Shine a Light (2008)

Sport en concertregistraites zijn in de loop der jaren enorm veranderd op technisch vlak, met als gevolg dat het er boeiender uitzag als als voorheen. Scorsese had weliswaar, zo begreep ik, wat Oscar-winnende cameramensen om zich heen verzamelt, maar dat haalde niks uit. Het is een zeer matige, standaards registratie met een heel kleine docu element. In plaats van Scorese had zo een willekeurig regisseur, met voldoende kennis, dit ook kunnen regisseren.

Cinematografisch was dit toch echt wel bijzonder hoor.

Dat proberen wel meer mensen mij wijs te maken....

Geweldig gefilmd, maar het concert zelf is niet echt bijzonder. De setlist bevat een aantal mindere nummers, en de gastoptredens van Jack White en Christina Aguilera waren verschrikkelijk. Welke rockliefhebber wil nu Aguilera 'Live With Me' horen zingen? En voor mij hoeft Keith geen leadvocals te doen. Toch is deze film een mooie ervaring voor de Stones-fan. Het is echter geen "Last Waltz".

Hoogtepunten: 'Far Away Eyes', 'As Tears Go By' en het prachtige duet met Buddy Guy.

3,5 voor de film en 0,5 voor de grandioos lekkere Christina Aguilera! Als je de film kijkt mis je natuurlijk het gevoel wat je wel hebt bij een echt concert van de Stones.

Hoogtepunt natuurlijk het geweldige duet met Buddy Guy. Toen Mick Jagger op die mondharmonica stond te spelen moest ik direct aan het nummer 'Whorehouse Blues' van Motorhead denken.

4,0*

Het was wel aardig, maar van mij had er wel wat meer "achtergrond" in mogen zitten, zoveel liedjes achter elkaar had van mij niet gehoeven, vooral omdat ze heel veel op elkaar lijken.

En elke keer als ik the Stones zie weet ik weer waarom ik een enorme beatlesfan ben.

Prima concertfilm, die me deed denken aan "The Last Waltz', het afscheidconcert van The Band, dat door dezelfde regisseur is gemaakt eind jaren '70.

En Martin Scorsese kan het nog steeds, het concert is uitstekend in beeld gebracht, de camera's zijn steeds op het goede moment daar waar ze moeten zijn.

Maar vooral het geluid is op dit concert van uitzonderlijke kwaliteit, en op DVD is het dan ook nog eens uitgebracht in DTS.

Wat betreft het optreden zelf is er ook niets aan te merken, het zijn The Stones zoals we ze gewend zijn, met hun grootste hits.

Enkele gastoptredens zijn er ook, waarbij het optreden van Buddy Guy toch wel voor een hoogtepunt zorgt, subliem Bluesnummer dat dan wordt gebracht, met een fantastisch Bluesicoon dat Buddy Guy is.

Een 2 uur durende concert dat een must is voor elke Stones-liefhebber. Leuk zijn de enkele kleine interviews uit de oude doos, waar op een gegeven moment Jagger de vraagt krijgt of hij het hen nog ziet doen, de optredens, als ze 60 zijn... "Yeah, sure..." is zijn antwoord.... had hij ooit durven vermoeden dat die regel op een DVD zou komen waarop hij toont dat hij het nog steeds doet, wanneer hij 65 is !!!

Het begint flauw met een reeks warrige fragmenten van Martin Scorcese die zich zorgen maakt over de speellijst en de camera's die gebruikt gaan worden. Maar dan gaat het feest van start met een zinderende registratie van een tweetal concerten. Alles is uitermate slick in beeld gebracht, met een schitterend detaillistisch camerawerk en natuurlijk de klassiekers van de band. Tussendoor verschijnen er beelden uit het archief van The Stones, die vooral vermakelijk zijn en niet zozeer diepgaand of interessant. Uiteindelijk is het een mooi monument geworden voor de oude rockers. Misschien verdient de film als geheel geen oscars, maar dat zal de fan terecht een worst zijn.

Iets zegt me dat de laatste zin heel veel invloed heeft op je score.

Buiten mijn verwachting om bleek dit een pure concertregistratie te zijn. Het doet dan ook zijn plicht een concert van de Stones, in niet hun beste tijd, te registreren. Voor de ware fan zeker een must en daarom heb ik dit ook opgezet maar voor de niet fan heeft Shine a Light weinig toevoeging. Het is dat het op het affiche staat en hij er even in voorkomt, maar een Scorsese produkt is dit op het eerste gezicht niet. Cinematografisch had hier meer ingezeten met zo iemand aan het roer. Aardig document met als hoogtepunt het duet met Buddy Guy maar Scorsese had zijn aandacht beter kunnen vestigen op een docu inde stijl van No Direction Home. Dat was wat geweest!

3*

Beetje verveelde zelfbewuste concert regisratie. Het gedoe over de setlist is pseudo interessant geneuzel. En het concert volkomen sfeerloos (Dat krijg je als je voor enkel vips en modellen optreed. Maar acht Keith en Mike zijn natuurlijk podium dieren die je nu eens van erg dichtbij kan bewonderen en de muziek luistert lekker weg. Krap 3* en dat is weinig voor een concertfilm.

Shine a Light

Met deze Shine a Light had ik op een mooie documentaire gehoopt over een band die iedereen toch wel kent. Maar dat sloeg eigenlijk toch wel tegen.

De eerste 10 minuten voldeden perfect aan mijn verwachtingen. Praatten met de crew, vragen stellen,... Maar dan begint ineens het concert. Wat ik dus eigenlijk had verwacht was dat er veel informatie over de groep werd gegeven met daartussen stukken muziek maar eigenlijk krijg je gewoon het tegenovergestelde, een concert met daarin soms wat kleine interviews met de bandleden.

Waarschijnlijk is dit voor de echte Stonesfan een godsgeschenk maar voor iemand dat gewoon wat meer over de groep wou te weten komen slaagt dit toch wel tegen.

2.5* voor de toch wel redelijke muziek

Zelf heb ik de Stones drie keer in het echt mogen bewonderen. In '93 Voodoo Lounge, in '03 40 Licks en als laatste nog in '07 tijdens A Bigger Bang. Die laatste wilde ik eigenlijk niet meer heen gaan omdat ik de kaartjes belachelijk duur vond en de heren al sinds 15 jaar ofzo eigenlijk niets creatiefs interessants meer maken. Maar ja, toen won een vriend van mij gratis kaartjes, dus wie ben ik dan om 'nee' te zeggen

Toch geeft dit wel het probleem met de Stones aan. Het zijn legendarische iconen en ze hebben fantastische muziek op hun conto staan, zonder meer. Echter de laatste 10 - 15 jaar is bijna ieder optreden een soort grote "Best of" show.

Moet de heren meegegeven dat ze hier ook voor wat minder bekende nummers op de setlist hebben gekozen. Op zich is het een aardige mix van bekende Stones knallers en wat bluesy nummers die meer geschikt zijn voor de intiemere setting.

De gastoptredens zijn aardig. Jack White had niet zo gehoeven, aangezien ik de White Stripes een behoorlijk overgewaardeerd bandje vind. Christina Agulera is echt enorm lekker (en klein, viel me op) maar buiten dat heeft ze ook een mooie en soulvolle stem die ik wel prima vond passen. Volgens mij zong Jagger trouwens Live with me tijdens de tour met die achtergrondzangeres, wat ook een erg geslaagde combinatie bleek te zijn. Maar de show wordt toch echt gestolen door Buddy Guy die Keith even een lesje gitaarspelen komt geven, heerlijk En Keith aub laat het zingen aan Mick over, wil je....

Als documentaire is Shine A Light te verwaarlozen. Het begin is wat obligaat gechit chat en verder wordt het een en ander opgeluisterd door oude archiefbeelden die eerder grappig zijn dan dat ze iets vertellen over de geschiedenis van de Stones. Wat overblijft is een behoorlijk mooie concertregistratie, met warme kleuren en een goed geluid. Met het DTS lekker hard aan is het alsof ze in je eigen woonkamer staan te spelen. De camera zit meer op de huid van de muzikanten dan je normaal gesproken bij een concertregistratie ziet. Het enige wat duidelijk lijkt te refereren aan Scorsese achtergrond in speelfilms.

An sich niet zo heel veel commentaar dus, toch staat een ding mij behoorlijk tegen hier. Het is gewoon geen Rock & Roll. Dit krijg je dus als je een theater vult met VIP's en modellen. Die begrijpen dus geen donder van een rock concert. Muziek die je moet genieten met een oud verlept naar zweet en schraal bier stinkend tourshirt. Genietend van een halve liter lauw goudgeel vocht in slappe plastic beker , luidkeels meebrullend met Start me Up!

Werkelijk ik heb nog nooit zo veel tot in de puntje verzorgde bloedmooie vrouwen vooraan zien staan bij een concert... Nee, ik had liever gezien dat er gewoon een zootje die hard fans werd uitgenodigd die helemaal uit hun dak gingen. Nu vind ik het concert veel en veel te tam, jammer.

Maar goed, ik heb genoeg "Sympathy for the Devil" om Shine a Light, ondanks dat toch met een nette voldoende te beoordelen.

3*

Uitstekende registratie. Scorsese heeft een ijzersterk gevoel voor de muziek van de Stones en weet dit met prachtige beelden en zeer slimme montage goed over te brengen in film. Erg prettige soundmix en er is alles aan gedaan om dit mijlenver te laten uitstijgen boven andere Stones-registraties die dan ook voor het overgrote deel in het niets vallen bij deze. Na Gimme Shelter de beste Stones-film.

Leuk? Ja. Maar of het nou echt veel mooier is dan andere concert registraties? Mwah. Tuurlijk is het mooi gedraaid en vlot gesneden, maar vond het toch ook weer te rommelig om écht boven zichzelf uit te stijgen. En had wel wat meer interviews en achter de schermen dingen van Scorsese zelf willen zien. Had dat misschien nog wel interessanter gevonden dan het concert zelf...

Neem alleen al de nabewerking van de kleuren! Ik heb die DVD box van de A Bigger Bang tour en kan met een gerust hart stellen dat geen van die vier shows ook maar half zo indrukwekkend is (alleen al door de soundmix) als deze registratie. Sowieso was deze film enorm vurig en zijn de angles perfect gekozen. Scorsese nam een goede live-act en maakt deze voor de camera nóg indrukwekkender.

Ik vond het geweldig! Ik heb genoten en de volume knop ging almaar hoger. Ook de gasten Jack White, gweldig! Christina Aquilera (die kan rocken zeg en dat was leuk met ouwe naughty Mick!) en de interactie van Keith met Buddy Guy: grandioos. Geweldig gedaan door Scorsese. Maar afijn, die man kan nauwelijks kwaad doen bij mij.

Ah, it's only rock n' roll and I like, like it, yes I do, I like it......:))

Terwijl ik halverwege bij hun concert in ArenA ben weggegaan in de jaren '90. Ben het jaar vergeten?. Het uitzicht en geluid was beroerd en misschien ook wel het gezelschap, met z'n tweeën.....nah, toch leuker met een groepje misschien of een mix van dit alles? Enfin, m'n mening over de Stones is weer bijgesteld.

Ik vond het leukst ouwe fragment toen aan Mick gevraagd werd of hij dacht dit nog te kunnen of z'n 60e. Antwoord met zijn charmante arrogantie: "Easlily" and so it was.....

Fantastische rock-documentaire met Mick Jagger, 65 jaar jong, en nog zo'n beest op het podium. Een paar liedjes hoorde ik niet zo graag en dan die Clintons die altijd moeten opvallen.

Het concert was volgens mij ten ere van een liefdadigheidsfonds van de Clintons, dus het was niet zo gek dat ze die ook even in beeld brachten (in ieder geval niet alleen omdat zij de Clintons zijn).

Tja, ik vond zeker niet alle nummers even sterk (ik ben desondanks groot Stones-liefhebber), Christina Aguilera interesseert me niet en Mick Jaggers gedrag stond me ook wat tegen.

Gelukkig was de film wel erg mooi in beeld gebracht.

De Stones bewijzen eens te meer nog steeds de beste live-band ter wereld te zijn en Scorsese bewijst eens te meer zijn vakmanschap. Jammer alleen van het beetje brave publiek, waarschijnlijk vip's en rijkeluiskindjes. In ieder geval geen die-hard Stonesfans die 2 nachten voor de deur hebben gelegen om een kaartje te bemachtigen.

Twee uur lang genieten van de beste rockband ooit, dat kan ik alleen maar hoog waarderen. Niet dat Scorsese geen invloed heeft gehad op mijn beoordeling, want het ís allemaal mooi in beeld gebracht, maar het zijn de Stones die de film maken natuurlijk. Het gastoptreden van Buddy Guy bezorgde me kippenvel, wat een artiest!

Qua concertregistratie uitermate geslaagd maar dat kun je wel aan Scorsese over laten. Ik heb de film dan ook beoordeeld over hoe de Stones in beeld worden gebracht en de historische onderbrekingen. De Stones zelf als band vallen heir wat mij betreft toch echt wel door de mand. Keith Richards is niet meer in staat om nog een fatsoenlijke gitaarsolo te spelen. Deze man zit zo in zijn eigen wereldje dat hij nauwelijks nog rekening houdt met wat zijn medebandleden doen. Gelukkig is Ronnie er nog om de boel een beetje te corrigeren. Mick Jagger is natuurlijk bewonderenswaardig hoed die nog op het publiek staat te springen maar na drie kwartier wordt je toch echt helemaal duizelig van deze ADHD-figuur. Ben blij dat ik een kleine tv heb anders was die de hele kamer rond gesprongen. Hoe hij Cristina Aquillera bereidt is gewoon te genant voor woorden. Sommige nummers hebben echter een geweldige uitvoering. Far away Eyes en Champagne en reefer zijn subliem.

Kortom mooi in beel gebracht. Band matig

De deceptie Richards.

Met weinig docu en iets tè grappige Scorsese.

Toch is het concert zelf erg goed in beeld gebracht. En wordt de muziek van de Stones, over het algemeen zeer goed uitgevoerd. Maar goed, dat doen ze zelf, en niet Scorsese.

Dieptepunt is Richards die slechts een schim van zichzelf blijkt te zijn. Rifjes is hij volledig kwijt, valt bij vrijwel elk nummer net iets te laat in en dan begint hij ook nog eens vals met Jagger mee te zingen. Vervolgens mag hij twee liedjes doen, Jagger verlaat het podium. Het eerste is leuk, het tweede een belediging voor iedereen. Scorsese probeert e.e.a. tijdens dit liedje te verbloemen door telkens korte interviews uit den oude doos te tonen. Maar het mocht niet baten. Richard valt genadeloos door de mand (let ook eens op tijdens de summiere shots van het publiek tijdens dit tweede lied). Hij wordt hiervoor al finaal weggespeeld (met name in vocale zin) door Guy, aan wie hij zijn gitaar ter plekke schenkt . Had hij ook maar zoveel zelfkennis tijdens het bestijgen van dit podium. Volg de Stones amper, maar mag toch aannemen dat hij dit niet vaker flikt. Tijdens dit concert is het namelijk erg vaak maar afwachten wat de verslaafde gitarist gaat doen. En het meeste is niet echt knap. En omdat te zien en vooral te horen hoef je echt geen Jan Akkerman te heten.

Toch is het hele concert absoluut de moeite waard, en is het werk van Scorsese vakmanschap. Het docu-gedeelte stelt echter niets voor en is hoogstens leuk voor de echte fans.

Goed.

Ik ben het hier helemaal mee eens.

Wat een chaotische registratie. Er wordt van alles uit de kast getrokken met als gevolg dat je het overzicht compleet verliest. Het beeld lijkt willekeurig heen en weer te springen tussen mediums en close-ups vanuit vele verschillende standpunten. Je krijgt veel te weinig tijd om de muzikanten te zien spelen, je ziet iemand drie snaren aanslaan en weg is ie. Ook ligt de focus veel te veel op Mick Jagger waardoor je de band niet als eenheid ziet spelen. De enige momenten waarop je de drummer ziet is als hij even een leuke break speelt. Die flitsende montage en al die camerabewegingen leiden alleen maar af van waar het om draait; de muziek en de band en de lol die ze hebben.

Kort voor Shine A Light heb ik Stop Making Sense (concert registratie van de Talking Heads) gezien. Die is naar mijn mening duizend maal beter in beeld gebracht. Misschien dat Shine A Light me daarom zo tegen viel. Al vond ik het begin met die voorbereidingen (wat volgens mij redelijk fictief is) best leuk om te zien.

Inmiddels meer cult dan kwaliteit, deze band. Toch zeer veel respect voor de mannen die, eigenlijk tegen alles stromingen in, Rock & Roll nog altijd met hun meebrengen.

Kijk, Richards is een redelijke gitarist. Wood idem, wellicht ietsje beter, Jagger is een matige zanger. Watts drumt strak, maar de slaagjes komen per jaar wat minder hard aan.

Op het eerste gezicht niet echt een band die het zou kunnen maken in de muziek, maar toch gaan de heertjes al zo'n 40 jaar mee.

Qua muziek houdt deze film dus niet echt over, de registratie is naar mijn menig behoorlijk; mooie beelden, hoewel soms iets te gehaast.

En gelukkig, om het muziekgedeelte wat in evenwicht te houden, is daar Buddy Guy. 74 (!) inmiddels en nog altijd één van mijn favoriete bluesmannen, niet alleen door zijn unieke gitaarspel maar ook door zijn ongeevenaarde bluesvoice. Hij liet dan ook geen spaan heel van Richards.

Het deed me wat denken aan Clapton die tijdens The Last Waltz het af moest leggen tegen Robertson, door een gesprongen snaar wellicht, maar ok.

En dan nog Christina Aguilera. Een genante berijding?

Welnee! Zo'n aantijging is pure jaloezie, wie wil dat nou niet als je inmiddels de 60 bent gepasseerd!?

Al met al:

*** en een half.

Zozo, wat een breed scala aan meningen en opmerkingen, ik ga er vanavond maar eens voor zitten, ben altijd wel Rolling Stones fan geweest maar dan vooral van de oude periode met liedjes zoals Lady Jane en Paint It Black. Mijn verwachtingen zijn niet hoog, mede omdat ik de kritiek op Keith helemaal voor me zie en omdat de setlist me niet zo aanspreekt.

Het is geen kunstwerkje maar een aardig concert van die mannen op leeftijd. De muziek is me wel te luid en te lawaaierig. Een band die daar geen last van had was de Talking Heads en zij hebben een film gemaakt dat wel een kunstwerk is geworden: Stop Making Sense. Qua camerawerk en muziek zoveel interessanter dan deze.

LOL! Niet zo zeuren! Gewoon rocken. Nog steeds 5 sterren van mij.

Ik kom wel eens op een rock forum, hartstikke leuk, daar mag je ook teksten gebruiken die hier denk ik niet kunnen, want ze hebben ook vaak onenigheid. Wat mij opvalt is hoeveel heel jonge mensen die ouwe Stones een van de beste rock bands ever vinden. En zo is het! Daarom kon het mij echt geen **** schelen of de belichting wel goed was, de registratie wel oké en hoe andere muziek films eruit zien enz. blablablabla.....ik heb het al gezegd en ik zeg het nog een een keer:

"It's only rock n' roll and I like it!"

Ik heb gisteravond enorm genoten van Shine A Light, wat kunnen deze 60-plussers nog lekker rocken, ook prachtig om die fraaie doorleefde koppen te zien! Het begin voor het concert vond ik wat gekunsteld en rommelig overkomen, de gespeelde setlist sprak me niet altijd aan, het camerwerk was soms wat onrustig of te veel beelden per seconde maar voor de rest KLASSE! Diverse kritische noten in recensies hierboven snap ik niet. Keith maakt wel eens wat uitglijders maar over het algemeen is het een gedreven en enthousiaste, zeer archetypische rock gitarist, ik heb genoten van zijn spel (veel op de elektrische Fender Telecaster maar ook 12-snarige akoestische gitaar), zijn twee zang partijen waren geen top maar de kwetsbaarheid van zijn stem vond ik bij die nummers passen. Cristina Aguilera was betoverend, wat een uitstraling en hoe knap dat ze haar stem perfect aanpaste bij de bluesrock sfeer en dan die 'geile chemie' met Mick, hot, hot, hot! En dan de klachten over het publiek, ik vond er voldoende interactie inzitten tussen de muzikanten en de fans en het waren echt niet allemaal 'babes' die vooraan stonden, eigenlijk was de sfeer gewoon goed met Mick als gangmaker, ongelooflijk dat hij dat nog doet als in zijn jonge jaren. Tot slot nog een applausje voor Buddy Guy, prachtig om te zien hoe Keith zich wegcijferde en duidelijk liet merken hem te waarderen, gaf zelfs zijn gitaar nog kado aan Buddy op het podium! Al met al een fantastisch gebeuren, er had misschien wel meer in gezeten en ik had graag wat meer klassieke rock nummers gehoord en gezien maar Shine A Light is gewoon 4 welverdiende sterren.