Hotaru no Haka (1988)

Nu klopt het ook wel wat Baggerman zegt. De bedoeling van deze film is ook om kritiek te geven om het kereltje. Nog een enorm groot verschil met Into The Wild, die eerder sympathie probeert op te wekken.

Je kunt het ook zien als:

Hotaru no Haka: jongen met irritant zusje die op zijn zusje moet passen, maar eerder kiest voor zichzelf dan wat het beste is voor het zusje.

Into The Wild: jongen die zijn hele leven al het levenspatroon volgt die zijn ouders voor hem uitstippelen. Hij ontsnapt eindelijk aan dit patroon en wilt van het hele Westerse concept door het wild in te gaan, maar... (mensen die de film hebben gekekekn weten de rest).

Ook als je de leeftijd buiten beschouwing laat vind ik het nog een bizarre vergelijking.

De ene heeft niets en heeft amper keuzes. De andere heeft alles en kiest er zelf voor om alles weg gooien.

Dat je dat niet wil snappen?

Waarom wil jij niet snappen dat ik helemaal geen verband leg tussen de twee films, maar tussen de personen die de films beoordelen (oftewel DonOswaldo en Onderhond)?

Het gaat mij erom dat ik deze film als zoet bestempel en ik gelijk van die reacties krijg. Dus kies ik een film uit die ik tragisch vind en zij waarschijnlijk niet. Dan krijg je precies het omgekeerde en hoop ik dat ze mij kunnen snappen.

Ik snap je wel hoor, ik weet alleen niet zo goed wat jullie met zoet bedoelen.

Maar ik vind dit gewoon veel tragischer dan het verhaal van Into the Wild. En dat komt zeker niet alleen door de leeftijd van Seita, al speelt dat natuurlijk wel mee aangezien een kind als hij simpelweg niet de capaciteiten kan hebben om alleen maar goede beslissingen te nemen.

Ik ben een volwassene, en ik weet niet of ik het in zijn situatie beter zou kunnen doen. Ik durf wel te zeggen dat ik niet zo dom zou handelen als het hoofdpersonage van Into the Wild.

Onder zoet versta ik de oneindige pogingen om mij te laten meeleven met de hoofdpersoon. Om mij te laten huilen zeg maar.

Op die manier. Eigenlijk heb je dan best wel gelijk en is het wel zoet.

Persoonlijk vind ik daar helemaal niets mis mee en hou ik wel van deze aanpak.

Al vind ik 'oneindige pogingen' wel wat overdreven.

De vaak aanwezige 'ontroerende' muziek, de vele scènes waarin maar weer eens te meer duidelijk wordt hoe slecht ze het niet hebben (ondanks dat ze dat aan zichzelf te danken hebben) en als klap op de vuurpijl moet, zoals verwacht, gaat zijn zusje dood.

Ik heb ook niks tegen zoete films, integendeel, maar ik gaf het alleen aan voor die persoon. Hij zei immers:

Zoals verwacht gaat zn zusje dood? Ik vind dat allesbehalve cliché en voorspelbaar. Had het eigenlijk niet verwacht. Niet bepaald alledaagse Hollywood stijl.

Ik had totaal geen happy end verwacht. Anders had de film nooit zo'n hoge beoordeling gehad en zeker niet van bepaalde gebruikers.
Het was hij of zijn zusje.

Ze hebben helemaal niets aan zichzelf te danken.
Je laat het nu klinken alsof ze die oorlog hebben veroorzaakt.
Waarschijnlijk doel je op het feit dat ze bij die tante zijn weggegaan. Ik zou dezelfde beslissing hebben genomen.

Ik doel op die scène inderdaad.

Vreselijk tragisch verhaal. Een echte ''Tearjerker''. Soms werd het een beetje té veel drama om te slikken en moest ik hem even op pauze zetten om het depressieve gevoel van me af te schudden. Zeker één van de betere animé films die ik al gezien heb.

Ik weet nog wel de eerste keer dat ik deze film heb gezien. Ik was al enige tijd anime aan het kijken met een vriend, die mij in aanraking heeft gebracht met het genre. Na gezamenlijk series als Death Note, Fullmetal Alchemist en Monster gekeken te hebben, was het een beetje de vraag wat we nu zouden gaan kijken. Waarop hij zei dat hij nog wel een film had dat als een klassieker gold en wat wel een leuk "tussendoortje" zou zijn. Dat was dus Hotaru no Haka, hetgeen op mij insloeg als een bom en nog steeds veel meer indruk op me maakt dan eerder genoemde series.

Na het zien van enkele Takahata-films afgelopen tijd kreeg ik weer eens zin om deze op te zetten. Mooie gelegenheid ook om er iets over te schrijven, want de film stond al voordat ik begon met het schrijven van mijn meningen op deze website in mijn top 10 en ik heb er daarom nog iets over geschreven. Dat doe ik namelijk het liefste vrij kort na een kijkbeurt..

Ook nu weer een ontroerende ervaring. Setsuko is voor mij met afstand het schattigste Ghibli-meisje en de prestatie van de stemactrice (die volgens de Japanse wikipedia pas zes was toen ze de stem insprak) is bijzonder overtuigend. De animatie is redelijk, maar soms krijg je toch echt mooie beelden te zien. Met name weet Takahata ons hele mooie beelden van het platteland voor te schotelen, iets dat al eerder opviel bij Omoide Poro Poro en Pom Poko. De kracht van deze film zit vooral in de het tonen van levensechte kinderen, waardoor het leed dat hen overkomt echt hartverscheurend wordt.
Bijzonder aangrijpend vond ik de scene waarin Setsuko het graf voor de vuurvliegjes maakt, want mama ligt toch ook in een graf, en dan de korte flashback van hoe moeder letterlijk in een massagraf gegooid wordt. Of de man die Seita de doodskist voor zijn zusje verkoopt en heel blij vertelt hoe je het beste een kind kan cremeren. Erg pijnlijk. De mooiste scene is nadat ze overleden is de terugblik op een spelende Setsuko.

Het enige dat jammer is, is dat de muziek, die op zich niet zwak of storend was, niet positief kon bijdragen aan de sfeer zoals bijvoorbeeld bij Omoide Poro Poro. De vijf sterren blijven ruimschoots staan, maar voor de top 10 positie vrees ik wel.

Top recensie, Black Math

Om Graqve of the Fireflies zoet te noemen vind ik grote onzin, maar ik vind het ook onzin hoe jij Into the Wild bestempelt. Hij is niet dom, hij is juist dapper; hij probeert een alternatieve levensstijl, waar je niet zonder er iets voor te doen kan genieten van privileges, en de maatschappelijke levensweg inslaan. Dit is iemand die deze maatschappij ten minste niet zonder kritiek omarmt en erin meegaat, of iemand die wel ziet dat er dingen mis mee zijn maar slechts zijn schouders ophaalt en zegt: 'maar wat kun je eraan doen' en verder gaat met zijn leven. Hij probeert iets anders.

Weer een erg mooie Ghibli. De tekeningen zijn gewoon ontzettend mooi waardoor het meer in een film kan leggen dan een speelfilm. De bittere oorlogsituatie wordt ruw laten zien, maar dan is het weer dromerig en mooi als ze 's avonds vuurvliegjes vangen. Het verhaal is ontzettend aangrijpend en tragisch. Het verlies van hun moeder, de tante waar ze niet mee op kunnen schieten, honger, ziekte... Ook is er weer prachtige muziek te horen die alles nog meer versterkt. Erg sterke prent van Ghibli.

4,0*

Ik dacht trouwens dat ik zei dat het personage domme beslissingen nam, niet dat hij dom was.

Als je met oprechte gevoelens iets dergelijks doet, heb ik daar best bewondering voor. Hij doet eigenlijk wat wij allemaal niet durven, omdat we te gebonden en vertrouwd zijn met de huidige omgeving.

Wie wil er nou niet zijn hele leven volledig vrij zijn? Geen verplichtingen.

Ik voel een Trainspottingmomentje opkomen

Kom op, niet zo kortzichtig... Hij geeft zijn vertrouwde wereld op - met al haar problemen en privileges - om een andere wereld, voor hem een belangrijkere en mooiere wereld te ontdekken. Vergeet voor een keer uitgestippelde plannen, landkaarten, geld, en wees eens open voor een nieuwe beleving. Alles zomaar los laten voor je idealen is niet makkelijk, maar hij deed het.

Meesterlijke film over WWII vanuit het standpunt van Japanse kinderen. Vooral de stiltes tijdens de film waren subliem gekozen.

Een anti-oorlog animatie film, die je in ogen van 2 kinderen zien mee maken.

Door het begin gezien te hebben, wist ik ongeveer wat er verder zou gebeuren(het leek alsof ik niet in de film was gezogen maar gewoon achter een beeld scherm zat)in de rest van de film.
In het algemeen was deze film wel leuk en lekker dramatisch (overkill soms)om te zien.

De film probeerde een traantje uit me te laten vloeien, maar het lukte helaas niet

Bijzonder en bewonderenswaardig. Zit 'm uiteraard vooral in de wrange wending die het neemt op het moment dat de twee bij hun tante verblijven. De keuze laat eigenlijk al het zielige en zoete dat aan een verhaal over kinderen in oorlogstijd kleeft, grotendeels verdampen. Wat rest is toch een behoorlijk bittere mix tussen persoonlijk en oorlogsleed; een bikkelharde afrekening.

Het Home Sweet Home zomaar misplaatst had kunnen zijn. Hier legt het je definitief op die pijnbank. En dat voor een tekenfilm met aquarelletjes en poppetjes met grote ogen en grote tranen. Klinkt wat badinerend, maar veel menselijker dan HNH komen ze niet. Pet af voor Isao Takahata én Akiyuki Nosaka.

Prachtige film, geen woorden voor. Vooral het liedje Home Sweet Home aan het einde van de film was zeer ontroerend. Ik denk dat ik mijzelf maar eens zwaar ga verdiepen in de animatie-wereld, want hier komen volgensmij hele goede vandaan! 4 sterren voor nu

Dit was mijn eerste Ghibli film en ik vond hem prachtig!

Door de mooie tekeningen, prachtige muziek en het ontroerende verhaal werd ik meteen in de film getrokken. Wat ik ook echt heel bijzonder vond was om het verhaal van WWII een keer vanaf een andere kant mee te maken als Duits, Amerikaans of Nederlands.

Ik vond het ook geweldig om te zien hoe goed de filmmakers de band van Seita en Setsuko hebben neergezet. Dat hebben ze echt prachtig gedaan. Je gaat je door hun band meer en meer inleven.

Ik moest in het begin wel even wennen aan de Japanse namen, maar dat heeft meer met mij te maken als met de film.

5*

Mijn nummer 1! Ik was wel benieuwd of de film na herziening nog zo hoog zou scoren. Ik blijf onder de indruk als ik deze film zie. Sowieso de meest emotionele oorlogsfilm en wat mij persoonlijk betreft ook gewoon de beste film gewoon die er ooit gemaakt is. Dit blijft een topper met grote kwaliteit. Mooie beelden, meeslepend verhaal, prachtige muziek, veel harde emoties, ... Gewoon WOW!!

Hier nog eens mijn recensie van 2008:

Ik denk dat anime niet echt mijn ding is want dit zou een topper moeten zijn in dit genre maar ik heb me behoorlijk zitten vervelen. De animatiestijl is niet bijzonder, van 't kaliber Nils Holgersson of zo. Ik denk dat ik hier gewoon te oud voor ben had soms 't idee dat ik naar een een kinderfilm zat te kijken (OK wel voor 12+ dan). Geef mij dan maar animatie als "Waltz with Bashir": toffe stijl en veel rauwer. Nou ja ik heb 't in ieder geval geprobeerd.

Verwijt niet gelijk een hele reeks film omdat deze je niet aanstaat, er zijn nog tal andere anime die ook een kans verdienen om bekeken te worden En btw, dit is een anime voor volwassenen.