Café Society (2016)

Bij Woody Allen:

Kristen Stewart Photos from the Set of the New Woody Allen Film - ComingSoon.net

Ook o.a. met Jesse Eisenberg en Bruce Willis

Nieuwe Woody Allen!

Vanaf 11 augustus in de bioscoop (Paradiso)

Blake Lively in een Woody Allen film. Feest!

Ze heeft maar een bijrolletje.

Hoe geweldig moet dit zijn!!

Openingsfilm van Cannes.

Sfeervolle trailer.

Cannes Film Review: ‘Café Society’ Link

Een klassiek liefdesverhaal – zo klassiek als maar zijn kan. Ideaal dus om in handen te stoppen van Woody Allen, die nog maar eens op zwier gaat in zijn schijnbaar favoriete tijdsgewricht. De jaren ’30 – jawel, zo klassiek als maar zijn kan.

De o zo aantrekkelijke oppervlakkigheden van de “café society”, zoals het decadente allegaartje van filmsterren, politici, modellen en gangsters hier wordt genoemd, worden met de glimlach op de korrel genomen, net als de verscheurdheid van mannen en vrouwen die het tot over hun oren zitten hebben. En “zitten hebben”, dat heet: door de liefdesmicrobe geïnfecteerd zijn. De koorts van vlinders in de buik: Allen portretteert die hoogst amusant. En herkenbaar, verdorie.

Jesse Eisenberg is een pracht van een (klunzige) charmeur, Kristen Stewart moet vooral ongenadig mooi zijn. En dat is ze ook. Ze straalt, of nee, spat van het witte doek! Helaas moet ze aan psychologie inboeten omdat Allen vooral haar schoonheid in de verf wil zetten. Dat dit amoureuze duo geen enkele verantwoording lijkt te moeten afleggen aan de buitenwereld, doet de toeschouwer inzien dat de plot nogal dunnetjes is.

Net de concentratie rondom de onverklaarbare chemie tussen twee mensen, die blijkbaar door geen enkele omstandigheid kan gesmoord worden, is echter magisch. Zeker wanneer dat idyllische duet met sfeervolle jazz, heerlijke romantische clichés, de weergaloze skyline-van-Manhattan-gezien-op-een-dronken-ochtend-in-Central-Park en heel veel geestige geflirt wordt omkranst. Dan weet je: ‘Café Society’ is, ondanks zijn onvolmaaktheden, weer een fijne film.

O ja, van genoten!

3,25*

elk jaar komt Woody met een nieuwe film , maar zijn films beginnen nu wel heel cliché te worden.

waarom stopt ie niet gewoon met films maken?

hij valt in herhaling en dat is gewoon irritant.

En in 2017 nog de titel Untitled Woody Allen Project. Het plot speelt zich af in New York van de jaren 50.

Hoe hij in korte tijd toch van de ene decoratie naar de andere kan springen.

Ik ben geen Woody Allen fan.

De film is mooi vormgegeven, en best vermakelijk...

Maar verder is het vrij standaard Woody Allen werk, met personages zonder diepgang, een beetje als een klucht..

Sommige filmmakers worden ook nooit volwassen.

Het houdt een keer op. Kwam Woody Allen tot op heden meestal weg met het in hoog tempo afleveren van nagenoeg dezelfde films; met Café Society zakt hij door de ondergrens. En stevig ook.

Eigenlijk is het een wonder dat Allen niet al veel eerder de vertrouwde package deal with chemistry Kristen Stewart/Jesse Eisenberg heeft ingezet. Eerstgenoemde is een van de beste actrices van deze generatie, de andere een soort leerling schilder die zo nauwkeurig mogelijk Allens werk inkleurt met zijn nerveuze gebrabbel. Het zal een genot zijn geweest voor de hoogbejaarde regisseur om een soort Mini Me voor de camera te zien stotteren.

Leuke cast verder, daar niet van. Maar ze krijgen totaal geen ruimte om te shinen. Stewart probeert haar talent nog wel in te schakelen, maar zit gevangen in de nauwe mal die Allen voor haar gebakken/gerecycled heeft. Hetzelfde geldt voor Steve Carell, die van nature erg grappig is, maar domweg te dealen heeft met krampachtig geschreven dialogen. De enige die écht loskomt van haar kartonnen karakter is Blake Lively; zij heeft domweg te veel uitstraling om als een zielig vogeltje in haar kooi gevangen te houden.

Daarmee is het een verlossing wanneer ze eindelijk voorbijkomt, want voor de rest is Café Society een en al flauwe degelijkheid. Je weet wel, van die beschaafde "grapjes" waar alleen senioren met zo'n vergenoegzaam, brommend hmmm-lachje op reageren. Hier komt het niet verder dan wat flauwe Joden-grapjes. Hilarisch.

Uiteraard begint ook in deze film elke nieuwe scène - die je overigens al van ver ziet aankomen - weer met zo'n uitgekauwd jazzdeuntje. Hier en daar zo'n kantelend beeld om een overgang in te luiden - we hebben het allemaal al zo vaak gezien en gehoord bij hem. De enige opvallende camerabeelden zijn die volledig op het gezicht ingezoomde shots, maar om nou te zeggen dat die veel toevoegen...

Een Allen zou geen Allen zijn als er niet flink aan name dropping wordt gedaan. Ook dat is hier niet anders. Voor de zoveelste keer krijg je de ene na de andere naam van oude filmsterren om je oren en tegen het einde komt er ook nog een quote van Socrates voorbij. Niet dat de film er beter van wordt, maar er moet natuurlijk wel benadrukt worden dat Allen een intellectueel is. Stel je voor dat we het vergeten waren.

Kortom, zeer vermoeiend en vervelend filmpje. Ondanks de - uiteraard - keurige 90 minuten en een beetje zit je constant te kijken hoe lang de nikserigheid nog duurt. Vreselijk.

Zwolle84

Bedankt voor je recensie. Ik ben wel benieuwd welke Woody Allen films je nog meer hebt gezien en welke films van hem je beter vindt dan deze?

Tsja Woody Allen... dat is best vaak love it or hate it: Ik heb wel eens iemand meegenomen naar een WA film die in slaap viel (Midnight in Paris) dus ik weet wel dat Woody zo zijn eigen niche heeft waar je niet zo maar iedereen mee naar toe moet slepen.

En ja het zijn best wel formulaïsche films maar dat zijn bijv. veel superhelden films vaak ook dus daar reken ik hem niet echt op af Wel als hij een vervelende film heeft gemaakt, dat ga ik waarschijnlijk deze week zien. Ik ben op voorhand niet heel enthousiast omdat ik sowieso geen fan ben van Eisenberg en in een WA film denk ik dat hij een teveel een popie-jopie figuur is die nerderig doet itt tot "the original" Woody Allen die gewoon nerd uit al zijn vezels ademt.

Blue Jasmine vind ik de beste die ik zag, wat bijna geheel Blanchetts verdienste is. Ik heb best veel deal breakers wat hem betreft. Als Allen er zelf in speelt (of hij iemand Allen laat spelen - Eisenberg/Wilson) bijvoorbeeld, of als hij zo interessant gaat lopen doen met al die name dropping. Midnight In Paris en Annie Hall zijn daardoor niet te doen voor me.

Vicky Cristina Barcelona vond ik wel een charmant filmpje, kan ik me herinneren. In tegenstelling tot zijn andere ScarJo's.

Hit and miss, lijkt het met mij en Woody. Ik ben niet noodzakelijkerwijs Allens grootste fan, maar Manhattan vond ik echt heel sterk. Blue Jasmine daarentegen had ik stukken meer van verwacht. Match Point vond ik destijds heel behoorlijk en Annie Hall kon ik bij mijn eerste poging kuist weer niet uitstaan. Die wisselvalligheid is er eigenlijk onder alle 7 films die ik van Woody gezien heb. Café Society hangt ergens in het vergeethoekje van mijn brein met een licht vermakelijke 6,5*, waarvan ik terwijl ik dit type, nog enorm twijfel of die naar boven of naar beneden afgerond moet worden.

Hoewel ik me goed voor kan stellen dat Eisenberg mensen op de zenuwen werkt, mag ik hem zelf graag zien. Hij is (ook) hier weer iets teveel het neurotische typetje, maar hij lijkt wel in zijn rol te groeien naarmate de film vordert. Kristen Stewart echter heeft in mijn waardering de afgelopen jaren een explosieve stijging gemaakt. Van mikpunt van spot in de Twilight nadagen, naar gerespecteerde actrice vanaf Clouds of Sils Maria, met over het algemeen een goed oog voor interessante films. Dit is na Adventureland en American Ultra hun derde film samen, en de chemie reflecteert dat ook. Het zijn geen rollen om echt in te kunnen schijnen echter, en de enige die dat wél voor elkaar krijgt is Blake Lively in een iets kleinere rol. And man, does she wear that dress.

Ik ben zelf een groot fan van deze periode in Hollywood en stiekem heb ik ook vaak een beetje een zwak voor die metafilms, die iets laten zien van de filmwereld zelf. Dat kan subtiel, dat kan beschouwend of kritisch, maar inderdaad ook met namedropping zoals Zwolle84 hierboven aangeeft. Allen gaat zich daaraan inderdaad wel een beetje te buiten, vooral in bepaalde scènes met Steve Carrel. Ik ben het sowieso inhoudelijk praktisch compleet eens met het meeste van wat Zwolle zegt, op de waardering na: ik heb namelijk alsnog wél met plezier zitten kijken, al is het allemaal wellicht niet zo heel bijzonder. De voice-over vond ik dan nog wel het meest in het oog springend, die was totaal onnodig en vertelde in feite wat we sowieso al zagen, of prima kon worden laten zien. Show, don’t tell, Woody. Als je Vittorio Storaro achter de camera hebt, zou je geen voice-over nodig moeten hebben...

Geen film die me lang zal heugen, dus, maar wel een vermakelijk anderhalf uurtje.

3,25*

Oh ja, die voice over was ik nog vergeten te benoemen. Dat was ook al zo suf.

Die man heeft het gewoon niet (meer). Geen schande verder, op je 80e. Maar ik zie nu al op tegen die volgende film, die ik vast weer ga zien omdat hij wéér een veelbelovend acteertalent voor zich heeft gewonnen.

en weer in de fifties. Tsja, ik zal hem vermoedelijk ook wel zien.

Merk vaak bij recensies van Woody Allen films dat er mateloos wordt geërgerd aan name dropping, al te ostentatieve jazzmelodietjes en gelikte locaties. Dan begrijp je natuurlijk de Allen-formule niet helemaal, die bestaat \voor het leeuwendeel uit de cultivering daarvan. High society zou zichzelf immers niet zijn als de decadentie er niet dik bovenop werd gelegd. Het zit nota bene in het woord begrepen. Voor de zekerheid laat Allen zijn personages dan ook even zeggen dat een bezoekje aan Central Park bij het (slaap)dronken ochtendgloren wel een beetje afgezaagd is. Dat is natuurlijk indekken, maar het geeft wel de intentie van de filmmaker aan. Wellicht een beetje flauw, maar door de manier waarop het gebracht o zo leuk en vermakelijk.

Met deze laatste zin is ook wel zo'n beetje mijn mening over deze prent samengevat. Aardige reproductie van zijn eigen oeuvre. Je verkneukelt je erbij, af en toe een scherpe grap en loopt met warm gevoel de zaal uit. Daarmee heeft de kijker eigenlijk dezelfde ervaring als de hoofdpersonages in de film. Eisenberg en Stewart worden bij aanvang gepresenteerd als authentieke spectators van de poppenkast, maar zijn gaandeweg ook deel uit gaan maken van het boeltje. Hun persoonlijkheid op de koop toe. Hij staat in Cafe Society ineens in hoge frequenties vlotte babbels afleveren en zij mag graag dwepen met verhalen over hot shots uit het circuit. Het is alles bijeen toch te verleidelijk om er nee tegen te zeggen. En zo is het met deze Woody ook.

'Mateloos ergeren' is veel te gechargeerd, voor mijn belevenis althans. Het viel behoorlijk op, laat ik het zo zeggen. Het heeft mijn cijfer eigenlijk niet beïnvloed.

Tja, dat hij een film met bijpassende titel schrijft om die eeuwige vervelende gewoonte van hem een plekje te kunnen geven, maakt het er niet bepaald beter op vanuit mijn oogpunt. Integendeel, het is alle schaamte voorbij.

"Mateloos ergeren" is bij mij ook wel redelijk aan de orde. Ik vind het een erg vervelende gewoonte, die interessantdoenerij om maar constant te benadrukken hoe intellectueel je bent. Doet me altijd denken aan een aflevering van DWDD waar Chazia Mourali haar kakneus ophaalde voor de primitieve muziek van de andere gasten om zelf maar door te emmeren over de intelligente tekst van Bohemian Rhapsody die over allerlei verheven mensen en interessante gebeurtenissen zou gaan.

Ja, maar Woodies films willen juist laten zien dat mensen graag naar een cliché leven. De ironie hiervan loopt als een rode draad door zijn oeuvre. Vandaar dat hij zijn personages namen laat opdreunen en voor de aardigheid ook nog een gangster en een intellectueel de revue laat passeren. Met de titel wist ik al gelijk dat het een parodie op high society ging worden.

Mee eens. Woody Allen kun je juist van alles behalve snobisme beschuldigen. Hij drijft eerder de spot met intellectueel-doenerig en snobistisch gedrag. Zie Midnight in Paris bv.

Meestal kunnen zelfs de mindere films van Woody mij wel bekoren, maar helaas is dat met Café Society niet het geval. Hopelijk sluit Woody zijn oeuvre indrukwekkender af dan opnieuw met een ongeïnspireerde herhalingsoefening.

Het kabbelt weer gezapig door tot het ineens voorbij is. Zag hem bij toeval ipv suïcide Squad ? dat was een gestoord stripboek deze film echt een bouqet reeks deeltje.

Alleen de muziek in de film is al geniaal. Jammer dat Blake Lively weinig screentime had. Verder erg prettige film om te kijken.

Volgens mij zo'n beetje mijn Woody Allen debuut, goed bevallen. Ik vond het een erg leuke film, de humor lag mij wel, de personages vond ik leuk en het verhaal vond ik ook wel te gek. Veel beter dan ik verwacht had. Ik had bij Woody Allen altijd een beetje een pseudo intellectueel geneuzel vooroordeel. Veel filosofisch gezwam van ietwat irritante types. Bleek in deze film niet het geval, of in ieder geval niet op een manier de mij niet beviel.

Wat een ongelofelijke haast heeft deze film. Met een Eisenberg die als een adhd' er aan zn glas blijft nippen de hele tijd. Ben verliefd geworden op Lively, sommige dialogen waren leuk, maar kom niet boven de 3 sterren uit.

Voor de mensen die de muziek tof vonden raad ik oa. het solo -en triowerk aan van Nat King Cole, Duke Ellington, en Earl Hines.

Een degelijke en lekker luchtige Woody Allen. De openingsmuziek en -titels zijn min of meer dezelfde als 100 jaar geleden. (Geloof dat Allen alleen wel eindelijk van zijn mono-theïstische geloof is gevallen qua geluid ) Allen haters kunnen dan beter de zaal al verlaten want het gaat een échte Allen film worden Ik ben geen fan van Eisenberg maar eerlijk is eerlijk: hij viel me niet tegen en zou ook zo snel geen andere acteur weten die zijn rol goed had kunnen spelen. Prima zondag middag vermaak.

Verder wat memorable hier boven zegt.

Weer typische Allen. Luchtig, speels en nergens echt bijzonder. Een niemendalletje die eigenlijk net aan de verkeerde kant van de medaille valt. De acteurs zijn idem, wel aardig maar ze kunnen beter. Eisenberg in een zoveelste variant op zijn Zuckerberg (en een beetje een jonge Allen), Stewart is al beter maar mist chemie met Eisenberg en Carell is geinig maar ook dat rolletje kennen we nu wel, al os hij op 50% ook nog wel amusant. Wel is het allemaal schitterend geschoten, mooie aankleding ook en fijne jazzmuziek. De film zelf is meer drama dan komedie, echt grappig wordt het nergens. En ondanks de korte lengte begint de film wat te slepen. Lange tijd heb je geen idee waar de film nu hen wil, en juist daarom is dat einde zo sterk. Daarom nog wel een voldoende. 3,0*.

Gezellig avondje met een vriendin gehad! Gewoon leuk.