Battle of the Sexes (2017)

Reconstructie van de aanloop naar een publiciteitsstunt opgezet door de 54-jarige voormalige toptennisser (en gokverslaafde) Bobby Briggs [Steve Carrell] onder naam 'Battle of the Sexes', een wedstrijd tegen Billie Jean King [Emma Stone], destijds de beste vrouwelijke tennisser ter wereld. Een interessant en nog altijd actueel onderwerp dat aandacht verdient, maar het scenario van Simon Beaufoy wil teveel vertellen in een daarvoor te korte tijd. De aandacht gaat vooral uit naar King, die een conflict met tennis-promotor Jack Kramer [Bill Pullman] beslecht door haar eigen tennisbond op te zetten en samen met een aantal collega's haar eigen circuit te beginnen waarbij ze een eerlijk(er) salaris krijgen. Bovendien ontdekt ze lesbische gevoelens te hebben voor kapster Marilyn Barnett [Andrea Riseborough] waardoor haar huwelijk met haar echtgenoot Larry [Austin Stowell die nogal wat weg heeft van een jonge Robert Redford] in gevaar komt. Er zijn zeker sterke momenten, zoals de eerste ontmoeting tussen Billie Jean en Marilyn en het moment waarop Larry haar geheim ontdekt, maar het blijft wat teveel op de oppervlakte steken. Carrell is charismatisch als Briggs, lijkt er sprekend op en de montage waarin hij in idiote outfits (als Heidi, met duikvinnen) demonstratiewedstrijden doet zijn hilarisch, maar zijn verhaal komt amper uit de verf. Met het acteerwerk van Stone en Carrell is helemaal niets mis, maar gezien het onderwerp en de kleurrijke, boeiende karakters, had dit film zeker een half uur lange mogen duren om echt recht te doen aan deze mensen en het stukje geschiedenis dat ze met elkaar schreven.

mooie film, en is toevallig nu actueel

“Male chauvinist pig versus hairy legged feminist. No offense. You’re still a feminist, right?”

“No, I’m a tennis player who happens to be a woman.”

Emma Stone, Steve Carell, Silverman, wat humor, een sterke en relevante boodschap en natuurlijk de fenomenale aankleding, heerlijke muziek en algehele jaren 70 sfeer etc. What's not to like? Billy Jean King is een icoon van de tennissport en een bijzonder krachtig en kleurrijk mens, en Stone weet haar tot in de perfectie te benaderen. Bobby Riggs is een clown en Carell weet hem toch iets menselijks mee te geven. Erg sterk gedaan. Battle of the Sexes geeft je als kijker het gevoel alsof je even naar een andere tijd wordt getransformeerd, en het is een heerlijk gevoel.

Sterk. Komedie, ogend als een feministisch sprookje, maar het is allemaal gebaseerd op ware feiten. Een waar feestje om de perfecte jaren zeventig aankleding te herkennen. De finale, opgezet als het einde van een goede Rocky film, is een echte voltreffer. Carell heeft hier niet de absolute hoofdrol maar doet het uitstekend als Riggs, de man aan wie je graag een hekel wil krijgen zonder dat dit echt lukt. Stone is minstens even goed als de vrouw met wie je veel empathie voelt. Zowel als biografie als comedy zeer geslaagd, aanrader.

Niet geweldig, wel leuk. De plot, het waargebeurde verhaal van de legendarische tenniswedstrijd tussen Bobby Riggs en Billie Jean King, steekt een beetje onevenwichtig in elkaar, met niet overal de juiste balans tussen humor en drama. Hier en daar neemt de film ook iets te veel hooi op de vork, waarbij bepaalde plotlijntjes er wat bekaaid afkomen. Neemt niet weg dat dit een zeer onderhoudende film is, met prima rollen van Emma Stone en Steve Carrell. Ook de supporting cast is uitstekend.

Uitstekende film over een tenniswedstrijd tussen een man en een vrouw in 1973. Het onderwerp van deze film is nog steeds actueel. Beide personages worden goed neergezet, maar het verhaal van Billie Jean King is het boeiendst. De uiteindelijke match met hoge inzet is spannend en ontroerend. Emma Stone zet misschien haar beste rol neer hier. Deze tweede tennisfilm van 2017 wint het wat mij betreft van Borg/McEnroe.

Aardig. Ik had verwacht dat dit wat meer over the top zou zijn, maar de film lijkt een accuraat beeld te willen schetsen van Billie Jean en haar strijd. Geen idee hoe accuraat de film uiteindelijk is, maar het is een verhaal is dat ik erg de moeite waard vond om te zien. Mooie rol voor Stone die met zachte stem een erg sterk karakter neerzet. Blijkbaar was ze omringd door ontzettend lieve mensen zoals haar echtgenoot en haar "kapster", voor wie de situatie ook niet al te makkelijk moet zijn geweest, maar hun eigen ongemakken opzij zetten voor haar.

Een portret dat dus een sfeer van authenticiteit heeft; nochtans is de film niet vrij van humor en dat komt natuurlijk door het personage Bobby Riggs, die voortreffelijk door Carrell neergezet wordt. Een enorme clown en dat is wel aan Carrell besteed.

Niet alle biopics zijn even interessant, maar dit is een interessante film die vrij luchtig wegkijkt. 3*.

Leuke reconstructie van de gebeurtenissen rondom de destijds spraakmakende wedstrijd tussen de tennisfenomenen Billie Jean King en Bobby Riggs. De film kent twee parallelle verhaallijnen. Enerzijds feministische strijd voor een gelijke beloning van vrouwelijke tennissters. Anderzijds de ontdekking door Billie Jean King van haar ware seksuele geaardheid.

Ik vind het een beetje jammer dat deze tweede verhaallijn ondergeschikt gemaakt wordt aan het tennisgebeuren, want daar heb ik niet zoveel mee. Desondanks een prima biografische film over een van de beste tennissters aller tijden en haar baanbrekend activisme van toen.

In de top 100 van best betaalde sportfiguren staan welgeteld nul vrouwen. Toch kunnen tennisspeelsters vandaag veel geld verdienen. Dat hebben ze grotendeels te danken aan Billie Jean King. Emma Stone zet haar neer als een harde tante op de tennisbaan en in discussies met gezaghebbers, maar als zachtaardig en twijfelend in het privéleven. Bobby Riggs komt over als een clown die z'n sexistische opmerkingen overdrijft als onderdeel van een act, zonder dat hij het echt meent. Uiterlijk lijken de twee acteurs erg op het origineel.

In de scène bij de kapster creëren het geluid van de schaar en het wrijven door de haren een intieme sfeer. Het slaan op de ballen klinkt alsof er een microfoon vlakbij staat. Helaas klinkt er vervelende muziek tegelijk. Emma Stone beweert zelf waardeloos te zijn in tennis, maar die match zag er verrassend geloofwaardig uit. Hebben ze gebruik gemaakt van dubbels, of urenlang gespeeld en de beste punten gebruikt? Het is een leuke reconstructie geworden van een overhypete match en alle bijhorende discussies.

Ik kende dit verhaal niet. Seksisme krijgt een vijand in de vorm van tennisspeelster Billie Jean King, die er genoeg van heeft dat het prijzengeld voor de vrouwen zoveel lager ligt dan voor de mannen en wil aantonen dat beide geslachten evenwaardig zijn in de sport en daarom ook evenveel horen te verdienen. Haar uitdager is Bobby Riggs, een doorsnee-macho die in zijn privé-leven aan de rand van een scheiding staat en een gokprobleem heeft. Ook de lesbische relatie van Billie Jean met een kapster zet de seksuele revolutie die aan de gang was in de jaren '70 in het daglicht, hoewel King er pas later zou voor uitkomen. Uiteindelijk bleek haar overwinning in de Battle of the Sexes in de VS een belangrijke stap vooruit naar de gelijkheid tussen man en vrouw.

Stone bracht het er goed vanaf en vind ik altijd sympathiek en aaibaar overkomen in haar films. Haar personage is wat minder vrouwelijk dan anders maar haar acteercharisma is er niet minder om. Carrell mag weer voor de humor zorgen maar er hangde toch ook iets zieligs rond hem wanneer de problemen met zijn vrouw (Elisabeth Shue) erbij betrokken worden en hij op het einde eenzaam moet afdruipen . Ook een film die totaal niet moraliserend is en het thema heel los en luchtig brengt. Dikke 3,5*

Deze was onlangs op tv en me er ook eens aan gewaagd. Ik kende het verhaal niet en ondanks dat het een sportfilm was, was het toch wel de moeite om gezien te hebben.

Het is wel leuk gebracht en de cast was goed op dreef. Ook de lange speelduur stoorde niet.

Prima film.

Een aantal weken terug zag ik On the Basis of Sex (2018), een soortgelijke film over gendergelijkheid, maar dan met Ruth Bader Ginsburg in de schijnwerpers. Beide gebeurtenissen spelen zich af in ongeveer dezelfde periode, niet geheel toevallig natuurlijk en ongetwijfeld zijn er nog zo enkele van die verhalen over overgelijkheden, denk ook maar aan The Black Power Movement.

Battle of the Sexes is een erg luchtige entertainende film geworden waarbij zware thema's als genderongelijkheid, holebi's en ontrouw met de mantel der liefde worden omarmt. De relatie van BJK met haar kapster wordt amper bekritiseerd, mede wellicht ook omdat in het echt de man van BJK er ook niet te veel spel van maakte. Zoals hij het ook al zei telt er voor haar maar één ding, en dat is tennis.

Steve Carell speelt zichtbaar geamuseerd de flamboyante en provocerende Bobby Riggs, een voormalige nummer 1 die op vijvenvijftig jarige leeftijd dringend zijn leven moet heropnemen. Battle of the Sexes is een crowdpleaser met de nodige luchtigheid die vooral het grote publiek zal smaken. Jammer wel dat Margaret Court er nogal sip en onsympathiek vanaf komt ...

Een kans die producenten uiteraard niet konden laten liggen, deze symbolische tennismatch, waarin patriarchale idiotie het opnam tegen feministisch empowerment. Vanuit hedendaags perspectief is de botsing tussen idealen haast prehistorisch te noemen, en net dat maakt een film als deze zo belangrijk voor de wereld vandaag: de tijd dat vrouwen enkel goed waren voor keuken en slaapkamer, ligt in essentie akelig dicht in het verleden. Memento, memento!

Cinematografisch noch narratief maakt het regisseursduo jammer genoeg iets bijzonder van deze ‘Battle of the sexes’. Van het acteren over de cameravoering en de muziek tot de biografische accenten in het verhaal: het is degelijkheid troef. Zelfs het gewetensconflict waar Billie Jean King (Emma Stone verschijnt allicht nooit meer zo kneuterig op het witte doek?) finaal mee worstelt aangaande haar geaardheid, komt amper uit de verf, al maakt het scenario een interessante koppeling tussen vrouwenrechten en de implicaties daarvan voor de holebibeweging...

Enfin, noem deze verfilming hooguit onderhoudend dus. Al verdient het onderwerp het voordeel van de twijfel. Anderzijds, wie even dieper graaft op het net: mogelijks liet Riggs zich met opzet verslaan om gokschulden te vereffenen! Als dat zo is, dan is ook deze verfilming koren op de molen van het entertainmentcircus rondom de betreffende match. Toeschouwers mogen toch hopen dat Jonathan Dayton en Valerie Faris zich grondig hebben geïnformeerd...waarheid, o waarheid?

3*

Moeilijke film om te beoordelen, omdat ik me de hele tijd afvroeg of het nou gaat om de wedstrijd uit de titel of om de persoonlijke bewustwording van Billie Jean King. Je zou kunnen zeggen dat ik de film maar gewoon over me heen moet laten komen, maar ik blééf me toch maar afvragen wat het een met het ander te maken had: zijn de machopraatjes van Bobby Riggs nog een extra aansporing voor King om haar hakken in het zand te zetten en nóg harder te strijden voor gelijke rechten voor vrouwen? Gelukkig bleef de film tot en met het einde grappig en boeiend, mede dankzij Stone (goed als altijd), Carell (steelt moeiteloos elke scène met zijn manische energie) en Riseborough (verleidelijk ondanks haar overdadige pruik).

        Overigens staat me bij dat dit veel meer een "handjeklap"-wedstrijd was omdat Riggs zelf al overtuigd was van Kings gelijk en hij dus als het ware "advocaat van de duivel" ging spelen zodat extra duidelijk zou worden dat vrouwen niet de tweederangs sporters waren waarvoor iemand als Jack Kramer ze versleet. Maar in deze film lijkt van die onderlinge verstandhouding tussen Riggs en King geen sprake te zijn, hoewel tegelijkertijd niet altijd duidelijk wordt in hoeverre Riggs' houding bepaald wordt door een serieuze overtuiging en in hoeverre die voornamelijk voortkomt uit het opportunisme van de controversiële stunt die hij voor zich ziet.

Over deze wedstrijd en alles eromheen zal nooit een eerlijke rationele film gemaakt kunnen worden , Emma stone en Steve Carell doen het qua acteren dan aardig maar daar is alles mee gezegd , wel naar ook hoe Court door het slijk word gehaald in deze film .

Aan de andere kant hebben we de zogenaamde heldin van dit verhaal: een vrouw met een zeer trouwe echtgenoot. Ze gaat vreemd, maar hij blijft bij haar om haar te steunen. En welke dankbaarheid toont ze hem daarvoor terug? Zodra ze hem niet meer nodig heeft, laat ze hem vallen als een baksteen. Is zij echt de heldin in dit verhaal? Ik snap er niets van, want welke morele normen worden hier eigenlijk gepromoot?.

Ze krijgt nog steeds veel aandacht, net als vorig jaar na het incident met Serena Williams (waarbij Williams zich zeer onbehoorlijk gedroeg tegenover de umpire). Zelfs toen werd ze nog steeds gesteund en werd wangedrag zelfs toegejuicht.

Het is overduidelijk dat de film de mythe van feminisme niet ter discussie mag stellen , hoe radicaal verdraaid de feiten ook zijn.

Je moet toch wel erg stom zijn om een zwaar bevochten overwinning door een top tennister in haar prime over een 55 jarige ex prof te zien als een victory .

Hoe vrouwen in de media worden beschermd ( ook de sport kant) zagen we een tijd terug weer eens live zich ontvouwen , John mcenroe waagde het om de waarheid te vertellen en in een radio interview te verkondigen dat Serena williams 700 zou staan qua ranking in de ATP in haar prime , de verontwaardiging was groot en iedereen eiste een verontschuldiging maar Mac hield zijn rug recht