Café Society (2016)

Een klassiek liefdesverhaal – zo klassiek als maar zijn kan. Ideaal dus om in handen te stoppen van Woody Allen, die nog maar eens op zwier gaat in zijn schijnbaar favoriete tijdsgewricht. De jaren ’30 – jawel, zo klassiek als maar zijn kan.

De o zo aantrekkelijke oppervlakkigheden van de “café society”, zoals het decadente allegaartje van filmsterren, politici, modellen en gangsters hier wordt genoemd, worden met de glimlach op de korrel genomen, net als de verscheurdheid van mannen en vrouwen die het tot over hun oren zitten hebben. En “zitten hebben”, dat heet: door de liefdesmicrobe geïnfecteerd zijn. De koorts van vlinders in de buik: Allen portretteert die hoogst amusant. En herkenbaar, verdorie.

Jesse Eisenberg is een pracht van een (klunzige) charmeur, Kristen Stewart moet vooral ongenadig mooi zijn. En dat is ze ook. Ze straalt, of nee, spat van het witte doek! Helaas moet ze aan psychologie inboeten omdat Allen vooral haar schoonheid in de verf wil zetten. Dat dit amoureuze duo geen enkele verantwoording lijkt te moeten afleggen aan de buitenwereld, doet de toeschouwer inzien dat de plot nogal dunnetjes is.

Net de concentratie rondom de onverklaarbare chemie tussen twee mensen, die blijkbaar door geen enkele omstandigheid kan gesmoord worden, is echter magisch. Zeker wanneer dat idyllische duet met sfeervolle jazz, heerlijke romantische clichés, de weergaloze skyline-van-Manhattan-gezien-op-een-dronken-ochtend-in-Central-Park en heel veel geestige geflirt wordt omkranst. Dan weet je: ‘Café Society’ is, ondanks zijn onvolmaaktheden, weer een fijne film.

O ja, van genoten!

3,25*

Hit and miss, lijkt het met mij en Woody. Ik ben niet noodzakelijkerwijs Allens grootste fan, maar Manhattan vond ik echt heel sterk. Blue Jasmine daarentegen had ik stukken meer van verwacht. Match Point vond ik destijds heel behoorlijk en Annie Hall kon ik bij mijn eerste poging kuist weer niet uitstaan. Die wisselvalligheid is er eigenlijk onder alle 7 films die ik van Woody gezien heb. Café Society hangt ergens in het vergeethoekje van mijn brein met een licht vermakelijke 6,5*, waarvan ik terwijl ik dit type, nog enorm twijfel of die naar boven of naar beneden afgerond moet worden.

Hoewel ik me goed voor kan stellen dat Eisenberg mensen op de zenuwen werkt, mag ik hem zelf graag zien. Hij is (ook) hier weer iets teveel het neurotische typetje, maar hij lijkt wel in zijn rol te groeien naarmate de film vordert. Kristen Stewart echter heeft in mijn waardering de afgelopen jaren een explosieve stijging gemaakt. Van mikpunt van spot in de Twilight nadagen, naar gerespecteerde actrice vanaf Clouds of Sils Maria, met over het algemeen een goed oog voor interessante films. Dit is na Adventureland en American Ultra hun derde film samen, en de chemie reflecteert dat ook. Het zijn geen rollen om echt in te kunnen schijnen echter, en de enige die dat wél voor elkaar krijgt is Blake Lively in een iets kleinere rol. And man, does she wear that dress.

Ik ben zelf een groot fan van deze periode in Hollywood en stiekem heb ik ook vaak een beetje een zwak voor die metafilms, die iets laten zien van de filmwereld zelf. Dat kan subtiel, dat kan beschouwend of kritisch, maar inderdaad ook met namedropping zoals Zwolle84 hierboven aangeeft. Allen gaat zich daaraan inderdaad wel een beetje te buiten, vooral in bepaalde scènes met Steve Carrel. Ik ben het sowieso inhoudelijk praktisch compleet eens met het meeste van wat Zwolle zegt, op de waardering na: ik heb namelijk alsnog wél met plezier zitten kijken, al is het allemaal wellicht niet zo heel bijzonder. De voice-over vond ik dan nog wel het meest in het oog springend, die was totaal onnodig en vertelde in feite wat we sowieso al zagen, of prima kon worden laten zien. Show, don’t tell, Woody. Als je Vittorio Storaro achter de camera hebt, zou je geen voice-over nodig moeten hebben...

Geen film die me lang zal heugen, dus, maar wel een vermakelijk anderhalf uurtje.

3,25*

Merk vaak bij recensies van Woody Allen films dat er mateloos wordt geërgerd aan name dropping, al te ostentatieve jazzmelodietjes en gelikte locaties. Dan begrijp je natuurlijk de Allen-formule niet helemaal, die bestaat \voor het leeuwendeel uit de cultivering daarvan. High society zou zichzelf immers niet zijn als de decadentie er niet dik bovenop werd gelegd. Het zit nota bene in het woord begrepen. Voor de zekerheid laat Allen zijn personages dan ook even zeggen dat een bezoekje aan Central Park bij het (slaap)dronken ochtendgloren wel een beetje afgezaagd is. Dat is natuurlijk indekken, maar het geeft wel de intentie van de filmmaker aan. Wellicht een beetje flauw, maar door de manier waarop het gebracht o zo leuk en vermakelijk.

Met deze laatste zin is ook wel zo'n beetje mijn mening over deze prent samengevat. Aardige reproductie van zijn eigen oeuvre. Je verkneukelt je erbij, af en toe een scherpe grap en loopt met warm gevoel de zaal uit. Daarmee heeft de kijker eigenlijk dezelfde ervaring als de hoofdpersonages in de film. Eisenberg en Stewart worden bij aanvang gepresenteerd als authentieke spectators van de poppenkast, maar zijn gaandeweg ook deel uit gaan maken van het boeltje. Hun persoonlijkheid op de koop toe. Hij staat in Cafe Society ineens in hoge frequenties vlotte babbels afleveren en zij mag graag dwepen met verhalen over hot shots uit het circuit. Het is alles bijeen toch te verleidelijk om er nee tegen te zeggen. En zo is het met deze Woody ook.

Weer typische Allen. Luchtig, speels en nergens echt bijzonder. Een niemendalletje die eigenlijk net aan de verkeerde kant van de medaille valt. De acteurs zijn idem, wel aardig maar ze kunnen beter. Eisenberg in een zoveelste variant op zijn Zuckerberg (en een beetje een jonge Allen), Stewart is al beter maar mist chemie met Eisenberg en Carell is geinig maar ook dat rolletje kennen we nu wel, al os hij op 50% ook nog wel amusant. Wel is het allemaal schitterend geschoten, mooie aankleding ook en fijne jazzmuziek. De film zelf is meer drama dan komedie, echt grappig wordt het nergens. En ondanks de korte lengte begint de film wat te slepen. Lange tijd heb je geen idee waar de film nu hen wil, en juist daarom is dat einde zo sterk. Daarom nog wel een voldoende. 3,0*.

Inhoudelijk niet de meest bijzondere film uit Allen's oeuvre, maar gelukkig maken de decors, sfeer en cast veel goed. Kan daar zelf erg van genieten. Ze zijn er goed in geslaagd dat klassieke gevoel over te laten brengen. Alleen de voice-over had van mij wel achterwege mogen blijven. Eisenberg speelt goed en is inderdaad een type als Allen zelf, alleen heb ik Woody nog echt een prettige acteur gevonden.

3.5*

Waar de hoofdpersonages de clichés behendig ontwijken, geldt dat niet voor andere aspecten van Café Society; de James Cagney-achtige gangsters met bolhoeden en klassieke auto’s, het gekibbel van Bobby’s joods-New Yorkse familie, de elitaire socialites uit Hollywood, en ga zo maar door. Uiteraard, de film is een ode aan die periode, elke verwijzing naar klassiek Hollywood – hoe karikaturaal ook – is expres. En de standaard elementen van een Allen-verhaal zitten erin, dat weet je. Maar toch, de wat overbodige zijplots en bijpersonages heb je na een tijdje wel gezien. Ze halen het tempo eruit. Wanneer de film zich weer op de hoofdlijn richt gaat het prima; de relatie tussen de geliefden voelt echt authentiek, en dat is vooral in een luchtige film van Allen een zeldzaamheid; hij heeft er een hand van een liefdesgeschiedenis in een komedie in trivialiteiten te doen verzanden. De chemie tussen Eisenberg en Stewart – die meer op haar plek blijkt dan eerder Allen-muzen als Scarlett Johansson en Emma Stone – is echter uitstekend.

Lees verder op Cinema Interruptus

Een vrije typische Allen weer ja, hoewel net iets beter uit te kijken dan sommige van zijn recentere films. Film ziet er mooi uit, erg warme kleuren allemaal weer, en een leuke tijdsgeest. Ook Eisenberg doet het erg leuk en is wel geschikt voor zijn rol. Stewart viel me ook alles mee.

Jammer dat de inhoud zelf allang niet meer de scherpte van weleer heeft, maar dat zeg ik nu al jaren. Het wordt misschien eens tijd voor nog wat kwaliteit over kwantiteit zo in de laatste jaren van zijn carrière.

3*

Deze Allen steekt net weer uit boven de films van de afgelopen paar jaar, met name dankzij de mooie setting, stijlvolle regie en goed geschreven karakters. Ben geen fan van Eisenberg, hij komt ook niet altijd goed uit de verf zeker niet als succesvolle nachtclubeigenaar.
Stewart speelt een leuke rol en Carell is sterk in een semi serieuze rol. Echt grappig wordt het nergens en de echte scherpte ontbreekt in de dialogen, maar desondanks is het een vermakelijke film die de vele romcom cliché's omzeilt (maar wel vol zit met 'Allen chliché's, dat wel).

Niet een van Allen's beste films maar toch goed te pruimen. Het verhaal is niet erg origineel maar de leuk spelende cast maakt een hoop goed. De sfeer is prettig met hier en daar wat grappige joodse humor. Verder ziet het er allemaal gewoon prima uit qua kleding, settings en decors. De grappige dialogen en de vrolijke jazzmuziek maken dit een lekkere, licht verteerbare film. Best leuk dus.

Aangename film met een goede jaren '30 sfeer. Iets om voor het haardvuur met een glaasje wijn te consumeren. Het is een romantisch niemendalletje dat verdomd goed werkte bij mij. Dat is vooral de verdienste van de acteurs: Eisenberg als een jonge versie van Woody Allen, een gluiperige Steve Carrell en het classy vrouwvolk.

Van de crisis uit die periode zie je niks. Het is allemaal glamour & glitter. De Joodse neef van een Hollywood magnaat zoekt een job bij zijn succesvolle oom, en krijgt de taak om te socializen met de beau monde en een goede indruk te maken. Het zijn vooral zijn romances die in de spotlight komen, met de ambitieuze Vonnie (Kristen Stewart) eerst, en dan met de lieve en mooie Veronica (Blake Lively). Niks dan mooie vrouwen en dat komt dergelijke films ook ten goede. Ik kon maar niet genoeg krijgen van Stewart en Lively, van de jazzy muziek en de fijne humor. Alleen de mob-broer Ben zat er een beetje overbodig in, al was dat plotje met de buurman wel grappig.

De film mocht van mij zelfs nog wat langer duren en ik had nooit verwacht zoiets van een Woody Allen film te zeggen. Een verleidelijke en charmante film.

Niet zijn beste maar wel weer een lekkere onderhoudende Woody Allen-film.

Prachtig hoe hij speelt met de Joodse vooroordelen en platitudes en alle platgewalste stereotypen

weer tot een zekere originaliteit weet te brengen.

Cafe Society gaat over het Hollywood uit de jaren ’30 en ’40. Over filmdiva’s en de grote filmstudio’s en gehaaide Joodse filmbazen die het voor het zeggen hadden.

We kennen het uit films als bijvoorbeeld de The Last Tycoon (1976)

Maar Allen schept er genoegen in om deze Hollywood geschiedenis eventjes op een ludieke wijze te vervormen .

En als we de ambivalentie van Woody Allen jegens de filmstad aan de westkust

nog niet hadden begrepen dan krijgen we een opfris-cursus. We herkennen dit gegeven zeker ook in de hoofdpersoon Bobby Dorfman.

Amusante film.

Extra pluspunt zijn de ronduit geweldige decors en lokaties en het gouden licht waarin de film in is ondergedompeld.

“Life is a comedy written by a sadistic comedy writer.”

Weer een prima Woody Allen film. De oude meester heeft er weer een luchtige klucht van gemaakt vol met spitsvondige dialogen, quirky personages en andere vintage Allen elementen. En dat allemaal tegen de achtergrond van het Hollywood en New York uit de jaren 30, prachtig vormgegeven door Allen. Films van Allen zijn oerdegelijk met als positieve uitschieter Match Point en negatieve uitschieter Anny Hall.

Ook Café Society is zeker niet perfect, maar de film kijkt heerlijk weg en verveelt geen moment. De film mist wat scherpte en is iets te luchtig (de zwarte humor werkt deze keer niet), maar de setting en de acteurs maken het een erg fijne kijkervaring. Eisenberg is een jonge Allen en Stewart begin ik steeds meer te waarderen. Sterke actrice en ze heeft een mooie chemie met Eisenberg. En Carell zie ik graag in dit soort quasi serieuze rollen. Blake Lively is uiteraard gemaakt voor de stijlvolle jurken uit de jaren 30 en schitterend vanaf het moment dat ze de nachtclub binnenstapt. Nogmaals, de film is zeker niet perfect maar de dialogen van Allen, de luchtige sfeer, de acteurs en de romantiek van het Hollywood uit de jaren 30 maken dit een heerlijke kijkervaring.

(Film gezien op 19/01/17)

Woody Allen (80!) heeft zijn aanhangers nog maar eens verrast en plezier gedaan met deze romantische Hollywoodkomedie.

Bobby die thuis weg wil en in Hollywood zijn geluk wil zoeken ...

Verliefde worden, verliezen, winnen, dromen. Ook al zijn dromen maar dromen, het is ons geraden ze te blijven koesteren. Het geeft kleur en perspectief aan het leven, dat tenslotte ook een komedie is.

Ben je het daar niet mee eens?* Mij niet gelaten.

k ben Woody Allen dankbaar, ook al werkt hij wel eens op de zenuwen. Iemand als Kristen Stewart (Vonnie) maakt het altijd goed.

* "Geen antwoord, is ook een antwoord", zegt iemand ergens in de film.

Zoals haast altijd kan ik er weer weinig mee. Woody Allen en ik, het zal nooit boteren. Zeker als de man zelf in een film meespeelt - of, zoals in deze, een acteur de Woody-Allen rol laat spelen.

Goed. Laat ik het kort houden. Pluspunten:

- Mooie rol van Stewart.

Minpunten:

- Dezelfde oubollige sfeer als in alle Allen-films.

- Hetzelfde gezeur als in bijna alle Allen-films.

- Een voice-over die veel te vaak terugkomt.

- Slecht spel van Carell.

- Allen.

Met Cafè Society levert Allen traditiegetrouw zijn jaarlijkse film, maar helaas moet weer de conclusie zijn dat ook deze weliswaar vlot(door die immer korte tijdsduur ) en redelijk plezierig wegkijkt, maar niet al te lang herinnert zal worden en in mijn eigen ranglijst van de bijna allemaal bekeken Allen films ergens onderaan in de middenmoot zal terechtkomen. Woody is zijn magie toch een beetje kwijtgeraakt, zijn beste films maakte hij in het begin van zijn carrière en in de jaren negentig/begin van deze eeuw. De laatste pakweg vijf films verdienen het predicaat aardig, maar ik miste de echte sprankeling, werd niet meer betoverd. De zwakte van Cafè Society zit in het magere verhaal aangaande een weinig geloofwaardige driehoeksverhouding. De drie hoofdrolspelers doen allen naar behoren hun ding(Stewart zelfs verrassend goed), maar ik herkende niet de echte chemie en voelde zelf geen bovengemiddelde betrokkenheid bij deze op zich lekker tragische story, waardoor de film voor mij uiteindelijk als een nachtkaars uitging. Qua aankleding ziet de film er perfect uit. Je voelt de liefde van de regisseur voor de jaren dertig en de filmwereld van toen die hier word neergezet, maar de sterke verhalenverteller die Allen vroeger was geeft ook nu weer niet thuis, zodat je als kijker achterblijft met een wat onvoldaan gevoel bij deze te gezapige vertoning.

Een redelijk drama/komedie/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Jesse Eisenberg en ook een bekende

actrice Kristen Stewart...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ouderwetse opnamen en af en toe klassieke muziek...

Niet te moeite waard...

Goeie film over een jongeman die gaat werken voor zijn oom, een Hollywood filmproducent. Een simpel verhaal, maar wel redelijk goed uitgewerkt. Visueel prachtig met een mooie aankleding en vooral mooie, warme kleuren. Een fijne cast waarbij Jesse Eisenberg perfect het stokje kan overnemen als Woody Allen de acteur (vooral de scene met de prostituee is daar het beste voorbeeld van). Een kleine 3.5 sterren.

Deze eens meegepikt en het was geen misse film. Een leuke en authentieke sfeer en een goed acteerspel van Jesse Eisenberg en Kristen Stewart. Het verhaal was ook niet slecht. Verder verveelde de film niet.

Ik had geen verwachtingen bij deze film, maar toch wel eens het bekijken waard.

Eindelijk weer een leuke verrassing van de grootmeester! Het eerste wat ik dacht bij deze film is Radio Days, niet alleen door de voice over van Woody(Leuk dat hij dat deed, mag hij vaker doen ) maar ook de sfeer en de tijdsperiode.

Jesse Eisenberg is echt heerlijk op dreef in deze film, in To Rome with Love kon hij mij maar moeilijk overtuigen maar in dit verhaal lijkt hij helemaal op zijn plek te zijn als een jongere versie van Woody Allens beroemde personage.

Steve Carell heeft zich voor mij als acteur allang bewezen(Bijvoorbeeld in het geweldige Little Miss Sunshine) maar ook hier lijkt hij helemaal op zijn plek te zijn, volgens mij vond hij het een hele eer in een Woody Allen film te mogen acteren en de combinatie werkt uitstekend.

Kristen Stewart vind ik ook veel leuker en overtuigender dan Emma Stone, dit is natuurlijk geheel een persoonlijke smaak maar ik werd als kijker al snel een beetje verliefd op haar.

Een vleugje misdaad die ook weer te vergelijken is met Radio Days zorgt soms voor wat komische situaties en zoals we inmiddels gewend zijn weer prachtig geschoten en vooral ook heel kleurrijk en sfeervol.

Ik zit een beetje tussen een 3,5 en een 4 in. Tegen het einde aan voelt het misschien soms toch een beetje geforceerd wat betreft het opvoerende tempo, maar dat is op dit moment de enige reden waarom ik voorlopig nog even op 3,5 blijf hangen.

Typisch aangenaam niemendalletje van Allen, maar wat minder scherp en satirisch, iets meer op de romantische toer. Charmante vertolkingen van zowel Eisenberg (niet te neurotisch) als Stewart, die ik normaal gesproken echt niks vind, maar geef haar een interessanter karakter (en een degelijk regisseur) dan maakt ze er kennelijk wel wat van. Prachtige sets en er worden weinig doekjes gewonden om de leegheid van Hollywood, hoewel die eerder via dialogen benoemd wordt dan echt getoond. Het leuke is dat Stewart een nuchterder, authentieker type speelt die niets moet hebben van het vermoeidende en ijdele filmwereldje. Er wordt voorbij de helft een flinke sprong gemaakt en de levens van Eisenberg en Stewart zijn dan al behoorlijk veranderd.

Het eindigt een beetje met een sisser. Bepaalde zijdelingse personages zitten er ook vooral bij voor de opluistering om het geheel wat kleurrijker te maken, voor het verhaal spelen ze geen rol. Wat ik toch als gemiste kans zag omdat juist bij Allen lekker bizarre dingen kunnen gebeuren door de chaos in al die levens en settings die hij toont.

Toch genoten, lekker luchtig en amusant genoeg.

Allen(tje)

Een redelijk typische film voor Allen, waardoor het al snel erg vertrouwd gaat aanvoelen. Da's leuk voor een tijdje (en voor wie Allen's typische quirks kan waarderen uiteraard), maar daar haalt hij jammer genoeg de 90 minuten niet mee. Al helemaal niet wanneer hij na 45 minuten weer helemaal in zijn schelp kruipt.

Qua acteurs vraag ik me eigenlijk af of Allen ze zo regisseert dat ze op hem gaan lijken, of dat acteurs zich van zichzelf al aanpassen omdat ze in een Allen film zitten. Eisenberg is in ieder geval weer een perfecte stand-in voor een jongere Woody Allen, het is alsof je naar een kleinkind van de regisseur zit te kijken.

De rest van de cast doet het ook aardig, het tempo is lekker en de 30s Hollywood jet set setting is ook mooi weergegeven. Maar Allen kan zich niet losrukken van New York en wanneer de film een beetje verhalender wordt en zich gaat richten op een nogal saaie romance verliest het hele gebeuren aan tempo.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, maar je hebt toch sterk het idee dat je het allemaal al een keer eerder gezien hebt. En omdat Allen toch een erg typische regisseur is begint het na een tijdje een beetje te vervelen.

3.0*

De overgestileerdheid overschaduwde het verhaaltje dat ook nog eens als een nachtkaars uitging.

De vaste Woodiaanse ingrediënten zoals een neurotisch hoofdpersoon, gekokketeer met het Joodse en moeizame relaties stonden ook in deze film weer op het menu. De ene keer pakt het beter uit dan de andere. Hier was het minder. De romance en verlangens tussen de personages kwamen niet echt goed uit de verf. Ik geloofde het niet echt. En om mee te leven met de personages is dat wel nodig.

Socrates said, "The unexamined life is not worth living." But the examined one is no bargain

Café Society was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. Met 3.47* gemiddeld op 30 geziene films kun je wel stellen dat ik een Woody Allen fan ben, maar ook de aanwezigheid van Blake Lively beloofde veel goeds. Het probleem zat hem echter in de hoofdrollen met Jesse Eisenberg, Steve Carell en in mindere mate Kristen Stewart. Een trio aan acteurs die ik niet meteen hoog heb zitten waardoor ik hier lang tegenaan gehikt heb en wat blijkt nu? Nergens voor nodig, want dit is gewoon vintage Allen zoals ik hem graag bezig zie.

In die mate zelfs dat dit enorm herkenbaar aanvoelt terwijl ik de film nog nooit had gezien. Als je dan ook een blauwdruk van een Allen-film wilt zien, dan moet je aan Café Society beginnen. De vertrouwelijke elementen zijn ruimschoots aanwezig (Allen zit zelf op de een of andere manier in de film en hier is het als voice-over, een soundtrack die nagenoeg alleen maar uit jazz bestaat, personages die er hun hand niet voor omdraaien om zich met iemand anders op het liefdespad te begeven, het Joodse geloof en de voorliefde voor het medium cinema) en hoewel je zou denken dat dat na een tijd begint te vervelen, is het hier toch weer vakkundig uitgewerkt. De verhouding tussen Bobby, Phil en de twee Veronica's blijft leuk om te volgen en gaandeweg wordt de ietwat weinig om handen hebbende verhaallijn nog wat opgeleukt met onder andere een broer die als gangster aan de kost komt en een schoonbroer die al zijn dialogen uit een filosofiehandboek lijkt te kiezen. Is het allemaal du jamais vu? Dat nu ook weer niet.

Maar de rol van Stewart trekt dit naar een hoger niveau. Het meisje uit Twilight is al lang opgegroeid (naar het schijnt zou Allen geen weet hebben gehad van de status die Stewart had verworven dankzij die reeks, maar besloot hij haar te casten naar aanleiding van haar rol in Adventureland) en weet langzaamaan de ene na de andere interessante rol te verwerven. De rol van Vonnie doet ze dan ook perfect en ze slaagt erin om het neurotische aspect van Eisenberg perfect te counteren. Vreemd eigenlijk: normaal gezien zie ik Allen erg graag in een film en eigenlijk doet Eisenberg niet meer dan het Allen typetje spelen maar zijn stijl ligt me echt niet. Hetzelfde kan gezegd worden van Carell die hier ook een beetje verloren loopt en gelukkig was daar dan nog Blake Lively om de boel te komen opfleuren. Een klein rolletje weliswaar maar niets op aan te merken.

En zo komt Allen ineens op 3.48* gemiddeld te staan. Dat zal hem geen moer schelen natuurlijk, maar het is toch weer één van zijn betere films. Alle elementen die ik leuk vind zijn hier ruimschoots aanwezig en dan kriebelt het toch om er nog eentje van zijn hand op te zetten, met kans op een overdosis want ik heb al wel gemerkt dat teveel Allen op korte geen goed idee is.. Soit, ik ben aan het afdwalen. Het blijft altijd een gok met wat hij nu keer weer uit zijn koker tovert, maar hier is weinig op aan te merken.

4*

Woody is er niet bij maar kon me van de indruk niet ontdoen dat Eisenberg zich uitslooft, zeker in de eerste helft van de film, om zijn act een Woody Allen-in-person-allure te geven en bijwijlen leverde dat wel aangename momenten op.

Het verhaaltje brengt niets bijzonder, één van de klassieke ervaringen uit de romantiek, maar saai vond ik het niet.

Eigenlijk kon dat Hollywood-sfeertje zoals het hier fijntjes wordt neergezet me wel bekoren, maar wat me in die Allen-films steeds zo zeer charmeert is de overvloed aan evergreens die dan nog steeds perfect in de juiste scène worden gedropt.

Een 4 is misschien iets te veel maar een 3,5 vond ik iets te weinig.

Als Woody Allen-fan heb ik dan maar naar boven afgerond.

Het kostte me veel moeite om deze film af te kijken. Het verhaal boeide mij niet zo, ik kon het niet allemaal volgen en daardoor duurde hij voor mijn gevoel veel te lang, terwijl de speelduur in werkelijkheid meevalt. Wel mooi beeld en goed acteerwerk, wat mij betreft, en de film heeft de typische Woody Allen stijl. Ik vind het leuk dat hij daar zo kenmerkend in is. Deze vind ik helaas dus wat minder. 2,5*

Een Woody Allen film zonder Woody Allen als acteur. Misschien ook maar beter, gezien zijn leeftijd. Met Jesse Eisenberg heeft hij iemand gevonden die een jongere Allen is, zonder hem te parodiëren. Hij doet het geweldig als neurotische man die het wil maken in Hollywood, maar uiteindelijk toch bij zijn liefde New York blijft. Eisenberg is omringt door een boeiende cast. Ik blijft Kristen Stewart elke keer sterk vinden.

Café Society is vooral een gezellige film geworden, ook al is het nooit Allen op zijn scherpst. Het is wat we toch minstens mogen verwachten van de regisseur. Memorabel wordt het dan ook nooit. Gelukkig wel leuk genoeg om er van te kunnen genieten.

Schuchtere New Yorker Bobby [Jesse Eisenberg] verlaat midden jaren ’30 voor het eerst zijn geboortestad en komt te werken voor zijn oom Phil [Steve Carell], een succesvolle bemiddelaar in Hollywood. Phil vraagt zijn assistent Vonnie [Kristen Stewart] om zijn neef wegwijs te maken en hoewel zij aangeeft een vaste vriend te hebben, valt Bobby als een blok voor haar. Complicaties ontstaan, zeker wanneer Bobby ontdekt met wie Vonnie een relatie blijkt te hebben. Wel hee erg luchtige romantische komedie met een flinterdun verhaal – en een halfbakken subplot rondom een aantal liquidaties in de misdaadwereld – maar make-up, kostuums, regie en cinematografie (van Allens vaste cameraman Vittorio Storaro) maken dit een lust voor het oog.

Onderhoudend.

Herkenbare Woody Allen-film, zoals altijd. Een onherkenbare Allen zou pas raar zijn. Met veel liefde gemaakt, zo veel is zeker, en ook met de gekende ingrediënten gemaakt. Jesse Eisenberg is een jongere versie van Allen en mag deze keer de hoofdrol spelen. Ik heb al andere acteurs minder goed dat neurotische typetje weten spelen.

Maar het was wel een opgave om én Eisenberg én Kristen Stewart én ook nog eens Steve Carell in één film te zien. Geen van die drie weet mij ook écht te overtuigen. Daarvoor blijf ik ze toch alle drie iets te vervelend vinden, al moet ik toegeven dat Eisenberg wel gewoon past in z'n rol en ook Carell bij momenten z'n streng weet te trekken. Enkel Stewart blijft een enigma: ook hier heeft ze eigenlijk niets te zoeken. Er zal mogelijk ooit wel eens verandering in komen, maar ik zie het er tot op heden absoluut niet in.

Verder wel gewoon een Allen-film en dus ook visueel heel herkenbaar: warm en gezellig aangekleed. En ook met liefde gemaakt. Enerzijds voor New York, anderzijds voor het Hollywood van jaren 1930. Het heeft wel iets. Het maakt de film meer een belevenis dan mocht het zich in het heden hebben afgespeeld. Niet dat het de beste Allen is, maar hij heeft er zeer zeker al slechtere gemaakt.

3

Typisch Woody Allen. Alleen pakt deze film meer. In de introductie wordt het woord Technicolor movie, fameuze kleurenpalet uit vroeger tijden waar The Wizzard of Ozz met Judy Garland een goed voorbeeld van is, al genoemd. Het kleurgebruik in de scènes is van topniveau en verhoogt de sfeer. De diepgang van de band tussen twee mensen komt mooi tot uiting aan het slot. Want bij een ware hartsverbinding tussen 2 mensen die diep van elkaar houden vervaagt tijd, plaats en afstand. Eisenberg en Stewart leveren goed acteerwerk af.