Ivanovo Detstvo (1962)

Duidelijk een 'vroege' Tarkovsky. Wel kun je zien dat hij hier goed aan't experimenteren is voor zijn latere films. Vooral de droomscenes zijn érg mooi in beeld gebracht, bijvoorbeeld het strand met al die appels(?) erop. Mooie beeldjes, maar qua verhaal niet denderend.

Ramon, ik ben benieuwd naar je verhaaltje bij deze film, laat wat weten!

Ja, Ramon, wat vind jij van deze eersteling van Tarkovsky? Een vijf geven en er niets over zeggen verder, is vragen om meer uitleg...

Leuk trouwens dat je zijn afstudeerproject hebt toegevoegd- je gaat dat toch wel zelf kijken, he?

Vooruit dan maar!

Ivanovo Detstvo is Tarkovsky's eerste film, en hoewel deze film een tikkeltje minder is dan zijn andere films, heb 'm ik toch de hoogste waardering gegeven.

De kracht van deze film zit in de verbluffend mooie beelden, de suggestie en de diepgaande karakterbeschrijving van een jongen, verscheurd door oorlog. Tarkovsky wisselt de realiteit van de oorlog af met droomvoorstellingen, geschiedenis en wensen. De keiharde Ivan, wiens jeugd is afgenomen door de zinloze moord op zijn ouders (door de Nazi's) beleeft zijn jeugd op de bedoelde wijze door middel van dromen.. die schitterende scene met dat meisje op de kar met appels. In een andere scene zien we... een droom waarin Ivan met zijn moeder bij een put staan. Ivan gaat de put in en ziet vanuit diezelfde put hoe zijn moeder vermoord wordt. Dit is eigenlijk geen droom, maar DE gebeurtenis die Ivan's wereld op zijn kop zet. Hij gaat het leger in om wraak te nemen. Zijn jeugd is over. Deze wraakgevoelens komen als beste tot uiting in de volgende scene: Ivan staat in een bepaalde ruimte en bespeurt een Duitse soldaat. Hij besluipt deze man en wordt toch door angst bevangen. Ook dit is een diepe droomscene, waarin zijn wens om wraak te nemen verstoord wordt door de realiteit; hij is nog slechts een kind.. Dez wraakgevoelens komen ook terug in een andere scene: De met het lot van Ivan begaande Russische officiers willen Ivan uit het oorlogsbeeld laten verdwijnen door hem naar een kostschool te sturen. Ivan weigert en rent weg. Hij wil blijven om wraak te nemen maar is zich bewust van zijn onmacht als kind.

Deze film geeft een prachtig inzicht in de geest van een kind temidden van de waanzin van de oorlog. Ik werd gegrepen door de fraaie, veelbetekenende droomscene's, het sterke spel van de hoofdrolspeler en de geniale vertelconstructie. Er zitten vele memorabele scene's en beeldmomenten in deze film:
De beginscene waarin Ivan een jonge officier de les leest, de scene met de appels, de aandoenlijke taferelen tussen de officier en Ivan....een officier die uit pure goedheid de vaderrol aanneemt, de scene met die oude man die bij zijn huis wacht(huis? Alleen zijn deur stond er nog maar), de officier die het meisje over een omgevallen boomstam leidt (origineel camerastandpunt), de spiegeling van het water in de put, de prachtige zwart/wit fotografie, de observatie van de natuur (zoals altijd), de scene waarin Ivan de nazi besluipt, het bootje dat over dat moerasje vaart met op de achtergrond kogels en flares, Ivan die in het begin door dat water gaat met eenzelfde achtergrond en de wereldse eindscene waarin Ivan speels met het meisje over het water rent(altijd een wonderbaarlijke image in een Tarkovsky).....eindelijk is Ivan terecht gekomen in de eeuwige droom van de jeugd.

Zeer ontroerende film, 5 sterren zijn dik verdiend! Genoeg nu Tovenaar en Gimli f?

Soms zit het leven een beetje vreemd in elkaar, ook wat betreft het kijken naar films. Sommige films gunnen we nauwelijks een tweede, diepere kijkbeurt, terwijl we weten dat veel films dat wel juist nodig hebben- andere dan weer wel. Natuurlijk ligt het vooral aan jezelf, maar toch...
Om een lang verhaal kort te maken: na een eerste kijkbeurt vond ik deze een 3,5 waard, maar een paar kijkbeurten later zat ik al weer op een (zij het naar boven afgeronde) vier.

Deze eerste Tarkovsky kan mij ook al genoeg bekoren. Ongelofelijk dat deze 21 jaar ouder is dan Nostalghia! We zien sommige ideeen al duidelijk aanwezig zijn...

Het verhaal van dit filmpje staat mij ook al voldoende aan.
De manier waarop het verteld wordt echter nog meer: ook hier wordt het verhaal vooral op fragmentarische en sequentiele wijze verteld- via de nodige droombeelden, wensbeelden en ware gebeurtenissen. Laat ik nu juist van die wijze van vertellen houden!

Dit filmpje is vooral een mooi emotionele film- een film over primale emoties als angst, woede en wraak. Het verhaal ontroert, het jongetje des te meer (hij kan acteren ook, trouwens!).

De beelden zijn ook hier erg mooi, al kon het na de visuele droom die Nostalghia was alleen maar iets minder worden.
Het zwart-witte (waar ik niet zo veel ervaring mee heb, en ook nog niet altijd kan waarderen) bevalt hier wel, vooral omdat het toch op een (voor die tijd zeker) inventieve manier wordt gebruikt (veel spelen met lichtval, schaduw en spannende trip-achtige contrastrijke beelden).
Vele beelden hebben, vooral na meerdere kijkbeurten, iets hallucinerends over zich heen hangen...

De beelden van het platteland vond ik na een eerste kijkbeurt niet zo heel bijzonder. Toch zijn die beelden juist erg interessant en belangrijk voor de film: ze geven mooi het rustieke element weer, in contrast met de nog te volgen scenes. Sommige plattelandscenes zijn echt mooi geschoten, zoals die van die zingende boer achter dat krakende houten hekje, wat langzaam open en dicht waait.

De mooiere, interessantere beelden, shots en scenes volgen echter pas in het tweede deel van de film.
Nu heb ik geen spijt dat ik Ramon heb gevraagd naar zijn ervaringen met deze film, maar dat heeft wel tot consequentie dat ik nu niet de eerste ben die jullie kan vertellen over enkele werkelijk prachtige, interessante, hallucinerende en ook duistere scenes...

De scene, door Ramon beschreven, met de waterput is de op een na mooiste en interessantste! Wat vooral erg mooi is echter: hoe de realiteit (slapende knul) zo prachtig en perfect overvloeid in een droomscene van de hoogste soort...

De allermooiste scene is ook al (deels) door Ramon beschreven: hij heeft het over een scene waarin hij een Duitse soldaat op de hielen zit- in die scene komen emoties als angst, wraak, woede en onmacht perfect samen...!

Wat echter nog mooier is, is de scene en de shots die daaraan vooraf gaan: voordat de Duitse soldaat gevonden wordt, zie je nadat de spannende muziek wordt ingezet, een scene waarin de jongen met zijn lamp de plek doorzoekt. In deze scene wordt op erg spannende wijze gespeeld met licht en donker... wat echter nog spannender is, is dat je tijdens deze scene op de achtergrond geschreeuw, gehuil hoort en dat je Duits hoort praten...
Dit is een scene, die qua spanning en hallucinogeen karakter niet zou misstaan in Polanski's Repulsion. Erg onheilspellend, duister en obscuur.

Zo zijn er trouwens wel meer scenes die dat duistere hebben, en het zijn juist die scenes waarin je continu het Duitse gepraat er doorheen gewoven hoort... helemaal op het eind komt ook nog zo'n scene terug.

Ook een mooie scene (ook door Ramon en Tovenaar) beschreven, is de appelscene. Waar zij het hebben over de appels op het strand, vind ik vooral de shots die daaraan vooraf gaan heel bijzonder: op de kar zittend tussen al die appels, zien we drie shots van het jonge vriendinnetje van die knul, en in elk shot wordt een nieuwe emotie uitgedrukt... erg intrigerend! Ook zien we de meest wazige beelden van de film hier: die ijzingwekkende prachtige beelden van die bomen en takken, als een zwart-wit trip als het ware...

Nu heb ik wel genoeg verteld, denk ik. Ik kan alleen nog even vertellen dat een andere gebruiker (Menni) de film Dead Man een "poetische hallucinatie, die nog lang doorklinkt... noemt. Wel, juist die benaming is geschikt om deze film mee aan te duiden...
Iedereen die geinteresseerd is in het werk van Tarkovsky, moet dan ook zeker deze eersteling niet laten schieten, ook omdat de beelden nogal tijdloos en bij tijd en wijlen gewoon weer erg mooi zijn.

Nog een ding: ik denk dat ik met deze regisseur eindelijk iemand heb gevonden die mijn behoefte aan (bijna literair) subtiele, gedetailleerde films kan vervullen....en als men ook nog eens werkt met de thema's droom en onderbewustzijn, een van de belangrijkste thema's van de mens (en een van de lievelingsthema's van mij), is mijn interesse gewekt.

Ik heb ondertussen erg veel zin in de volgende ervaring: Andrei Rublyev. Met volgens mij (voor mij) een van de interessantste onderwerpen...

Mooie analyse Gimli! Ben blij dat je je helemaal kunt vinden in de films van Tarkovsky.....hoef ik tenminste niet meer in mijn eentje alles uit de kast te halen om de mensen te overtuigen van de genialiteit van zijn films!
Ik wil nog even toevoegen dat Ivanovo Detstvo ook nog uitblinkt op het gebied van de suggestie; we zien beelden en trekken daar onze conclusies uit. We zien geen massale veldslagen, geen verkrachtingspartijen en geen dodelijke slachtoffers... Zelfs in de scene met Ivan's moeder bij de put zien we niet uitgebreid hoe ze vermoord wordt....toch kunnen we als kijker de conclusie trekken dat ze van het leven beroofd wordt. Deze oorlogsfilm beschrijft de waanzin van oorlog zonder de fysieke geweldselementen te tonen. We voelen de oorlogswaanzin dmv dromen, gedachten, emoties, sfeer,muziek en gezichtsuitdrukkingen....

Tarkovsky nam dit project over van een andere regisseur (Eduard Abalov), nadat die ontslagen werd. Als gevolg daarvan komt de film wat rommelig over. Het centrale plot (het verhaal van Ivan dus) wordt regelmatig onderbroken met minder relevante scenes, en de droomscenes (wat de voornaamste toevoeging van Tarkovsky geweest schijnt te zijn) voegen verhaaltechnisch gezien ook niet veel toe (zeker niet in de mate waarin ze nu aanwezig zijn).

Misschien zou ditzelfde verhaal met een normale, starre aanpak wel veel sterker zijn, maar aan de andere kant zou het dan misschien niet bijzonder meer zijn (daarover valt slechts te speculeren). Nu is Ivanovo Detstvo zonder twijfel een aparte ervaring, maar als oorlogsfilm heeft het toch te lijden onder zijn incoherentie. 3,5 *

Zeer bijzondere film. Een harde overgang van een jongen van de onschuld en veiligheid naar een volwassen schuldige wereld. de botsing tussen zijn beperking als kind en zijn leven voor wraak.
Ik was erg onder de indruk van het verschil in mimiek van het jongetje dat Ivan speelde in de "droomscene's" en de realistische scenes. Wat een acteur. En wat een uitsraling ook. Zijn ogen en zijn stem versterken het beeld van de verharding die in de jongen zit.
Verder is hier veel grond voor mijn voeten weggemaaid wat betreft memorabele scene's.
In ieder geval zullen de scenes met de oude man in het huis waarvan alleen de deur en een stuk muur nog over zijn en de slautelscene met Ivan en de duitse soldaat me altijd bijblijven. Erg heftige scenes.

4,0*

Als eerste kennismaking met Tarkovsky is het in ieder geval geslaagd. De film was vrij toegankelijk en het een beetje opbouwen vind ik niet verkeerd.

Bij nader inzien: Halfje erbij

Na herziening meer ontdekt in de film... opgehoogd naar 4. Ramon & Gimli weten het mooi te verwoorden, ik kan er geen aanvulling op zijn. Stiekem schuiven al de Tarkovsky's die ik gezien heb allemaal geleidelijk aan op naar de maximale scores.

3*

Ik vond de elementen (Natuur en kunst zijn dat) die later in alle Tarkovsky's zitten uiteraard weer mooi. Verder is alles al wel gezegd hiero. Kzal 'm tzt nog eens bekijken, ook dit is weer een film die je vaker moet zien voordat die helemaal tot je doordringt.

Mooie ingetogen film, 2e tarkovski die ik zie. 4*

Schitterende opening! om daarna met een schok wakker worden in een nachtmerrie...

De jongen Nikolai Burlyayev speelt ongelooflijk goed. Zo goed zelfs, dat zijn lieve, onschuldige snoetje werkelijk ouder begint te lijken en te veranderen in verbitterdheid.

Een erg mooie film met prachtige beelden en een aantal indrukwekkend knappe scenes, maar uiteindelijk vond ik het hele idee toch net iets te typisch. De film wilt iets vertellen maar het ligt er zo dik op dat het me begon te storen, bovendien is het ook niet zo wereldschokkend om het contrast tussen oorlog en kind zijn te tonen. Wel wereldschokkend is de schitterende manier waarop Tarkovski dat doet, en daarom blijft het een steengoede film die gemakkelijk 4 sterren verdient, maar hij is wel minder 'origineel' dan zijn andere werk.

Mijn eerste kennismaking met Tarkovsky, en dit viel vrij goed mee. Het verhaal op zich vond ik niet zo geweldig maar deze film moet het vooral hebben van die grauwe, surrealistische sfeer die er rond hangt en de prachtige droomscene's en goed acteerwerk van dat jongetje.

Voor mijn part 4 sterren en ben wel benieuwd naar zijn ander werk nog.

Tarkovsky's debuutfilm moet het hebben van momenten. Ivans Childhood bevat een aantal zeer mooie scenes en shots. De scene met de boer (?) bijvoorbeeld vond ik prachtig hallucinerend. Iets waarmee Tarkovsky in zijn latere films ook mee zou gaan schitteren. Maar wat deze film minder interesant maakt dan zijn navolgers zijn het (voor mij) tekort aan een interessant thema en de onsamenhangende vertelling. Veel delen waren ronduit oninteressant, op zowel visueel als verhalend vlak en leken totaal niet in de film te passen. Het einde bv met de dood van Goebbels is natuurlijk wel interessant maar lijkt hier gewoon ingesmeten. Voelde niet gepast. De soundtrack vond ik ook erg tegenvallen. Op momenten leek het zelfs zo uit een spionagethriller te komen. Gelukkig zijn de mindere aspecten in Childhood in Tarkovsky's latere films minder vaak terug te vinden. Interessant werkje dit die duidelijk een leerproject is geweest voor een groot regisseur.
3*

Pracht van een film, zoals altijdt bij Tarkovsky zijn de beelden adembenemend en ook het verhaal en de acteerprestaties zijn erg goed. Hoewel hij van de 5 Tarkovsky's die ik heb gezien wel de minste is, vind ik hem toch fenomenaal. De film heeft iets dat hem tot grote hoogte brengt. Wat dat kan ik niet uitleggen, ik zeg gewoon: gaat dat zien.

4.5*

The Tarkovsky experience

Met Ivanovo Detstvo heb ik er mijn eerste Tarkovsky opzitten, en er mag gerust van een héél kleine verrassing worden gesproken. Ik verwachtte namelijk zware cinema, maar uiteindelijk maakt Tarkovsky van zijn simplisme iets complex; en van het complexe iets simplistisch. Zo bekomt hij een vrij toegankelijke film, die toch enorm veel diepte bevat.
Ik was reeds op de hoogte van de 'Tarkovsky-feeling' en aldus kon ik, met het basispakketje 'reeds opgedane kennis van Tarkovsky', deze eerste langspeelfilm van de man tegemoet gaan.

Ivanovo Detstvo is anti-oorlogspropaganda op zijn best, een pamflet dat op indringende wijze de gruwel en waanzin van oorlog op het scherm 'tovert'. Dat we deze oorlogsgruwel door de ogen van een 12-jarig jongetje te zien krijgen, maakt de emotionele medeleving en impact des te groter. Je mag bij momenten zelfs vaststellen dat Tarkovsky zijn camera bewust zo plaatst om de kijker als waarnemend persoon in het narratief te plaatsen. Personages zullen je (zelden of) nooit recht in de ogen kijken; intern aanwezig, maar alleen waarnemend.
Het hallucinante slot, inclusief het close-shot van Ivan's foto, is filmgeschiedenis. Een verloren toekomst voor het hoofdpersonage, maar nagenoeg ook voor de kijker, aangezien deze recht in het hart geraakt wordt.

Visueel en technisch is deze Ivanovo Detstvo vlekkeloos en een onbetwist meesterwerk; dat belooft alvast veel goeds voor de rest van Tarkovsky's oeuvre.
Diagonale shots, extreme kikvors, neerwaartse camera, extreme close-ups, pan en tilt; het vindt allemaal zijn weg en wordt op een uiterst vloeiende en naadloze manier aan elkaar gezet. Één lange mise-en-scene die met opperste precisie en een oog voor kadrering op fabuleuze wijze in elkaar wordt gestoken.
Om Tarkovsky nog meer de hemel in te prijzen, moet ik zijn inventief gebruik van de zwart/wit fotografie ter sprake brengen. Door middel van een haast perfecte belichting bekomt Tarkovsky het effect dat zijn personages op de juiste momenten naar voren springen, en zo maakt hij zich meester van een bijna theatrale staging.

Muzikaal is Ivanovo Detstvo minimalistisch als maar kan. De film heeft echter genoeg aan enkele simpele geluidseffecten, om het geheel en zijn emoties bijzonder effectief te benadrukken.
Dit geheel en zijn emoties worden nog een niveau hoger geduwd door de prachtige en enorm angstwekkende vertolking van Nikolai Burlyayev als Ivan. Het leunt misschien iets te dicht aan tegen volwassenheid, maar je kan niet ontkennen dat Burlyayev met ongelofelijke uitstraling, lef en vooral zelfvertrouwen staat te acteren.

Afwisselend tussen de realiteit en verscheidene droomsequenties, krijgen we hier een enorm resem aan memorabele scenes voorgeschoteld. Nutteloos om deze zelf nog eens neer te pennen, dus laat ik gewoon even de opsomming van Ramon K erbij nemen (ik ga ervan uit dat dit geen probleem vormt en je het alleen maar zal beamen ).

En dit vind ik zelfs nog de minste Tarkovsky, bereid je dus maar vast voor.

Mezelf voorbereiden, zal ik ongetwijfeld doen...

Tarkovsky forever...laat ik alvast hopen, want Ivanovo Detstvo vond ik verdomd, maar dan ook erg verdomd goede cinema.

Dit is mijn 4e Tarkovsky: Solyaris, Andrei Rublyev en De Spiegel. De Spiegel wil ik nog een keer zien voor dat ik daar een oordeel over geef, maar mijn gevoel zegt dat ik "De jeugd Van Ivan" het beste van de 4 vind. De beelden zijn subliem. De muziek is zeer mooi en passend en de geluidseffecten (watergeluiden, kikkers, spechten etc) versterken het sfeervolle magische gevoel dat het kijken van deze film je geeft.

En de psychologie van het kindsoldaat Ivan, (perfect vertolkt!) is zeer geloofwaardig verbeeld: tussen de soldaten is hij volwassen en toont hij een tactisch inzicht die zelfs scherper is dan zijn "kameraden". Hij heeft de sterkste argumenten, als nuttig soldaat, om toch aan het front te blijven. Maar als hij alleen is en/of slaapt, komt het kind weer vaag naar boven. Ik ken geen film die dit zo schitterend toont. En hij schuilt in een "dodenkelder(?)" waar zich veel wraakteksten op de muur staan...dit versterkt zijn gevoel.

Door oorlog, handelen onder dooddreiging.....intensiteit van voortdurend overleven.....het levenslot neemt snelle abrupte wendingen.....hierdoor vloeien droom, werelijkheid en waanzin (De man met haan / kip in een spookachtige setting: alles kraakt en piept) steeds in elkaar over. En het typisch Russiche van het slagveld: het enorme land, de modder de machtige natuur dat zelfs het oorlogsgeweld kan overstemmen (de prachtige geluidseffecten). Schitterend gewoon!

Het einde is misschien wel iets te plotseling....maar de vrede moet, midden in de heftige geobsedeerde oorlogbelevenis en de nawerking daarvan, wel voor je gevoel droomachtig abrupt doorbreken ...........

5*

ps: moest soms denken aan "Paths of Glory" (ook 5*!) van Kubrick, het verhaal hiervan is ijzersterk, maar de sfeer van "De jeugd van Ivan" is onovertroffen......tot dusver! Maar vergelijkingen gaan bijna altijd mank, zeker op dit niveau!
Verschillende cinematografische benaderingen vullen elkaar alleen maar aan....

Tja, er zijn al voldoende lofwoorden geschreven over deze film, ik kan het gros van deze lofwoorden beamen.

Toch een kanttekening. Totale inkak met het subplot met de vrouwelijke hospik Masha. Hoe mooi de boomwandel-scene wel niet is, ik bemerkte bij mij alleen ergernis en de wens zo snel mogelijk terug te keren naar 'Ivan'.

Adembenemende film vol prachtscenes en een krachtige kind-acteur. 4*

Schitterend camerawerk.

Neem nou het begin waar de camera afdaalt naar beneden. Het lijkt alsof Ivan in de hemel is en weer terugkeert naar zijn jeugd, voor de oorlog . Al gauw wordt er teruggekeerd naar de werkelijkheid.

Er is gekozen om het verhaal afwisselend te vertellen. Er wordt telkens geswitcht tussen werkelijkheid en een soort van wensdromen.

Die wensdromen zagen er allemaal even schitterend uit. de rit op de appelkar had voor mij een soort van vruchtbare boodschap, als men zou delen met elkaar dan zou er voor iedereen voldoende voedsel zijn. Tijdens de rit waarbij het onweerde werd er pas echt met verschillende kleurcontrasten geëxperimenteerd, tijdens de flitsen hadden de beelden wat weg van röntgenfoto `s. En het einde tenslotte vond ik oogstrelend mooi, doordat Ivan maar door het door zonnestralen belichtte water bleef lopen. De film eindigde met een mooie dimensie. De weg naar vrijheid voor iedereen is nog ver......Maar aan mij zal het niet liggen ik heb vrijheid gevonden .

De gebeurtenissen rondom de vrouwelijke hospik Masha vond ik echter ook misplaatst. Er zullen vast achterliggende gedachten zijn, maar het leidde af en ontsteeg bij mij niet het niveau van: En nu laat ik zien hoe goed ik kan balanceren.

Desondanks een fijne film met een aangename speelduur. Het middendeel is wat slap maar dat wordt later weer wat rechtgezet door prachtige cinematografie. Beter dan The Mirror, vooral ook omdat deze film op menselijk vlak veel warmer is. Niettegestaande ook mede door de prachtige acteerprestaties, met name van Ivan. 4*

Volgens mij is Masja van "de maagdelijke berkjes".....
als contrast bedoelt t.o.v. Ivan. Ivan is nog jong maar al zeer zelfbewust: hij dwingt respect af...hij voert als het ware, door heftige ervaringen die hij heeft overleeft, als vanzelf bevel.....Masja komt van buiten en is een jong burgermeisje die als hoofd van de ziekenboeg is aangesteld.....ze heeft weinig ervaring en laat zich makkelijk beïnvloeden ook door minder in rang.....haar droomachtig....kinderlijk doelloos gedrag leidt de andere mannen extra, naast haar aantrekkelijke uiterlijk, af! Ze moet nog leren bevel te voeren.
De ziekeboeg is opvallend ook gemaakt van die mooie maagdelijke witte berkjes...........

Haar aanwezigheid lijkt mij om die reden functioneel.

Ondertussen verhoogd naar de hoogst mogelijke score en bovendien vergezeld van een aangenaam plekje in de persoonlijke top 10.

Herziening is absoluut niet nodig om deze prent, die al maanden door het hoofd spookt, te bestempelen als een tijdloos en onmiskenbaar meesterwerk.

http://criterion-production.s3.amazonaws.com/release_images/1208/397_box_348x490.jpg

Wat heeft criterion toch vaak briljante ontwerpen voor hun covers.

Na Soljaris mijn tweede Tarkovsky en ook deze smaakte naar meer!
Prachtige beelden en inderdaad acteerde de jongen erg goed.

Ik vond vooral het contrast tussen de bijna volwassen manier waarop Ivan het Luitenantje de les leert en daarna de totaal kinderlijke manier waarop hij daarna Kholin begroet en knuffelterg sterk weergegeven en geacteerd!

De scenes met Masha vond ik ook wat storend, maar tegelijkertijd ook weer niet omdat de beelden met 'die maagdelijke witte berkjes' weer zo onvoorstelbaar mooi waren!

Voorlopig 4*, maar misschien moet ik hem nogmaals zien.....

Prachtige film. Wat ziet het er vaak adembenemd mooi uit zeg, en wat een bijna magische sfeer ademt deze film uit. Ook het verhaal is interessant, maar niet superbijzonder. Sommige scènes kwamen zelfs lichtelijk saai op me over. Maar de droomscènes maakten dit dan weer honderd procent goed, want wat zaten er prachtige tussen zeg. Bijvoorbeeld die met die appels . Magnefiek. Daarom het voordeel van de twijfel: nipte 4*

Is deze film van hem aan te raden??

Ik heb nog nooit iets van hem gezien. Maar Solaris staat wel op het verlanglijstje.

Solyaris, Stalker en Ivan's Childhood zijn alledrie aan te raden.

En Andrey Rublyov?