Ivanovo Detstvo (1962)

Zeer bijzondere film. Een harde overgang van een jongen van de onschuld en veiligheid naar een volwassen schuldige wereld. de botsing tussen zijn beperking als kind en zijn leven voor wraak.
Ik was erg onder de indruk van het verschil in mimiek van het jongetje dat Ivan speelde in de "droomscene's" en de realistische scenes. Wat een acteur. En wat een uitsraling ook. Zijn ogen en zijn stem versterken het beeld van de verharding die in de jongen zit.
Verder is hier veel grond voor mijn voeten weggemaaid wat betreft memorabele scene's.
In ieder geval zullen de scenes met de oude man in het huis waarvan alleen de deur en een stuk muur nog over zijn en de slautelscene met Ivan en de duitse soldaat me altijd bijblijven. Erg heftige scenes.

4,0*

Als eerste kennismaking met Tarkovsky is het in ieder geval geslaagd. De film was vrij toegankelijk en het een beetje opbouwen vind ik niet verkeerd.

Een erg mooie film met prachtige beelden en een aantal indrukwekkend knappe scenes, maar uiteindelijk vond ik het hele idee toch net iets te typisch. De film wilt iets vertellen maar het ligt er zo dik op dat het me begon te storen, bovendien is het ook niet zo wereldschokkend om het contrast tussen oorlog en kind zijn te tonen. Wel wereldschokkend is de schitterende manier waarop Tarkovski dat doet, en daarom blijft het een steengoede film die gemakkelijk 4 sterren verdient, maar hij is wel minder 'origineel' dan zijn andere werk.

Tarkovsky's debuutfilm moet het hebben van momenten. Ivans Childhood bevat een aantal zeer mooie scenes en shots. De scene met de boer (?) bijvoorbeeld vond ik prachtig hallucinerend. Iets waarmee Tarkovsky in zijn latere films ook mee zou gaan schitteren. Maar wat deze film minder interesant maakt dan zijn navolgers zijn het (voor mij) tekort aan een interessant thema en de onsamenhangende vertelling. Veel delen waren ronduit oninteressant, op zowel visueel als verhalend vlak en leken totaal niet in de film te passen. Het einde bv met de dood van Goebbels is natuurlijk wel interessant maar lijkt hier gewoon ingesmeten. Voelde niet gepast. De soundtrack vond ik ook erg tegenvallen. Op momenten leek het zelfs zo uit een spionagethriller te komen. Gelukkig zijn de mindere aspecten in Childhood in Tarkovsky's latere films minder vaak terug te vinden. Interessant werkje dit die duidelijk een leerproject is geweest voor een groot regisseur.
3*

The Tarkovsky experience

Met Ivanovo Detstvo heb ik er mijn eerste Tarkovsky opzitten, en er mag gerust van een héél kleine verrassing worden gesproken. Ik verwachtte namelijk zware cinema, maar uiteindelijk maakt Tarkovsky van zijn simplisme iets complex; en van het complexe iets simplistisch. Zo bekomt hij een vrij toegankelijke film, die toch enorm veel diepte bevat.
Ik was reeds op de hoogte van de 'Tarkovsky-feeling' en aldus kon ik, met het basispakketje 'reeds opgedane kennis van Tarkovsky', deze eerste langspeelfilm van de man tegemoet gaan.

Ivanovo Detstvo is anti-oorlogspropaganda op zijn best, een pamflet dat op indringende wijze de gruwel en waanzin van oorlog op het scherm 'tovert'. Dat we deze oorlogsgruwel door de ogen van een 12-jarig jongetje te zien krijgen, maakt de emotionele medeleving en impact des te groter. Je mag bij momenten zelfs vaststellen dat Tarkovsky zijn camera bewust zo plaatst om de kijker als waarnemend persoon in het narratief te plaatsen. Personages zullen je (zelden of) nooit recht in de ogen kijken; intern aanwezig, maar alleen waarnemend.
Het hallucinante slot, inclusief het close-shot van Ivan's foto, is filmgeschiedenis. Een verloren toekomst voor het hoofdpersonage, maar nagenoeg ook voor de kijker, aangezien deze recht in het hart geraakt wordt.

Visueel en technisch is deze Ivanovo Detstvo vlekkeloos en een onbetwist meesterwerk; dat belooft alvast veel goeds voor de rest van Tarkovsky's oeuvre.
Diagonale shots, extreme kikvors, neerwaartse camera, extreme close-ups, pan en tilt; het vindt allemaal zijn weg en wordt op een uiterst vloeiende en naadloze manier aan elkaar gezet. Één lange mise-en-scene die met opperste precisie en een oog voor kadrering op fabuleuze wijze in elkaar wordt gestoken.
Om Tarkovsky nog meer de hemel in te prijzen, moet ik zijn inventief gebruik van de zwart/wit fotografie ter sprake brengen. Door middel van een haast perfecte belichting bekomt Tarkovsky het effect dat zijn personages op de juiste momenten naar voren springen, en zo maakt hij zich meester van een bijna theatrale staging.

Muzikaal is Ivanovo Detstvo minimalistisch als maar kan. De film heeft echter genoeg aan enkele simpele geluidseffecten, om het geheel en zijn emoties bijzonder effectief te benadrukken.
Dit geheel en zijn emoties worden nog een niveau hoger geduwd door de prachtige en enorm angstwekkende vertolking van Nikolai Burlyayev als Ivan. Het leunt misschien iets te dicht aan tegen volwassenheid, maar je kan niet ontkennen dat Burlyayev met ongelofelijke uitstraling, lef en vooral zelfvertrouwen staat te acteren.

Afwisselend tussen de realiteit en verscheidene droomsequenties, krijgen we hier een enorm resem aan memorabele scenes voorgeschoteld. Nutteloos om deze zelf nog eens neer te pennen, dus laat ik gewoon even de opsomming van Ramon K erbij nemen (ik ga ervan uit dat dit geen probleem vormt en je het alleen maar zal beamen ).

Tja, er zijn al voldoende lofwoorden geschreven over deze film, ik kan het gros van deze lofwoorden beamen.

Toch een kanttekening. Totale inkak met het subplot met de vrouwelijke hospik Masha. Hoe mooi de boomwandel-scene wel niet is, ik bemerkte bij mij alleen ergernis en de wens zo snel mogelijk terug te keren naar 'Ivan'.

Adembenemende film vol prachtscenes en een krachtige kind-acteur. 4*

Na Soljaris mijn tweede Tarkovsky en ook deze smaakte naar meer!
Prachtige beelden en inderdaad acteerde de jongen erg goed.

Ik vond vooral het contrast tussen de bijna volwassen manier waarop Ivan het Luitenantje de les leert en daarna de totaal kinderlijke manier waarop hij daarna Kholin begroet en knuffelterg sterk weergegeven en geacteerd!

De scenes met Masha vond ik ook wat storend, maar tegelijkertijd ook weer niet omdat de beelden met 'die maagdelijke witte berkjes' weer zo onvoorstelbaar mooi waren!

Voorlopig 4*, maar misschien moet ik hem nogmaals zien.....

Schitterende film en waarschijnlijk de meest toegankelijk film van Tarkovsky. Vrij lineaire verhaallijn. Schitterend gefilmd zijn de donkere bunkers, loopgraven en drassige bossen. Een aangrijpend oorlogsdrama en schitterende karakterschets over verlies, oorlog, vroeg volwassen zijn, wraak en hoop. Vond het weer prachtig. Klein inkakmomentje halverwege kan niet voorkomen dat ik weer eens onder de indruk was. 4,5 sterren.

Wow, wat een debuutfilm.

Tarkovsky laatt met deze eersteling al meteen zien waartoe hij tot staat was. Werkelijk meesterlijke beelden en camerastandpunten ondersteunen de krachtige acteerprestaties.

Ik moet als ze sodemieter achter de rest van Tarkovsky's films aan.

4,5*

Ik ga gewoon 't rijtje af zoals het hoort, dus eerst Tarkovsky's debuut.

Beviel prima, met een aparte en des te interessantere keuze om zo'n jong iemand als protagonist neer te zetten in zo'n volwassen setting.

Het latere Come and See deed dat in mijn optiek toch nog nét iets beter, maar voor een debuut is dit absoluut grandioos.

Vele mooie plaatjes worden afgewisseld door sterke droomscene's en bovenal zijn het toch weer de Russen die zo'n jonge acteur zo geweldig kan laten spelen.

Een tegenvallende Tarkovsky. Heeft zeer en zeker te maken met het feit dat het verhaal niet boeiend is. Veel gebeurtenissen gaat voorbij zonder dat ze daarbij echt interessant of aangrijpend worden. Het is mijn inzien gewoon allemaal simpel en lineair in zijn geheel. Visueel echter nog steeds indrukwekkend. Tarkovsky schept wondermooie scènes.Ook opvallend in zijn werk weet hij schitterende locaties te creëren. Het onderhoud met de oude man is een voorbeeld van een ingetogen sfeer. Er wordt goed geacteerd. Maar van echt overtuigend is hier absoluut geen sprake van. Verder blijft het verhaaltje wel leuk om te volgen, al blijven de intermezzo's imo malen interessanter en mooier.

De meest toegangelijke Tarkovsky is dit en deze zou ik ook aan ieder aanraden, willen je je meer willen verdiepen in de werken van deze geniaal geweldige regisseur. Er zit hier een duidelijk te volgen verhaal in, dat prachtig omgeven wordt door de dromerige scenes van Ivan. De brutale volwassenheid en tegelijkertijd de treurnis van Ivan maakt de film boeiend.

Wat me nog het meest bij is gebleven is een prachtige scene met een Russische soldaat en een lieftallige jongedame die over een omgevallen boomstam loopt. Jaren later zou zij haar partner om het leven gebracht hebben. Je kunt je haast niet voorstellen dat juist ZIJ een moord begaat.

Ivanovo Detstvo is mijn 2e Tarkovsky.Deze film kreeg ik als tip bij Stalker, toen maar gewoon blind aangeschaft, en ik heb daar tijdens het kijken geen moment spijt van gehad.

Wat meteen opvalt aan deze film is dat het al een stuk toegangelijker is dan Stalker.Het is allemaal wat makkelijker te volgen.Alhoewel het nou ook niet meteen een film is die ik mijn vrienden zou aanraden.Die zouden absoluut niet weten wat ze hier mee aan zouden moeten.Maar voor een 'beginneling' met Tarkovsky, net als ik dus, zou ik deze ook zeker aanraden om eventueel mee te beginnen.

Opnieuw is het allemaal visueel verbluffend.Prachtige dromerige beelden van een door oorlog verscheurd land.Die dromerige momenten zijn het meest voelbaar in de bossen en in de heerlijke surrealistische droom sequenties.Het camera werk, en zeker voor de tijd waarin deze film gemaakt is, is van een zeer hoog niveau.Je krijgt een aantal mooie en toch ook vreemde shots voorgeschoteld en dan ook vooral ook weer in de droom scènes.En ook is hier weer het steeds terugkerende water weer in verwerkt, ik dacht in eerste instantie dat dit alleen een diepere betekenis in Stalker had.Maar ook in Ivan's Childhood komt het als maar terug.Vooral het druppelen is opnieuw in sommige momenten erg op de voorgrond.Dit stoorde mij echt geen moment ik vind dit soort details erg mooi om in me op te nemen.Weet iemand trouwens wat Tarkovsky met water heeft en of dit in zijn andere films ook weer terug komt?

Het mooie en tragische verhaal wordt rustig en erg mooi verteld.Een jongetje dat door, en onder, bizarre omstandigheden vroeg volwassen moet worden en na het verlies van zijn moeder en zusje , in de mannen van het leger waar hij veel mee omgaat een soort van nieuwe vaderfiguren vind.Het enige waar ik wel enige moeite mee had was dat ik de namen van die mannen maar niet kon onthouden en ze ook totaal niet uitelkaar kon houden wie nou wie was.In het midden zakt de film inderdaad een beetje in om dan ook weer sterk terug te komen. De scène aan het einde waarin het lijkt alsof ze op het water lopen is er zeker eentje om nooit weer te vergeten.Ik heb al gewoon zin in de volgende Tarkovsky, en ik hoop dat Solyaris en Andrey Rublyov, die ik al in bezit heb, mij net zo goed gaan bevallen.Prachtig gedaan.

4*

Jammer dat niet de hele film zo geweldig is als de scène waarin Ivan en de twee officieren met de boot 'naar de overkant' gaan. Wat een shots, wat een duister sfeertje, ongelofelijk surrealistisch met dat vliegtuig in de grond stekend etc, prachtig gedaan. Niet minder dan episch. Die scène krijgt zeker 5* de rest was niet slecht en ook daar zaten nog een paar mooie scènes tussen (bijv. de droom met die appels), maar interesseerde me niet allemaal even veel, vooral het eerste deel van de film niet. (De poster is ook erg mooi imo)

3.5*

Beste kinderrol aller tijden? ik stem vóór. Dat jochie speelt heel bijzonder en weet erg goed de balans te spelen tussen zijn vroege naive vrolijkheid en "huidige" verharding. Het is echter niet Tarkovsky's beste werk. In vergelijking met Katok i Skripka is het een enorme stap vooruit maar het zou nog een behoorlijk aantal jaren duren voor hij de poetische meesterwerken maakte van een Stalker en Solaris. Maar goed, niet alles hoeft poetisch te zijn en Tarkovsky is bijzonder geslaagd in zijn opzet om een grauwe, meedogenloze oorlogsfilm te maken die vooral tegen het einde zeer aangrijpend is.

Indrukwekkende film!

Mijn vijfde Tarkovsky en ik verwachtte wederom zware kost, maar tot mijn verbazing is deze film een stuk toegankelijker dan de rest van het werk dat ik tot nu toe van Tarkovsky zag. En wat een sterke film is Ivanovo Detstvo!

Allereerst is er het jongetje, dat inderdaad fantastisch speelt. Daarnaast weet Tarkovsky er een warm toegankelijk verhaal van te maken, waarin hij realisme afwisselend met soms echt schitterende surrealistische scenes. Bijvoorbeeld het moment van de kinderen op de appelwagen heeft iets magisch, door de prachtige cinematografie en ook de kinderlijke onschuld, die het uitstraalt.

Ook de belichting en het schitterende zwartwit gebruik is mooi om te zien. Het doet mij erg denken aan The Night of the Hunter en dat is wat mij betreft nog steeds het mooiste zwartwit gebruik wat ik ooit heb mogen aanschouwen.

Verder is het verhaal best sterk en slaagt Tarkovsky erin om op een paar momentjes na het hoge niveau constant vast te houden. Zeer fijne debuutfilm dus van hem en samen met Stalker het beste wat ik tot nu toe van hem gezien heb.

4,5*

Weer een briljante Tarkovsky.

Wat een shots zeg, die man is echt buitenaards goed. Al in zijn eerste grote film komt zijn briljante spel met water geweldig naar voren. Die reflecties man

Dat gecombineerd met verder ook al geniaal camerawerk maakt de visuele kant alweer buitengewoon sterk. Een veelvoud aan geweldige scenes weer (en dan met name die in het berkenbos, briljante spelletjes, en wat een shots ). Die surrealistische dromen erbij werken ook geweldig natuurlijk, Ivan is een geweldig personage, zijn leeftijd en 'onschuld' in ogenschouw nemend. Het verhaal van Ivan's Childhood is voor een Tarkovsky erg toegankelijk, maar dat is amper erg. Zal hooguit bij herziening wat minder interessant zijn vrees ik, maar ach..

Verder een geweldig surrealistisch randje met die dromen ertussen, wat een prachtig contrast creeert.

Maar bovenal ziet het er geweldig uit. We schrijven 1962 en Tarkovsky begint maar net. Wat een genie. Dit was mijn 4e Tarkovsky, en ik vind denk ik alleen Stalker ietsje beter.

4.5*

Hallucinerende film die alle andere oorlogsdrama's in één slag doet vergeten... Ondertussen heb ik al vier films van Andrei Tarkovsky gezien en dit was de eerste die ik zag en nu terug herzien heb. Deze film is trouwens veel toegankelijker dan de meeste andere films van Tarkovsky, alleen zijn eindexamenproject Katok i skripka ofwel The Steamroller and the Violin was luchtiger.

Het verhaal gaat over de kindertijd van een jong kereltje genaamd Ivan die voor de Russen spioneert tijdens WOII. Zijn kindertijd bestaat niet meer dan uit een berg opgestapelde drama's, verbittering, verdriet en alle zaken die een 12-jarige nog niet meegemaakt hoort te hebben. Langs de ene kant zie je hoe Ivan door woede en verdriet wraak wilt nemen op de Duitsers en zich bijna volwassen opstelt, langs de andere kant zie je dan weer hoe Ivan een toevlucht neemt in zijn droomwereld naar de kindertijd die hij niet (meer) heeft.

Wat ik keer op keer zo boeiend vind aan films van Andrei Tarkovsky is het schitterende, vakkundige camerawerk die van films als deze een ongezien meesterwerk maakt. Deze film beschikt over de meest prachtige en verfrissende camerashots die ik ooit zag, zelfs na 45 (!) jaar. Vooral de beelden van dat bos, het winterse landschap en het strand zijn van een adembenemende pracht. Maar wat deze film nog net doet onderscheiden van andere Tarkovsky's zijn de surrealistische beelden die je soms te zien krijgt en dan doel ik vooral op de dromen die Ivan heeft over o.a. zijn doodgeschoten moeder die nog voortleeft in zijn dromen. Ook de scène waarbij hij met zijn zusje (die ook door de Nazi's doodgeschoten is) op de door-appels-volgeladen kar zit is van grote waarde.

4.5 sterren

Ivanovo Detstvo viel al tijden in mijn categorie: films die ik nodig moet herzien, evenals Stalker overigens. Vanmiddag even werk van gemaakt.

Tijdens mijn 1ste kijkbeurt zaten er nog enkele oninteressantere scenes in, nu heb ik constant zitten genieten van wat er zoal de revue passeerde. De openingsscene zet gelijk de toon, waarna zich een minstens zo fraaie film ontspint, waarin het contrastrijk gebruik van zwart - wit, de prachtige beeldcomposities en de ontmoetingen met getroubleerde personages opvallen.

Het maagdelijk wit oplichtende berkenbos hield mij nu volledig in zijn greep, net zoals de magistrale scene overgangen. Nadat bij Ivan letterlijk het licht uitging van de slaap, verplaatste de camera zich van het haardvuur, naar Ivan `s uit het bed stekende hand, waarna de camera zich richtte tot het plafond en wij in die patronen plots de constructie van een waterput ontwaarden. Een droomscene was in werking gezet. Het camerawerk oogt soms ook fijn suggestief en abstract.

De film blijft gedurende de hele rit onbeschrijflijk mooi en het onbevangen spel van de trotse Ivan, die diep in zijn hart ook hartstikke bang is voor wat er komen gaat grepen mij nog meer aan dan eerst. Dit alles wordt gecombineerd in een film waar we Ivan `s verbeelding regelmatig op het scherm getoverd zien worden en anders wel verblind worden door de bossen en moerassen struinenende personages, onder begeleiding van verrekte mooie flares die de boel wat bij/oplichten. Waar kassen planten bedriegen met licht om de productie maar hoog te houden, waant de kijker zich bij Tarkovsky `s schouwspel alsof het oudjaarsnacht betreft. Ongelofelijk hoe hij zo `n mistroostig gebeuren, zoveel sfeer mee weet te geven, zodat het geheel soms als een donker sprookje, compleet met duistere klanken, aan lijkt te doen.

De film neigt bijna naar perfectie maar kent een dubbelop scene die er beter uit gelaten was. Het in beeld brengen van de 2 Russen die zijn vermoord door de Duitsers en een bord in hun handen hebben, waarop het woord welkom staat. Tot 2x keer toe werd deze scene afgespeeld en dan heb ik het niet over het moment dat men langs deze mannen voer. Verder heb ik niets te klagen bij deze illustere prent, waarvan ik niet uitsluit dat hij zijn maximale aantal sterren reeds behaalt heeft. Dikke 4,5*

Mijn eerste film van de tip 250

Ik was zo blij toen ik hem vond bij de bieb samen met soy cuba, de spiegel en eraserhead.

Toen ik hem opzette werd ik meteen meegesleept door het aangrijpende verhaal. Onvoorstelbaar hoe een jongen van 12 zo moedig kan zijn. Ik was diep onder de indruk.

Ook de muziek en het camerawerk waren zeer goed. Echt een aangenaam wit/zwart film.

Ik heb anderhalf uur genoten van deze Tarkovsky. Tarkovsky heeft mij al verrast met Stalker. Solyaris vond ik iets minder maar toch nog de moeite.

Ik hoop dat de rest van de Tarkovsy's erg goed gaan zijn

Ik geef deze film een 4,5* maar het kan verhogen tot 5* bij herziening.

Minste Tarkovsky tot nu toe, maar nog steeds een prima film. Ivanovo Detstvo kent een paar schitterende scénes, is visueel bij vlagen imponerend (en ver haar tijd vooruit), maar kent met het verhaaltje helaas wat een struikelblok.

Grootste probleem is dat het nergens écht boeiend of meeslepend wil worden. Er wordt van de één na de andere scéne overgeschakeld zonder dat er echt iets interessants of aangrijpends gebeurd. Een beetje onsamengangend allemaal. Ik kon er niet zoveel mee. Maar... er zijn dan een aantal momenten die veel goedmaken, zoals de droomscéne van Ivan in het begin (met die put boven het bed), het huis - en de oven - van die oude man, de scéne op de kar met dat meisje en de scénes op het laatst met dat bootje op het water. Spannend moment ook wel, de laatstgenoemde trouwens. Dat zijn dan punten die er op positief vlak uit springen. Goede prestatie van dat jochie wel voor de rest.

Een beetje jammer dat buiten dat positieve om een té weinig boeiend verhaal gebreid is. De sfeer die Tarkovsky creëert is weer eens prachtig surrealistisch en ook de belichting is uitstekend gedaan. Mooi zwart-wit. Voldoende voor deze film.

Phoe, wat vond ik nou van mijn tweede Tarkovsky. In ieder geval was die bij vlagen erg indrukwekkend. Stuk toegankelijker dan Offret, de andere Tarkovsky die ik zag. Minuut vijf tot en met vijn en twintig waren erg lastig door de komen, op en of andere manier. Daarna werd de film gelukkig een stuk beter en was dit bij vlagen erg indrukwekkend. Camerawerk van Tarkovsky was echt briljant! Zelde zulke mooie shots in een film gezien.

Het gesprezen acteerwerk van het jongetje was ook niets op aan te merken. Knap, voor zo´n jong acteure. Helaas vond ik niet alles even interresant. Een aantal momenten verslapte mijn aandacht flink, maar daar tegen over staat wel dat ik sommige momenten erg indrukwekkend vond. Wil in de toekomst zeker meer van Tarkovsky gaan zien.

3*

Een stuk beter bevallen dan Stalker. Dat was ook niet echt moeilijk, maar toch.

Ivanovo Detstvo is visueel echt een parel. Het is de enige zwart-wit film waarbij het kleurgebruik mij echt opgevallen is. In positieve zin. Erg mooie contrasten en het creërde een prachtige sfeer. In combinatie met de prachtige muziek van Ovchinnikov heb je een audiovisuele parel.

Ondanks de relatief korte speelduur was het verhaal niet altijd echt boeiend. Het werd nergens saai, maar het was jammer genoeg nergens echt goed. Nu compenseert de prachtige cinematografie dat wel grotendeels, maar niet volledig. Dit is ook de reden dat mijn cijfer wat lager uitvalt dan hoort bij een film als deze.

4,0*

P.S. Bedankt Montorsi.

Erg mooi spel van licht en donker, met rustig en fraai camerawerk. Zitten een paar prachtige scenes bij, vooral in het berkenbos (wat komt dat mooi naar voren in die fotografie..), de put, en het moeras met de lichtkogels. Het enige wat ik niet zo mooi vind was de editing van die fruitkar-rit, maar dat valt misschien op omdat de rest zo gelikt is.

Jammer dat ik de score helemaal niets vind, past er niet bij voor m'n gevoel. Alleen het getik van de spechten (?) bevalt me en het lied Katyusha dat tegen het einde heel eventjes langskomt.

Het verhaal zelf kan moeilijk m'n aandacht vasthouden, alsof alle aandacht wordt opgeslokt door het visuele. Het zijn dan ook wel de beeltenissen die betekenisvol zijn (de oorlog is vooral indirect merkbaar) en het is bij vlagen een 'onwerkelijke' film, maar ik mis een binding, een impact. Het einde met de Duitsers komt ook over als een rare stijlbreuk.

Tarkovsky doet het weer. In tegenstelling tot de laatste film van Tarkovsky (Offret), is Ivanovo Detstvo wel een film met een centraal karakter dat van begin tot het einde boeiend is. In vele recensies is de kracht van deze film al beschreven. Deze film weet zowel op emotioneel als cinematografisch vlak grote indruk te maken.

Qua camerawerk kent de film een groot aantal hoogtepunten. Met name de scènes in het moeras en de droomsequenties zijn van gigantisch hoog niveau. Enige vorm van kritiek betreft de bijrollen. Sommige momenten waarin het karakter van Ivan geen prominente rol heeft, voelen wat overbodig aan. Dit wil niet zeggen dat ook deze scènes prachtig zijn om te zien.

Goed debuut van Tarkovsky. Wat komen er ook eigenlijk veel klasbakken uit de Sovjetunie. Visueel zijn die films echt stuk voor stuk interessant. Vooral het stuk in het bos met die witte bomen is fabuleus geschoten en erg memorabel. Dat is sowieso het sterkste aan deze film, dat er goed de tijd genomen wordt voor lange scènes. Erg prettig.

Het oorlogsthema van de film wordt goed uitgewerkt, maar zou een jaar of 20 ruimschoots overtroffen worden door Idi i Smotri. Maar daarnaast blijft er toch genoeg over qua sterk acteerwerk en prachtige zwart-wit-fotografie. Gewoon een erg sterk debuut met enkele erg memorabele momenten.

Tarkovsky is een regisseur waarvoor ik in de stemming moet zijn. Ik wist dat afgelopen woensdag niet de juiste dag was voor een Tarkovsky, maar door de pakketservice moest ik er toch aan beginnen. Helaas bleek mijn concetratievermogen inderdaad niet optimaal te zijn, dus eigenlijk is dit al automatisch weer een film voor herziening. Het waren vooral de subplotten rond de volwassenen die mij niet echt wisten te grijpen. Als het al subplotten waren, want Ivan was niet het personage die de meeste aandacht kreeg. Jammer, want Ivans scènes waren het beste. Een fascinerend personage. Vooral toen hij voor de eerste keer boos werd omdat hij niet mee mocht vechten was ik onder de indruk. De droomscènes zijn ook mooi, behalve die met het meisje in de appelwagen, die werkte niet helemaal. Natuurlijk is het ook weer mooi gefilmd, zoals Tarkovsky betaamd. Maar inhoudelijk kan ik pas bij herziening meer zeggen denk ik.

3*

Prachtig gefilmd, mooie berkenbos- en andere scenes. Wat dat betreft is het pure klasse. Alleen het verhaaltje wil maar niet pakken. Het begint heel sterk maar blijft dan een beetje hangen, waardoor de film me niet echt wist te grijpen.

De Duitsers zien er wel heel klungelig uit, niet om bang van te worden, sterker nog ze hadden ze zo neer kunnen maaien als ze hadden gewild.

Alle bekende Tarkovski-elementen passeren de revue, het bos, druppelend water, vuur, ruines, spiegels.

De meeste Tarkovski's heb ik nu gezien, het blijft lastig om ze in één sterrenwaardering uit te drukken, omdat de cinematografische kwaliteit en originaliteit van Tarkovski subliem is. Daar staat tegenover, dat ik niet altijd even geboeid blijf gedurende zijn films, die vaak langdradig en afstandelijk zijn.

Mijn eerste film van Andrey Tarkovskiy smaakt zeker naar meer. Met de kale doch schitterende vorm wordt de droefheid en het uitzichtloze van de oorlog mooi verbeeld. Mooi ook hoe herinneringen en droombeelden zo zijn gebed in de centrale verhaallijn dat het niet altijd even duidelijk is waar je naar zit te kijken. De gehele film is als een mysterie die zich langzaam aan de kijker aan het ontrafelen is.

Visueel een schitterende film waarin juist dat 4:3 formaat heerlijk beklemmend werkt en elk beeld prachtig uitgepuurd is. Verder bijzonder mooie zwart-witfotografie, met vooral de scènes in het bos die er bovenuit steken. Absoluut hoogtepunt was de kus (zie kappeuter hierboven), prachtig hoe die camera iets naar beneden nog zakt en o zo puur.

Inhoudelijk was de film aardig en geeft in dat beetje plot genoeg thema's mee al vond ik dat tijdens de kijkbeurt zelf niet eens zo belangrijk. Vooral de observatie van mensen aan het front die weinig doen was heel aardig, al is dat pakweg in Jarhead vele malen beter uitgewerkt. Wel vond ik af en toe de stilte's net iets te veel van het goede en zelfs deze korte speelduur vond ik op momenten al te lang. Wel door de visuele pracht 3,5*

Mijn eerste Tarkovsky. Heel goed bevallen. Gaan we meer van bekijken via 525 Free Movies Online: Great Classics, Indies, Noir, Westerns & More | Open Culture - openculture.com

*