net zoals de rest van Andersons oeuvre overigens. En dan was het eindelijk zover een tijdje terug, en wat een enorm fijne zit was het. Met een speelduur van tweeënhalf uur niet kort, maar het vliegt voorbij in sneltreinvaart. Het is niet zijn diepste of meest thematisch rijke film, maar ik denk wel veruit de vermakelijkste film van Anderson die ik al zag. Puur entertainment, van begin tot einde. Het start met die zwierige camerabewegingen in de nachtclub tijdens de openingsscène, en het neemt nooit echt af. Wat een vaart en wat een energie. Maar wat een visie en zelfvertrouwen ook, voor en achter de camera stond nochtans toch vrij jong talent. Anderson weet perfect wat hij wilt zeggen en hoe hij dat in beeld wilt brengen. Dat kan je alleen maar knap vinden. Plot en verhaal nemen een beetje een secundaire plaats in, maar dat werkt hier prima. Het draait om de sfeer, de vibe, de personages en hun interacties, de muziek, de beelden. De losse scènes, die je bijna gewoon op zichzelf zou kunnen kijken zonder de context van de hele film eromheen. Ik vond het ook heel fijn dat de film niet enkel draait om de rise and fall van Dirk Digler, maar ook de andere personages gevolgd worden, en zelfs hun eigen scènes en plot-lijnen krijgen. Wahlberg is perfect als de domme, sullige en naïeve Dirk, maar de andere personages zijn nog zoveel kleurrijker. Reilly, Chiedle, Hoffman en Macy zetten stuk voor stuk heerlijke personages neer. Grappig, absurd, tragisch. Dat typetje van Hoffman is zo perfect neergezet, en Willem H. Macy is onderdeel van het wat mij betreft beste moment uit de film (de droge opbouw naar zijn zelfmoord op het oudejaarsfeestje). Burt Reynolds, die blijkbaar totaal niet overweg kon met Anderson op de set en de film nadien door het slijk heeft zitten halen, zet nochtans wel een hele fijne prestatie neer, en ook Julianne Moore schittert. Het is echt absurd hoeveel geweldige acteerprestaties en personages in deze film verpakt zitten, en hoe memorabel ze zijn. Dat is zonder twijfel zowel de verdienste van de cast als van Anderson.

Maar bovenal is het écht een grappige film, zelfs tijdens de zogenaamde fall from grace. Er gebeuren heel wat fucked up dingen en de personages voeren moreel dubieuze handelingen uit, maar toch had ik op geen enkel moment het gevoel naar een zware film te zitten kijken. Het blijft altijd luchtig, ondanks de duistere handelingen op het scherm. De meeste personages zijn ook gewoon best goedhartig en lief, ondanks hun problematische levensstijl en -keuzes. Een duister einde had wat mij betreft dan ook niet gepast bij de film en de sfeer, en ik ben dan ook blij dat Anderson daar niet voor heeft gekozen. Het relatieve happy end kwam dan ook niet misplaatst op mij over. De film geeft geen heel hard oordeel over de personages, en dat is oké. Het geeft me ook zin om de film meteen nog eens een keer te kijken. Dat gevoel zou ik bij een zwaardere zit niet hebben.

Dikke 4*.

Blijft een leuke film. Het is het eerste half uur even inkomen en aan het einde van de film duurt het toch allemaal net iets te lang. De sfeer en met name de pacing is fantastisch, echt een mooie opbouw met verschillende stijlelementen. In mijn herinnering was een van de krachten de langgerekte ononderbroeken scenes (dus zonder 'cut'). Dat laatste valt anno 2025 minder op, doordat het veel makkelijker geworden is om digitale camera's dit soort scenes te schieten (tot zelfs hele films zoals Victoria). Het is de vraag of je dat de film moet aanrekenen, maar het is toch een technische beperking, waardoor een film als deze toch wat gedateerd raakt. Vond Julianne Moore erg sterk overigens.

Deze film heb ik sinds de release ervan altijd al willen zien en nu - 28 j later - is het er dan toch nog van gekomen. En het heeft allesbehalve teleurgesteld deze biopic over de golden age of porn en de ondergang ervan. Prima scenario - naar verluidt gebaseerd op het leven van John Holmes - met een sterke Mark Wahlberg in de rol van pornoster. Het is een movie die de twee kanten van de scene toont: de glamour en de levensverwoestende verslavende substanties die de ronde doen. Het is een tijdcapsule naar een bijzonder korte periode van de porno industrie - de porno chic - die haar einde zou kennen door de opkomst van de videotape wat een ware technologische revolutie betekende in de jaren ‘80. Prachtig gemonteerd en in beeld gebracht door Anderson en co. Met een vette soundtrack.