Battle of the Sexes (2017)

In de top 100 van best betaalde sportfiguren staan welgeteld nul vrouwen. Toch kunnen tennisspeelsters vandaag veel geld verdienen. Dat hebben ze grotendeels te danken aan Billie Jean King. Emma Stone zet haar neer als een harde tante op de tennisbaan en in discussies met gezaghebbers, maar als zachtaardig en twijfelend in het privéleven. Bobby Riggs komt over als een clown die z'n sexistische opmerkingen overdrijft als onderdeel van een act, zonder dat hij het echt meent. Uiterlijk lijken de twee acteurs erg op het origineel.

In de scène bij de kapster creëren het geluid van de schaar en het wrijven door de haren een intieme sfeer. Het slaan op de ballen klinkt alsof er een microfoon vlakbij staat. Helaas klinkt er vervelende muziek tegelijk. Emma Stone beweert zelf waardeloos te zijn in tennis, maar die match zag er verrassend geloofwaardig uit. Hebben ze gebruik gemaakt van dubbels, of urenlang gespeeld en de beste punten gebruikt? Het is een leuke reconstructie geworden van een overhypete match en alle bijhorende discussies.

Ik kende dit verhaal niet. Seksisme krijgt een vijand in de vorm van tennisspeelster Billie Jean King, die er genoeg van heeft dat het prijzengeld voor de vrouwen zoveel lager ligt dan voor de mannen en wil aantonen dat beide geslachten evenwaardig zijn in de sport en daarom ook evenveel horen te verdienen. Haar uitdager is Bobby Riggs, een doorsnee-macho die in zijn privé-leven aan de rand van een scheiding staat en een gokprobleem heeft. Ook de lesbische relatie van Billie Jean met een kapster zet de seksuele revolutie die aan de gang was in de jaren '70 in het daglicht, hoewel King er pas later zou voor uitkomen. Uiteindelijk bleek haar overwinning in de Battle of the Sexes in de VS een belangrijke stap vooruit naar de gelijkheid tussen man en vrouw.

Stone bracht het er goed vanaf en vind ik altijd sympathiek en aaibaar overkomen in haar films. Haar personage is wat minder vrouwelijk dan anders maar haar acteercharisma is er niet minder om. Carrell mag weer voor de humor zorgen maar er hangde toch ook iets zieligs rond hem wanneer de problemen met zijn vrouw (Elisabeth Shue) erbij betrokken worden en hij op het einde eenzaam moet afdruipen . Ook een film die totaal niet moraliserend is en het thema heel los en luchtig brengt. Dikke 3,5*

Deze was onlangs op tv en me er ook eens aan gewaagd. Ik kende het verhaal niet en ondanks dat het een sportfilm was, was het toch wel de moeite om gezien te hebben.

Het is wel leuk gebracht en de cast was goed op dreef. Ook de lange speelduur stoorde niet.

Prima film.

Een wedstrijd was het niet , meer een circus act hij nam het niet zo serieus , hij was tenslotte al lang gestopt met proftennis , was 55 jaar en voor deze wedstrijd bereidde hij zich nauwelijks serieus voor terwijl zij dat wel deed .

Wel hypocriet trouwens dat er zo veel ophef was over gelijke betaling tussen mannen en vrouwen want anno nu krijgen vrouwen evenveel betaald in alle grand slams als de mannen en dat terwijl de mannen

best of 5 sets moeten spelen en vrouwen maar best of 3 .

Vrouwenmatches duren daardoor bijna nooit langer dan 2 uur terwijl de mannen soms meer dan 4 uur op de baan staan per wedstrijd en als een je 7 wedstrijden moet spelen om wimbledon kampioen te worden kun je dan wel uitrekenen hoeveel langer je daarvoor moet werken .

In feite krijgen vrouwen al jaren daardoor nu veel beter betaald dan mannen omdat ze er veel minder arbeid voor hoeven te verichten .

Over deze ongelijkheid en onrechtvaardigheid blijft het echter muistil , niemand die daar zijn mond over durft open te doen ,( vrouwen al zeker niet ) en mannen niet omdat ze bang zijn om gebrandmerkt te worden als sexistisch.

de echte verliezer was naar mijn mening niet Bobby Riggs maar Larry king , terwijl hij al wist dat ze hem ontrouw was met die kapster bleef hij haar toch steunen in aanloop naar die wedtrijd .

Toen dat eenmaal achter de rug was kon hij vertrekken .

Het eindresultaat daar van kunnen we nu nog steeds zien in haar , ze zoekt nog steeds de publiciteit op

waar het maar kan met haar feministische praatje en toen Serena williams zich zo onbeschoft gedroeg tijdens de US open finale van 2018 was ze er als de kippen bij om haar gedrag goed te praten .

Hoe Margeret Court in deze film werd geportreteerd was trouwens een regelrechte schande , en dat alleen omdat ze traditionele normen en waarden had , tja als je niet met de feminist sisterhood meeloopt mag je blijkbaar uitgekotst worden .

En daar is een hele logische reden voor die simpel verklaarbaar is in de term ( vraag en aanbod) .

En wees eens eerlijk , zou jij je niet bekocht voelen als je voor de wimbledon finale bij de vrouwen evenveel moet betalen voor een kaartje als de mannen maar dat die wedstrijd binnen een uur afgelopen kan zijn

terwijl je bij de mannen vaak meer dan 2 uur toptennis te zien krijgt .

Als ik de keuze zou moeten maken tussen Serena williams of federer , Nadal Djokovic dan is die keuze echt niet moeilijk .

Een aantal weken terug zag ik On the Basis of Sex (2018), een soortgelijke film over gendergelijkheid, maar dan met Ruth Bader Ginsburg in de schijnwerpers. Beide gebeurtenissen spelen zich af in ongeveer dezelfde periode, niet geheel toevallig natuurlijk en ongetwijfeld zijn er nog zo enkele van die verhalen over overgelijkheden, denk ook maar aan The Black Power Movement.

Battle of the Sexes is een erg luchtige entertainende film geworden waarbij zware thema's als genderongelijkheid, holebi's en ontrouw met de mantel der liefde worden omarmt. De relatie van BJK met haar kapster wordt amper bekritiseerd, mede wellicht ook omdat in het echt de man van BJK er ook niet te veel spel van maakte. Zoals hij het ook al zei telt er voor haar maar één ding, en dat is tennis.

Steve Carell speelt zichtbaar geamuseerd de flamboyante en provocerende Bobby Riggs, een voormalige nummer 1 die op vijvenvijftig jarige leeftijd dringend zijn leven moet heropnemen. Battle of the Sexes is een crowdpleaser met de nodige luchtigheid die vooral het grote publiek zal smaken. Jammer wel dat Margaret Court er nogal sip en onsympathiek vanaf komt ...

Haar traditionele normen en waarden leiden er bij haar toe dat ze, als pastoor in een kerk, racistische en homofobe uitspraken doet. Homo's/lesbiennes maken volgens haar een 'duivelse keuze'. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat zij daar tijdens haar carriere anders over dacht en het is dus niet zo onterecht dat zij in deze film zo geportretteerd wordt. Ik moet trouwens verder wel lachen om dit hele ouderwetse betoog van jou. Het staat wel buiten kijf hoor, dat mannen een veel hoger niveau halen dan vrouwen en dat elke mannelijke top vijftig-speler van elke vrouwelijke top vijftig-speler wint, maar het gaat ook vooral om de benadering van vrouwen in die tijd he. Als je niet kunt inzien dat vrouwen daar kwaad van werden en waarom zij streden voor gelijkheid, dan heb jij het nodige gemist.

[/quote]

Haar traditionele normen en waarden leiden er bij haar toe dat ze, als pastoor in een kerk, racistische en homofobe uitspraken doet. Homo's/lesbiennes maken volgens haar een 'duivelse keuze'. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat zij daar tijdens haar carriere anders over dacht en het is dus niet zo onterecht dat zij in deze film zo geportretteerd wordt. Ik moet trouwens verder wel lachen om dit hele ouderwetse betoog van jou. Het staat wel buiten kijf hoor, dat mannen een veel hoger niveau halen dan vrouwen en dat elke mannelijke top vijftig-speler van elke vrouwelijke top vijftig-speler wint, maar het gaat ook vooral om de benadering van vrouwen in die tijd he. Als je niet kunt inzien dat vrouwen daar kwaad van werden en waarom zij streden voor gelijkheid, dan heb jij het nodige gemist. [/quote]

top 50 ? zelfs serena williams kon toendertijd niet winnen van Karsten braash en die stond toen net in de top 700 .

Over Court kan ik niet oordelen ik ken haar uitspraken niet , maar ik neem de mediaaandacht hierover wel met een flinke korrel zout , het zal niet de eerste keer zijn dat ze dingen opkloppen en uit zijn verband trekken .

Je kan dan verder wel lachen om mijn zogezegde ouderwetse betoog maar het zijn verder gewoon feiten die staan als een huis .

vrouwen halen het niveau gewoon niet dus waarom zouden ze dan gelijk ( of in dit geval zelfs beter betaald moeten worden ? dat is in feite dus gewoon sexisme omgekeerd , dus als het sexisme tegen vrouwen is schreeuw je moord en brand maar als het omgekeerd is ( wat al jaren zo is ) dan is het allemaal prima .

In feite ben je dus gewoon superhypocriet als je het woord gelijkheid nu in je mond neemt .

In een andere sport ( voetbal) zien we nu ook de lachwekkende discussie oplaaien waarin die rare Rapinhoe

van het amerikaanse team maar blijft zeiken dat ze evenveel wil verdienen als haar mannelijke collega's

en dat terwijl er in vergelijking met het mannenvoetbal geen kip naar hun wedstrijden komt kijken .

[quote]MarkFish schreef:

[quote]clubsport schreef:

Ik heb helemaal niks gemist , sterker nog, ik ben erg goed geinformeerd over dit onderwerp in al zijn aspecten over heden en verleden .

Ik zie ook in dit soort discussies altijd hetzelfde patroon terugkomen in de reacties , de feiten van mijn kant worden altijd met emoties beantwoord en op de feiten wordt vrijwel nooit ingegaan.

Logisch natuurlijk want zou je werkelijk en eerlijk op de feiten ingaan dan zou je de eerlijke conclusie moeten trekken dat ik gelijk heb .

In plaats daarvan reageer je met emotie , het probleem is echter dat emotie zeer manipuleerbaar is .

Het is algemeen bekend dat vrouwen veel meer eerst reageren vanuit emotie en pas veel later rationeel gaan denken , mannen reageren juist meer eerst rationeel en daarna emotioneel ( althans dat was vroeger zo)

Daardoor zijn vrouwen veel meer manipuleerbaar en zie je ook in de benadering vanuit de reclamewereld waarin reclame voor vrouwen veel meer emotioneel manipulatief en onlogisch wordt neergezet .

We leven anno nu in een wereld waarin het vrouwelijke perspectief het enige juiste perspectief lijkt te moeten zijn ( tenminste dat is wat de media erin blijft stampen ) het wordt gezien als moreel superieur en drijft op een mix van emotie manipulatie en leugens waarin rationeel denken en feiten naar de achtergrond zijn verdrongen .

Superzachte Film over een hard onderwerp....... Werd er echt zo weinig gesproken???

Het is overduidelijk dat die tenniswedstrijd nep was en dat Riggs expres verloor. Om die reden alleen al is deze film ongeloofwaardig.

Een kans die producenten uiteraard niet konden laten liggen, deze symbolische tennismatch, waarin patriarchale idiotie het opnam tegen feministisch empowerment. Vanuit hedendaags perspectief is de botsing tussen idealen haast prehistorisch te noemen, en net dat maakt een film als deze zo belangrijk voor de wereld vandaag: de tijd dat vrouwen enkel goed waren voor keuken en slaapkamer, ligt in essentie akelig dicht in het verleden. Memento, memento!

Cinematografisch noch narratief maakt het regisseursduo jammer genoeg iets bijzonder van deze ‘Battle of the sexes’. Van het acteren over de cameravoering en de muziek tot de biografische accenten in het verhaal: het is degelijkheid troef. Zelfs het gewetensconflict waar Billie Jean King (Emma Stone verschijnt allicht nooit meer zo kneuterig op het witte doek?) finaal mee worstelt aangaande haar geaardheid, komt amper uit de verf, al maakt het scenario een interessante koppeling tussen vrouwenrechten en de implicaties daarvan voor de holebibeweging...

Enfin, noem deze verfilming hooguit onderhoudend dus. Al verdient het onderwerp het voordeel van de twijfel. Anderzijds, wie even dieper graaft op het net: mogelijks liet Riggs zich met opzet verslaan om gokschulden te vereffenen! Als dat zo is, dan is ook deze verfilming koren op de molen van het entertainmentcircus rondom de betreffende match. Toeschouwers mogen toch hopen dat Jonathan Dayton en Valerie Faris zich grondig hebben geïnformeerd...waarheid, o waarheid?

3*

Dit kan enkel in Amerika! Deze 'Battle' tussen Bobby Riggs (Steve Corell) en Billie Jean King (Emma Stone) is een merkwaardig stuk sportgeschiedenis. Vrouwen komen terecht op voor hun rechten. Verdienen mannen in de wereld van de topsport (en ook daarbuiten) veel geld, dan hebben vrouwen ook recht op hun deel van de koek. Wat zij presteren mag gezien worden. Billie Jean King bewees het.

Vooral het laatste halfuur van de film is bijzonder goed gemaakt: spannend (ook al ken je het resultaat) en meeslepend. Al stoorde de muziek me wel enigszins. Emma Stone leverde een prima prestatie af.

Vreemd dat deze film en zelfs het waargebeurde verhaal niet beter bekend is in Europa.

Moeilijke film om te beoordelen, omdat ik me de hele tijd afvroeg of het nou gaat om de wedstrijd uit de titel of om de persoonlijke bewustwording van Billie Jean King. Je zou kunnen zeggen dat ik de film maar gewoon over me heen moet laten komen, maar ik blééf me toch maar afvragen wat het een met het ander te maken had: zijn de machopraatjes van Bobby Riggs nog een extra aansporing voor King om haar hakken in het zand te zetten en nóg harder te strijden voor gelijke rechten voor vrouwen? Gelukkig bleef de film tot en met het einde grappig en boeiend, mede dankzij Stone (goed als altijd), Carell (steelt moeiteloos elke scène met zijn manische energie) en Riseborough (verleidelijk ondanks haar overdadige pruik).

        Overigens staat me bij dat dit veel meer een "handjeklap"-wedstrijd was omdat Riggs zelf al overtuigd was van Kings gelijk en hij dus als het ware "advocaat van de duivel" ging spelen zodat extra duidelijk zou worden dat vrouwen niet de tweederangs sporters waren waarvoor iemand als Jack Kramer ze versleet. Maar in deze film lijkt van die onderlinge verstandhouding tussen Riggs en King geen sprake te zijn, hoewel tegelijkertijd niet altijd duidelijk wordt in hoeverre Riggs' houding bepaald wordt door een serieuze overtuiging en in hoeverre die voornamelijk voortkomt uit het opportunisme van de controversiële stunt die hij voor zich ziet.