Into the Wild (2007)

Het was eerst een quote door kappeuter die ik aanhaalde. Wil je dan wel hem eerst de schuld geven??? . Je schreef dit destijds "Slechte acteurs, (veel te amerikaans koppie), ongeloofwaardig, de film was te chique voor de cast." Slaat zo lijkt het op de acteurs.

Maar 't is al goed hoor. Al ben ik het er geloof ik niet mee eens. Ik vind Hirsch prima voldoen.

Je zegt het zelf al, het slaat op de acteurs.

En dat je het er niet mee eens bent kan ik begrijpen, want ik ben geloof ik de enige die dat denkt.

We gaan de Amerikaanse kant op en mensen herkennen het niet meer

Je vindt dat Emile, die een Amerikaan speelt, een Amerikaans koppie heeft, en als we hem geloofwaardig vinden overkomen als Amerikaan (dehh), gaan we de Amerikaanse kant op. Hmm..

Ja, omdat, hij in de categorie amerikaan valt die onecht is, en daarmee is hij ook als acteur niet veel waard.

De categorie echt is bijzonder, en daar komen ook weinig, maar wel de beste, acteurs uit die je meenemen in een verhaal en je alles doen geloven, Een film als deze had zo'n acteur nodig.

er zit welzeker komedie in

althans eerste gedeelte

naar mijn inzien heeft sean penn de genknipte persoon voor de hoofdrol ingezet.

de scene in het begin wanneer dinges met z'n ouders aan tafel zat in dat restaurantje vond ik echt ongelovelijk leuk... heel sfeervol^^

De mooiste scene van de film is wat mij betreft die waarin de vader van Chris mentaal helemaal instort en radeloos op straat gaat zitten. Fenomenaal acteerwerk van William Hurt.

Ik vind de mooiste scenes degene waarin Chris van de natuur in Alaska leeft, vis vangt, zaden zoekt, op dieren jaagt, een wandeling maakt en gewoon geniet van de vrijheid en van het leven.

De sociale scenes zijn zeker wel belangrijk voor de film, maar zeker niet de sterkste/mooiste.

Prachtige film, wat een super acteerwerk. Ik krijg accuut zin om zelf de wijde wereld in te trekken!

Om even een oude quote op te halen. Ik vond het verloop van het verhaal, op de manier waarop Penn het vertelt, wel degelijk ongeloofwaardig.

Chris McCandless vertrekt, en op zijn reis komt hij de meest liefdevolle mensen tegen. Het hippie-paar sluit hem in hun armen als zoon die ooit vertrokken is, de granenboer heeft z'n grote vriend eindelijk gevonden, opa heeft eindelijk een kleinzoon en het eerste de beste meisje wordt, zonder een woord uitgewisseld te hebben, verliefd op deze fantastische jongen. Met als klap op de vuurpijl zal onze supertramp natuurlijk geen gebruik van deze kleine meid maken, ze kan op deze leeftijd niet zwanger van hem worden.

Chris McCandless wordt gewoon neergezet als 'supertramp', zonder enige negatieve eigenschap. Meneer Chris de egoïst McCandless vertrekt alleen wel de wijde wereld in zonder ook maar iemand op de hoogte te brengen. Onder de smoes: 'Anders gaan mijn ouders naar me zoeken', verteld hij ze niks. Ik denk dat je gewoon een egoïstische klootzak moet zijn, om dit te kunnen verdragen. Maar Penn laat geen eigenschap van deze ‘engel’ zien, waar aan te zien is dat er iets aan schort. Op deze manier zet Penn een volkomen ongeloofwaardig personage neer, waardoor het waargebeurde verhaal toch niet zo waarheidsgetrouw lijkt te zijn.

Daarbij gaat Chris gewoon overduidelijk slecht voorbereid naar Alaska. Hij krijgt op het laatste moment laarzen aangeboden, omdat je voeten blijkbaar koud kunnen worden in de sneeuw. Chris heeft het geluk dat hij nog zijn 'magic bus' tegenkomt, want anders was hij waarschijnlijk nog eerder gestorven. Het is gewoon absurd om aan een dergelijk reis te beginnen, met een dergelijke voorbereiding.

Desalniettemin loopt het verhaal wel lekker door en vliegen de 2,5 uur om. De wildernis wordt daarbij lekker geromantiseerd, waardoor het verlangen naar dit leven groter wordt. Het gevoel dat de film oproept doet me een beetje denken aan ‘The Shawshank Redemption’. In ‘The Shawshank Redemption’ wordt het gevangenisleven ook als vredelievende plek neergezet, en dat zorgt onder andere gewoon voor een fijne kijk ervaring. Ik denk dat dit ook de kracht van ‘Into The Wild’ is, en de een slikt dit gewoon makkelijker dan de ander. Het is voor mij dan ook geen verrassing dat de film het op MovieMeter zo goed doet.

Interessant stukje MXO, ik kan me er wel deels in vinden eigenlijk. Ik wil de film binnenkort een keer herzien en kijken of ik me ook aan de punten die jij noemt kan ergeren. Want sommige punten, met name de sociale contacten, vond ik ook niet erg sterk en interessant en mijn 4,5* gaan dan ook vooral uit naar wat jij de 'geromantiseerde natuur' noemt.

Ik begrijp wat je daarmee bedoelt, maar ik ben zoiezo al een liefhebber van de stilheid en de eenvoud van de natuur en de vrijheid, en ik vond deze romatisering daarom geheel correct en mooi op het beeld gebracht.

En wat betreft de onvoorbereidheid waarmee Chris vertrok, die vind ik zeker niet ongeloofwaardig. Ik kan me goed voorstellen dat je op zo'n manier vertrekt en ziet waar je strand en wat je tegemoet komt. Zelf heb ik ook zoiets ervaren, door met een brommer West Afrika in te trekken, waarbij ik ook niet wist hoe het zou verlopen en waar ik terecht zou komen. Dus deze keuze van Chris is in mijn ogen niet ongeloofwaardig.

Ik kan me goed vinden in je analyse MXO (en laat het duidelijk zijn dat ik ook wel degelijk bezwaren heb tegen de film), maar wat ik wel naar voren vind komen is dat het een onbezonnen daad was. Het geluk en leven lachte heb blijkbaar toe in de periode in de States. Hij is behoorlijk hard met zichzelf geconfronteerd toen-ie eenmaal in Alaska was. De balanas tussen die twee had misschien beter gekund, maar het feit dat-ie zichzelf wel voor z'n kop kon slaan van zoveel onbezonneheid met name de scene dat hij terugwil en blijkt dat het stroompje een kolkende ijswaterrivier is en hij via een tak bijna verdrinkt geef goed die wanhoop weer. Ik vond Hirsch daar goed in die rol passen.

Het stuk in de Filmkrant van vorige maand geeft dat dualistische dat ik (en jij nog meer hebt) duidelijk weer, omdat het lijkt of Penn niet kan kiezen tussen McCandless als Jezusfiguur of als onbezonnen jongere.

Ik denk dat Sean Penn de film ook op het juiste moment heeft uigebracht. Ik denk dat er een grote behoefte is, om na te denken over de nadelen van de consumptiemaatschappij. Daarbij hebben programma's als 'Ultimate Survivor' en 'Survivorman' volgens mij veel bekijks. Ikzelf vind het onderwerp ook verschrikkelijk interessant en ik denk dat de film daarom ook goed gewaardeerd wordt.

Ik bedoel ook niet dat de keuze van Chris ongeloofwaardig is, ik denk eerder dat de keuze verschrikkelijk dom is. Ik denk dat het naief is om op deze manier Alaska in te trekken. Maar weer laat Penn nergens zien dat Chris naief of onverantwoordelijk is. Nergens worden zijn negatieve eigenschappen betreffende dit onderwerp uitvergroot. Ik wil hiermee overegens geen kritiek op jouw ervaringen geven.

Dat Christopher een relatief naïeve jongeling is die de dag neemt zoals hij komt, lees je toch constant tussen de lijnen door? Net zoals het feit dat hij lichtjes egoïstisch uit de hoek durft te komen. Allemaal zeer subtiel. Althans naar mijn filmbeleving.

Dat is nu juist het probleem. Chris is een naïeve jongen en hij is egoïstisch. Tuurlijk merk je dat in het verhaal, alleen merk je dat niet aan het persoon Chris. Chris wordt bijna neergezet, zoals Mochizuki Rokuro het mooi verwoord, als een Jezusfiguur, terwijl er genoeg aan Chris mis is. Hierdoor verliest de film kracht en geloofwaardigheid.

Je verwoord precies het gevoel dat ik heb bij Into The Wild heb. Chris is een onbezonnen jongere, deze moet Penn ook neerzetten in het verhaal, maar hij zet hem neer als Jezusfiguur.

Dat was inderdaad ook mijn probleem bij deze film. Schitterende beelden, maar dat einde vond ik erg on-Penniaans, om het zo maar te noemen. Geldt ook voor - inderdaad - de manier waarop Chris wordt neergezet. Ik ben dus niet de enige.

Ik moet het wel goed citeren. Het ging om een Christus-figuur, niet om een Jezus-figuur (subtiele nuance). Hier het hele stuk.

edit: het linken van het artikel lukt even niet, alleen de startpagina van de Filmkrant (via archief kun je het artikel zoeken). Ze noemen Chris een naïeve tiener, klopt eigenlijk ook niet, want hij was ouder. Maar zo wilde ik m ook omschrijven, maar noemde 'm toen maar onbezonnen jongere

Geweldig mooie film alleen had ik wat meer mooie beelden verwacht en wat minder gelul.

Het duurde even voordat ik echt mee kon leven met Chris McCandless in deze film. Ik vond het namelijk een arrogante bal. Hij is zo'n typische adolescent die denkt dat hij een held is en dat zijn meningen over de maatschappij (die allemaal negatief zijn) de enige waarheden in de wereld zijn. Ik zat eigenlijk niet te wachten op een hoofdrolspeler die de wildernis in trekt bijna alleen maar om de mensheid eens een soort van lesje te leren. Ik begreep die McCandless echt niet, want hoe meer hij zeurde over de hypocrasie van de mensen, hoe sympathieker zijn metgezellen vaak waren. McCandless was gewoon een koppige vent met oogkleppen op, die maar één kant van de maatschappij ziet. Een negatieve kant, maar het lijkt wel alsof hij stiekem alleen deze kant wil zien, puur om zichzelf een doel te geven. Hij deed me aan Travis Bickle uit Taxi Driver denken. Alleen komt Travis Bickle's negatieve beeld voort uit eenzaamheid en zoekt McCandless juist de eenzaamheid op door de negatieve beelden.

Maar gelukkig kwam het toch nog helemaal goed met de film. Sean Penn leek begrepen te hebben dat McCandless' acties niet helemaal rationeel waren. En ik was nog blijer om te zien dat de clou van McCandless' reis is dat de mensheid zo slecht nog niet is en dat je gewoon anderen om je heen nodig hebt. Het mooie aan de film (en wat volgens velen hier de zwakte is) is dat Penn er niet voor kiest om McCandless óf als een held óf als een klootzak neer te zetten (iets wat Martin Scorsese in Taxi Driver overigens ook niet deed). Penn gaat voor de middenweg en dat levert een uiteindelijk prachtig portret op. Penn was zich bewust van de fouten van McCandless, maar had ook een zekere bewondering voor zijn doorzettingsvermogen voor de radicaliteit van diens acties. Een Jezusfiguur wordt McCandless in deze film in mijn ogen nooit. Het is gewoon een typische rebel, met zijn goede en slechte eigenschappen.

Het is dan ook tekenend dat de mooi geschoten scènes in de wildernis niet eens de beste zijn, maar dat het toch de ontmoetingen met andere personages zijn die de film zijn ware hart geven. Hal Holbrook wil ik hier in het bijzonder noemen. Ik had voor deze film nog nooit van de beste man gehoord, maar hij heeft een diepe indruk achter gelaten. Het speelt een personage dat al snel onevenwichtig neergezet kan worden, maar hij ontwijkt alle valkuilen. En het is aan hem te danken dat die scène in die auto niet vals sentimenteel wordt, maar echt ontroerend. Verder heeft de film natuurlijk een zeer solide cast, met onmisbare karakteracteurs als Catherine Keener, William Hurt en Marcia Gay Harden. Zelfs Vince Vaughn overtrefd zichzelf deze keer.

De kritiek die ik wel heb is dat de film, met name in het begin, soms wat fragmentarisch is, waardoor ik het avontuur soms niet zo sterk ervaarde als gekund had. En waar komt toch het gekke idee vandaan dat Skandinavische vrouwen altijd zomaar hun kleren uittrekken waar wildvreemden bij zijn? Dat is een vooroordeel die ik vaak in komedies zie, maar het wordt toch wel heel bizar om zoiets aan te treffen in een serieuze film als Into the Wild.

Ik ben ook best benieuwd naar het boek geworden, nu. Gewoonlijk hou ik er niet van om een vergelijking tussen boek en film te maken, maar ditmaal kan het interessant zijn. Ik dacht trouwens dat McCandless de film gewoon zou overleven en dat hij zelf het boek geschreven had. Het was dus een complete verrassing voor me dat de film eindigde met de dood van McCandless.

4*

Om nog even mijn punt duidelijk te maken, ik vind dat Penn juist niet voor de gulden middenweg kiest, zoals jij in je recensie aangeeft. Penn moet zijn verhaal aan de richtlijnen van het boek houden en daarin moet gebleken hebben dat McCandless een egoïstische en naïeve jongen is. Daarbij heeft hij misschien een verkeerd en negatief beeld van de maatschappij, zoals jij het mooi aan het begin van je recensie stelt. Maar Sean Penn laat deze jongen zo prachtig praten over zijn gedachten over de consumptiemaatschappij, dat hij op mij helemaal niet als arrogante bal overkwam. Het is duidelijk dat McCandless slechte eigenschappen heeft, maar deze worden gewoon weg niet getoond. McCandless blijft een leeg personage, en iedereen die hij op z'n pad tegenkomt is gek op hem. Ik had het fijn gevonden als Sean Penn juist een middenweg had gekozen, maar hij zet McCandless neer als Jezusfiguur die niets fout kan doen. Het mooiste voorbeeld vond ik nog wel, dat hij z'n vriendinnetje afwees omdat hij haar niet zwanger wilde maken.

Waarom "moet" dat?



Stoort het je echt zo erg dat je het een reden vindt om de film daardoor lager te beoordelen?

Zeer aangename film.

Met een paar zeer prachtige natuur scenes.

Wel vreemd op het einde van de film.

Kon hij geen andere richting uit i.p.v. die rivier???

Velen zullen hem messchien langdradig vinden.

Mij heeft hij op geen enkel moment verveeld.

Als je een boek gaat verfilmen, zal je bepaalde aspecten uit het boek moeten gebruiken. Daarin lijkt me duidelijk, dat bepaalde negatieve eigenschappen naar voren moeten komen. Ik bedoel voornamelijk het feit dat Chris de wildernis in vertrekt zonder zijn ouders op de hoogte te stellen. Alleen is er nergens een kritische toon in de karaktereigenschappen die Chris toont.

Chris is gewoon een leeg personage, en heel toevallig draait de hele film om deze jonge man. Ik kan me niet indentificeren of afzetten tegen Chris en daarmee verliest de film een heel hoop kracht. Daarbij vind ik het verhaal van de ouders van Chris sentimenteel en ook niet echt interessant. De mooie natuurbeelden en sommige nevenpersonage's die Chris ontmoet maken de film nog redelijk interessant.

Een groot deel van het boek is toch gebaseerd op het dagboek dat hij bijhield. Daaruit kan worden opgemaakt dat hij egoistisch of wat dan ook is, maar een ander kan daar iets anders uit opmaken. Zoiets als: Hij heeft echt helemaal gelijk met wat hij doet, ik had het ook niet volgehouden, ofzo. Dus het lijkt me niet echt een feit dat hij echt negatieve eigenschappen had.

Duidelijk. Als je niet mee kan leven met de hoofdpersonage, houdt het een beetje op.

Ja, maar om Chris dan zonder enige negatieve eigenschap af te schilderen is een tweede. Hierdoor mist het personage gewoon een hoop diepgang en blijft het een oppervlakkig en saai personage.

Ben ik het niet helemaal mee eens. Die laatste scene met Ron Franz in de auto. Hij verlaat hem zonder om te kijken en laat Franz emotioneel en verbouwereerd achter, kijk naar die blik in de ogen van Chris. Bijna bezeten, hij wil naar Alaska, al het andere moet wijken. Alle mensen die hij onderweg tegenkomt, alle liefde die hij van ze krijgt. Hij laat ze uiteindelijk allemaal achter. Alles moet wijken voor dat ene doel. Op het moment dat hij er achter komt dat het leven met zijn nieuwe vrienden nog niet zo slecht was, is het helaas te laat. Egoisme dus.

Ik vond het trouwens een fantastische film, ik hou van roadmovies en dit is de beste die ik ooit heb gezien. Echt een verhala naar mijn hart. Prachtig geacteerd, geweldig mooie landschappen, veel drama.
Het knappe aan dit verhaal vond ik dat, ondanks dat ik het einde vantevoren wist, het toch gigantisch veel indruk op me heeft gemaakt. En zoals velen hier opmerken, die laatste paar scenes hebben nog heel lang door mijn hoofd gespeeld.
Nou heb ik de film gelukkig al op dvd, want dit is een film die ik zo twee keer had willen zien in de bioscoop.

Heb hem 4,5 sterren gegeven.

Dan heb jij dat toch anders ervaren dan ik. Ik vond zijn manier van praten juist wel een teken van arrogant superioriteitsgevoel. De mensen die Chris ontmoeten bekritiseren hem zo nu en dan van zijn kortzichtigheid. Ieder mens heeft zijn slechte kanten, maar daarop hoef je ze nog niet geheel af te keuren. Chris heeft ook zo zijn sympathieke kanten en die herkennen de mensen die hij ontmoet ook. Maar niemand is kritiekloos op Chris.

Prachtige film. Ik denk dat je Sean Penn niet kwalijk kan nemen dat zijn slechte karaktereigenschappen niet behandeld zijn omdat hij de hele film eigelijk een soort slachtoffer is door de problemen van zijn ouders.

Je kan zijn slechte kanten dan dus wijden aan zijn probleemjeugd. Daarin tegen word wel gesuggereerd dat alles wat hij voelt en doet een reactie op zijn opvoeding is en dat vind ik niet helemaal juist. Vandaar geen 5 sterren.

5* zonder twijfel

Zeker een mooie film, maar miste toch net die persoonlijke klik met de 'Supertramp'. Niet zozeer zijn neiging naar avontuur, maar zo radicaal de gemeenschap achter je laten kan ik zelf moeilijk begrijpen. Zonder die klik gaat de lengte ook een beetje meespelen. Niettemin grotendeels erg genoten, want zijn avontuur is wel een fantastische.