Boogie Nights (1997)

PTA, jij grote meneer, jij! Echt wel één van m'n favoriete cineasten. Boogie Nights ten tweeden male bekeken en het blijft een uitstekende film.

Grote lichten zijn ze niet, de Dirk Digglers en Reed Rothchilds van deze wereld. En dat zorgt voor de nodige gein! Grappige momenten dus, maar ook op dramatisch vlak overtuigt deze prent. Já, een rise & fall verhaal, maar toch op een frisse manier verteld.

De regie van Anderson is groots en inderdaad de voorbode van zijn magnum opus Magnolia. Ook de muziek wérkt. Sommige songs zou ik zelf niet meteen opzetten, maar binnen de film passen ze als een bus.

Net zoals de acteerprestaties dat doen. Wahlberg is spot-on als naïeve seksgod en de vele usual suspects (Moore, Macy, Reilly, Guzman) zijn stuk voor stuk toppers en dat tonen ze hier met verve. Ook de minder bekende gezichten in PTA-land doen het voortreffelijk.

Twijfel wat tussen 4 en 4,5* maar ga toch voor het tweede omwille van de briljante scène op de tonen van Jessie's Girl. Terwijl Mister John C. Reilly zijn gezelschap schichtig aanport om zo snel mogelijk het ruime sop te kiezen, zoomt de camera in op de in gedachten verzonken Wahlberg. Vond dat op één of andere manier zo'n topscène. Dat petje gaat hier zeer diep af voor Paul Thomas Anderson.

Deze film zit cinematografisch perfect in elkaar. Prachtige lange shots, alleen al het openingshot is geniaal.

Qua acteerwerk zit het ook goed, dit is overigens de eerste keer dat ik Mark Wahlberg een beetje fatsoenlijk werk vind leveren. Meestal vind ik hem afschuwelijk emotieloos acteren en mijd ik films met zijn naam erop ook.

Het verhaal van de film vond ik wel aardig, voor een lange tijd lijkt de film wat stuurloos. Je ziet Dirk Diggler groeien in de porno industrie en samen met zijn collega's geniet hij van het succesvolle leven.

Dat stuurloze aspect is niet persé slecht, maar het had niet langer moeten duren dan dat het deed. Misschien was het zelfs beter geweest als het wat korter was.

Uiteindelijk komt er een dreiging in het verhaal, een die niet erg verrassend is maar doordat de film voor die tijd lang voortgekabbelde verraste het mij toch.

Al met al ben ik niet erg onder de indruk van het verhaal, maar wel van het totaal plaatje. De fijne cinematografie, de soundtrack, het acteerwerk. Ja, dat zit allemaal wel goed. Daarom een mooie drie en een half.

Vandaag eindelijk eens kunnen bekijken en ik moet zeggen dat ik zeer onder de indruk van deze film was. Het verhaal was prachtig en de beelden zagen er fraai uit (ook de muziek trouwens), verder was de cast zeer indrukwekkend en ze speelden ook nog eens allemaal uitstekend.

De film begon sterk maar na ongeveer 80 minuten zakt hij wat in maar juist als de jaren 80 eraan komen verandert de film in een echt drama en raakt de film weer op stoom. De scene waar ze de kluis van die geflipte persoon willen stelen is gewoon geweldig (dat had iets weg van Pulp Fiction en Scarface). Het einde vond ik overigens ook zeer goed en mooi.

Wat overigens ook leuk gedaan was om een echte porno actrice (die haar hoogtijdagen had in de jaren 80) te weten Nina Harley te gebruiken in deze film. Ook al was haar rol maar zeer kort, ik herkende haar overigens meteen

Gister nog maar eens herzien. Tja het is natuurlijk wel een goede film, maar het is niet de bedoeling deze helemaal serieus te nemen. De regisseur (waar ik overigens wél fan van ben, zie top 10) blijft eindeloos grappige, leuke trucjes uithalen. In eerste instantie lukt dat goed, maar na de zoveelste melige scene was ik er wel een beetje klaar mee.

Het acteerwerk is top, camerawerk ook mooi maar een beetje té gepolijst vind ik dan weer. Verder een leuk kijkspel, maar verwacht geen drama zoals hierboven genoteerd.

3*

Na de perfecte Magnolia 2 jaar geleden gezien te hebben nu ook Boogie Nights aangeschouwt. Alhoewel dat is nu al enkele maandjes geleden dat ik hem heb gezien en nu word het eens tijd voor een bericht. Wat een ongelovelijke parel was dit zeg! Heerlijk, van dit soort komedies (net zoals Happiness) word ik nou gewoon vrolijk. Waar de humor vunzig is en de rest ongecencureerd en hard mag zijn. De jonge Mark Wahlberg mag voor zijn hele Actieperiode een lager wal geraakte puber spelen die altijd ruzie heeft met een kutwijf van een moeder die hem niet neemt zoals ie is. En naderhand word ie pornoacteur, wat er ook gewoon erg grappig aan toe gaat. De pornofilms die hij speelt zijn hillarisch. Die porno regiseur is ook een ouwe seksgefrustreerde lul, die naam alleen al: Horner Schitterende rol van Reynolds overgens. En zo mogen we gewoon genieten van een hoop heerlijke platte humor en keiharde momenten. Heb ook gewoon weer erg moeten lachen om Seymor Hoffman die net als in Happiness weer zo'n oversekste geillaard mocht spelen. Maar dit keer voor het mannelijke geslacht.

En ja, waneer Adams de pornoindustrie uitstapt krijgen we inene te maken met een drugs/maffia film. Heerlijk gewoon om het thema variabel te houden. En ook dat thema zorgt ervoor dat je weer met een brede grijns op je bek zit te kijken. Tja, dan maar een ander manier van geld verdienen als je vind dat je regiseur een klootzak is. Wat een gestoorde film is dit zeg!

Ook de donutshop-scene en die scene waar Little Bill zijn vrouw en minaar doodschiet en vervolgens zich zelf blijven me gewoon bij. Boogie Nights zit toch zo vol met leuke momenten.

Dikke 5,0* voor deze prent. Heerlijke klassieker!

You don't know what I can do, what I'm gonna do, or what I'm gonna be!

Zo de tering, al een paar dagen geleden gekeken, maar weet er eigenlijk helemaal niets over te vertellen. De film is gewoon perfect. Ik weet niet waarom ik deze film zo erg op mij liet wachten, als ik hem niet toevallig in mijn handen had in de Mediamarkt, dan had ik hem waarschijnlijk pas jaren laten gezien, en na Magnolia zou ik eigenlijk alles moeten kijken van Paultje, want wauw die film maakt na dik een jaar nog steeds indruk, zelfs alleen in mijn kop, maar wat scheelt het. Ik heb hem gelukkig in mijn handen gehad, en gelukkig snel aangedaan. Weliswaar tijdens mijn verschrikkelijke uren die ik moest wachten tot ik mijn examen uitslag hoorden, nog een reden waarom ik de film waarschijnlijk nooit meer van mijn leven ga vergeten.

Wat ik zo een rare ervaring vind, is dat ik, ook bij Magnolia, het camera werk als schoon ervaar, het is zo mooi en duidelijk gefilmd dat je er eigenlijk al na het eerste shot enthousiast van word. Ik mag deze ''stijl'' wel, heb ik door. Wat nog meer opvalt is de stijl van de dialogen die wordt gedaan, ik kan niet precies omschrijven wat het is. Het maakt elk karakter zo uniek, emotioneel en echt, maar tegelijkertijd is het ook een beetje theatraal omdat ze min of meer hun gedachte hardop vertellen. Vooral de peptalk-en naar hunzelf toe, vind ik erg ''lief'', ik denk dat mensen die de film hebben gezien me wel begrijpen. Muziek is ook top, heb zelf niet zoveel met de tijd en soort, maar kon het wel waarderen en het draagt enorm veel bij aan de sfeer van de film.

Het plot is natuurlijk een bericht op zich, eigenlijk nog nooit, naast A Serbian Film, in de porno-wereld gekeken. Iedereen die ze beide heeft gezien, snapt dat dit totaal niet te vergelijken is, maar toch is het een ongemakkelijk wereldje. Ik weet nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden, aan de ene kant is het ontzettend grappig, zorgeloos (zo lijkt het in ieder geval) en natuurlijk, maar aan de andere kant zit er ook de keer zijde aan, die de film ook laat zien, wat nogal ethisch bekeken kan worden. Is het werk of is het iets persoonlijks? Hoewel de film er eigenlijk helemaal niet op in gaat, werpt het wel die vragen op mij af, wat ik juist leuk vind. Een film die je laat denken over dingen, is in mijn ogen min of meer al geslaagd. Door de vele karakters krijg je weer het Magnolia-ideetje, en blijft het interessant en vernieuwend, elke minuut.

Ja, gewoon echt mijn ding. 4,5 ster

Geniale film, van het lange Goodfellas-achtige openingsshot tot het Raging Bull-achtige laatste shot. Flink wat Scorsese-verering dus, iets dat ook doorwerkt in de montage en het gebruik van muziek, maar wat maakt het uit. Beter goed gejat dan slecht bedacht. Regisseur Anderson werkt hier op de top van zijn kunnen en levert een meeslepend, hilarisch en aangrijpend epos af, wat mij betreft één van de beste films aller tijden.

Maffe prent.
Gekke dialogen, verassende gebeurtenissen en idiote wendingen vervullen deze 2,5 uur terwijl er een heerlijke nonchalante 70's sfeer bovenhangt. De openingsscène is geniaal, ik hoopte stiekem dat we verder gingen met zulke lange shots en die kwamen er een paar ( bijvoorbeeld de scène bij het zwembad waarbij we even onder water gingen) Het feit dat er een pornofilm gemaakt moet worden is op zichzelf al redelijk interessant maar daarbij worden we ook getrakteerd op een paar bizarre toestanden die niet direct in verbinding staan met het hoofdplot. Bijvoorbeeld Buck (Don Cheadle) met zijn technische apparuur, dat staat eigenlijk compleet los van het verhaal met Dirk Diggler maar het functioneert erg goed als afleiding, net als William H. Macy met zijn zielige rol die hij weer voortreffelijk weet te vervullen en waarschijnlijk heeft menige kijker hem weer treurig uitgelachen. Verder is de cast aangevuld met een aantal bekende namen die vrijwel altijd goed presteren maar de grootste ster is natuurlijk Wahlberg die weer excellent werk aflevert.
Het meesterlijke, het ultieme, het maximale, het beste of het briljanste resultaat wordt naar mijn idee niet bereikt, daarvoor is het toch allemaal iets te onschuldig en voorspelbaar want geef toe: iedereen heeft zo z'n story en op het einde komt het allemaal weer goed. Het is iets wat je ondanks alle toeters en bellen wel vaker ziet: de hoofdpersoon heeft een succesvolle carrière en lijkt zijn leven perfect ingericht te hebben, gaat dan ten onder aan zijn arrogante karakter en heeft uiteindelijk toch de mensen nodig die zijn bestaan hebben opgebouwd. Die welbekende structuur, bestaande uit grofgezegd drie delen (goed,slecht,goed), zorgt er voor mij voor dat ik niet 100% verkocht ben maar gelukkig heeft Paul Thomas Anderson het leuk weten te verpakken.
Suprising, vlot, hip en gewoon erg fijn om naar te kijken.

Goed, maar weinig meer dan dat.

De film begint lekker vlot. Als kijker maak je snel kennis met een hele hoop personages en hun verhaal. Het is allemaal luchtig en het eerste uur vliegt razendsnel voorbij.
Maar hoe vlot de eerste helft is, zo zwaar is de tweede. 't Is allemaal zo voorspelbaar. Ook het einde vind ik er dan wat bij de haren bijgesleurd (Dirk Diggler komt met hangende pootjes terug en Jack Horner vindt dat natuurlijk oke. Rollergirl gaat terug naar school, Buck heeft z'n zaak, ... Iedereen gelukkig.) Staat nogal zwaar in contrast met dat middengedeelte.

De acteerprestaties vind ik wat verdeeld. Van Mark Wahlberg zal ik nooit een fan worden. Aanvankelijk kan hij hier een macho-typetje spelen, maar in stukken waar emotie bij nodig is, valt hij door de mand. Ook van iemand als Burt Reynolds word ik warm noch koud van.
John C Reilly, Don Cheadle en William H Macy doen het al een pak beter, en ook Julianne Moore en Heather Graham mogen er wezen.

Qua regie zit het wel helemaal goed. PT Anderson deed me soms wat denken aan Scorsese en Kubrick met z'n langgerekte shots (zoals met dat zwembad).
Dus aangenaam kijken was het zeker wel, ook mede mogelijk gemaakt door af en toe een leuk muziekstukje.

3,5

Deze eens bekeken en 'k vond hem goed, maar zeker niet waw. Het eerste uur was interessant, maar de rest van de film duurde te lang, waardoor niet alle stukken even boeiend waren. "Blow" is een gelijkaardige film (wel een ander thema), maar die vond 'k veel beter. Die heb 'k ook op dvd gekocht, maar bij Boogie Nights heb 'k de drang niet.

Wel een indrukwekkende cast (vele die in Magnolia ook meedoen) en goeie muziek.

Heel origineel, nog nooit zoiets gezien. Het eerste uur is bruisend, grappig, de jaren 70 sfeer is heel erg goed neergezet, leuke personages en leuke muziek. Maar helaas is het allemaal veel en veel te lang uitgesponnen.

Als de film op ongeveer een uur is, en Dirk op zijn hoogtepunt, vraag je je af waar het nog heen moet, en niet onterecht. Alles was er in de anderhalf uur daarna gebeurd is allemaal een stuk minder likeable, interessant en grappig. Regelmatig vraag je je af waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, zoals het stuk met de drugsdeal. De film gaat een kant op waar ik persoonlijk niet echt op zat te wachten. Eigenlijk had het voor mij best een feelgood-film mogen blijven, vond heel het drama er niet zo inpassen.

Af en toe nog best wat leuke momenten, maar de lengte van de film, en waar het verhaal heengaat, zorgen ervoor dat de pit van het eerste uur er totaal uitraakt.

3,5*

Mijn derde film van Paul Thomas Anderson stelde echt niet teleur. Niet zo goed als There will be Blood, maar deze scoort heel hoog bij me. Anderson weet bij mij altijd een paar schockmomenten te creeëren waardoor ik meteen de film in gezogen wordt. Na het omslagpunt werd het steeds spannender, tot het happy end, het einde waar ik normaal niet zo warm van word, maar deze was niet van de vervelende soort. Ik ben niet de persoon die zich ergert aan een lange speelduur, dus dat werkte me totaal niet tegen. Daarbij doet de soundtrack het enorm goed en ook de cinematografie was op zijn best. Magnifique!

5,0*

Ik had een flinke Goodfellas vibe bij deze film, alleen heeft deze een minder negatief einde. Of tenminste, in deze film wordt wat meer in het midden gelaten of het nou een negatief of positief einde is. Ergens is dat ook wel jammer omdat, op de allerlaatste scene na, het einde niet zo'n impact heeft.

Verder ontzettend sterk geregisseerd, alles klopte bijna. De cinematografie die de dramatische ommekeer in de film inluidt, de muziek die de sfeer en het ritme bepaalt en het knappe acteerwerk. De enige acteur waar ik niet helemaal over te spreken ben is Wahlberg. Hij komt me iets te 'geacteerd' over (if that makes any sense). Maar misschien ligt dat ook aan de matige rollen die hij later in zijn carriere heeft gespeeld. Soms is het eigenlijk zelfs iets te goed geregisseerd allemaal, waardoor de film niet echt verrassend is. Zoals ik al zei, het mist de echte impact.

Maar uiteindelijk weet de film wel gewoon 2,5 uur lang te boeien en dat is toch het belangrijkste.

Swingend en indringend kijkje in de wondere wereld van de porno gedurende de jaren zeventig, tachtig met een prominente plek voor de soundtrack. Niet dat ik dit soort muziek zal draaien, maar hier past het natuurlijk perfect. Bovendien geeft het de film, samen met enkele fast cuts, split screens e.d. een behoorlijke schwung en energie. Scorsese is wat dat betreft nooit ver weg. Dat wordt dan allemaal nog eens versterkt door de luchtige en onbezorgde toon waarmee Anderson de film laat vertrekken.

Een Rollergirl doet haar rolschaatsen natuurlijk niet uit, wat ze ook aan het doen is. Macy's verspreking is net als de hele situatie hilarisch en wanneer Hoffman de film komt binnen wandelen, is dat meteen goed voor een brede grijns. Het mag dan allemaal draaien rondom Dirk Diggler, veel van de bijrollen, als je ze zo al mag noemen, doen er toe. Anderson bouwt krediet op, rechtvaardigt z'n speelduur en dompelt je onder in hun era en hun milieu. Video komt eraan en ze zullen het weten.

Zo begint voor eigenlijk iedereen het grote afglijden dat fijntjes tot uiting komt bij Horner, die niets moet hebben van de veranderingen, hij is immers een échte filmmaker, maar even later zit hij in een limo te knoeien. Onderdeel van wellicht het meest pakkende moment van de film; de pulserende muziek die tot een dubbel pak rammel lijdt. Al mag de zwendel bij Rahad (die rotjes!) ook niet onvermeld blijven. En zo scoort het ook op dramatisch vlak. Het slot is dan weer heerlijk vals en gluiperig. Mooie film.

Indertijd gezien en toen vond ik het een heel erg goeie film.

Nu nog steeds wel. Maar de charme is er toch een beetje vanaf. Misschien is dat voor een deel wel omdat de jaren-70 disco sfeer - inclusief bijbehorende muziek - me erg makkelijk irriteert; het hoort misschien wel perfect bij de setting van het verhaal, maar daarom vind ik het nog niet mooi of fijn. En voor een deel misschien ook wel door de toch wat documentaire benadering van het levensverhaal - erg mooi gedaan, maar toch ook wat weinig verrassend. Zeker als je de film al eens gezien hebt.

Toch wel erg mooi gedaan. De hele rij acteurs die langskomt alleen al - da's toch wel echt knap werk om die bij elkaar te krijgen, en zo perfect te laten spelen ook. Daar zit echt weinig mogelijkheid tot kritiek in. Heather Graham en Julianne Moore zijn wellicht de mooiste pornosterren ooit. Burt Reynolds als de sleazy pornobaas overtuigt perfect. Mark Wahlberg als de ietwat domme jonge hond is onovertroffen.

Maar waar ik mee blijf zitten is dat er weinig verrassing in zit. Slecht herkijkbaar, kennelijk.

Fijne film met mooie lange shots (ook nog eens van binnen- naar buitenplekken en vice versa), soundtrack, kleurrijke beelden en al die personages (Rahad ). Het fall-gebeuren met begeleidende muziektonen kwam trouwens behoorlijk heftig over omdat het verder allemaal zó zorgeloos en voortvarend was. Alleen het omslagpunt bij Diggler was wel erg abrupt en echt in- of meeleven zit er niet in, eerder dat je alles aan je voorbij ziet trekken, maar dan wel op een relaxte manier. Mooi gemaakte drama/komedie.

Op voorhand vreesde ik de 155 minuten.

Met name de laatste 45. Dat bleek niet terecht. Hoewel de film zeker 10-15 minuten te lang is, zit hij zó vol mooie en memorabele scènes dat je de tijd om vliegt.

We zien de 70s op een manier die je alleen beter kan beleven door een tijdmachine. Alles klopt. Geen andere film weet dit decennium met zo'n kleurenpracht en oog voor alle foute details uit dat tijdperk weer te geven. Boogie Nights draagt zoveel meer op zijn beeld- en geluidsspoor dan bewegende plaatjes en muziek. Men heeft de "vibe" en ethiek van de 70s weten vast te leggen. En dat is heel knap.

Vooral omdat het ook nog eens prachtig gefilmd en geacteerd is. Er zitten geen irritante personages of overacterende mongolen in. Het is gewoon goed en misschien zelfs redelijk geloofwaardig.

Gaandeweg glijdt de film in de jaren '80 en begint de stront de ventilator te raken. En als dan de onvermijdelijke neergang komt, dan gaat iedereen ook echt heel erg hard neer. In de goot, en dan nog iets lager.

Een goede film met weinig zwakke momenten. Alleen de scène in het huis van de drugsdealer op het laatst is vervelend, omdat het onbegrijpelijk is dat ze daar maar op die bank blijven zitten, pas na heel lang komen ze op het idee om weg te gaan.

Ik wist weinig meer van de film dan dat Mark Wahlberg er in speelde en dat hij 155 minuten duurde. Blij verrast was ik dan ook toen werkelijk de ene na de andere Hollywoodster tevoorschijn kwam in deze film.

4 sterren

P.S. deze film kwam niet zo lang nadat Marky Mark zijn onderbroekenmodel- en rapper-carrière beëindigde. Knap hoe hij toen al zo'n rol zo goed wist neer te zetten - misschien wel zijn beste ooit.

Ik had al enkele fragmenten gezien in de Knock Out : Mix Music & Scene. Voor mij waren dat erg goede fragmenten, al behoorden ze niet tot mijn favorieten. In ieder geval interessant genoeg om ook interesse in deze film te krijgen.

De openingsscène is in ieder geval al geniaal, en tekenend voor de beste scènes uit deze film. Lange shots waarbij de camera vrij beweegt en nu eens dit personage, en dan weer dat personage volgt. De zwembadscène is nog zo'n scène. Echt heel erg gaaf. Verder valt de muziek op. Niet mijn favoriete nummers, maar vaak wel erg goed gebruikt, bijvoorbeeld door middel van een toename van intensiteit in de muziek net op het moment dat de camera onder water gaat.

Verder is de wereld die geschetst wordt erg interessant en markeert de overgang tussen porno in de cinema en porno op de VHS. Van het eerste tijdperk heb ik alleen weet door een film als Taxi Driver waar de hoofdpersoon zijn date meeneemt naar een pornofilm in de bioscoop. Boogie Nights bevat in ieder geval een aantal zinderende scènes, met prima acteerwerk. Grappig ook dat als er porno geschoten wordt, de acteerprestaties ook meteen stukken minder worden. Een leuk detail dat in dit geval juist wel overtuigend werkt.

Uiteindelijk zit bij mij het grootste probleem bij het fall gedeelte. Ik ben sowieso nooit zo'n fan van rise & fall vanwege de fall, maar hier gaat het ook nog eens niet om mensen die inherent slecht zijn, zoals drugsbaronnen die je ergens wel een slecht einde toewenst. Mensen die een puinhoop van hun leven maken verdienen het misschien ergens ook wel, maar ik vind het toch altijd wel een beetje vervelend. En hier werd het beeld wel erg vaak gevuld met lijntjes coke. Ik had in ieder geval veel meer moeite mijn interesse erbij te houden, en dan werkt de relatief lange speelduur ook niet mee. Gelukkig is het einde niet al te moralistisch!

Voor het rise gedeelte kan ik zeker 4* kwijt, maar vanwege het fall gedeelte toch 3,5*.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk (ouderwets)...

Wel leuk bekende jonge acteurs/actrice Luis Guzmán, Burt Reynolds ,

Julianne Moore, John C. Reilly, Don Cheadle, Mark Wahlberg, William H. Macy,

Philip Baker Hall en Philip Seymour Hoffman (overleden)...

Ouderwetse kleding...

Af en toe te snel camerabeweging, de rest prima...

Drugs is niets...

Af en toe mooi HD kwaliteit beeld (opname 1997)...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Boogie Nights is een hele leuke film die onder andere met een cast met grote namen, kwalitatief goed in elkaar steekt. Ik heb genoten van het 70s sfeertje. Er is een fijne balans tussen komedie en drama. In de film komen dingen langs waarbij je moeilijk een directe mening kan vormen: is het grappig of juist triest? Paul Thomas Anderson weet met verve een pakkende sfeer neer te zetten en schotelt de kijker ruim 2,5 uur uitstekende cinema voor.

De cast is goed, heel goed. De meeste acteurs zijn ondertussen grote namen geworden in de filmwereld. Ik heb nooit echt gerealiseerd dat Mark Wahlberg in deze film heeft gespeeld. Hij weet direct te overtuigen. Mark is een bijzonder persoon en is van alle markten thuis. Boogie Nights is een belangrijke film voor hem geweest, hij toonde toen al aan dat hij van alles kan doen. Het personage Eddie Adams is perfect voor Mark: bloedserieus en komisch. Hij draagt deze film met gemak op zijn schouders, gelukkig voor hem zijn er nog heel wat meer "schouders" die de film dragen. Burt Reynolds speelt heel goed. Hij is een echte charmeur en zijn rol als pornoregisseur Jack Horner is daar perfect voor. Een man die zijn vak serieus neemt en wantrouwend is tegenover ontwikkelingen in cinema. Julianne Moore speelt ook uitstekend als de getroebleerde (straalt van haar af) Amber. John C Reilly is altijd leuk en stelt hier weer niet teleur. Wat was hij toen trouwens slank zeg. Als laatste mag ik uiteraard Philip Seymour Hoffman niet vergeten. Hij speelt een tamelijk kleine rol als de homo Scotty J (geluidsman) die een zwak heeft voor Eddie. Zijn personage is bijna een karikatuur, bijzonder wat hij weet te doen met de cameratijd die hij heeft. Philip is onsterfelijk geworden, al is het alleen al voor deze rol.

Boogie Nights is een klassieker. Het is bijzonder interessant om een kijkje te nemen in de porno industrie op zijn hoogtepunt. Als je porno van toen met die van nu gaat vergelijken dan is porno van nu simpelweg saai te noemen. Er komt zoveel kijken bij het maken van een porno, het verhaal achter de seks was belangrijk in die tijd. De glorietijd van porno, toen "acteurs" nog echt bekend waren. Ik heb me kostelijk vermaakt met een film die op een unieke wijze de grillen van de porno industrie laat zien. Er gebeurt meer dan genoeg om de kijker op alle vlakken te amuseren. Komedie en drama gaan hand in hand. Een must see voor iedere film fanaat.

4*

Waanzinnig stukje cinema onder regie van Paul Thomas Anderson die ook het scenario schreef en coproducent was. In de tijd waarop de film op het witte doek verscheen was de man nog geen dertig jaar oud. Het verhaal neemt je mee in de porno-industrie in de nadagen van de zeventiger jaren en begin jaren tachtig. Alle aspecten van deze uitzonderlijke levensstijl komen zeer realistisch naar voren met een naadloze mix van drama en ironie. Hierin Als leidraad hierin volgen we de jonge pornoster Dirk Diggler vanaf het moment tot hij ontdekt wordt tot aan het moment dat hij in een neergaande spiraal terechtkomt. Vanuit daar volgen er allerlei subplots met personages die het geheel tot een zeer geloofwaardig en aangenaam te volgen geheel maken. De cast staat aan de basis van het grote succes en samen met een geweldige setting glorieert dit geweldige script ten top.

Geweldige film waarin een knul ontdekt wordt door een pornoregisseur eind jaren 70. Een rise and fall verhaaltje dat zich afspeelt binnen de porno-industrie van eind jaren 70, begin jaren 80. Er wordt een prachtig tijdsbeeld gegeven met de hele aankleding en muziek. Veel personages, waarbij alles naadloos verloopt vanwege de uitstekende montage. Je zou deze film een vingeroefening kunnen noemen van Paul Thomas Anderson voor zijn volgende film Magnolia, maar dan wel een verdomd goeie.

Goede film, die me zoals verwacht een stuk beter beviel dan Magnolia.

Wat een geweldige sfeer gaat er (voornamelijk in het eerste gedeelte) uit van deze film. Ik heb normaal gesproken weinig met de jaren 70 als setting, alleen de manier waarop dat hele sfeertje in Boogie Nights gepresenteerd wordt is gewoon zo geweldig over the top, fout en funky, bomvol leuke details. De fun straalt er echt vanaf. Die heerlijke funk/disco soundtrack, de hilarische kostuums en kapsels, die vreselijk foute geschoten actie en pornofilmpjes tussendoor (Dirk Diggler en Brock Landers ), echt geweldig allemaal. Ook visueel is de film bij vlagen sterk, zoals o.a. de scenes in de club dat bewijzen.

Wahlberg vond ik ook écht goed. Heb het altijd al wel een acteur met potentieel gevonden, maar meestal komt hij vrijwel nooit echt uit de verf door slechte filmkeuze of simpelweg vreselijke miscasts. Voor dit soort licht komische rollen is hij echter perfect. Overige acteurs doen het ook goed, al zijn het vooral de kapsels en de aankleding van de personages die ze echt leuk maken.

Aan de eerste helft van de film zou ik gewoon best 5,0* kwijt kunnen, maar helaas neemt de film op het gegeven moment een bepaalde wending waar ik toch niet helemaal tevreden mee was. Vermakelijk blijft de film zeker, met enkele leuke momenten, maar toch wel jammer dat er ook hier weer het kennelijk onvermijdelijke ''fall'' gedeelte de hoek om komt kijken, waarin de film plots wat grauwer probeert te zijn. De vrolijke disco nummertjes en het fun-gehalte verdwijnen grotendeels, en daarmee ook wel wat sfeer. Einde was dan wel weer best aardig.

4,5/5,0* voor het rise gedeelte, 3,0* voor het fall gedeelte, waardoor ik uitkom op 4,0*. Al bij al zeker wel genoten. Samen met Punch-Drunk Love mijn favoriete Anderson film so far.

Ja! Boogie nights is weer eens een film die ontzettend goed is. Zat tegen een 5,0 aan. Maar dat heeft ie net niet. Geen schande want deze was echt goed.

PTA levert een soort tweede Magnolia af. Maar dan wel minder langdradig. Er gebeurd zo ontzettend veel. Fantastisch. De personages zijn ontzettend kleurrijk en het is erg leuk om ze allemaal te volgen. Ook de personages die minder screentime hebben als PSH. Maar ook hij speelt de pannen weer van het dak.

De sfeer is heerlijk. Het sleurt je rechtstreeks de jaren 70 (hopelijk heb ik dat goed) in. Met de lekkere disco tunes en dansmoves. Dat maakt van deze film een ontzettend swingend geheel.

Een scene die eruit sprong:William H Macy die er nu eens klaar mee is dat zn vrouw telkens een ander neukt. Knalt die twee eerst af en slaat daarna de hand aan zichzelf. Wat een scene was dat. Geniaal gespeelt door Macy ofcourse.

Kan vast nog wel van alles verzinnen. Maar misschien met de volgende kijkbeurt een 5,0. Vond ik m gwn net niet waard.

Boogie nights geeft je de zin zelf te gaan dansen,

Boogie Boogie!

Veel over deze film gehoord, en het beviel me prima. Best grappig, dramatisch en onvoorstelbaar. Het eerste anderhalf uur is het best, daarna zakt de film wat in. The rise was goed, the fall een stuk minder.

I'm Dirk Diggler. I'm the star!

Geweldige film. Door de heerlijke regie van P.T. Anderson swingt Boogie Nights aan alle kanten en de 70's en 80's komen echt tot leven. De muziek, de kleding, de drugs, de partyscene... Je waant je echt even in een andere tijd. Met de porno-industrie als origineel uitgangpunt. Boogie Nights heeft veel gedenkwaardige scènes en vooral de humor werkte geweldig.

Wahlberg is perfect gecast en wordt ondersteunt door klasse acteurs en actrices als Moore, Reynolds, Reilly, Macy en Hoffman. Het eerste gedeelte bestaat uit de rise van Eddie/ Dirk Diggler (Wahlberg) in de porno-industrie en heeft flair, veel humor en een klein donker tintje (Macy). Nadat de jaren 80 zijn begonnen komt de onvermijdelijke val door drugs, arrogantie en ego's die gaan opspelen. Boogie Nights gaat eigenlijk over een stel personen die in het verleden blijven hangen, en moeite hebben om hun draai te vinden in een nieuwe en snel veranderende wereld. Het einde is wel positief en laat zien dat de meeste personages hun draai beginnen te vinden in een nieuwe wereld (de zakelijke en wat minder swingende 80’s).

Ik kon helemaal niets met Boogie Nights. De personages voelden allemaal nogal gemaakt aan en ik kon dan ook niet echt in het verhaal komen. Qua namen een goede cast, maar ik heb ze al eens betere rollen zien neerzetten. De film duurt behoorlijk lang en het komt niet veel verder dan een simpel en nogal oninteressant rise and fall verhaaltje. De tijdsgeest waarin het zich afspeelt wordt, mede door de soundtrack, nog wel aardig neergezet. Een te lange zit.

Dubbele gevoelens bij Boogie Nights. Het is een zeer fraai gefilmd werkje, waarin Paul Thomas Anderson een portret geeft van de pornowereld van eind jaren '70 en begin jaren '80, door middel van het verhaal van de opkomst en de ondergang van pornoster Dirk Diggler. Mark Wahlberg speelt sterk als Dirk, per ongeluk ontdekt door pornobaas Jack Horner (Burt Lawrence, ook bijzonder goed acterend), die zich omhoog werkt met behulp van een jeugdig enthousiasme en charme en uiteraard een bijzonder groot lid. De jaren '70 waarin dit gebeurt zijn ook nog een zorgenvrije zee van hedonisme, met continue feesten, drugs en overal seks. Excessen alom, en hele slechte disco-muziek. Anderson heeft ook behoorlijk wat interessante bijrolletjes bij elkaar gesprokkeld, zoals de tragische Little Bill van William H. Macy.

Uiteraard blijft het niet goed gaan, en het keerpunt is eigenlijk als Little Bill knapt als zijn pornovrouw Nina Hartley weer vreemdgaat, en haar, haar minnaar en zichzelf doodschiet. En de ellende blijft maar komen. Financier wordt opgepakt voor pedofilie, scheidingen, escalerend en excessief drugsgebruik, 'acteurs' die vast zitten in een routine van porno en drugs en er geen weg uitzien. En natuurlijk, Dirk zelf die volledig naast zijn schoenen gaat lopen, drugs bij de vleet opsnuift en zijn carriere en libido compleet vergooit. En ook hier straalt de kwaliteit vanaf. Zeer sterk filmwerk (bijvoorbeeld de synchroonmishandeling van zowel Dirk als een van de straat opgepikte Bangbus-figurant) en ook de acteurs doen het bijna zonder uitzondering prima. Bij John C. Reilly irriteer ik me altijd gelijk aan zijn kop, maar hij kan toch best nog wel een potje acteren, hoor.

Maar toch eindigde ik de film wel een beetje met het gevoel van een lege huls. Veel stijl, maar qua substantie was het vooral een portret van een wereld waar ik simpelweg niet bijster veel interesse voor kon opbrengen. En dan is ruim twee-en-half uur ook wel erg aan de lange kant, ondanks het kwaliteitswerk, de overtuigende sfeerschets en de zwarte humor die zo af en toe voorbij komt. Maar goed, kort en krachtig is nooit echt Paul Thomas Anderson's sterkte geweest.

Leuke filmmuziek en de overgang van de jaren 70 naar the eigthies was ook goed neergezet.

Goed samenspel en vermakelijke bijrollen.

Alleen vond het verhaal te magertjes en echt veel te lang duren. Hierdoor soms saai. Zonde

Boogie nights is een aangename film die een inkijk biedt over the way of life binnen de pornowereld (dito film-industrie). Mooi leuk uitgangspunt, zeker met de zeer fijne sfeerschepping die geboden wordt met de disco uit de jaren 70 en 80. Het decor en de sfeer zit erg goed en er wordt een rechtstreeks verband gelegd tussen deze decennia en de pornowereld waarbij excessen en het motto "love, peace en rock & roll" hand in hand gaan. En bij disco hoort natuurlijk de onvermijdelijke 'foute' muziek. Ik waande me bij momenten op een jubilee van mijn tante of bomma.

Daarnaast creëerde PT Anderson een aantal erg leuke (wederom foute) personages. In eerste instantie de sterk "presterende" Mark Wahlberg die zijn talenten optimaal gebruikt die hij van Moeder Natuur gekregen heeft. Dertien inch of 33 centimeter, je kan het je haast niet voorstellen, zelfs niet binnen de pornowereld (en die kennen er naar verluidt wel wat van). Het personage van Dirk Diggler is geboren en hij doet het geweldig! Ook pornoregisseur Jack Horner (Reynolds) doet het fantastisch als charismatische vaderfiguur en diens eega Amber als moederkloek (de sexy Julianne Moore, het mag gezegd).

Maar de gehele cast (Buck Swope, Little Bill, Rollergirl en absoluut Scotty) speelt op niveau. Ook de bijrollen bieden kwaliteit en leveren interessante verhalen op. Glitter en glamour in de eerste plaats, maar dit is net zoals de pornowereld zelf slechts een likje gouden verf op een metalen buis. Hoewel de sixties, seventies of eighties bekend staan als “vrijheid, blijheid en rondn**kende hippies” is het algemeen maatschappijbeeld vrij conservatief, vooringenomen en hypocriet. De meesten ondervinden moeilijkheden om beide werelden te combineren: denk maar aan het gesprek van Buck bij de bank of de tragiek van Amber om haar zoon te zien.
Little Bill daarentegen kent zelfs geen andere wereld dan de porno-industrie waarbij hij met lede ogen moet aanzien dat zijn pornovrouw het met alleman doet (behalve met hem zelf). Het doet zijn stoppen doorslaan en zéér jammer dat hierover later in de film niet meer is op teruggekomen. Alsof er niets gebeurd is???
Ineens het grootste manco van de film: prima ‘rise-verhaal’, maar the fall van specifiek Dirk Diggler was abrupt en te beperkt uitgewerkt. Zijn status van wegwerpproduct daarentegen vond ik dan wel weer boeiend (alleen erna iets te vanzelfsprekend en eenvoudig).

Andere leuke momenten waren de erg kolderieke “Starsky & Hutch”, zo dramatisch fout én grappig dat het een erg fijne insteek was. Het doet me denken aan Jack Horner die zei dat hij films wou maken waarbij mensen ook na het afleveren van hun kwakje in de zetel blijven zitten tot de film gedaan is. En dat is misschien wat ook gebeurt bij deze Boogie nights. Nu niet dat dit me interesseert, maar de kijker werd eveneens beloond op het einde van de film met een Dirk Diggler in vol ornaat. It ain't over till the fat lady sings (of zoiets). Leuke film, 4,0*!