Hotaru no Haka (1988)

Na een herziening mijn hele lichte twijfels over de top tien positie van deze film weg genomen. Bravo

Tegenvallend. Na het goede Princess Mononoke heeft deze me toch wel teleurgesteld.

Manier van tekenen is niet voor me weggelegd en heb soms nog steeds moeite met zo'n anime in een taal die ik niet versta (bij non-animatie films heb ik dat veel minder), maar dat allemaal terzijde. (Die punten zouden me er namelijk niet van weerhouden om iets een geweldige film te vinden).

Opzicht een goed concept om zo'n drama-film om heen te bouwen, maar wil je dat in een animatie goed doen moet er toch wel moeite in gestoken worden (daar we ook geen 'echte' gezichtsuitdrukking zien en het voornamelijk op de emotie in de stemmen aankomt).

Sorry voor de liefhebbers, maar vind het pakweg de helft van de film erg traag. Ik krijg in het begin niet genoeg kansen om de personages te leren kennen, om dus maar over sympathie en dergelijke emoties te zwijgen. En het komt ook vooral in het begin zo geforceerd dramatisch over.

Om er eerlijk over te zijn, gebeurt er het eerste uur gewoon te weinig. Dat klinkt misschien 'harsh' maar als het al de nodige moeite kost om 'in de film te zitten', dan draagt dat niet echt bij aan aandacht vasthouden.

Na verloop van tijd werd het iets beter maar wanneer het eenmaal op gang leek te komen was het plots voorbij.

Score is geweldig en trekt het nog iets omhoog, maar verder wat mij betreft een fikse tegenvaller.

Ik heb deze film alleen in het Engels gesproken, is dat erg zonde of maakt het, omdat het een tekenfilm is, helemaal niet uit?

Denk dat dat een kwestie van persoonlijke smaak is. Kijk gewoon de versie waarvan jij denkt dat je hem het leukst vindt.

Hangt ook erg van de stemmencast af, meestal vind ik een Engelse dub schijtvervelend, terwijl bij Dragonball Z ik de Amerikaanse stemmencast beter vind dan de Japanse.

En doordat het een animatie is, maakt het wel inderdaad een stuk minder uit. Niks zo vervelend om monden te zien bewegen terwijl die niet hetzelfde zeggen als wat je hoort en een stem die niet bij die persoon past.

Dan ga ik het gewoon maar is in het Engels proberen!

Prachtige film die zijn reputatie zeker en vast waar maakt (ook al hield ik het droog, al moet ik zeggen dat er tegen het einde toe bijna enkele tranen vielen ).

Het sterktepunt van de film is Takahata's enorm sterke focus op de broer/zus-relatie: door middel van allerlei kleine momenten en gebaren bouwt hij op die manier een echte emotionele band op tussen personages en kijker, omdat hij erg realistisch de tedere relatie tussen oudere broer en jongere zus schetst. De makers hebben van Setsuko overigens een bijzonder vertederend filmpersonage gemaakt, door in de kleinste details haar typische "kind-zijn" naar boven te laten komen. De film heeft inderdaad een rustig tempo, maar het draagt enkel en alleen maar bij aan de emotionele kracht van de vertelling.

Het verhaal is behoorlijk schrijnend en mede dankzij de mooie soundtrack en enkele magische, vertederende scènes weet Grave of the Fireflies de kijker aldus de hele tijd lang met zich mee te slepen. Een heerlijk staaltje cinematografische vertelkunst! Erg mooie 4*!

4*

Nee dit was niet echt wat ik er van verwacht had.

Vond het op een gegeven moment ook erg saai worden.

Ook met dat krijssende kind was ik na 20 minuten wel klaar.

Hij haalt het absoluut niet bij een animatie film als Spirited Away!

Het bekijken van deze animatiefilm heb ik jarenlang uitgesteld omdat ik hier helemaal niets van verwachtte. Nu eindelijk bekeken en wat ik er van verwacht had klopte precies. De animaties konden mij absoluut niet bekoren en als het zeer sentimentele verhaalje je ook nog eens niet kan raken; wat houd je dan nog over? Niet veel eigenlijk. Alleen de soundtrack die vond ik net zoals bij zo vele Japanse anime erg mooi. Die wilde deze film af en toe nog wat sfeer geven maar die momenten waren wel erg schaars.

Kort samengevat; deze film was het dus niet voor mij, dit ondanks het zeer hoge gemiddelde op Moviemeter. Van alle Japanse anime die ik gezien heb vond ik deze zonder meer de minste.

2,0*

Nadat mijn 1e animefilm flink was tegengevallen, nu dan misschien een klein lichtpuntje aan het einde van een lange, donkere tunnel.

Deze anime was een stuk serieuzer en misschien om die reden ook beter te pruimen voor mij. Nog steeds ben ik niet overtuigd of gegrepen door dit genre, maar misschien is er hoop.
De film begint erg goed. Een mooi neergezet stukje oorlog. Het drama is prachtig in beeld gebracht en je kan je heel goed inleven in de hoofdpersoon. Wat volgt is jammergenoeg een heleboel drama die niet altijd even boeiend is. Sommige scènes zijn zelfs langdradig te noemen...

Wat vooral het probleem bij anime is, voor mij dan, is het overbrengen van emoties. Doordat je toch beperkingen hebt in het visuele, moet er flink geoveracteerd worden om het goed over te brengen. Dit komt niet altijd ten goede aan de film.
De muziek is van tijd tot tijd goed, maar zo rond het einde kwam er gezang bij. Waarschijnlijk is dat niet echt mijn ding. Het Home Sweet Home was al helemaal een flinke aanfluiting.

Seita en Setsuko zijn goed neergezet. Alhoewel Setsuko aan het einde wel erg irritant werd. De personages zijn gewoon goed en niks anders dan lof daarvoor.

Tegen het einde aan werd de film wel minder interessant en er gebeurde geen dingen die ik niet van tevoren al aan had zien komen. Natuurlijk gaat het mis.
Vanwege de speelduur is het echter nog goed te doen en bereikt de film niet het 'ik ga straks in slaap vallen'-punt.

Iets te sentimenteel en iets te voorspelbaar, maar voor de rest toch een voldoende.
3,0*

Okay dan chevy, op naar je volgende Anime, ik raad Akira aan.

Of Ghost in the Shell.

Hmm, ik denk niet dat dat iets voor Chevy zal zijn..

Hij kan het altijd proberen

Zelden heeft een animatiefilm van welk kaliber dan ook, mij zo aangegrepen als Grave of the Fireflies (GotF).

Waar productiewaarde af en toe te wensen overlaat (12 frames p/s, veel loops), maakt GotF alles goed door een ijzersterk verhaal met evengoede personage's, uitstekende soundtrack en een nagenoeg perfecte mix van de eerdergenoemde aspecten en een erg zwaar thema.

Dit is de kracht van deze film. Een zwaar en zwart oorlogsverhaal in combinatie met de kleuren en aandoenlijke personages. Het maakt de impact des te groter, omdat de film op deze manier je vanuit een onverwachte hoek weet te pakken.

En zo maakt GotF vaker gebruik van dit principe. Leven in de natuur en het stadse leven. Armoede en welvaart, en bovenal kwaad en onschuld.

Ik was zeer onder de indruk. En voor de verandering zie ik dat terug in de hoge notering in de Top250! Zeer gepaste plaats voor deze aangrijpende anime.

ik wist niet precies wat ik moest verwachten van deze film

het begon wel langzaam (een beetje saai)

maar na 20 minuten zat ik er helemaal in

vooral het einde ook al was het animatie ik had gewoon medelijden

ik vond de film ook beter dan sommige oorlog/drama films die er zijn

4.5*

Sinds ik Spirited Away heb gezien, is het een beetje tijd om deze eindelijk een keertje te zien. Probleem is dat de computer op mijn werk er aangeeft dat er maar 1 Dvd'tje van deze is, probleem is dat ik hem niet kan vinden Achja, afwachten en beter zoeken dus. Want ik moet hem zien!

Ik moet zeggen dat Spirited Away een beetje te zoet voor mij was, dus ben benieuwd of deze ook hetzelfde richting heeft.

Als Spirited Away al te zoet is, moet je deze zeker niet gaan kijken.

Sinds wanneer is Hotaru no Haka zoet Aardig tragisch lijkt mij.

Is inderdaad verre van zoet.

Net zo tragisch als Schindler's List en Into The Wild ja...

Niet te vergelijken. Hotaru no Haka is veel tragischer dan die twee films.

Vooral een film als Into the Wild vind ik nogal een heel erg vreemde vergelijking. Daar is het tragische gedeelte volledig te wijten aan domme beslissingen van het hoofdpersonage zelf.

Wil je nu serieus een kind van 12 dat ook nog eens voor zijn zusje moet zorgen in de meest barre tijden over dezelfde kam scheren als het volwassen hoofdpersonage uit Into the Wild?

Christopher McCandless had ook nog eens de keuze voor een mooi luxeleventje bij zijn ouders. Dat kan je van de jongen uit deze film niet zeggen.

Into the Wild gaat vooral om een pubertje dat zich afzet tegen de maatschappij, niet te vergelijken met een kereltje van +/- 5 jaar jonger dat alleen komt te staan in een oorlogssituatie. Misschien?

Ik noemde Into The Wild, omdat ik al verwachtte dat het volgens jullie te zoetsappig zou zijn. Voor mij is dat een tragische film.

Als je dit tragisch vindt, is Into The Wild dat ook. Evenals Schindler's List.

Die jongen is maar 12 of 13. En hij maakt in mijn ogen geen onlogische keuzes. Zo een jonge jongen kan je trouwens niets verwijten op het gebied van keuzes maken, zeker niet in zijn situatie.

Christopher McCandless uit Into the Wild was ook geen pubertje meer zoals Onderhond denkt. Hij zou toch 21 of 22 toen hij aan zijn reis begon. Dat is gewoon een volwassene.

Vreemde conclusie..

Vreemd? Ik noem het bizar!

Hotaru no Haka:

Een kind in oorlogstijd, geen geld, geen ouders, moet voor zijn zusje zorgen,.......

Into the Wild:

En jongeman die alles heeft en in welvaart leeft. Geeft al zijn geld weg, laat zijn ouders vallen als een baksteen, trekt de wereld in,.......

Niet te vergelijken. Duidelijk dat de situatie van Hotaru no Haka veel tragischer is.