Straw Dogs (1971)

Ik kan me het wel voorstellen dat het bioscooppubliek dit een heftige film vond in de jaren 70. Een crimineel met een berenklem rond z'n hoofd, en dat dan op groot doek. dat gaat niet in je kouwe kleren zitten, in die tijd dan.

Behoorlijk heftige film.. met name het einde..

De film komt langzaam opgang.. en is in het begin nog best braaf.. maar de 2de helft van de film is een stuk minder onschuldig

Erg goed geacteerd.. natuurlijk door Dustin Hoffman.. maar in het speciaal toch Susan George die een erg moeilijke rol op zich nam.

Wou deze film eerst 3,5 sterren geven.. voor de eerste 50min die toch wel wat traag waren.. maar door de goede 2de helft van de film en natuurlijk het onvergetelijke einde.. toch maar 4 sterren !

Nog steeds schokkend wat een hoer dat mens bleek te zijn, jankend genomen worden door die grote Ier.. daar reageerde Hoffman dan weer erg koel op, wel passend voor iemand als hem. Nevenboodschap: kies je partner met zorg.

Hoffman wist het geen eens.. zijn vrouw heeft het hem niet verteld in de film..?

Haha

Ik ga denk ik na m'n examens Straw Dogs eens herkijken. Kijken of ik bij dezelfde beoordeling blijf, of niet.

Zeer zeker een goede film met nog beter acteerwerk. De filmprestatie die in deze film word neergezet is buitengewoon, dan denk ik nog maar alleen aan enkele scènes die mij zijn bijgebleven. Deze film geeft een prille mix van a clockwork orange en fear .

klopt helemaal is niks van gezegd ze wilde wel zeggen

het einde is het schokkendst en rest goed acteerwerk

4 sterren

De film komt zeer langzaam op gang, en pas nadat Hoffman's vrouw is genomen door die Ier beginnen de emoties beetje bij beetje te komen bij Hoffman.

Het laatste gedeelte (in het huis) vond ik echt geweldig, Hoffman rekent zeer geweldadig met iedereen af, en de film laat op dat moment zien wat geweldloze mensen in staat zijn als ze tot het uiterste worden gedreven (in dit geval dus, hete olie, berenklem...).

Net niet super, maar wel een film die je lang bij blijft.

Verontrustende en aparte film. Een hoop geweld, maar dit is geen exploitation en ook geen film die geweld verheerlijkt, zoals hij destijds werd bekeken heb ik begrepen. Tenminste, ik zag er zeker niet zo'n film in maar een film met een boodschap. Op de DVD die ik heb gekregen (de Dutch Filmworks-uitgave, die niet de beste schijnt te zijn van wat ik hier lees) staat die boodschap met grote letters vermeld "every man has a breaking point". Dat zegt denk ik wel genoeg over de film. De hoofdpersoon, zeer overtuigend gespeeld door Dustin Hoffman (ook de perfecte acteur voor zo'n rol) is een schoolvoorbeeld van een pacifist, maar ook hij weet tenslotte geen andere oplossing meer dan geweld te gebruiken, als laatste redmiddel. En als hij eenmaal die grens heeft gepasseerd gaat hij ook ver en kan hij niet meer terug. Blijkbaar zal hij nu hij de smaak van geweld heeft geproefd ook niet meer met zoveel moeite overgaan op geweld in bepaalde situaties. Daar wijst de laatste uitspraak van Hoffman in de film in mijn ogen tenminste op.
Naast Dustin Hoffman speelt Susan George ook vrij sterk (al is haar rol soms erg irritant), en Sally Thomsett ziet er erg mooi uit in de film, heeft wat speciaals. Ik wil niet zeggen dat ik de uiteindelijke daad van die pedo, die overigens ook geweldig wordt gespeeld en de juiste kop ook heeft, kan begrijpen, maar ik kan me voorstellen dat hij haar wel ziet zitten. De werkmannen en de dronkenlap zijn ook goed gecast en spelen erg goed. Dat lachje van een van die mannen vergeet je ook niet zo snel.
Er zitten vrij weinig locaties in de film, maar ze zien er wel erg mooi uit en worden mooi in beeld gebracht. De montage is trouwens geweldig. Sommige scènes zien er erg goed uit met die snelle montage. Ik kan me niet herinneren dat ik dat in films van die tijd al eens heb gezien. In elk geval niet zo veel gebruikt. De soundtrack is trouwens ook de moeite waard. Al valt hij niet eens zo op. Maar beeld, muziek, acteerprestaties, gebeurtenissen, alles vult elkaar goed aan in de film en vormt een sterk geheel. Deze film wordt zeer goed gewaardeerd en een groot regisseur (vrij subjectief begrip uiteraard) als Quentin Tarantino heeft hem wel eens als een van zijn favorieten en meest inspirerende films genoemd geloof ik, en dat kan ik goed begrijpen. De bijna twee uur vlogen om.

Echt zalige film, vooral de sfeer die wordt gecreëerd vind ik persoonlijk heel goed gedaan. Het rare, enge effect dat je krijgt door zo'n type mense te gebruiken ten overstaande van Dustin Hoffman héél geloofwaardig en goed gedaan.

zalige film? ik vond hem nog al hard!

Die Susan George mooie vrouw om te zien, maar in de film ergerde ik me aan haar personage. Hoffman is de ideale acteur voor deze rol en het einde is geweldig.

Deze film hakt er wel in.

Tegenvaller
Het geweld kan ik best begrijpen als het voor die tijd geweldadig is maar nu ben ik toch erger gewend ( Hostel Black hawk dawn etc)
Het verhaal ofja de reden voor ineens dat geweld vind ik ook beetje ver gezocht. ( Om een verkrachter niet af te geven die daarvoor nog een meisje vermoord
Nou ok dat wist hij niet maargoed.
Hij wist wel dat hij nog probeerde Zijn vrouw probeert te verkrachten En later Rijden ze blij samen weg

2 sterren maar dankzij Susan George 2,50 Wat is zij Knap en ze was niet eritand ( vind ik)

Misschien ligt het eraan dat ik de verkeerde (lees: goedkope) versie heb zitten kijken, of dat ik te hoge verwachtingen had, maar in ieder geval: de film viel erg tegen.

Bij dit soort films (met een vrij lange intro waarna de film naar een climax toewerkt) hoop ik toch altijd op een pakkende sfeer of een wat onguur gevoel. En alhoewel het dorpje zeker niet erg vredelievend aanvoelde, werd ik toch nergens echt gepakt door de sfeer. Ja, het was grauw en donker, maar werd ik er echt door geraakt, of had de film een hele eigen touch of wereldje? Of een hardere, ongure kijk op deze wereld? Niet echt. En dat is erg jammer, vooral omdat de film al een tijdje voortdenderd zonder dat er echt iets gebeurd. Ik kan dat in sommige films prima waarderen (bv Audition, die overigens wel een creepy sfeer had) en in andere films vind ik het goed geneog om aan te zien, maar Straw Dogs had naar mijn mening toch een wel erg lange tijd voordat er iets gebeurde.

De pesterijtjes vielen tot de kat en uiteraard de verkrachting ook nogal mee, en alleen bij de verkrachting schokte de film echt. De verkrachting was niet alleen grof, het ergste was in zekere zin toch dat je als kijker zag dat de vrouw het niet als het ergste zag dat haar kon overkomen. Na een ietwat zwak verzet pakte de berusting de kijker (in dit geval tenminste) nog het meest. Het is dan ook jammer, naar mijn mening, dat dit verder niet in de film gebruikt wordt: Hoffman weet in de film niet eens dat zijn vrouw verkracht is. Hij wordt bij een dode kat nog niet echt boos op zijn luie werknemers, maar wel als ze hem in een weiland achterlaten. Als zijn vrouw over de verkrachting begint, praat hij eroverheen.

Hoffman verliest zijn zelfcontrole pas (alhoewel, dit is relatief: ook op het einde was hij vrij rustig en kalm ondanks zijn daden) op het einde van de film. Pas dan gaan de remmen los, en dat bedoel ik vrij letterlijk: eindelijk krijgt de film wat vaart. De aanval op het huis is bedreigend maar niet eng of echt spannend. Je kan Hoffman best begrijpen, alhoewel ik als kijker geen band met hem heb opgebouwd in de film en ik het nog steeds jammer vind dat de makers hem hebben laten 'doordraaien' vanwege de gewonde man in zijn huis, ipv de echte pesterijen of de aanval op zijn kat en vrouw.

Met het geweld, alhoewel hard en grof, viel het nog redelijk mee: in deze tijd althans. Vroeger was het misschien wel echt hard, maar op dat vlak (en wat anderen..) vind ik de film nu wat gedateerd .Ik vraag zeker niet om een remake, maar bij de strot grijpen deed de film toch ook zeker niet.
Misschien lag dat ook deels aan de personages. Geen enkele persoon van het verhaal vond ik echt een werkelijk of realistisch personage, en begrip of medelevendheid met de hoofdpersonen had ik ook niet echt. Iedereen speelde zijn rol wel aardig (en Hoffmans vrouw is -was - ook zeker een knappe vrouw), maar alleen Hoffman vond ik echt goed. De relatie tussen Hoffman en zijn vrouw in deze film vond ik overigens niet echt tip-top.

De film was toch niet zo slecht? Zeker niet. Ik vond de film niet eens slecht. Hij viel alleen enorm tegen, zie de bovenstaande punten. Pluspunten waren er ook, maar ik vond de film toch vooral oud aandoen, en niet aangrijpend. Sue me. Pluspunten vond ik bijvoorbeeld wel de dreiging van de jongeren om het huis en de uiteindelijke aanval op het huis, het acteerwerk van Hoffman en (zeker!) de locaties van de film. Ook de nevenplot van Niles en het meisje vond ik sterk, in tegenstelling tot de uitwerking/neerzetting van veel andere personages (voor mij niet realistisch genoeg, te ver van huis - ik kan het niet goed uitleggen maar ze voelden niet juist).

Am met al was het een redelijke film, maar zeker niet meer dan dat. Misschien dat ik het vroeger wel had gevonden, maar ik vind de film nu te traag en een aangrijpend drama is het voor mij niet geworden. Misschien dat ik later, met een betere DVD-uitgave, de film nog een tweede kans geef, maar voorlopig hou ik het op 2,5*.

De film echt ingekort of gewoon 4:3 beeldformaat?

In welk opzicht is deze film choquerend eigenlijk? Ik geef toe, ik heb een goedkopere versie van de Free Record Shop, maar heb eigenlijk geen enkele scène opgemerkt die choquerend kan overkomen. Wat ik natuurlijk wel kan geloven dat dit verontrustend was in 1971, maar nu? Nu nog steeds choquerend? Wel neen, daarvoor is alles te braaf en te geweldloos in beeld gebracht, althans op mijn dvd. De klappen en vuistslagen werden zo met de handjes in de lucht toegewapperd dat het wel toneel leek. Ook de dialogen (van bijna heel de cast) zijn erg houterig geacteerd, net alsof het toneel spelen is.

Verder vond ik wel dat de vrouw brutaal benaderd werd in deze film, maar op de dvd-hoes stond dat David erg gepest ging worden, maar dat viel helemaal goed mee vond ik. De aanvallen waren vooral tegen de vrouw gericht ( HAAR kat werd vermoord en ZIJ werd verkracht. Volgens mij is er geen enkele doorslaggevende scène voor David geweest.

De film is erg nietszeggend en zoals je kan lezen voor mij een erge tegenvaller. De film komt te traag op gang, juist de laatste 15 minuten valt er iets te beleven voor een film die 118 minuten duurd. De laatste 15 minuten waar het "spannend" zou moeten zijn worden ook nog eens lang en hopeloos uitgerekt.

Ik ken duizenden films die meer choqueren. Volgens mijn inziens is er geen enkele scène brutaal in beeld gezet of nogmaals misschien heb ik een verkeerde versie, maar de mijne duurde althans ook 118 minuten. Een paar koppel tieten en een verkrachtingscène waar overigens niks te zien is wordt in elke Hollywood film gebruikt. Dat dit de mensen in 1971 even hun brilletje deed afzetten kan ik gerust begrijpen, maar denk toch wel dat de generatie van nu toch meer gezien heeft.

Zwaar overschat deze film.

2

Choquerend is misschien niet de beste term om Straw Dogs te omschrijven, maar het feit dat elke mens, hoe fatsoenlijk ook, in staat is tot extreem geweld is toch redelijk confronterend. In die zin is Straw Dogs een soort spiegel die de goed vs kwaad dualiteit mooi uitdiept.

Inderdaad die "moraal" kwam sterk naar boven, maar een beetje te laat voor mij. De film spoelde wat te lang aan.

Hoewel het plot mij aansprak, en de hoge stemmen op de site, had ik hier toch iets meer van verwacht. Ma soit, is niet erg, iedereen zijn ding hé.

Ach kom nou, Halycon. Extreem geweld? Hoffman reageert juist uiterst rationeel. Moreel verantwoorder kan haast niet. Elk ander (willekeurig) persoon die zó in het nauw wordt gedreven had allang extremer gereageert. Onder adrenaline ben je nu eenmaal niet zo doordacht. Hoffman blijft er veels te nuchter onder. Het moraal (elk mens in staat tot extreem geweld) komt dan ook slecht naar voren. Nee hier gaat de film vreselijk de mist in, terwijl het daar louter om draait. Audio/visueel heeft het namelijk ook al weinig te bieden. Al was de uitgaven daar misschien ook wel debet aan.

Ja, de finale steekt er vol van.

Aanvankelijk wel, maar in de finale gaat hij helemaal uit z'n dak. Een groter contrast kan haast niet, vandaar ook die dualiteit van goed & kwaad die in ieder van ons schuilt.

Die Nederlandse 4:3 versie is ook nog eens flink in geknipt, meen ik. Mijn Criterion Editie is ook op visueel gebied om te smullen.

Dan hebben wij duidelijk een andere film gezien. Wat ik zag was een man die uiterst voorzichtig en ingetogen handelde. Niet een man die compleet doorsloeg en anders kwam het behoorlijk knullig over.

Heel de tijd dingetjes gaan roepen als: ''i'll give you one more chance and if you don't clear out now, there will be real trouble''

Dat zal voor een pacifist wel allemaal heel spannend zijn, maar we kunnen toch niet spreken over 'het beest' dat eruit komt. Een groot contrast is dan ook ver te zoeken. Jammer, want ik had het me allemaal veel extremer voorgesteld. Nu is het allemaal veel minder confronterend.

Mijn gevoel zegt dat het toentertijd idd om de 4:3 versie ging. Dat zou dus vast een rol hebben gespeeld, maar de film kwam vooral erg lelijk en grauw over. Veel 'vieze' kleuren. Ook kwa cinematografie en montage heeft de film weinig om het lijf. En dan ben ik best visueel ingesteld hoor, maar neem ik ook gauw genoegen. Zo is Blade Runner (toch wel mijn alltime favo) ook wat pover kwa editing en camerawerk. Niks mis mee, maar bij Straw Dogs zag ik echter veelal lelijke shots en close-ups, naast het feit dat het er toch al erg lelijk uitzag.

Een behoorlijk zware tegenvaller, dat is mijn eerste gevoel al
ver voor het einde van deze film.

Banned for 18 years...now unleashed, uncut!
Dat staat op de hoes van de Engelse import versie.
Dat beloofde nogal wat, maar na het eerste half uur
begon ik me al te ergeren aan de manier waarop de verschillende
personages met elkaar verbonden zijn.
Naarmate de film vorderde kreeg ik meer en meer het gevoel
van "moeten". Er moet een uiting komen in de vorm van geweld.
En die blijft danook niet uit.

Verre van shokerend, dat is Straw dogs.
Ook de verkrachtingsscene is absoluut niet brutaal:
de vrouw gedraagt zich immers als een sletje dat stiekem maar wat graag wil worden gepakt door haar ouwe liefje.
Ze zegt nee, maar het is overduidelijk dat ze het wel fijn vind.
Als vervolgens de 2e figuur zich aan haar vergrijpt, ben ik mijn symphatie voor de vrouw allang kwijt.

De zogenaamde ommekeer van de slappe echtgenoot
in de heroïsche vent die in alle rust zijn huisje verdedigt tegen de
geweldadige indringers is volslagen belachelijk.


De relatie tussen onze MacGyver-achtige held en zijn eeuwig twijfelende vrouw is vooral tijdens de laatste scenes om
ziek van te worden. Maar de wiskundeleraar blijft ondanks alles
uitermate rustig en houd zijn kop er goed bij. Zelfs wanneer zijn
vrouw wordt aangevallen door degene die hij eigenlijk in bescherming wil nemen: een simpele tik in het gezicht, een streng blik en een nee-schuddenhoofd.
Te onzinnig voor woorden.

Straw dogs is geforceerd, zowel de relaties van personages ten opzichte van elkaar als het geweld!
Dat deze film een duidelijke invloed heeft gehad moge duidelijk zijn,
maar de status rondom Straw dogs is te eervol.

Ik stemde voor het plaatsen van dit bericht 2 sterren.
Na het typen en dus bezinken kan ik niet anders dan de film
waarderen met een anderhalve ster.

Daar zit 'm nu net het schokkende in. Het slachtoffer wordt mede schuldig gemaakt...of gaat dat te ver?

Echt schokkend is dit niet. Het is niet voor niets uit seksenquetes gebleken dat een trio en verkracht worden de grootste verboden fantasieën zijn van een vrouw. Ze fantaseren er over, maar zouden het nooit willen meemaken. Maar ik kan mij toch voorstellen moest dit gebeuren dat sommigen er toch mee instemmen.

Eerder meer naar de cliché kant nu, dan schokkend.

Of die vrouw de mannen nou uitgedaagt heeft of niet, ze heeft nee gezegt en dan hebben die mannen ook hun poten thuis te houden.

Als dit zo'n cliché is: noem mij dan nog maar een zooitje films van rond '71, waarin een dergelijke scene zit. En we hebben er nu 38 jaar later weer een discussie over de schuldvraag, dus ergens weet de film de snaar dus juist te raken...

ACO. uit hetzelfde jaar nog wel.

Is daar sprake van uitlokking cq stiekeme fantasie door de vrouw? Volledig verkeerd voorbeeld.