Shine a Light (2008)

Ik ben gisteren al naar de voorpremiere geweest in Utrecht, georganiseerd door het Stonesforum. Dit was absoluut een fantastische gebeurtenis en compleet uniek, want nergens anders in de wereld was er een voorpremiere.

Als docu stelt de film behoorlijk teleur, daar het er gewoon geen is.

De film is een fantastische concert registratie en daar beoordeel ik hem dan ook op!

De Stones zijn nog nooit zo mooi in beeld gebracht als bij deze film en dan kun je echt wel het verschil zien tussen doorsnee TV mensen die een concert opnemen, of echt goede cameramensen zoals bij deze film.

Prachtige setlist, nu eens niet helemaal doorsnee zoals meestal en ook een paar onverwacht hilarische momenten (die ik niet zal veraden).

Hoogtepunt was voor mij Keith die You got the silver zong. Staande in een lange, donkere jas en begeleid door Ronnie op een accoustische gitaar. Wonderschoon!

Verder was ook het duet tussen Mick en Christina Aquilera voor mij een hoogtepunt en ze heeft me bijna fan van haar gemaakt.

Ook was de film behoorlijk lang voor een concertfilm (ik geloof wel ruim twee uur), maar hij verveelde geen moment.

Het docu-achtige, of wat er voor door moest gaan, bestond slechts hier uit, dat er tussen de nr's wat oud beeldmateriaal was geedit, maar behalve dat het voor fans allemaal bekend was, leek het ook vaak vrij lukraak er in te zitten.

Voorbeeldje:

De legendarische uitzending van News of the World werd gestart met Mick die per helicopter gebracht werd. Vervolgens werden alle deelnemers aan het gesprek geintroduceerd, waarna er aan Jagger 1 vraag werd gesteld. Vervolgens kreeg je hele andere fragmenten te zien, die er niks mee te maken hadden. Waarom dan al die mensen geintroduceerd werden is me een raadsel, want daar werd verder toch niks mee gedaan en deed er voor de film dus ook niet toe.

Ook door het nr Connection een aantal interviewfragmenten editen was wat mij betreft doodzonde.

Conclusie:

voor een documentaire is de film te ligt en met te weinig inhoud, maar als primaire concertregistratie is ie subliem en overweldigend!

Alleen verwacht je gewoon van iemand als Scorsese meer dan alleen een concert mooi in beeld brengen. Ik wel iig!

Voorlopig vier sterren!

Sport en concertregistraites zijn in de loop der jaren enorm veranderd op technisch vlak, met als gevolg dat het er boeiender uitzag als als voorheen. Scorsese had weliswaar, zo begreep ik, wat Oscar-winnende cameramensen om zich heen verzamelt, maar dat haalde niks uit. Het is een zeer matige, standaards registratie met een heel kleine docu element. In plaats van Scorese had zo een willekeurig regisseur, met voldoende kennis, dit ook kunnen regisseren.

Buiten mijn verwachting om bleek dit een pure concertregistratie te zijn. Het doet dan ook zijn plicht een concert van de Stones, in niet hun beste tijd, te registreren. Voor de ware fan zeker een must en daarom heb ik dit ook opgezet maar voor de niet fan heeft Shine a Light weinig toevoeging. Het is dat het op het affiche staat en hij er even in voorkomt, maar een Scorsese produkt is dit op het eerste gezicht niet. Cinematografisch had hier meer ingezeten met zo iemand aan het roer. Aardig document met als hoogtepunt het duet met Buddy Guy maar Scorsese had zijn aandacht beter kunnen vestigen op een docu inde stijl van No Direction Home. Dat was wat geweest!

3*

Shine a Light

Met deze Shine a Light had ik op een mooie documentaire gehoopt over een band die iedereen toch wel kent. Maar dat sloeg eigenlijk toch wel tegen.

De eerste 10 minuten voldeden perfect aan mijn verwachtingen. Praatten met de crew, vragen stellen,... Maar dan begint ineens het concert. Wat ik dus eigenlijk had verwacht was dat er veel informatie over de groep werd gegeven met daartussen stukken muziek maar eigenlijk krijg je gewoon het tegenovergestelde, een concert met daarin soms wat kleine interviews met de bandleden.

Waarschijnlijk is dit voor de echte Stonesfan een godsgeschenk maar voor iemand dat gewoon wat meer over de groep wou te weten komen slaagt dit toch wel tegen.

2.5* voor de toch wel redelijke muziek

Zelf heb ik de Stones drie keer in het echt mogen bewonderen. In '93 Voodoo Lounge, in '03 40 Licks en als laatste nog in '07 tijdens A Bigger Bang. Die laatste wilde ik eigenlijk niet meer heen gaan omdat ik de kaartjes belachelijk duur vond en de heren al sinds 15 jaar ofzo eigenlijk niets creatiefs interessants meer maken. Maar ja, toen won een vriend van mij gratis kaartjes, dus wie ben ik dan om 'nee' te zeggen

Toch geeft dit wel het probleem met de Stones aan. Het zijn legendarische iconen en ze hebben fantastische muziek op hun conto staan, zonder meer. Echter de laatste 10 - 15 jaar is bijna ieder optreden een soort grote "Best of" show.

Moet de heren meegegeven dat ze hier ook voor wat minder bekende nummers op de setlist hebben gekozen. Op zich is het een aardige mix van bekende Stones knallers en wat bluesy nummers die meer geschikt zijn voor de intiemere setting.

De gastoptredens zijn aardig. Jack White had niet zo gehoeven, aangezien ik de White Stripes een behoorlijk overgewaardeerd bandje vind. Christina Agulera is echt enorm lekker (en klein, viel me op) maar buiten dat heeft ze ook een mooie en soulvolle stem die ik wel prima vond passen. Volgens mij zong Jagger trouwens Live with me tijdens de tour met die achtergrondzangeres, wat ook een erg geslaagde combinatie bleek te zijn. Maar de show wordt toch echt gestolen door Buddy Guy die Keith even een lesje gitaarspelen komt geven, heerlijk En Keith aub laat het zingen aan Mick over, wil je....

Als documentaire is Shine A Light te verwaarlozen. Het begin is wat obligaat gechit chat en verder wordt het een en ander opgeluisterd door oude archiefbeelden die eerder grappig zijn dan dat ze iets vertellen over de geschiedenis van de Stones. Wat overblijft is een behoorlijk mooie concertregistratie, met warme kleuren en een goed geluid. Met het DTS lekker hard aan is het alsof ze in je eigen woonkamer staan te spelen. De camera zit meer op de huid van de muzikanten dan je normaal gesproken bij een concertregistratie ziet. Het enige wat duidelijk lijkt te refereren aan Scorsese achtergrond in speelfilms.

An sich niet zo heel veel commentaar dus, toch staat een ding mij behoorlijk tegen hier. Het is gewoon geen Rock & Roll. Dit krijg je dus als je een theater vult met VIP's en modellen. Die begrijpen dus geen donder van een rock concert. Muziek die je moet genieten met een oud verlept naar zweet en schraal bier stinkend tourshirt. Genietend van een halve liter lauw goudgeel vocht in slappe plastic beker , luidkeels meebrullend met Start me Up!

Werkelijk ik heb nog nooit zo veel tot in de puntje verzorgde bloedmooie vrouwen vooraan zien staan bij een concert... Nee, ik had liever gezien dat er gewoon een zootje die hard fans werd uitgenodigd die helemaal uit hun dak gingen. Nu vind ik het concert veel en veel te tam, jammer.

Maar goed, ik heb genoeg "Sympathy for the Devil" om Shine a Light, ondanks dat toch met een nette voldoende te beoordelen.

3*

Uitstekende registratie. Scorsese heeft een ijzersterk gevoel voor de muziek van de Stones en weet dit met prachtige beelden en zeer slimme montage goed over te brengen in film. Erg prettige soundmix en er is alles aan gedaan om dit mijlenver te laten uitstijgen boven andere Stones-registraties die dan ook voor het overgrote deel in het niets vallen bij deze. Na Gimme Shelter de beste Stones-film.

Leuk? Ja. Maar of het nou echt veel mooier is dan andere concert registraties? Mwah. Tuurlijk is het mooi gedraaid en vlot gesneden, maar vond het toch ook weer te rommelig om écht boven zichzelf uit te stijgen. En had wel wat meer interviews en achter de schermen dingen van Scorsese zelf willen zien. Had dat misschien nog wel interessanter gevonden dan het concert zelf...

Twee uur lang genieten van de beste rockband ooit, dat kan ik alleen maar hoog waarderen. Niet dat Scorsese geen invloed heeft gehad op mijn beoordeling, want het ís allemaal mooi in beeld gebracht, maar het zijn de Stones die de film maken natuurlijk. Het gastoptreden van Buddy Guy bezorgde me kippenvel, wat een artiest!

De deceptie Richards.

Met weinig docu en iets tè grappige Scorsese.

Toch is het concert zelf erg goed in beeld gebracht. En wordt de muziek van de Stones, over het algemeen zeer goed uitgevoerd. Maar goed, dat doen ze zelf, en niet Scorsese.

Dieptepunt is Richards die slechts een schim van zichzelf blijkt te zijn. Rifjes is hij volledig kwijt, valt bij vrijwel elk nummer net iets te laat in en dan begint hij ook nog eens vals met Jagger mee te zingen. Vervolgens mag hij twee liedjes doen, Jagger verlaat het podium. Het eerste is leuk, het tweede een belediging voor iedereen. Scorsese probeert e.e.a. tijdens dit liedje te verbloemen door telkens korte interviews uit den oude doos te tonen. Maar het mocht niet baten. Richard valt genadeloos door de mand (let ook eens op tijdens de summiere shots van het publiek tijdens dit tweede lied). Hij wordt hiervoor al finaal weggespeeld (met name in vocale zin) door Guy, aan wie hij zijn gitaar ter plekke schenkt . Had hij ook maar zoveel zelfkennis tijdens het bestijgen van dit podium. Volg de Stones amper, maar mag toch aannemen dat hij dit niet vaker flikt. Tijdens dit concert is het namelijk erg vaak maar afwachten wat de verslaafde gitarist gaat doen. En het meeste is niet echt knap. En omdat te zien en vooral te horen hoef je echt geen Jan Akkerman te heten.

Toch is het hele concert absoluut de moeite waard, en is het werk van Scorsese vakmanschap. Het docu-gedeelte stelt echter niets voor en is hoogstens leuk voor de echte fans.

Goed.

Voor de tweede keer gezien en ik hoef mijn mening niet drastisch te herzien. Het blijft een fijne registratie van het betreffende concert.